BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 13 : 12 : FROM NOW ON [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 พ.ค. 57

    
  

 

 

 

            
 












12
FROM NOW ON










            

 


 


 

 

 

 

 

 

เสียงล้อรถบดเบียดกับถนนดังก้องไปทั่วยามค่ำคืน เซฮุนเหลือบมองกระจกหลัง พบว่ามีรถสามคันที่กำลังตามหลังเขามา ชายหนุ่มจับพวงมาลัยแน่น ขับซอกแซกไปมาเพื่อหลบรถที่ขับช้า ชายหนุ่มพบว่าบรรยากาศในตอนนี้มีแรงกดดันมหาศาลกดทับเขามากมายเหลือเกิน และเรื่องที่กดดันมากที่สุด คือลู่หานที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา ลู่หานที่กำลังบาดเจ็บจากการถูกยิง

 

เซฮุนเหยียบคันเร่ง หากแต่มันยังคงไม่เร็วพอเมื่อรถอีกคันเร่งขึ้นมาอยู่ข้างๆ จนได้ “จับแน่นๆ นะเซฮุนพูด เบี่ยงพวงมาลัยเข้าด้านขวา ส่งผลให้รถคันนั้นถูกเบียดเข้ากับกำแพง และเซฮุนก็ยังคงทำมันย้ำๆ อยู่อย่างนั้น หากแต่เขาก็ยังคงไม่สามารถสลัดอีกฝ่ายหลุดออกได้ง่ายๆ

 

เซฮุนมองตรงไปยังถนนข้างหน้า พบว่ามันแทบจะไม่มีสิ่งกีดขวางและรถมากเท่าไหร่นัก ซึ่งนั่นมันดีมากทีเดียว ลู่หาน หลบเซฮุนพูดขึ้น ลู่หานหลีกตัวอย่างค่อนข้างเชื่องช้า ชายหนุ่มหยิบปืนในกระเป๋าเสื้อสูทออก จับกระชับมันแน่น หันปลายกระบอกปืนไปยังรถคันด้านข้าง มือของเซฮุนสั่นเล็กน้อย ทว่าในวินาทีต่อมาลูกกระสุนสามนัดก็ถูกส่งออกไปจากตัวปืนติดๆ กัน และมันส่งผลให้รถอีกคันเสียการควบคุมในทันที

 

เหลืออีกสองเซฮุนเหลือบมองกระจกหลัง รถคันสีดำอีกสองคันยังคงไล่จี้เขาไม่ห่าง และเขาคงไม่มีทางสลัดมันหลุดภายในเร็วๆ นี้ เซฮุนเบี่ยงรถเข้าด้านขวาเพื่อหลบรถอีกคันที่มาจากทางตรงข้ามเขา ชายหนุ่มต้องหาทางอื่นที่มันใช้เวลาน้อยกว่าการขับรถหนีแบบนี้ไปเรื่อยๆ เขาต้องรีบพาลู่หานไปโรงพยาบาล

 

และในชั่วพริบตาความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของเซฮุน มันเป็นแผนที่ยอดเยี่ยมทีเดียว หากแต่...

 

ลู่หาน คุณไหวมั้ย?” เซฮุนเอ่ยถามคนที่นั่งหายใจผะแผ่วอยู่ด้านข้าง นัยน์ตาคมยังเหลือบมองดูกระจกหลัง ลู่หานพยักหน้าช้าๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

 

ไหว

 

ดี จับปืนของคุณไว้แน่นๆ ล่ะเซฮุนกัดริมฝีปาก พบว่าเขาไม่มีเวลาพอที่จะอธิบายแผนให้ลู่หานฟังเมื่อรถสองคันนั้นเริ่มไล่จี้เขามาใกล้เรื่อยๆ และเริ่มแยกออกจากกันเพื่อหวังจะประกบเขาทั้งสองด้าน ไม่ทันแล้ว เซฮุนคิด เขาต้องทำมันตอนนี้ ชายหนุ่มเหยียบเบรก ซึ่งส่งผลให้รถหมุนคว้าง มันหมุนอยู่ประมานสองสามรอบเนื่องด้วยแรงเหวี่ยง เซฮุนหักพวงมาลัยเพื่อให้รถทรงตัวอยู่ในเส้นตรง และเมื่อตัวรถคงที่แล้ว เซฮุนรีบเหยียบคันเร่งเพื่อพุ่งไปด้านหน้าระหว่างรถสองคันนั้น เปิดกระจกรถด้านข้างออกทั้งสองด้าน

