BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 17 : 16 : ALWAYS (EPILOGUE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    18 มิ.ย. 57








I've seen the world 
Done it all, had my cake now

 

 

Will you still love me when I'm no longer young and beautiful? 
Will you still love me when I got nothing but my aching soul? 
I know you will,

I know that you will

 

 

 

 

 

 


16
ALWAYS

 

 

 

            ลู่หานได้ตระหนักถึงอะไรบางสิ่งในวันที่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีก

 

            ในห้องปิดสีขาว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองตรงไปด้านหน้า เผยให้เห็นถึงบุคคลที่ถูกจับใส่กุญแจข้อมือตรงด้านหน้า เฟยหลิง หนึ่งในลูกน้องของอี้หลง ชายหนุ่มผู้ที่ยิงปล่อยลูกกระสุนนัดที่ทำลายทุกอย่างของลู่หาน

 

            ลู่หานจ้องคนตรงหน้านิ่ง ในขณะที่เฟยหลิงก็จ้องเขาตอบกลับมาด้วยสายตาที่หยิ่งทระนง เฟยหลิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยอยู่เหมือนเคยในตลอดสิบชั่วโมงที่ผ่านมา ความเงียบเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขาเจอเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องกับชายหนุ่มตรงหน้า และด้วยความเงียบเหล่านั้น มันก็ทำให้เขาเหลือความอดทนน้อยลงเรื่อยๆ

 

            เสียงเข็มนาฬิกาดังแทรกในช่วงของความเงียบ เฟยหลิงยังคงมีสีหน้านิ่งเฉย แต่ทว่านัยน์ตากลับฉายแววโอหัง ราวกับต้องการที่จะตอกย้ำว่าทุกสิ่งอย่างของลู่หานนั้นตนได้เป็นคนทำลายหมดสิ้น ลู่หานกำมือแน่น ภาพในตอนที่เซฮุนตกลงไปและพยายามเอื้อมมือมาหาเขาฉายกลับมาอีกครั้ง

 

            ริมฝีปากของเฟยหลิงเหยียดยิ้มราวกับจะเยาะเย้ย ทว่าในชั่วพริบตาต่อมา ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าตกใจเนื่องด้วยมีดสั้นที่ผ่านข้างแก้มของตนไปอย่างรวดเร็ว คมมีดบาดผิวแก้มของเฟยหลิงเป็นแผลเลือดซิบ            พร้อมกับลู่หานที่ใช้กำปั้นทุบลงกับโต๊ะ ยืนขึ้น ก้าวไปทางฝั่งตรงข้าม ใช้มือจิกผมของเฟยหลิงแล้วจ่อปลายกระบอกปืนลงกับหน้าผากของคนที่นั่งอยู่กับเก้าอี้

 

            ทำมันสิลู่หานเฟยหลิงเหยียดยิ้ม ฆ่าผมสิ

 

            “ไม่ต้องท้า

 

            กริ๊ก

 

          เพราะผมทำมันแน่

 

            เจ้าหน้าที่ลู่หาน!”

 

            หากทว่าเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงของเรย์ก็ทำให้ลู่หานหยุดชะงัก ลู่หานลดปืนลง สูดหายใจลึกก่อนที่จะละมือออกจากกลุ่มผมของเฟยหลิง จ้องคนตรงหน้าอยู่สักพักก่อนที่จะเดินตามเรย์ออกไปนอกห้อง

 

            คุณไม่ควรทำแบบเมื่อครู่, เจ้าหน้าที่ลู่หาน เขาคือคนที่สามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับพรรคอี้หยางแก่เราได้

 

            “แล้วคุณจะปล่อยให้มันลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนั้นหรือ?ลู่หานแย้ง พูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างกระชากในตอนแรก แต่ท้ายสุดก็ลดลงมาจนน้ำเสียงปกติ แล้วดูสิ่งที่มันทำกับเราไว้สิ คุณควรที่จะจับมันไปทรมาน, เรย์ คุณควรที่จะทำแบบนั้น คนสารเลวแบบนั้นไม่เหมาะกับห้องที่คุณให้มันอยู่

 

            “ใช่, ฉันรู้ เพราะฉะนั้น... เรย์เปิดประตูเข้าไปในห้อง ผายมือให้ลู่หานนั่งเก้าอี้ที่อยู่ในห้องก่อนที่ตนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้ที่อยู่ข้างหลังโต๊ะ ลู่หานเดินไปนั่งลง มองตรงไปยังหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

 

            ฉันเข้าใจคุณดีในเรื่องที่เกิดขึ้น เรากำลังค้นหาเขาอยู่เรย์ประสานมือเข้าหากันอีกครั้ง ใบหน้าของเธอดูเป็นกังวล มันยากที่จะยอมรับว่าทั้งหมดนั่นเกิดขึ้นจริง มาสเตอร์โอคือหนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่ดีที่สุดที่เรามี

 

            ลู่หานไม่ตอบอะไรกลับไป เขายังคงนั่งนิ่ง เช่นเดียวกันกับเรย์ที่ไม่ได้ปริปากอะไรออกมา บรรยากาศในห้องยังคงเงียบเชียบ จนกระทั่ง...

