BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 15 : 14 : THE TRUTH

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 มิ.ย. 57

 
  

 

 

 


            
 













14
THE TRUTH










            

 


 


 

 

 

 

 

 

 



    

            ลู่หานเดินออกมาจากห้องฝ่ายด้านค้นหาพิกัดและสถานที่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ในตอนนี้ ด้วยคำพูดของคยองซูทั้งหมด มันทำให้ลู่หานพอจะเดาได้ว่าเหตุผลของเซฮุนคืออะไร ลู่หานได้รู้ว่าเซฮุนได้เป็นผู้รับผิดชอบในภารกิจที่เกี่ยวกับชเว ซึงโฮทั้งหมด และสิ่งที่เขารู้หลังจากที่ได้เข้าไปยังห้องนั้นคือข้อมูลที่ว่าอี้หลง หัวหน้ามาเฟียพรรคอี้หยางคือเบื้องหลังของเรื่องราวทั้งหมดนี้ ซึ่งกว่าที่คยองซูจะสืบได้มันก็ใช้เวลาที่ค่อนข้างนานพอสมควร ลู่หานไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่พวกนั้นต้องการคืออะไร หากแต่สิ่งที่เขาแน่ใจ...คือเขายังคงเชื่อในตัวของเซฮุน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็แล้วแต่ มันก็ทำให้เขาก็อดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ คิดด้วยเหตุผลที่เซฮุนได้เข้าทดสอบเป็นมาสเตอร์ก็เพียงเพราะต้องการจะกีดกั้นไม่ให้เขาเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ เซฮุนแค่อยากที่จะปกป้องเขาจากบางสิ่ง ที่ลู่หานไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่...

 

            ทำไม?

 

          ทำไมเซฮุนถึงต้องปิดบังเขา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เซฮุนก็ควรที่จะบอกอะไรกับเขาบ้าง และใช่...ลู่หานรู้ว่ามันอันตราย แต่ถึงอย่างนั้น เขากับเซฮุนก็ผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งมากมาย แล้วเรื่องแค่นี้...ทำไมเขาถึงจะผ่านมันไปด้วยกันกับเซฮุนไม่ได้?

 

            และสิ่งสุดท้ายก่อนที่ลู่หานได้รู้จากคยองซูก่อนที่จะออกมาจากห้องคือเซฮุนมีชื่อจีน มันเป็นชื่อที่ไม่ได้ปรากฏอยู่ในข้อมูลของเซฮุนที่ลู่หานได้ค้นหาในตอนแรก มันเป็นเหมือนอะไรบางอย่างที่พวกเขาต้องการลบออกไป

 

อู๋ ซือชวิน

 

 

 

 

 

 

 

 

รถออดี้มาถึงสถานที่การเงินที่ได้ว่าไว้ โดยที่ลู่หานมีคิม จงอินเป็นคนขับรถมาส่งถึงที่นี่ ด้วยเหตุผลที่ว่าตอนที่เขากำลังจะขับรถออกไปนั้นเจ้าหน้าที่ระดับหนึ่งก็เป็นคนมาจับประตูรถก่อนที่เขาจะปิดมันลงพร้อมกับประโยคที่ว่า คุณไปไหนผมไปด้วย เราเป็นคู่หูกันและนั่นทำให้ลู่หานไม่สามารถปฏิเสธได้

 

สถานที่ทางการเงินยังคงเต็มไปด้วยผู้คนเมื่อลู่หานก้าวเข้ามาด้านใน ลู่หานจับกระชับปืนในเสื้อสูทแน่น ก้าวเดินตรงไปพร้อมกับจงอิน หากแต่เมื่อเดินไปสักพักตรงทางโถง ไฟทั้งหมดก็ได้ดับลง พร้อมกับความมืดที่เข้ามาแทนที่และเสียงโวยวายของผู้คนภายในนั้น

 

ลู่หานเม้มปาก หากแต่อะไรบางอย่างที่ผ่านด้านข้างไปก็ทำให้เขาหยุดชะงัก จงอิน?ลู่หานพูดกระซิบขึ้นในความเงียบ หากแต่ความเงียบและความว่างเปล่าข้างกายคือสิ่งที่ลู่หานได้รับเป็นคำตอบกลับมา และในฉับพลัน ของแข็งบางอย่างก็เข้าตีที่บริเวณท้ายทอยของเขา

 

พร้อมกับสติทั้งหมดที่ดับวูบลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ ลืมขึ้น ภาพที่เห็นตรงหน้ายังไม่ค่อยชัดมากนัก มันดูเลือนรางและพร่ามัว ลู่หานสะบัดหัวเล็กน้อย ความเจ็บและความมึนเข้าแทรกทุกส่วนในหัว และเมื่อภาพตรงหน้าชัดเจนมากขึ้น ลู่หานก็ได้พบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งอยู่ตรงกลางห้องไม้เก่าๆ ห้องหนึ่ง มันไม่มีหน้าต่างเลยสักบาน มีเพียงไฟดวงเดียวที่ส่องสว่างจากด้านบนตรงมาทางเขา และโทรทัศน์รุ่นเก่าที่อยู่ตรงหน้า