 

 

ยิงที่ล้อของมัน เร็ว!” เซฮุนพูดขึ้น หยิบปืนเล็งไปที่ล้อรถของคันฝั่งด้านซ้าย ส่วนลู่หานนั้นก็เล็งไปทางล้อรถของฝั่งด้านขวา เสียงกระสุนปืนดังขึ้นติดกันย้ำๆ หากแต่นั่นก็เป็นเสียงยิงปืนจากอีกฝ่ายด้วยเช่นเดียวกัน เซฮุนยังคงเหยียบคันเร่งไปข้างหน้า ดึงกระชากตัวของลู่ฮานให้หลบลงมาเพื่อไม่ให้โดนกระสุนที่ถูกยิงเข้ามาข้างในรถ นัยน์ตาคมเหลือบมองกระจกด้านข้าง พบว่ารถสองคันนั้นได้เสียหลักแล้วเรียบร้อย เซฮุนยืดตัวขึ้นนั่งที่นั่งเหมือนเดิม หากทว่าก็ต้องหักเลี้ยวหลบไปทางซ้ายเมื่อมีรถจากอีกทางสวนมาพอดี

 

ชายหนุ่มถอนหายใจ ในตอนนี้รถได้กลับเข้ามาอยู่ในเลนที่ถูกต้องอีกครั้ง เซฮุนเอื้อมจับมือของลู่หานที่ในตอนนี้มันทั้งซีดและเย็นเสียจนเขาหวั่นใจ “ลู่หาน อดทนไว้ก่อนนะเซฮุนพึมพำ เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วมากขึ้นไปอีก ลู่หานหายใจผะแผ่ว  สิ่งที่เขาได้ยินในต่อมาคือเซฮุนที่เรียกชื่อของเขาซ้ำไปมา รู้สึกได้ถึงร่างกายที่ถูกหามขึ้นเตียงพยาบาล มองเห็นภาพของเพดานสีขาวที่พร่ามัว ใบหน้าของเซฮุนที่ตื่นตระหนก และสัมผัสจากน้ำตาที่หยดลงมาตรงใบหน้าของเขา

 

ลู่หาน...ลู่หาน! ทนไว้ก่อนนะ คุณจะต้องไม่เป็นอะไร

อย่าทำแบบนี้ลู่หาน อย่าทิ้งผม ได้โปรด...

 

อยู่กับผม...

 

 

 

 

                                                                                   

 

 

 

 

            กลิ่นยาคือสัมผัสแรกที่ลู่หานรู้สึก เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ ลืมขึ้น กระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับให้เห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนขึ้น เพดานสีขาว กำแพงสีขาว เตียงสีขาว และผ้าห่มสีขาว สถานที่แบบนี้คงหนีไม่พ้นโรงพยาบาล ลู่หานคิด ขยับตัวเล็กน้อย หากต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกเจ็บบริเวณช่วงท้อง

 

            คุณรู้ไหม ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบบทกลอนนี้เสียงทุ้มอันแสนคุ้นเคยดังขึ้นด้านข้าง ลู่หานเหลือบมอง พบว่าเซฮุนนั่งพาดขาอยู่ที่เก้าอี้นวมตรงด้านขวา ใบหน้าหล่อเหลานั้นสวมแว่นกรอบเหลี่ยมสีดำ เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมลงมาสองสามเม็ด ในมือมีวรรณกรรม เซฮุนยกยิ้มเสน่ห์ มือทั้งสองข้างประกบปิดหนังสือ ลุกขึ้นก่อนที่จะเดินมาทางเขา

 

            “Hear my soul speak. (ผมได้ยินถ้อยคำจากจิตวิญญาณของตัวเอง)เซฮุนถอดแว่นออกวางไว้บนโต๊ะ ขายาวทั้งสองข้าวก้าวตรงมายังลู่หานก่อนที่จะหยุดด้านข้างขอบเตียง  “The very instant that I saw you, did my heart fly at your service.* (ในทุกคราที่ผมมองไปยังคุณ ในบัดนั้น หัวใจของผมก็ได้โผบินไปหาคุณ)” 