 

            ฉันคิดว่าคุณคงรู้อะไรในอดีตบ้างแล้ว ฉันยังคงจำวันไหนได้ดี ในวันที่ชาวบ้านในแถบบริเวณท่าเรือกำลังออกตามหาเด็กคนหนึ่งที่เข้ามาขโมยอาหาร มันดูเป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่น่าแปลกคือไม่มีใครสามารถจับเด็กคนนั้นได้ พวกชาวบ้านที่ตามล่าเด็กคนนั้นต่างบาดเจ็บกลับมากันทุกราย พวกเขาอ้างว่าโดนเด็กผู้ชายคนนั้นทำร้ายกลับมา ซึ่งมันก็ทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าเด็กคนนั้นคือใครกันแน่ และในสุดท้าย องค์กรของเราก็ไปจับเขามาได้ แต่เด็กผู้ชายคนนั้นไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เขาอยู่กับเด็กทารกคนหนึ่งที่กำลังป่วย

 

            เรย์เม้มปาก สีหน้าของเธอยังคงดูเคร่งเครียด

 

            ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเขานี่ออกมาจากที่นั่นได้ยังไง หรือด้วยวิธีไหน ฉันรู้แค่ว่าเขารักคุณมาก ฉันยังคงจำมันได้ถึงแววตาในตอนเด็กของเขา แววตาที่ดูโต...โตมากเสียจนฉันไม่รู้เลยว่าเขาเคยมีช่วงเวลาในวัยเด็กบ้างหรือเปล่า อีกทั้งเขายังดูหยิ่งยโสเสียด้วยซ้ำ แต่พอมาถึงเรื่องของคุณ, เจ้าหน้าที่ลู่หาน คุณในวัยเด็กที่กำลังป่วย เขากลับยอมคุกเข่าขอร้องฉันง่ายๆ

 

            ลู่หานเหลือบมองเพดานด้านบน พยายามไม่ให้น้ำตาของตนหยดลงมา

 

            ฉันรู้ว่ามันยากที่จะทำใจยอมรับ ดังนั้น...เรย์เว้นช่วง พร้อมกับลู่หานที่กลับมามองเธออีกครั้ง ฉันจึงคิดว่าสิ่งนี้มันควรที่จะดีกว่าการที่คุณต้องมาทำงานอยู่แบบนี้ ฉันจึงขอสั่งให้คุณพักงานจนกว่าคุณจะพร้อมกลับมาอีกครั้ง

 

            แต่ผมยังคงทำงานได้ลู่หานรีบแย้ง ผมต้องตามหาเขา

            “มันไม่ได้หมายความว่าคุณบกพร่องในหน้าที่หรอกนะเจ้าหน้าที่ลู่หาน ส่วนเรื่องตามหา อันนั้นองค์กรของเราเป็นฝ่ายรับผิดชอบอยู่แล้ว

 

            “แต่...

 

            “เราแค่อยากให้คุณพัก จนกว่าอะไรต่างๆ จะดีขึ้นมากกว่านี้

 

            “…”

 

            “แค่นั้นแหล่ะ

 

            จบคำพูดนั้น ลู่หานก็ได้รู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรอีก ร่างโปร่งลุกขึ้น โค้งให้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าเล็กน้อยตามมารยาทก่อนที่จะเดินไปทางประตู

 

            เจ้าหน้าที่คิม จงอินยังคงอยู่ในโรงพยาบาล อาการของเขาคงตัวแล้ว ถ้าว่าง โดยเฉพาะเวลาในช่วงนี้ คุณสามารถแวะไปเยี่ยมเขาได้

 

            เรย์พูดขึ้นตบท้ายพร้อมกับลู่หานที่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนที่จะก้าวเดินออกจากห้อง

 

 

 

 

                                     

 

 

 

 

 

            เซฮุนตกลงจากหน้าผา และนั่นคือความจริงที่ไม่สามารถหนีได้ สองวันหลังจากนั้น หน่วยเอสไอเอยังคงหาเซฮุนไม่พบ และไม่ว่าเซฮุนจะอยู่หรือตาย พวกเขาบอกว่าโอกาสที่จะร่างของเซฮุนเจอนั้นเป็นไปได้น้อยมาก แม่น้ำตรงช่วงนั้นกว้างและแผ่ออกไปในทุกทิศทาง

 

            แต่ลู่หานก็ยังคงเชื่อว่าเซฮุนยังอยู่ เซฮุนยังคงไม่ตาย นั่นคือสิ่งที่เขาบอกกับตัวเองในทุกๆ วัน ในสองวันที่ผ่านมานี้ ลู่หานได้ไปอาศัยอยู่ที่ห้องพักของเซฮุน ถึงแม้ว่าเจ้าของห้องยังคงไม่กลับมา แต่เขาก็ยังอยู่ที่นั่น นอนลงที่เตียงของเซฮุน สูดกลิ่นของเซฮุนจากหมอนหลายใบที่วางอยู่บนนั้น นั่งอ่านวรรณกรรมอังกฤษภายในห้องสไตล์วินเทจที่เซฮุนชื่นชอบ ฟังเพลงแจ๊สที่เซฮุนโปรดปรานในทุกๆ คืน และด้วยสิ่งเหล่านั้น มันก็ทำร้ายเขาได้อย่างทุรนทุรายมากกว่าที่คิด มันทำให้เขานึกถึงเซฮุน แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาพยายามที่จะไปตามหาเซฮุนที่หน้าผาแห่งนั้นในหลายๆ รอบของแต่ละวัน แต่เขาก็กลับไม่พบอะไรอีกนอกจากหน่วยเอสไอเอที่กำลังตามหาเซฮุนเช่นเดียวกัน

 

            ลู่หานได้แวะไปเยี่ยมจงอินมาบ้างแล้ว คู่หูของเขามีอาการที่ดีขึ้นมากหลังจากที่สลบไปเกือบหนึ่งวันเต็มด้วยสาเหตุจากของแข็งที่เข้าฟาดบริเวณท้ายทอย โชคดีที่มีคนพบจงอินบาดเจ็บที่สถานที่การเงินและนำส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา

 