 

 

ลู่หานขยับตัว หากแต่มันก็ไร้ผลเมื่อเขาถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ และเขาก็ยังคงพยายามฝืนขยับอีกเพื่อให้หลุดจากบ่วงเชือก หากแต่มันก็ไม่ช่วยอะไรอีกเหมือนเคย ลู่หานคิดที่จะใช้นิ้วจับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในเสื้อสูทออกมา หากแต่ในตอนนี้เขาสวมเพียงแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวเท่านั้น ลู่หานสบถ พยายามนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าที่เขาจะเข้ามาอยู่ในห้องนี้ หากแต่สิ่งที่เขารู้ก็เป็นเพียงแค่คิม จงอินที่หายตัวไป และอะไรบางอย่างที่ฟาดเข้ามาตรงท้ายทอยของตนก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิท

 

 

นัยน์ตากลมโตกวาดมองไปรอบบริเวณห้อง พยายามหาอะไรบางอย่างที่พอจะช่วยเขาได้ในตอนนี้ ทว่าเสียงประตูเปิดที่ดังขึ้นก็ทำให้ลู่หานหยุดชะงัก

 

 

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลู่หานผู้ชายที่เข้ามาในห้องเอ่ยขึ้นด้วยภาษาจีน และแน่นอนว่าลู่หานฟังมันออก ในเมื่อพวกเจ้าหน้าที่ระพดับเขามักจะฟังและสื่อสารได้หลายภาษา ลู่หานเพ่งมองไปตรงนั้น ก่อนที่จะพบว่าชายหนุ่มผมสีดำรูปร่างผอมสูงนั้นคือ อี้หลงหัวหน้ามาเฟียพรรคอี้หยาง อี้หลงเดินเข้ามาใกล้ลู่หาน พลางหยิบเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ แล้วนั่งลงอย่างสบายๆ

 

 

ลู่หานนิ่งเงียบ ทว่าในหัวเริ่มเต็มไปด้วยคำถามที่ยังคงหาคำตอบไม่ได้ อะไร? ใคร? ที่ไหน? จงอิน?สี่คำถามที่ยังคงวนอยู่ในหัวของลู่หาน

 

 

ผมจะเข้าเรื่องเลยนะ กุญแจอยู่ที่ไหน?อี้หลงถามขึ้น

 

 

ลู่หานขมวดคิ้ว กุญแจ?

 

 

ผมไม่รู้

 

 

ลู่หาน ผมไม่อยากทรมานคุณหรอกนะ กุญ – แจ – อยู่ – ที่ – ไหน?ผู้ชายคนนั้นถามซ้ำด้วยการพูดทวนอย่างช้าๆ หากแต่สีหน้านิ่งเฉยคือสิ่งที่ลู่หานตอบกลับไป

 

 

ผู้ชายคนนั้นผุดลุกขึ้น เดินตรงมาทางเขาพร้อมกับหมัดแรงๆ ที่เข้าปะทะใบหน้าของเขา กุญแจอยู่ที่ไหน?ทว่าลู่หานยังคงนิ่งเงียบ จนในที่สุด หมัดที่สองก็ตามมาพร้อมกับรสเลือดในปากของลู่หาน หมัดที่สาม สี่และห้ายังคงตามมาติดๆ เมื่อลู่หานยังคงนิ่งงัน ลู่หาน ผมไม่ค่อยมีความอดทนมากหรอกนะอี้หลงย้ำคำอีกครั้ง กระชากคอเสื้อของลู่หาน

 

 

ผมไม่รู้ลู่หานถ่มเลือดในปากไปข้างๆ พลางแค่นยิ้มเหยียด และถึงรู้ ผมก็ไม่มีวันบอกคุณ

 

 

 อี้หลงดูเหมือนจะไม่พอใจเมื่อได้ยินคำตอบนั้น ชายหนุ่มตรงหน้าลู่หานเตรียมที่จะหยิบอะไรบางอย่างออกมา หากแต่ทุกอย่างก็หยุดชะงักเมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับบุคคลใหม่ที่ก้าวเข้ามา

 

 

หวง จื่อเทา เจ้าหน้าที่ระดับสอง

 

ปลายกระบอกปืนของจื่อเทาจ่อลงที่หัวของผู้ชายตรงหน้า ลู่หานกระตุกยิ้ม ไง? หาปืนไม่เจอเหรอ มันจ่อหัวคุณอยู่น่ะ

 