 

            “And the only thing that I want to do right now, (และสิ่งเดียวที่ผมอยากจะทำในตอนนี้)เซฮุนใช้ปลายนิ้วไล่ไปตามโครงหน้าของลู่หาน โน้มหน้าลงใกล้จนปลายจมูกชิดกัน

 

            “Is kissing you. (คือการจูบคุณ)”          

 

            เมื่อกล่าวจบ ริมฝีปากของเซฮุนก็จรดลงกับกลีบปากบางของลู่หาน รสจูบอ่อนหวานที่เซฮุนมอบให้นั่นทำให้ลู่หานเคลิบเคลิ้มราวกับตกในภวังค์ แขนทั้งสองข้างของลู่หานยกขึ้นโอบรอบคอของเซฮุน กดลงมาให้สัมผัสนั้นแนบชิดยิ่งขึ้น จนกระทั่งลู่หานรู้สึกว่าลมหายใจของเขากำลังจะหมดลง มือบางขยำเสื้อเชิ้ตอีกคนแน่น และนั่นส่งผลให้เซฮุนยอมถอดถอนริมฝีปากออก

 

            ใบหน้าของลู่ฮานขึ้นสีชมพูอ่อน เนื่องด้วยเขินอายจากกิจกรรมเมื่อครู่ เซฮุนหัวเราะเบาๆ ใช้มือของลู่ฮานแนบลงที่ใบหน้าของตน ผมนึกว่าจะเสียคุณไปแล้ว...

 

            “และถ้ามันเป็นอย่างนั้น ผมคงไม่ให้อภัยกับตัวเอง

 

            “นายไม่ผิดสักหน่อยลู่ฮานว่าก่อนที่เซฮุนจะพูดอะไรต่อ ใช้มืออีกข้างของตนประกบลงที่ใบหน้าของเซฮุน นายไม่ผิดเลยสักนิด อีกอย่าง ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไง? ห้ามโทษตัวเองอีกนะ ลู่ฮานว่า พลางยู่หน้าใส่อีกคน ไหนยิ้มให้ฉันดูหน่อย

 

            เซฮุนหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะฉีกยิ้มกว้าง และนั่นก็ทำให้ลู่หานเผลอยิ้มตามไปด้วย

 

            “คุณน่ารักจังเซฮุนพูด ใช้มือจับมือข้างหนึ่งของลู่หานที่แนบอยู่ตรงใบหน้าออก จูบลงไปตามปลายนิ้วทั้งห้าเบาๆ อย่างรักใคร่ นัยน์ตาคมกดจ้องลึกไปในดวงตากลมโตสีอัลมอนด์ของลู่หาน และด้วยภาพตรงหน้า ลู่หานรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในดวงตาของเซฮุน

 

            หากทว่าเขาไม่สามารถล่วงรู้มันได้อีก...

            เมื่อภาพทั้งหมดในดวงตาของเซฮุน...ถูกแทนที่ด้วยเงาของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            วันนี้เป็นวันที่สองหลังจากที่ลู่หานได้เข้ามาอยู่ในห้องแห่งนี้ บรรยากาศทั้งหมดยังเหมือนเดิม ลู่หานเริ่มที่จะชินกับกลิ่นยาและสีขาวต่างๆ ที่อยู่รอบตัว ดวงตากลมโตจ้องมองไปทางเซฮุนที่ยืนหั่นแอปเปิ้ลชิ้นสุดท้ายอยู่ที่อ่างล้างจาน จัดเรียงมันใส่จาน เดินมาวางไว้ตรงโต๊ะทานอาหารที่อยู่ตรงหน้าเขา

 

            ลู่หานเอื้อมหยิบแอปเปิ้ลชิ้นหนึ่งเข้าปาก ค่อยๆ เคี้ยวมันลงช้าๆ เมื่อเซฮุนยังคงจ้องมองมาทางเขา ลู่หานเลิกคิ้ว ส่งสายตาคำถามไปให้คนตรงหน้า หากแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเซฮุนที่ยังคงจ้องมองมาทางเขา ด้วยสีหน้าและสายตาแบบนั้น มันทำให้ลู่หานรู้ดีว่าเซฮุนกำลังคิดอะไรอยู่ เซฮุนมักจะเป็นแบบนี้เสมอเมื่อมีอะไรอยู่ในใจ ใบหน้าหล่อคมนั้นมักจะเรียบเฉย หากแต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยอะไรมากมายอยู่ข้างใน