            ในวันต่อมา มันก็ยังคงไม่มีข่าวคราวเรื่องเซฮุนเลยแม้แต่น้อย หลายต่อหลายครั้งที่ลู่หานนั่งอยู่ในห้องตรงเก้าอี้นวม ใช้เวลาอยู่กับตัวเองอย่างเงียบๆ แต่ในสุดท้าย ภาพและรอยยิ้มที่แสนกวนประสาทของเซฮุนมันก็กลับมาในหัวของเขาอยู่ดี ลู่หานไม่เคยสลัดเรื่องของเซฮุนออกไปจากหัวได้ ไม่เคยทำมันได้เลยสักครั้ง

 

        ลู่หานคิดถึงเซฮุน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            สายลมเอื่อยๆ และกลิ่นเค็มเกลือของทะเลพัดเข้าปะทะกับใบหน้าของลู่หาน ผืนน้ำที่กว้างใหญ่และหาดทรายสีขาวคือสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ลู่หานใช้เท้าที่เปลือยเปล่าของตนเดินย่ำลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดที่คลื่นสามารถพัดมาถึง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองดูเท้าของตนที่จมลงไปกับทราย ทว่าใบหน้าหวานกลับยิ้มบางๆ ในมือของลู่หานมีโพราลอยด์รูปหนึ่งที่เซฮุนมักจะใช้ในการคั่นหนังสือ รูปนั้นเป็นรูปเกี่ยวกับทะเล ลู่หานจับจ้องสำรวจมัน พลิกไปอีกด้าน ก่อนที่จะพบกับข้อความบางอย่างที่อยู่ด้านหลัง

 

‘Will you still love me tomorrow?

 

น้ำตาหยดแรกของลู่หานหยดลงมา

 

ลู่หานเม้มปากแน่น ตัวอักษรที่ถูกเขียนลงไปในกระดาษนั้นคือเพลงสากลเพลงหนึ่งที่เซฮุนชื่นชอบ เป็นเพลงที่เซฮุนมักจะร้องให้ฟังอยู่บ่อยครั้ง และในตอนนี้ ลู่หานก็ได้ตระหนักว่าเขาคิดถึงน้ำเสียงเป็ดๆ พวกนั้นของเซฮุนมากแค่ไหน

 

ลู่หานมองตรงไปข้างหน้าขณะที่หยิบไอพอดในกระเป๋ากางเกงยีนส์ของตน เซฮุนมักจะบอกว่าทะเลคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง มันเป็นทั้งผู้สร้างและผู้ให้ เป็นทุกสิ่งที่โลกนี้ต้องการ และถ้าเป็นอย่างนั้น เซฮุนก็คงจะเป็นทะเลสำหรับลู่หาน เพราะทุกสิ่งที่ลู่หานต้องการในโลกใบนี้ ก็คือเซฮุน ลู่หานต้องการเซฮุน และมันก็เป็นความรู้สึกที่มากเกินกว่าเขาจะควบคุมได้

 

            ลู่หานทิ้งตัวลงนั่ง ไม่สนใจว่าทรายตรงนั้นจะชื้นแฉะมากแค่ไหน สิ่งที่เขาทำคือการล้มตัวลงนอนแผ่ลงไป แถวนี้เป็นบริเวณชนบทที่ค่อนข้างเงียบ อีกทั้งมันยังเป็นวันธรรมดาไม่ใช่วันหยุด ดังนั้นแถบบริเวณนี้จึงไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านมากนัก และเขาก็ชอบที่มันเป็นแบบนี้ ลู่หานกดเลื่อนไปตามรายชื่อเพลง ก่อนที่จะกดเลือกชื่อเพลงที่ถูกเขียนลงในรูปถ่ายโพลารอยด์ใบนั้น

 

            ลู่หานหลับตาลง ปล่อยให้เสียงเพลงและเสียงคลื่นพัดพาจิตใจของเขาไปในที่แสนไกล

 

            คิดถึง...

          คิดถึงเหลือเกิน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          ตกเย็นวันนั้น ระหว่างที่ลู่หานเดินไปตามถนนเพื่อกลับที่พัก อีกไม่ไกลมากนักก็จะถึงจุดหมาย ทว่าเสียงโอดครวญที่ดังขึ้นจากตรอกแห่งหนึ่งก็ดึงความสนใจทั้งหมดจากลู่หาน ร่างโปร่งหยุดชะงัก เงี่ยหูฟัง แล้วเดินตามเสียงนั้นไปเรื่อยๆ

 

            ภายในตรอกทั้งมืดและแคบ มันทำให้ลู่หานมองอะไรไม่ค่อยเห็นมากนัก และนั่นก็ทำให้ลู่หานยิ่งระวังตัว ร่างโปร่งจับกระชับปืนพกขนาดเล็กที่พกมาด้วยในกางเกง ขาทั้งสองข้างก้าวเข้าใกล้เจ้าของเสียงมากขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุด ภาพของเด็กหนุ่มที่ศีรษะโชกไปด้วยเลือดและกำลังร้องขอความช่วยเหลือนั้นก็ทำให้ลู่หานลดปืนในมือลง พยุงเด็กหนุ่มคนนั้นขึ้นเพื่อนส่งโรงพยาบาล

 

            โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดผ่านออกไปประมาณสามบล็อก ลู่หานพาเด็กหนุ่มส่งเข้าห้องฉุกเฉินได้ทันเวลา ครอบครัวของเด็กหนุ่มกล่าวขอบคุณเขาโดยที่ลู่หานทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มแหยๆ กับโค้งให้ตามมารยาทก่อนที่จะแยกตัวออกมา ลู่หานมองสำรวจไปรอบๆ ในระหว่างที่เดินทางโถง โรงพยาบาลชนบทแห่งนี้ไม่กว้างมากนัก มันมีเพียงห้องพักไม่กี่ห้อง และจนกระทั่งเดินจนสุดทางโถง ลู่หานพบว่ามีนายแพทย์กับพยาบาลกำลังถกเถียงอะไรบางอย่าง ซึ่งสิ่งที่จับใจความได้ก็เป็นเพียงแค่คนไข้ที่มีอาการสาหัส และไม่ทราบชื่อ