หากแต่คำตอบที่ลู่หานได้รับกลับมาคือเสียงแค่นหัวเราะเหยียดที่ดังขึ้น และมันยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคำพูดที่เขาได้กล่าวเมื่อครู่เป็นเรื่องตลกเสียเต็มประดา

 

ซือชวินสอนให้คุณหัวอ่อนแบบนี้งั้นหรือ? น่าสมเพชเสียจริงผู้ชายคนนั้นยกยิ้ม ในขณะที่ปลายกระบอกปืนของเจ้าหน้าที่ระดับสองเริ่มเปลี่ยนทิศทาง มันขยับเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งปลายกระบอกปืนนั้นตรงมาที่หัวของเขา

 

ลู่หานเม้มปากแน่น

 

ผมคิดว่าหน่วยเอสไอเอของพวกคุณคงจ่ายไม่งามสักเท่าไหร่ ไม่งั้น...เจ้าหน้าที่จื่อเทาคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้อี้หลงเหยียดยิ้ม วิ่งกันเหมือนหนูปั่นจั่น ตามหาคนทรยศทั้งๆ ที่มันอยู่ใต้จมูกของคุณ ใกล้เกินกว่าที่คุณจะไหวตัวทัน

 

ลู่หานแค่นหัวเราะ พลางเหลือบมองไปทางจื่อเทา ลอบกัดและทรยศ ก็ดูเป็นอะไรที่เหมาะกับพวกสวะแบบนายดีนะ

 

อี้หลงยกมือห้ามเมื่อจื่อเทากำมือแน่น เตรียมที่จะเดินตรงหาลู่หาน ชายหนุ่มนั่งลงที่เดิมอีกครั้ง พลางกุมมืออย่างสบายๆ ในขณะที่จื่อเทาหยุดนิ่งไปครู่ ก่อนที่เล็งปืนมาทางเขาอีกครั้ง

 

มันไม่เคยมีความบังเอิญอยู่บนโลกหรอกนะลู่หานอี้หลงแค่นยิ้ม ทั้งเรื่องของชเว ซึงโฮ หรือการที่คุณต้องตามมาสืบที่ฮ่องกง ทั้งตึก ท่อน้ำเก่าโง่ๆ พวกนั้น อืม...ถึงแม้ท่อพวกนั้นมันจะอยู่นอกแผนไปหน่อยก็เถอะ แล้วก็เรื่องที่คุณถูกยิง ชเว ซึงโฮที่ตายในห้องขังนั่นอย่างเงียบๆ และซือชวิน ไม่สิ...เจ้าหน้าที่โอ เซฮุนที่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นมาสเตอร์ แยกตัวกับคุณเพื่อไปทำภารกิจสุดเสี่ยงตามลำพังเพราะกลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไปอี้หลงแค่นหัวเราะ

 

คุณมาหาพวกผมเองได้โดยที่ผมไม่ต้องเรียกด้วยซ้ำ มันก็แค่เกมๆ หนึ่งที่พวกคุณเป็นหมาก และมันก็เป็นไปได้สวย

 

อี้หลงผุดลุกขึ้น ก่อนที่จะเดินไปรอบๆ ลู่หาน และผมอยากจะรู้ ลู่หาน คุณไม่คุ้นเคยกับตึกหรือสัญลักษณ์ที่เห็นในห้องพวกนั้นเลยหรือไง? คุณไม่นึกสงสัยกับการที่มีคนเรียกชื่อของคุณในวันนั้นเลยงั้นหรือ?

 

ลู่หานนิ่งเงียบ หากแต่ข้อสงสัยที่มีมากเหลือเกินในหัวก็ทำให้เขาตอบกลับไปจนได้ ผมเป็นเด็กกำพร้า

 

มันก็เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่ซือชวินหลอกคุณเท่านั้นแหล่ะลู่หาน คุณคือคนๆ หนึ่งที่คุณไม่เคยคาดฝันว่าจะได้เป็นเลยล่ะ

 

อี้หลงดีดนิ้วแล้วชี้ไปทางโทรทัศน์ที่อยู่ตรงด้านข้างของลู่หาน ผู้ชายคนด้านข้างกดเปิดมัน ไม่นานนัก ภาพก็ได้ขึ้นฉายในจอโทรทัศน์ ลู่หานเพ่งมอง พบว่ามันคือภาพจากกล้องวงจรปิด โดยที่มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ลู่หานจำได้ดี แผ่นหลังของเรย์และเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในห้อง เด็กคนนั้นใส่เสื้อผ้าที่ดูมอมแมม ทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล เด็กผู้ชายที่มีใบหน้าอันแสนคุ้นเคย

 

เซฮุน

 