 

            เซฮุนหยิบแอปเปิ้ลหนึ่งชิ้นเข้าปาก ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เขาก่อนที่จะกดเปิดโทรทัศน์ที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาทั้งสองคนนั่งดูหนังอย่างเงียบๆ แอปเปิ้ลในจานยังคงเหลืออยู่เท่าเดิมนับจากสองชิ้นที่พวกเขาเพิ่งได้ทานไป ภายในบริเวณห้องมีเพียงเสียงจากหนังดราม่าในโทรทัศน์เท่านั้น

 

            ลู่หานเหลือบมองด้านข้าง หากแต่ก็พบว่าเซฮุนเป็นฝ่ายจ้องหน้าเขาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ลู่หานเม้มปากอย่างชั่งใจ นาย—ลู่หานเตรียมที่จะพูดต่อ หากทว่ามันก็ถูกขัดจังหวะด้วยริมฝีปากของเซฮุนที่ทาบทับลงมา สกัดทุกคำพูดที่กำลังจะถูกเปล่งออกมาจากปากของลู่หาน และดูเหมือนว่ารสจูบที่แวนหวานนี้จะมอมเมาให้ลู่หานลืมคำพูดของตนหมดทุกอย่างเมื่อเซฮุนถอนริมฝีปาก มือใหญ่ลูบกลุ่มผมนิ่มของลู่หานเบาๆ กระชับผ้าห่มให้มาถึงคอของลู่หาน หยิบรีโมตกดปิดโทรทัศน์

 

            พักผ่อนเถอะเซฮุนว่า เดินไปปิดไฟ และนั่นทำให้ห้องนี้ตกอยู่ในความมืด ลู่หานแทบมองไม่เห็นอะไรอีก หากทว่าสิ่งต่อมาที่ลู่หานรู้สึกคือสัมผัสที่อบอุ่นนาบลงมาบริเวณหน้าผากของเขา

 

            ราตรีสวัสดิ์ครับ

 

 

 

 

                                                       

 

            ในวันที่สี่ ลู่หานไม่เห็นแม้แต่วี่แววของเซฮุน ตั้งแต่ช่วงเวลาเช้าจนถึงเย็น ทุกอย่างในห้องดูเงียบเหงาและอ้างว้างไปหมด จริงอยู่ที่สองสามวันมานี้เซฮุนแทบไม่ค่อยมาหาเขา แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวนานขนาดนี้ และน่าแปลกที่ในทุกครั้งที่เซฮุนมาหา ชายหนุ่มมักจะมีอาการเหนื่อยล้าจนเกินเหตุอย่างน่าสงสัย ซ้ำร้ายยังมีบาดแผลตามตัว และลู่หานไม่รู้ว่าสาเหตุของมันคืออะไร เพราะในทุกครั้งที่เขาถามออกไป มันมักจะจบด้วยจูบแสนหวานของเซฮุนเสมอ และมันยังคงเป็นแบบนั้นอยู่ตลอด

 

            ลู่หานกดเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปเรื่อยๆ อย่างเบื่อหน่าย ในตอนนี้ เขาว่างมากเกินไป ทุกอย่างมันช่างดูว่างเปล่าไปเสียหมดเมื่อไม่มีเซฮุนอยู่ตรงนี้ ลู่หานถอนหายใจ ไม่แน่ใจนักว่ามันเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน

 

            เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของเซฮุนที่เข้ามาด้านใน ชายหนุ่มหอบหายใจ ปาดเหงื่อบริเวณหน้าผากของตนออก เดินมานั่งตรงเก้าอี้ข้างๆ เขา

 

            เหงาไหม? ขอโทษนะที่มาช้าเซฮุนพูด ดึงไทของตนลง พอดีเกิดเรื่องวุ่นๆ ที่องค์กรน่ะ แล้วนี่ทานยาหรือยัง?