 

            ลู่หานขมวดคิ้ว ไม่ทราบชื่อ? ลู่หานทวนคำพูดในใจ นึกสงสัยอะไรบางอย่าง ร่างโปร่งรีบหลบไปในมุมเสา รอจนกระทั่งสองคนนั้นเดินไปอีกทาง แล้วจึงก้าวตรงไปยังห้องที่นายแพทย์หนุ่มเดินออกมา

 

            ภายในห้องพักมีเตียงคนไข้อยู่สี่เตียง ลู่หานกวาดสายตาไปโดยรอบ เดินผ่านเตียงของแต่ละคนไปเรื่อยๆ อย่างไม่นึกสนใจอะไรมากนัก คิดที่จะหันหลังเดินออกจากห้อง ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงสุดท้าย

 

            น้ำตาของลู่หานหยดลงมาเป็นครั้งที่สองของวัน

 

            ใบหน้าของคนที่เขาคุ้นเคยดี ใบหน้าของเซฮุนที่ถึงแม้ว่าจะถูกผ้าพันแผลพันปิดเกือบครึ่งหนึ่งของใบหน้า แต่เขาก็ยังคงจำจมูกที่โด่งเป็นสันและริมฝีปากที่ได้รูปนั้นได้ เขาจำมันได้ทั้งหมด ร่างกายท่อนบนของเซฮุนถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนแทบไม่เห็นผิวเนื้อ ลู่หานรีบก้าวไปยังร่างของเซฮุนที่นอนบนเตียง จับมือของคนที่ยังนอนไม่ได้สติ พึมพำไปมาพร้อมกับน้ำตาที่หยดลงมามากขึ้นเรื่อยๆ

 

            เซฮุน...เซฮุนนาลู่หานพึมพำเสียงสั่น กัดปากของตัวเองแน่น พยายามไม่ให้ตัวเองสะอื้นไปมากกว่านี้ เซฮุนนา ฉันอยู่ตรงนี้ไงลู่ฮานยังคงพึมพำ เขย่ามือของอีกคนไปมา นัยน์ตาเริ่มพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา ลืมตาขึ้นมาสิ ไหนบอกว่าจะไม่หนีไปไหนแล้วไง

 

            ความนิ่งเฉยคือสิ่งที่ตอบกลับมาจากเซฮุน เซฮุนยังคงนอนนิ่งอยู่แบบนั้น และนั่นทำให้ลู่หานไม่สามารถควบคุมเสียงร้องไห้ของตัวเองได้อีก ทว่าในต่อมา แพทย์หนุ่มคนเดิมก็ก้าวกลับมาในห้องอีกครั้ง ดึงเขาออกจากที่นั่นหลังจากที่ผู้คนที่เดินละแวกนั้นเริ่มเข้ามุงดูโดยที่เขาไม่สามารถต่อต้านอะไรได้อีก

 

            แพทย์หนุ่มคนนั้นบอกว่าชาวประมงเจอร่างของเซฮุนได้เมื่อสามวันก่อน ไม่มีข้อมูลอะไรที่บ่งบอกเลยว่าเซฮุนคือใคร ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถป้อนข้อมูลของเซฮุนเข้าในระบบของโรงพยาบาลได้ เซฮุนบาดเจ็บสาหัส พวกเขาบอกว่าด้วยบาดแผลที่มาจากการยิง และการตกลงมาด้วยความสูงและความเร็วที่ตกลงมาด้วยนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรจากการถูกรถชนในแนวราบเนื่องด้วยแรงอัดมหาศาล โชคดีที่พวกเขาเจอเซฮุนทันเวลา เซฮุนพ้นขีดอันตรายและอยู่ในสภาวะคงตัวแล้ว แต่โชคร้าย...โชคร้ายที่เซฮุนอาจจะพิการ อาการบาดเจ็บนั้นสาหัสมากเกินไป พวกเขาไม่มีเครื่องมือทันสมัยพอที่จะช่วยเซฮุนไปได้มากกว่านี้

 

            และสุดท้าย สิ่งที่ลู่หานทำได้...ก็เป็นเพียงแค่การมองเซฮุนจากตรงนี้

 

          แต่ถึงอย่างนั้น...สิ่งเดียวที่เขาคิด ก็คือเขาไม่มีทางที่จะทิ้งเซฮุนไปไหน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานไม่เคยคิดว่ามันเคยมีความบังเอิญเกิดขึ้นในโลกใบนี้

 

            แต่ตอนนี้มันกำลังเกิดขึ้น ความบังเอิญที่ลู่หานได้เจอกับเซฮุนที่โรงพยาบาลในวันนั้น มันเป็นความบังเอิญที่ดีที่สุดเท่าที่ลู่หานคิดว่าเขาเคยเจอมา หน่วยเอสไอเอมาพาเซฮุนกลับไปรักษาในโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมือง สองวันหลังจากนั้น เซฮุนฟื้นขึ้นมา ใบหน้าของเซฮุนครึ่งหนึ่งยังคงถูกปิดผ้าพันแผล ร่างกายครึ่งท่อนบนถูกพันด้วยผ้าพันแผลเกือบทั้งหมด

 