เธอมาจากไหน? ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่เด็กแถวนี้เรย์เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้น ในขณะที่เซฮุนยังคงเงียบ และดูเหมือนจะเงียบไปหลายนาทีเมื่อเทปถูกกรอ จนกระทั่งในที่สุด เซฮุนก็ยอมเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์ และด้วยนัยน์ตาคู่นั้น มันดุดันราวกับไม่ใช่นัยน์ตาของเด็กผู้ชายที่ยังเยาว์วัย

 

เราถูกทรยศเซฮุนตอบ และน่าแปลกที่เซฮุนตอบกลับมาด้วยภาษาเกาหลี น้ำเสียงของเซฮุนยังคงไม่แตกหนุ่ม หากแต่มันก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น เราหนีออกมาจากที่นั่น

 

และหลังจากประโยคสองประโยค ทุกอย่างก็เงียบลง ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยของเซฮุนนั้นดูเหมือนกับมีอะไรบางอย่างมากมายเก็บซ่อนไว้ หากแต่ก็ยังคงเลือกที่จะไม่พูดมันออกมา และเทปก็ถูกกรออีกครั้ง ทว่าในท้ายที่สุด เรย์ก็เอื้อมมือไปจับมือของเซฮุนเบาๆ สบตากับเด็กผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ

 

งั้นเธอไปทำแผลแล้วพักผ่อนเถอะ แล้วฉันจะมาหาเธอใหม่เรย์พูด ผุดลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปทางประตู

 

มาเฟียพรรคอี้หยางเซฮุนพูดขึ้น และนั่นทำให้เรย์หยุดชะงัก หันกลับมาทางเซฮุน คนทรยศและลูกชายของเขาฆ่าคนในพรรคของพวกเราทั้งหมด พวกเขาฆ่าหัวหน้าพรรคและพ่อแม่ของผม เหลือเพียงแค่ผมกับลูกหัวหน้าพรรคของเรา ลู่หาน เด็กทารกคนนั้น พวกเราหนีรอดออกมาได้

 

เทปยังคงเล่นต่อ ในขณะที่ลู่หานรู้สึกได้ถึงลมหายใจของตนที่กระตุก

 

ผมรู้ว่าผมกับลู่หานคือตัวอันตราย แต่ได้โปรด...ผมขอร้อง ช่วยดูแลลู่หานด้วย เขาเป็นสิ่งเดียวที่ผมเหลืออยู่เซฮุนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปคุกเข่าลงต่อหน้าเรย์ คุณจะทำยังไงกับผมก็ได้ แต่ลู่หาน...เขายังเด็ก

 

เรย์ยังคงเงียบ และภายใต้ใบหน้าของผู้หญิงที่ลู่หานคุ้นเคยดีนั้น เขาไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ เซฮุนเงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังเรย์อย่างไม่ละสายตาไปไหน จนกระทั่งในที่สุด

 

ลุกขึ้นเถอะเรย์ปริปากออกมา พร้อมกับเซฮุนที่ค่อยๆ ยืนขึ้นเต็มความสูง หากแต่ยังคงดูนอบน้อม ฉันเข้าใจมันดี

 

“…”

 

ว่าแต่เธอชื่ออะไร?

 

ผมชื่ออู๋ ซือชวิน ส่วนชื่อเกาหลีของผม…” เซฮุนเว้นช่วง

 

โอ เซฮุน

 

ภาพในจอหายไปพร้อมกับจอโทรทัศน์ที่มืดสนิท

 

และคุณรู้อะไรไหมลู่หาน…” ชเว ซึงโฮแทรกขึ้นมาในขณะที่ลู่หานยังคงดูอึ้ง ใบหน้าของชายหนุ่มแสยะยิ้มร้าย

 

ผมคือลูกชายของคนทรยศคนนั้น

 

ลู่หานกำมือแน่น จ้องไปยังอี้หลงอย่างเกลียดชัง อยากเหลือเกินที่จะฆ่าผู้ชายคนนี้ให้ตายอย่างทรมานให้สาสมกับสิ่งเลวๆ ที่คนตรงหน้าได้ทำไว้ หากแต่เขาทำมันไม่ได้ตราบใดที่เขายังคงถูกมัดอยู่แบบนี้ เขาทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

 

และใช่...ผมฆ่าพ่อของคุณ ฆ่าพ่อแม่ของซือชวินด้วยอี้หลงพูดขึ้นราวกับมันเป็นบทสนทนาที่สบายๆ แต่พวกคุณก็ดวงแข็งดีนะ ก็คงจะหนีผ่านออกมาจากท่อโง่ๆ พวกนั้น

 

คนอย่างนายมันน่าสมเพชลู่หานแทรกขึ้นมา พลางจ้องมองไปทางอี้หลงอย่างท้าทาย

 