 

            ลู่หานพยักหน้า อื้อ ทานแล้ว นายไหวไหม?ลู่หานถามเมื่อเซฮุนยังคงสูดหายใจลึก เซฮุนยกยิ้ม แม้ว่าใบหน้าจะดูอ่อนล้าก็ตามที สบายมาก

 

            “คนขี้โม้ลู่หานว่า และนั่นเรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากเซฮุน มือหนาของเซฮุนเอื้อมมือกุมมือของลู่ฮานไว้แน่นดั่งที่เคยทำเป็นประจำ บรรยากาศยังคงเงียบหลังจากนั้น มีเพียงเสียงโทรทัศน์เหมือนอย่างเคย

 

            เซฮุน—ลู่หานเรียกชื่อของเซฮุน หันไปหาคนด้านข้าง เตรียมที่จะเอ่ยประโยคอะไรออกไปหลังจากที่เซฮุนเงียบไปนาน หากแต่สิ่งที่ทำต่อได้ก็เป็นเพียงแค่การอมยิ้มบางๆ เพียงเท่านั้น

 

            เซฮุนผล็อยหลับไประหว่างที่กุมมือของลู่หานเอาไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ในวันที่หก คราวนี้ ลู่หานรู้สึกว่าตัวเองถูกทอดทิ้งอย่างสมบูรณ์แบบ เซฮุนไม่ได้กลับมาหาเขาอีกตั้งแต่เมื่อวาน นาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างกำแพงบ่งบอกถึงเวลาสามทุ่มตรง และนั่นทำให้ลู่หานหมดหวัง บาบงทีเซฮุนอาจจะยุ่งจนไม่มีเวลามาหาเขาก็ได้ ลู่หานคิด เอื้อมตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อปิดสวิตช์ไฟที่อยู่ตรงหัวเตียง ในตอนนี้แผลบริเวณช่วงท้องของเขาฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว ในอีกสองสามวันก็จะสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ ความมืดเข้าเยือนทุกบริเวณในห้องอีกครั้ง ลู่หานกระชับผ้าห่ม หลับตาลง

 

 

            อาจจะยี่สิบนาทีหรือครึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่หานได้ยินเสียงกุกกักจากด้านนอกบริเวณระเบียง และต่อมา เขาก็รู้สึกได้ถึงแขนที่เข้าโอบกอดและผิวเนื้อที่เข้าเบียดจากบริเวณด้านข้างของเขา สัมผัสที่คุ้นเคยและแสนอบอุ่นนั้นทำให้ลู่หานรู้ดีว่าบุคคลคนนั้นคือใคร ลมหายใจร้อนของเซฮุนรดลงบริเวณไหล่ของเขา ริมฝีปากหนากดจูบไปตามกลุ่มผมนิ่ม

 

            “เข้ามาตอนไหน?ลู่หานถาม เตรียมที่จะพลิกตัวไปหาเซฮุน หากแต่เซฮุนกลับกระชับกอดไว้แน่นขึ้นเพื่อเป็นการห้าม เดี๋ยวแผลฉีก...เพิ่งเข้ามาเมื่อกี้เอง

 

            “เข้ามาได้ยังไง?ลู่หานถามเมื่อเซฮุนเริ่มไล่กดจูบมาตรงบริเวณขมับของเขา

 

            ปีนเข้ามา

 

            “เข้ามาดีๆ ไม่เป็นหรือไงลู่หานบ่นพึมพำ และนั่นเรียกเสียงหัวเราะจากเซฮุนอีกครั้ง ไปนอนดีๆ เลย เบียด

 

            “ไม่เอาเซฮุนงอแงเหมือนเด็กๆ ไม่อยากไปไหนแล้ว

 

            “…”

 

            “ขออยู่แบบนี้สักพักนะครับลู่หานรู้สึกได้ถึงปลายจมูกของเซฮุนที่เข้าเฉียดบริเวณต้นคอของเขา แปปเดียว...