แพทย์บอกว่าเนื่องจากในตอนที่ตกลงมา โชคดีที่ศีรษะของเซฮุนไม่ได้รับแรงกระแทกมากนัก หากแต่ใบหน้าของเซฮุนกลับโดนเข้ากับโขดหิน ดังนั้นจึงเกิดบาดแผลเป็นทางยาวบริเวณข้างแก้มของเซฮุน ไล่ลงมาตั้งแต่ปลายตาจนเกือบถึงริมฝีปาก ส่วนจุดที่โดนลูกกระสุนฝังตัวเข้าไปนั้น จุดแรกคือบริเวณช่วงท้อง ซึ่งตรงจุดนั้นมันไม่ได้ส่งผลอันตรายมากนัก หากแต่จุดที่สอง...จุดช่วงบริเวณสันหลัง มันเป็นจุดที่อันตรายมาก แต่ถึงอย่างนั้น เซฮุนก็ยังคงโชคดีที่รอดชีวิต ทว่าผลกระทบที่ตามมานั้น...

 

            เซฮุนอาจที่จะเดินไม่ได้อีก

 

            คิดอะไรอยู่ครับ?

 

            คำถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาของเซฮุนดึงความสนใจของลู่หานกลับมา แน่นอนว่าลู่หานยังไม่ได้บอกถึงผลกระทบที่มาจากการบาดเจ็บทั้งหมด เขายังคงไม่อยากให้เซฮุนรู้ว่าอาการบาดเจ็บนั้นร้ายแรงกว่าที่คิด เขาไม่อยากให้เซฮุนรู้...

 

            ลู่หานยิ้มบางๆ แทนคำตอบ ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วจับมือของเซฮุนขึ้นแล้วบีบมันไปเบาๆ จ้องมองดูเซฮุนที่พยายามยิ้มกลับมาให้เขาด้วยเช่นเดียวกัน

 

            หิวไหม? เมื่อกี้ฉันเพิ่งซื้อแอปเปิ้ลมาลู่หานพูดขึ้น ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเซฮุนบีบมือของเขาแรงขึ้นราวกับต้องการไม่ให้เขาไปไหน

 

            อยู่ตรงนี้เถอะเซฮุนพึมพำ

 

            “…”

 

            “อยู่กับผม

 

            สิ้นคำพูดนั้น นัยน์ตาคมของเซฮุนก็สะท้อนทุกอย่างออกมา และนั่นทำให้ลู่หานรู้ว่าเซฮุนรู้มันทั้งหมด เซฮุนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และเซฮุนรู้...รู้ว่าผลกระทบที่ตามมานั้นเป็นยังไง 

 

            “อย่าไปไหนเลยนะเซฮุนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก และนั่นทำให้ดวงตาของลู่หานเริ่มพร่าด้วยน้ำตาที่รื้นขึ้นมา อยู่ตรงนี้...ข้างๆ ผม

 

            “ฉันไม่ไปไหนหรอกน่าลู่หานรีบพูดขึ้น น้ำเสียงเริ่มสั่น จะให้ฉันไปไหนอีกลู่หานจับมือของเซฮุนขึ้นทาบกับแก้มของตน ฉันยังอยู่ตรงนี้

 

            เซฮุนยิ้ม เกลี่ยนิ้วไปตามผิวแก้มของลู่หาน ริมฝีปากขยับเพื่อที่จะเปล่งคำพูดบางอย่างออกมา แต่ทว่าไม่...

 

            ฉันยินดีอยู่ตรงนี้...อยู่ตรงข้างๆ นาย...เพราะฉะนั้น นายไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรหรอกนะเซฮุนลู่หานพูด ยิ้มให้กับเซฮุนเช่นเดียวกับเซฮุนที่ยิ้มมาให้เขา

 

            งั้นเดี๋ยวฉันไปหาอะไรให้นายทานก่อน เคไหม?ลู่หานว่า หยิบแผ่นกระดาษบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงแล้ววางลงบนมือของเซฮุน ก่อนที่จะเดินไปทางเค้าท์เตอร์ครัวเล็กๆ ที่อยู่อีกมุมของห้อง

 

            เซฮุนหยิบแผ่นกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา แล้วเขาก็ได้พบว่ามันคือรูปโพลารอยด์ที่เขามักจะชอบใช้มันอยู่บ่อยๆ เซฮุนคิดที่จะวางมันลงข้างตัว ทว่าเขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น เพราะมันมีข้อความที่เขาไม่ได้เขียนมันลงไป ข้อความที่อยู่ต่อท้ายจากข้อความของเขา

 

            ‘Will you still love me tomorrow?

         

            เซฮุนจำได้ว่าเขาเป็นคนเขียนประโยคนั้น ทว่าประโยคที่เขาเห็นต่อมา...

  

          ‘Yes, I will’

 

          ประโยคนั้นทำให้เซฮุนยิ้มกว้างขึ้น

           

            ‘Always will’

 

            และกว้างขึ้นมากกว่าเดิม            

 

 

           

 

 

 

Epilogue

 

 

 

 

          หนึ่งปีต่อมา

 

          เซฮุนออกจากโรงพยาบาลหนึ่งเดือนให้หลังนับจากเหตุการณ์ในตอนนั้น แน่นอนว่าเซฮุนถูกพักงาน เซฮุนต้องใช้รถเข็นเพื่อเป็นตัวช่วยในการไปยังที่ไหนๆ ส่วนบาดแผลบนใบหน้านั้น มันค่อนข้างเป็นรอยลึกและลากเป็นทางยาว หากแต่แพทย์ทางด้านศัลยกรรมบอกว่าพวกเขาสามารถรักษามันได้ ดังนั้นเซฮุนจึงต้องมีผ้าพันแผลพันหน้าไปเป็นระยะเกือบเดือนอีกครั้งโดยปริยาย