น่าสมเพชงั้นหรือ?อี้หลงแค่นหัวเราะ คนอย่างซือชวินต่างหากหล่ะที่น่าสมเพช อะไรนะ...คติที่ว่าซื่อสัตย์และกตัญญู? ให้ตายเถอะ โลกนี้ มันไม่มีคนซื่อสัตย์หรือกตัญญูหรอกนะ มันมีเพียงผู้อยู่รอด พร้อมกับสิ่งเคียงคู่คืออำนาจ และในความเป็นจริง ผมก็คือผู้อยู่รอด

 

แล้วก็...อันที่จริงแล้ว คุณจะอยู่หรือจะตาย มันก็ไม่ได้สำคัญกับผมหรอก แต่สิ่งที่สำคัญคือตู้เซฟสั่งทำพิเศษที่ใช้เก็บของที่พ่อคุณทิ้งไว้มันต้องใช้กุญแจที่สั่งทำเปิด ซึ่งกุญแจนั้นมันบังเอิญเป็นห้อยอยู่ที่สร้อยคอของคุณตั้งแต่คุณเกิดอี้หลงกระชากคอเสื้อของลู่หาน มันใช้เวลานานพอสมควรกว่าผมจะสืบได้ว่าพวกคุณไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหน แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่อยู่กับคุณแล้ว งั้นคุณก็คงไม่มีประโยชน์อะไรอีก

 

อี้หลงจดจ้องไปที่ใบหน้าของลู่หาน กวาดสายไปทั่วรอบ และมันก็น่าตลกนะคุณว่าไหม ที่ว่าลูกมาเฟีย กลับกลายเป็นผู้ตามล่ามาเฟียแทนเสียงั้นไป

 

เสียงพังประตูดังขึ้น พร้อมกับเซฮุนที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเอาปืนจ่อหัวของอี้หลงโดยที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัว

 

ปล่อยมือสกปรกของนายออกจากลู่หาน อี้หลงเซฮุนพูดเสียงต่ำ ใบหน้าของเซฮุนเต็มไปด้วยบาดแผล ปากและคิ้วของเซฮุนแตก อีกทั้งยังคงมีคราบเลือดบริเวณไรผม จื่อเทารีบหันปลายกระบอกปืนมาทางเซฮุน หากแต่ยังไม่ได้ยิงลูกกระสุนออกไปเมื่อปืนของเซฮุนยังจ่อที่หัวของอี้หลง เซฮุนเปรยตามองจื่อเทาอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับไปทางอี้หลง

 

ฝีมือยังไม่ตกนี่ซือชวินอี้หลงเอ่ย ปล่อยมือออกจากลู่หานพลางกระตุกยิ้ม ในขณะที่ลู่หานเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับบางอย่างที่จะเกิดขึ้นในข้างหน้า กุญแจอยู่ที่ไหน?

 

มันถูกทำลายไปแล้วเซฮุนตอบ พลางยกยิ้มอย่างถือไพ่เหนือกว่า เมื่อยี่สิบปีก่อน

 

งั้นเราก็คงไม่มีอะไรที่จะต้องพูดด้วยกันอีกสิ้นสุดประโยคนั้น อี้หลงก็ใช้มือของตนต่อยไปยังข้อมือของเซฮุน ส่วนทางด้านเซฮุนนั้นก็ใช้เท้าถีบไปยังมือของอี้หลงที่ล้วงปืนมาจากด้านหลัง ส่งผลให้ปืนของทั้งคู่กระเด็นกันไปคนละทาง ลู่หานพลิกตัวลงนอน ใช้เท้าปัดข้อเท้าของจื่อเทาให้ล้มลงอย่างรวดเร็วโดยที่อีกคนไม่ทันตั้งตัว ลู่หานดีดตัวขึ้น หันหลังแล้วกระโดดทิ้งตัวด้านที่มีเก้าอี้ใส่จื่อเทาที่นอนอยู่ด้านล่าง และนั่นทำให้เก้าอี้ไม้หักออกเป็นส่วนๆ พร้อมกับชำเลืองมองเห็นมีดพกที่เซฮุนได้โยนมาให้ไว้เมื่อครู่

 

เซฮุนต่อยไปที่ใบหน้าของอี้หลง ในขณะที่อีกฝ่ายจับคอเสื้อของเขาแล้วดันตัวไปชิดกับกำแพง หากแต่เซฮุนก็ไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น ชายหนุ่มใช้แรงทั้งหมดเหวี่ยงอีกฝ่ายไปติดกับกำแพงแทน ก่อนที่จะจับตัวของอี้หลงแล้วกระแทกย้ำๆ ไปที่กำแพง ใช้มือต่อยไปที่ใบหน้าและเข่าทุ้งไปยังช่วงท้อง อี้หลงทรุดลงกับพื้น เซฮุนเตรียมที่จะเอื้อมไปหยิบปืนที่ใกล้ที่สุด หากแต่อี้หลงก็กลับจับกระชากตัวของเขาไว้ให้หันหน้ามาตรงกัน ใช้ศีรษะโขกแรงๆ ไปที่ศีรษะของเซฮุน เซฮุนชะงักถอยหลังไปสักพัก ทว่าก็ยังมีสติพอที่จะจับโทรทัศน์แล้วทุ่มใส่อี้หลง หากแต่นั่นก็ดูเหมือนจะช้าเกินไปเมื่ออีกฝ่ายหลบเขาทัน