 

            หน่วยเอสไอเอยังคงไม่ทอดทิ้งพวกเขา เรย์บอกว่ามันยังคงมีทางเลือกสุดท้ายในการช่วยเซฮุน ซึ่งนั่นก็คือกายภาพบำบัดและการผ่าตัด มันใช้เวลาค่อนข้างนานและมีกระบวนการที่ค่อนข้างเจ็บปวด แต่เซฮุนก็ยินยอมเข้ารับการรักษา และมันก็เห็นผลดีมากขึ้นเรื่อยๆ เซฮุนฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่ลู่หานก็ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจเล็กๆ (ซึ่งในบางครั้ง เซฮุนก็แอบหวงเขาเหมือนเด็กๆ เรื่องที่เขายังคงเป็นคู่หูของจงอิน) และได้ผ่านการทดสอบเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหนึ่งในอีกหกเดือนต่อมา (ซึ่งเซฮุนดีใจกับสิ่งนี้มากที่สุด)

           

          ส่วนทางด้านมาเฟียพรรคอี้หยาง หลังจากที่ลู่หานได้ฆ่าอี้หลง ลูกชายของคนทรยศ และเฟยหลิง หนึ่งในลูกน้องของอี้หลงที่พวกเขาจับมาได้ยอมปริปากพูดถึงข้อมูลต่างๆ หลังจากถูกนำไปทรมานเป็นเวลาเกือบสองเดือน คยองซูก็ทำหน้าที่เจาะระบบและเรียกมาสเตอร์ที่ประจำการอยู่ต่างประเทศไปป่วนทุกอย่างให้พังพินาศ ชงหยวน หัวหน้าพรรคถูกมาเฟียพรรคอื่นจับไปหลังจากที่หุ้นของพรรคอี้หยางตกลงและทำให้พวกเขาเป็นหนี้สินมหาศาล ซึ่งลู่หานยินดีให้มันเป็นแบบนั้น เขาไม่คิดที่จะกลับไปแก้แค้นหรือฆ่าชงหยวนอีก เพราะเดาไม่ยากนักหรอกว่าในตอนนี้สิ่งที่ชงหยวนกำลังเผชิญนั้น...มันเจ็บปวดยิ่งกว่าความตาย

 

            และในวันนี้ ตอนนี้ วินาทีนี้ เซฮุนสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้ง กายภาพบำบัดและการผ่าตัดประสบผลสำเร็จ ใบหน้าโง่ๆ ของเซฮุนและน้ำเสียงเป็ดๆ พวกนั้นกลับมากวนประสาทของลู่หานได้อย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งเขายอมรับว่าในตอนนี้เขาชอบให้มันเป็นแบบนั้น

 

            เซฮุนกระชับเสื้อสูทให้เข้าที่ เช่นเดียวกับลู่หานที่หยิบปืนขึ้นมาตรวจเช็ค ใบหน้าหล่อคมคายของเซฮุนยกยิ้มดั่งที่เคยชอบทำ มือหนาขยับเนคไทให้เข้าที่ จ้องมองดูตัวเองในกระจกบานใหญ่

 

            พร้อมหรือยัง...มาสเตอร์โอ?ลู่หานเก็บปืนเข้าในกระเป๋าเสื้อสูท เอ่ยถามคู่หูของตนที่อยู่ด้านข้าง

 

            พร้อมเสมอ

 

            เซฮุนหัวเราะในลำคอ หันไปมองลู่หานที่ยืนอยู่ด้านข้าง

 

            แล้วคุณหล่ะ?

 

            ลู่หานยกยิ้มแทนคำตอบ

 

งั้นก็ลุยกันเถอะ, มาสเตอร์แอล

 

            เสียงฝีเท้าที่ดังออกไปจากห้องพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ถูกสตาร์ทขึ้นบ่งบอกได้ถึงสิ่งที่พวกเขากำลังจะทำ

 

            ภารกิจใหม่ของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

         

 

           

     

 

     ตอนสุดท้ายแล้วค่ะ ใจหายเนอะ ;-;
เป็นเรื่องแรกเลยที่เขียนแบบบู๊ระห่ำ แอคชั่นยิงกันกระจายแบบนี้
แต่เขียนแล้วก็สนุกดี จริงๆ นะเราชอบ 5555555555555
ส่วนตัวเราก็ชอบคำว่าซื่อสัตย์กับกตัญญูด้วย
มันเป็นอะไรที่ดูยิ่งใหญ่ เป็นสิ่งที่เราต้องสร้างขึ้นเองโดยที่ไม่ใช้เงินทองซื้อมา
ดีใจจริงๆ ที่ทุกคนยังอยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้
หวังว่าทุกคนจะคิดถึงคุณเซและคุณลู่สูทดำนะคะ <3
รักทุกคนเลย จุ้บบ<33

ปล. ส่วนใครที่อยากได้รูปเล่มของฟิคนี้ (ขายของ ถถถ)
จิ้มลิ้งนี้เลย <3
 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1258 mnrฯ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:32
    พึ่งมาเจอเสียดาย เป็นฟิคที่เราใส่เป็นชอบเรื่องนึงเลยแล้วกัน บรรยายบู๊สนุกมากค่ะ ลุ้นตาม กระชับเข้าใจง่ายมาก

    รู้สึกว่าครส.เซฮุนที่มีต่อลู่หานคือยิ่งใหญ่มาก ขอบคุณที่แต่งฮุนฮานนะคะ
    #1,258
    0
  2. #1241 Aaamoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 11:46
    กลับมาอ่านรอบที่สอง
    #1,241
    0
  3. #1237 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 21:34
    กรี้ดดดดดดดด จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง

    ที่ สำคัญ คือ ลู่เก่อ เลื่อนขั้นเป็นมาสเตอร์แล้ว อ้ายยยยยยย
    แล้ว คือดีงามมากก ปรบมือให้ฟิค
    #1,237
    0
  4. #1221 momaijung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 01:45
    จบซะแล้ว สนุกมากนานแล้วที่ไม่ได้อ่านฟิคแบบยาวๆขนาดนี้ มันน่าติดตามไปซะทุกตอนเลยต้องคิดอยู่ตลอดว่าเรื่องเป็นยังไงใครเป็นคนร้ายใครหักหลัง สนุกมากๆเลย ตอนหวานก็หวานน่ารักกวนๆ มีครบทุกรสมากกกกกก ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งฟิคสนุกๆแบบนี้ออกมา เป็นอีกเรื่องที่เข้ามาอยู่ในใจเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #1,221
    0
  5. #1201 Audaidaj (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 22:03
    ทำไมเราถึงพึ่งมาเจอมันดีมากเลยอ่า มันมีครบทุกรสเลย บู๊มันส์มากแบบที่ฟิคเรื่องไหนที่ว่าแอคชั่นแล้วยังมองภาพออกแต่ไม่ให้อารมณ์ร่วมในซีนบู๊เท่านี้เหมื่อนเรากำลังดูหนังแอคชั่นซักเรื่องนึงอยู่เลย เข้าพระเข้านางก้อมีความเป็นธรรมชาติไม่หวานเลี่ยนมีมุขตลกขำๆมาเบรคตลอด มีปมในอดีตการทรยศหักหลังเป็นเนื้อเรื่องหลักที่ใส่มาให้มันมีอรรถรสมากยิ่งขึ้น เราไม่เคยอ่านคนแรคเตอร์เซฮุนแบบนี้เลยแบบรักใครทนุถนอมขนาดที่ได้ว่าเลี้ยงดูลู่มาเองแบบนี้เลย หายากมากแต่เราก้อมาเจอในเรื่องนี้ ประทับใจมากเลยค่ะมันดีไม่หมดที่บททุกตอน เราจะติดตามผลงานของไรท์ต่อไหนะคะ
    #1,201
    0
  6. #1187 MMHHCB947614 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 11:05
    แง๊~~ จบแล้วว เสียใจเพิ่งมาเจอเรื่องนี้TT ชอบฟิคแนวนี้มาก ไรท์แต่งดี บบรยายได้อารมณ์มาก นี่ยอมรับเลยว่าอ่านรวดเดียวจบ มันสนุกมากจริมๆ (ขอโทดด้วยน๊าาTT) ขอบคุณที่แต่งฮุนฮานนะค่ะ ชอบมากค่ะ รัก ????
    #1,187
    0
  7. #1182 porzaza182546 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 01:23
    ฮื่อ เม้นอีกรอบ ตะกี้เผลอกดโพสทั้งๆที่ยังเม้นไม่จบ55555555555คือ ก่อนอื่นเลยเราเสียใจมากเลย ทำไมเราเพิ่งเจอเรื่องนี้นะ ไรท์บรรยายดีมาากกกกแต่ละฉากเราชอบมากๆเลย ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้มากนะค้าา แต่เราร้องไห้ฉากก่อนจะจบ5555555555ร้องไปเยอะเลย ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มานะคะ จะรอติดตามเรื่องอื่นๆนะค้า ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆขึ้นมานะคะ ;-)
    #1,182
    0
  8. #1181 porzaza182546 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 01:16
    เพิ่งได้มาอ่าน ฮื่อ เสียใจมากกก ทำไมเราเพิ่งเห็นนะ ไรท์เก่งมากกกกเลย เวลาอธิบายแต่ลฃล
    #1,181
    0
  9. #1180 porzaza182546 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 01:15
    เพิ่งได้มาอ่าน ฮื่อ เสียใจมากทำไมเพิ่งเห็นเรืี
    #1,180
    0
  10. #1179 Mintty_Luhan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 19:23
    เป็นเรื่องในคงามทรงจำอีกเรื่องหนึ่ง
    #1,179
    0
  11. #1177 por182546 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:04
    ไรท์เก่งมากๆเลยเราพึ่งมาเจอเรื่องนี้เราก็อ่านรวดเดียวเหมือนกัรเลย บรรยายได้ดีมากๆเลยคะเวลาบู๊นี่เราเห็นภาพไปด้วยเลย ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ขึ้นมานะคะ ชอบทุกอย่างเลย เชื่อมโยงได้เหลือเชื่อมากกกเราข้อบมากๆๆ ฮื่ออออขอบคุณที่ไรท์แต่งขึ้นมาขอบคุณที่ยังเป็นชิปเปอร์คู่นี้ ขอบคุณที่ยังอยู่กับพวกเค้า รักกกก ;-)
    #1,177
    0
  12. #1176 aaaqtic (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 08:25