 

เซฮุนรีบหยิบปืนที่อยู่ด้านข้าง ทว่าอี้หลงก็กลับเข้ามาประชิดเขาพร้อมกับเอาเข่าเสยช่วงท้องของเขา และนั่นส่งผลให้ปืนลั่นลงกับพื้น เซฮุนรีบกลิ้งตัวหลบไปนอกห้องที่เป็นทางโถง เล็งปืนไปทางอี้หลง หากแต่นั้นมันก็สายไปอีกเมื่ออี้หลงกระโดดมาทับตัวของเขาพร้อมกับจับแขนของเขาให้ชูขึ้น  พร้อมกับบิดข้อมือของเซฮุนให้ปืนหลุดลงมา จับตัวของเซฮุนทุ่มไปตรงมุมห้องตรงด้านหลัง

 

นายรู้อะไรไหมซือชวินอี้หลงกระตุกยิ้ม หยิบปืนขึ้นมาก่อนจะเล็งไปทางเซฮุนที่ลุกขึ้นยืนตรงมุมห้อง เซฮุนกัดริมฝีปากของตนแน่น นายยังคงเก่งเหมือนเดิมอี้หลงกดไกปืน

 

หากแต่ฉันเก่งกว่า

 

ปัง!

 

และฉันเก่งที่สุด

 

ร่างของอี้หลงล้มลง พร้อมกับลู่หานที่ยืนถือปืนอยู่ด้านหลัง

 

คุณ?เซฮุนเอ่ยทัก เหลือบมองตรงไปในห้อง พบว่าจื่อเทากำลังนอนไร้ชีวิตอยู่ตรงนั้นพร้อมกับมีดที่ปักอยู่ตรงกลางอก

 

ทีหลังห้ามหนีฉันไปไหนอีกนะ ไม่งั้นนายได้เป็นแบบไอ้สารเลวคนนี้แน่ลู่หานขู่ ชี้ไปทางอี้หลงที่นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้น ในขณะที่ดึงเศษเชือกตรงข้อมือของตนออก เซฮุนหัวเราะในลำคอ

 

แล้วคุณทำลงหรอ? คุณเป็นแบมบี้นะ

 

ลู่หานถลึงตาใส่คนตรงหน้า ในขณะที่เซฮุนยังคงกดยิ้มกวนประสาท เอื้อมมือไปเช็ดคราบเลือดตรงริมฝีปากของลู่หานเบาๆ ครับ ผมไม่หนีไปไหนหรอกเซฮุนตอบ เอื้อมมือเข้ากระชับมือของลู่หาน ก่อนที่จะพาลู่หานวิ่งออกจากห้อง

 

เมื่อพวกเขาออกมาจากตัวบ้าน สิ่งแรกที่ลู่หานรู้คือสถานที่แห่งนี้คือชนบท มันห้อมล้อมไปด้วยภูเขามากมาย รวมทั้งต้นไม้เขียวขจีที่ดูรกทึบ เซฮุนพาลู่หานวิ่งมาเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดที่ลานดินแห่งหนึ่งที่เชื่อมต่อตรงไปยังถนนที่ลงจากเขา สีหน้าของเซฮุนดูเป็นกังวลเมื่อเห็นแต่ความว่างเปล่า มันเหลือเพียงแต่รอยยางล้อรถตรงพื้นดินเท่านั้น ทว่าเสียงซวบซาบที่ดังขึ้นมาตรงพุ่มไม้ก็ทำให้เขารีบพาลู่หานวิ่งไปอีกทางในทันที เซฮุนยิงปืนย้ำๆ ไปที่พุ่มน้ำจนลูกกระสุนหมด ชายหนุ่มสบถเมื่อเสียงเดินนั้นยังคงดังมากขึ้นเรื่อยๆ

 

เซฮุนกับลู่หานวิ่งกันไปตามทางลัดเลาะของต้นไม้ ทว่าพวกเขาก็ต้องรีบหยุดเมื่อทางสิ้นสุดลงพร้อมกับเป็นหน้าผาที่สูงชันและมีแม่น้ำอยู่เบื้องล่าง โดยที่ในตอนนี้พวกเขาไม่มีอะไรที่จะป้องกันตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย

 

คุณหนีไปทางนั้นนะ แล้วเดี๋ยวเราค่อยเจอกันเซฮุนพูด พยักพเยิดให้ลู่หานวิ่งไปอีกด้าน

 

และด้วยประโยคนั้น มันทำให้ลู่หานรู้สึกว่าเขาอาจไม่ได้เจอกับเซฮุนอีก ไม่ ฉันจะไม่ทิ้งนายลู่หานตอบ ยังคงจับมือของเซฮุนไว้แน่น

 

ปัง!