    สุดยอดไปเลยค่ะไรท์เยี่ยมมากไรท์เก่งมากๆเลยค่ะเราชื่นชม ได้ทุกอารมณ์เลย ภาษาก็สวย มันดีไปหมดจนไม่มีที่ติ อ่านจบเราประทับใจมากค่ะซาบซ้ำในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่มันไม่ใช่แค่ความรักมันมีอีกหลายๆที่ให้ข้อคิดเยอะมาก ตลกที่ฟิคดีเยี่ยมขนาดนี้ทำไมเราพึ่งมาเจอนะแอบเสียดายที่มาเจอช้าไป แต่ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา ยอมรับว่าน้ำตาซึมไปหลายฉากค่ะยิ่งเป็นเรื่องของอดีตในพาทของเซฮุนแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะเขาเข้าใจถึงตัวละครเป็นอย่างดี เราอ่านฟิคเรื่องนี้เมื่อวานตอนเย็น รวดเดียวตนมาถึงตอนนี้ หมายถึงไม่ได้นอนเลยค่ะ เพราะทุกครั้งที่อ่านตอนไหนจบแล้วคิดจะวางมือถือแล้วนอนแต่ทำไมได้เราต้องได้อ่านตอนต่อไปในทันทีวางไม่ได้เลยทีเดียลุ้นตลอด ขอชื่นชมไรท์เลยอ่ะเก่งมากๆค่ะ ปล.1พึ่งรู้ว่าเม้นยาวมาก แต่นี่คือครั้งแรกที่เราเม้นยาวขนาดนี้จากที่อ่านฟิคมานับไม่ถ้วน
    ปล.2ตอนนี้อ่านจบแล้ว ณ เวลา 08:18 ขอเวลาไปนอนก่อนนะคะ555
    #1,176
    0
  13. #1173 littleV (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 16:42
    เป็นฟิคที่เพิ่งจะมาเจอเอาตอนนี้ ดีกับใจมากจริงๆ ถึงจะบู๊ยังไงแต่ก็มีโมเม้นหวานๆมาได้เรื่อยๆ
    ชอบปมที่ผูกเรื่องนี้ คือน่าติดตามไปแต่ละตอนมาก โยงกันได้ดีเลย
    ชอบความสัมพันธ์ของเซฮุนกับลู่หานด้วยมันลึกซึ้งมากจริงๆ
    #1,173
    0
  14. #1148 Lukiris Tink (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:57
    สนุกมาก แต่งเก่งมากค่ะ มีครบทุกอารมณ์เลย
    #1,148
    0
  15. #1145 meicassy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 01:37
    เพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้  มันดีมากจริงๆค่ะ
    สนุกมากกกก  บู๊กระจาย
    ชอบโอเซฮุนเรื่องนี้มากกกก
    น่ารักมาก  กวนประสาทได้ตลอดเวลา
    รู้สึกว่าเซฮุนรักลู่หานมากจริงๆ
    ลู่หานก็น่ารัก  ชอบมากค่ะ
    #1,145
    0
  16. #1141 ωιnnιe (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 23:17
    รักเรื่องนี้มากๆ ยกนิ้วโป้ง กลายเป็นฟิคในดวงใจอีกหนึ่งเรื่องไปเลย
    #1,141
    0
  17. #1139 som1313 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 12:34
    เหยดดดดดดด มาสเตอร์แอลแล้วววว
    #1,139
    0
  18. #1138 naattn530 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 15:43
    กรีดร้องงง มาสเตอร์โอกับมาสเตอร์แอล แง้.__. ละคุณจนท.จงอินจะอยู่กับใครเน้ออ เรื่องนี้ดีมากๆเลย รู้สึกถึงความรัก<3
    #1,138
    0
  19. #1135 SHIP HUNHAN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 13:31
    จบเเล้ว งื้ออออ
    #1,135
    0
  20. #1133 ติ๋มชานม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 23:23
    เย้วววววว โอแอลลล แดดิ้นมากก
    #1,133
    0
  21. #1128 khim nu'sbg (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 00:44
    กว่าจะมาถึงจุดๆนี้ ฮือออออออออ โอ้ยยย เซฮุนนนนน
    กวาจะมีความสุขกัน แกกกกกกกกก เสียหายหลายแสนมาก กว่าจะได้เซฮุนแบบเดิมกลับมาเนี้ย
    หนักหนาสุดๆ T_____T เป็นมาสเตร์แล้ว งุ้ยยย น้ำตาจิไหลพรากกกกก
    เป็นฟิคที่มันส์มากๆ ลุ้นตลอดอ่ะ หนุกจริงๆ ไม่รู้สิ ทำไมรู้สึกพลาดมากๆที่มาอ่านเอาป่านนี้ กรี๊ดดดด
    นิสัยไม่ดีเลย แต่เค้าก็อ่านแล้วนะ ชอบมากด้วย!!! พี่ฝนเก่งมากอ่ะ อธิบายได้เห็นภาพมาก
    แล้วการเชื่อมโยงเรื่องนี่แบบ กู้ดดดดดด มันส์ทุกเม็ดจริงๆ ตอนสุดท้ายเป็นตอนที่หลายหมายอารมณ์มาก
    หึ่มมมมม ปัญหาชอบเทมาตอนหลังๆ ลุ้นไม่หยุด 55555555555555 สุดท้ายนี้ก็จะบอกว่ารักพี่ฝนนะจุ๊บๆ สู้ๆค่าาาาาา
    #1,128
    0
  22. #1113 Mongmong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 09:14
    อุ้งยาาา มาสเตอร์เเอลลลลลลลล คงมุ้งมิ้งกันมากสินะคู่หู
    #1,113
    0
  23. #1098 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 05:44
    เย้ๆๆๆได้กลับมาอยู่ด้วยกันแล้วววว

    สนุกมากอ่ะ ชอบๆๆๆๆๆ

    สู้ๆต่อไปนะคะไรท์
    #1,098
    0
  24. #1078 littlebigthings (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 11:26
    บอกตามตรงเลยว่าตอนที่เซฮุนตกหน้าผามันบีบใจเรามากอ่ะ ไรท์เก่งสุดๆ
    #1,078
    0
  25. #1071 คปซป (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 21:38
    น้ำตาจะไหล ซึ้งกับความรักของเซฮุนเเละลู่หานๆมากๆเลยค่ะ T_T
    #1,071
    0