 

เสียงยิงปืนดังขึ้นพร้อมกับเซฮุนที่เข้ามาบังร่างของลู่หานไว้ก่อนที่ลู่หานจะถูกเหวี่ยงเข้าตรงพุ่มไม้ มือของลู่หานหลุดออกจากมือของเซฮุน สิ่งเดียวที่ลู่หานเห็นคือเซฮุนที่ถูกยิงจนช่วงบริเวณไหล่ และแรงจากการโดนยิงนั้นมันก็มากพอที่จะดันเซฮุนไปตรงริมผาอย่างง่ายดาย นัยน์ตาคมของเซฮุนมองตรงมาทางลู่หานด้วยความนัยบางอย่างความนัยที่ลู่หานรู้มันดีมาตลอด

 

คุณต้องอยู่ต่อนะ...ลู่หาน

 

ปัง!

 

เสียงยิงปืนดังขึ้นอีกนัด มันโดนเข้าที่ท้องของเซฮุน ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มจะพลัดตกลงไป

 

ลู่หานรู้สึกว่าทุกอย่างไร้เสียง และทุกอย่างนั้นเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ร่างโปร่งรีบวิ่งไปตรงจุดที่เซฮุนตกลงไป เตรียมที่จะโดดตามลงไปด้วย หากแต่เสียงปืนที่ดังขึ้นอีกสองสามนัดพร้อมกับแขนของผู้ชายใส่สูทสีดำในองค์กรเดียวกันที่เข้าจับบริเวณแขนทั้งสองข้างก็หยุดการกระทำนั้นได้ทั้งหมด ลู่หานกรีดร้อง พยายามขัดขืนแรงที่จับไว้ทั้งหมด เอื้อมมือไปหาเซฮุนที่กำลังตกลงไปด้านล่าง หากแต่มันก็ไร้ผลเมื่อเจ้าหน้าที่สองคนนั้นดึงตัวของลู่หานขึ้นมา

 

เราทำอะไรไม่ได้อีกแล้วเจ้าหน้าที่ลู่หาน

 

น้ำตาของลู่หานหยดลงมา มองดูร่างของเซฮุนที่ตกลงกระทบกับผืนน้ำโดยเขาที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

ลู่หานมองไม่เห็นเซฮุนอีก

 

 

 

 








 

 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1256 mnrฯ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:16
    โอ้ยยยยยยยย น้องงงงงงงงงง
    #1,256
    0
  2. #1235 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 21:05
    ไม่เอาอะ ไม่ดราม่าดิ
    #1,235
    0
  3. #1219 momaijung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 01:11
    เซฮุนนายจะทำให้แบมบี้เสียใจอีกเป็นครั้งที่สองไม่ได้นะ ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด
    #1,219
    0
  4. #1199 Audaidaj (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 21:39
    ม่ายนะแกต้องรอดสิ นังฮูนนนนน แง?.?
    #1,199
    0
  5. #1171 littleV (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 16:19
    โอ้ย ไม่เอานะ เซฮุนต้องไม่เป็นอะไรนะ
    คือหักมุมเรื่องจื่อเทามากเลย ตอนแรกก็สงสัย แต่ครั้งก่อนร่วมมือกันเลยไม่คิดว่าจะใช่
    มาทำให้ระแวงจงอิน แต่ก็ไม่ใช่(รึเปล่าหวา) สรุปคือเทาทรยศจริงๆด้วย อื้อหือ 
    #1,171
    0
  6. #1155 chocolateBT (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:55
    ฮือออ มาสเตอร์โอ
    #1,155
    0
  7. #1126 khim nu'sbg (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 23:53
    พี่ลู่เป้นลูกมาเฟีย แล้วคือเซฮุนนางก็ปกป้องพี่ลู่มาตลอดใช่ไหม? โง้ยยยย
    เซฮุนนนนนนนนนน อย่าเป็นอะไรไปนะเห้ยย
    #1,126
    0
  8. #1111 Mongmong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 09:01
    เซฮูนนนนนนน เเกเปป็นพระเอกนะ จะตายได้ไง ตายไม่ได้ มัเป็นเเค่ฝันที่ไรตต์ล่อลวงเราเเน่พ
    #1,111
    0
  9. #1096 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 20:56
    เซฮุนต้องไม่ตายยยยย
    #1,096
    0
  10. #1069 คปซป (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 21:12
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยออออออออมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #1,069
    0
  11. #1064 maimes' ❀ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 01:52
    ไม่เอาแบบนี้ มันกำลังจะดีขึ้นแล้ว
    หักมุมแบบนี้หัวใจอ่อนแอเลย TT
    #1,064
    0
  12. #1047 :bbubble (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 14:07
    ไม่ตายดิไม่ตายใช่มั้ย ฮื่อออออออออออออ
    #1,047
    0
  13. #1010 ladyluhun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 12:47
    มาบทนี้ อาจื่อเทาเป็นตัวร้ายอีกแล้วววววว แงงงงงงงงง๊

    เซฮุนนา อย่าทำแบบนี้สิ ทิ้งอาลู่ไม่ได้นะ เดี๋ยวจงอินคาบ(?) 

    ให้ความรู้สึกเหมือนในเชอร์ล็อกโฮล์มเลย พี่ลู่จะอยู่ยังไงต่อไป...T^T
    #1,010
    0
  14. #990 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 20:15
    ลู่เป็นลูกมาเฟียยยยย
    ผิดหวังกับจื่อมากกกก
    เซฮุนอย่าเป็นรัยน้าาาา
    #990
    0
  15. #970 katetoho (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 15:42
    ที่แท้ลู่ก็เป็นลูกมาเฟียนี้เอง
    #970
    0
  16. #953 pandatao' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 22:03
    ไม่จริง  !!! เซฮุนตายไม่ได้นะ T T
    #953
    0
  17. #936 izet (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 19:13
    ไม่ตายนะ ไม่เอานะเว้ยยย ไม่ดราม่านะTT
    #936
    0
  18. #917 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 00:14
    เซฮุนคือคนที่ที่หล่อทั้งกาย หล่อทั้งใจ
    ซื่อสัตย์ แถมยังกตัญญูอีก 
    ว่าแต่ยังไม่ตายใช่มั้ยอ่ะ ต้องอยู่ดูแลแบมบี้ต่อดิ
    #917
    0
  19. #907 CHACHA C': (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 20:18
    โอเซคือคนที่คอยดูเเลพี่ลู่ตลอดมาเลยดิ โอ่ยย ซึ้งง

    เเบบตัวเองจะเป็นยังไงไม่สน เเคร์เเต่เรื่องของพี่ลู่ หล่อขนาดดด

    อย่าเป็นไรเลยนะ เราเชื่อว่านายไม่ตายหรอก เพราะนายเป็นพระเอก

    หน้าหล่อ ใจหล่อค่ะ ดีงามม
    #907
    0
  20. #841 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 03:32
    เซฮุนแม่งเท่ห์ตั้งแต่เด็กยันโต ><  เขาเป็นสิ่งเดียวที่ผมเหลืออยู่!! จ้า เอาใจไปเลยจ้า
    จื่อ -*- สุดท้ายจื่อก็เป็นสปาย หลอกซ้ำหลอกซ้อนนะเนี้ย
    คราวนั้นก็เหมือนจะใช่ แต่พลิกมาไม่ใช่ แต่คราวนี้ใช่ยิ่งกว่าใช่
    ลู่หานเจ๋งมาก! และฉันเก่งที่สุด!!! แถมขู่เซฮุนไว้ด้วยนะ ถถถ
    เซฮุนต้องไม่เป็นไรเนอะ ลู่หานขู่ไว้แล้วนะ ไม่ให้หนีไม่ให้ทิ้งกันไง!
    เจ้าหน้าที่คิมจงอินไปไหนซะล่ะ สงสัยค่าตัวแพง อิอิ
    #841
    0
  21. #838 jjtk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 01:26
    แบมบี้ที่รักกลายเป็นลูกมาเฟียใหญ่อ่ะ รักโอเซมากขึ้นไปอีกอ่ะ โง้ยยยยย
    ต้องไม่ตายน้าาาาา กลับมาหาแบมบี้น้าาาาา
    ตอนฉากบู๊แบบมันส์มากอ่ะไรต์ เราชอบ
    #838
    0
  22. #821 junergetic (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 01:22
    ไม่ๆๆๆ ๆไำ
    #821
    0
  23. #811 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 08:49
    เราเข้าใจเซฮุนแล้ว จะไม่โกรธนะที่เคยทำแบบนั้น แต่อย่าตายนะ ห้ามตายเด็ดขาดถ้าเซฮุนตายใครจะมากวนประสาทแบมบี้ล่ะ
    #811
    0
  24. #810 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 17:26
    เพราะต้องการปกป้อง เสี่ยวลุ่  เลยต้องทำแบบนี้สินะ
     แต่ จะเอา โอเซ คืนนะ ไรท์เตอร์ 
    ไม่ยอมให้ โอเซ ตายเน้อ เพิ่งจะเข้าใจกันเองนะ 
    #810
    0
  25. #807 pun-k (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 05:22
    จะเอาอู๋ ซือชวีนง่ะ

    ต้องอยู่กับแบมบี้นะ



    #807
    0