 

            ลู่หานนอนนิ่ง หากแต่ใบหน้าหวานนั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเบา

 

            “คิดถึงจัง

 

            ลู่หานใช้นิ้วไล่ไปตามแก้มของเซฮุนที่นอนอยู่ข้างๆ เบาๆ ก่อนที่จะโน้มตัวลงจุ้บปากอีกคน

 

            คิดถึงเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

            ในเช้าวันต่อมา เซฮุนไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ ลู่หานอีก มีเพียงโพสอิทที่เขียนอยู่ด้านข้างไว้ว่า เดี๋ยวผมจะกลับมาตอนเย็นเพียงเท่านั้น แต่ลู่หานก็ไม่ได้นึกสนใจอะไรมากนัก เพราะเมื่อเช้า หมอได้เข้ามาหาในห้องพร้อมกับบอกว่าอาการของเขาฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว สามารถกลับบ้านได้เลยในวันนี้

 

            ลู่หานสวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสีดำที่องค์กรได้จัดไว้ให้ออกจากโรงพยาบาล ยอมรับว่าในระหว่างที่เผลอวิ่งก็ยังคงรู้สึกบาดเจ็บที่บาดแผล แต่มันก็ดีขึ้นกว่าเก่าอยู่พอสมควร คนขององค์กรมารับลู่หานที่โรงพยาบาลในช่วงเวลาบ่ายกว่า จุดมุ่งหมายปลายทางก็คือสำนักงานใหญ่ โดยลู่หานทราบมาอีกทีจากคนขับรถว่าเซฮุนยังคงอยู่ที่นั่น

 

            ตัวรถหยุดลงตรงหน้าตึกที่คุ้นเคย ลู่หานก้าวลงจากรถ ขาทั้งสองข้างก้าวเข้าไปในตึก สิ่งเดียวที่ลู่หานรู้คือเขาอยากเจอเซฮุนมากเหลือเกินในตอนนี้ และมันก็คงจะตลกดีที่ได้เห็นใบหน้าของเซฮุนเหวอๆ เมื่อทุกอย่างมันดูเซอร์ไพรส์ที่เขาออกจากโรงพยาบาลไวกว่าที่คิด

 

            ลู่หานยังคงก้าวไปเรื่อยๆ ตามโถง ในระหว่างนั้นมีผู้คนที่เดินสวนต่างเข้ามาทักทายเขา แต่สิ่งที่ลู่หานทำกลับไปก็เป็นเพียงแค่รอยยิ้มตามมารยาทเท่านั้น ร่างโปร่งชะเง้อมองไปตามห้องต่างๆ จนกระทั่งปลายเท้ามาหยุดที่ห้องเรย์ เสียงของเรย์และเสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังลอดออกมาจากบานประตูที่แง้มอยู่ ลู่หานยิ้มกว้าง เตรียมที่จะผลักประตูเข้าไปข้างใน หากแต่ประโยคต่อมาก็ทำให้เขาหยุดชะงัก

 

            ยินดีด้วยกับการผ่านการทดสอบ มาสเตอร์โอ  

 

           

           

 

            

 

*บทกลอนของ The Tempest, William Shakespeare

หายไปนานกันเลยทีเดียว55555555
ยังมีใครคิดถึงเจ้าหน้าที่เซฮุนกับคุณแบมบี้ไหม? 55555555
กลับมาต่อแล้วนะคะ ยังไม่ทิ้งน้า 

ตอนนี้รีบมาปั่นเพราะเห็นเพื่อนได้ทุน เรากรี๊ดแทน ดีใจด้วยนะ T-T
สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้าด้วย เลิฟน้า <3  
   
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1254 mnrฯ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:06
    เอ๊ะ สรุปคืออะไรรรรรรร แสดงว่าที่มีอะไรในใจคือเรื่องนี้เรอะ แล้วทำไมไม่คุยกับยัยตรงๆ เอ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชั้นงงกับพระเอก เป็นฟิคที่อารมณ์สวิงจริงๆนะคะ
    #1,254
    0
  2. #1233 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 20:45
    นี่ฮุนทิ้งลู่หรอ ทำงี้ได้ไง แต่ช่างมันเถอะ เขาอาจจะมีเหตุผลของเขาก็ได้
    #1,233
    0
  3. #1217 momaijung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 00:30
    กลัวลู่หานมีอันตรายหรือป่าวเลยเลือกทำแบบนี้ถ้าลู่หานรู้คงเลิกทำงานนี้ไปเองแบบนี้มั้ง ภาวนา
    #1,217
    0
  4. #1197 Audaidaj (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 21:18
    ไหนว่ายังไม่อยากสอบเลื่อนขั้นไงไหงเป็นงี้อ่ะ ก้อไม่ได้เป็นคู่หูกันแล้วสิ
    #1,197
    0
  5. #1169 littleV (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 15:59
    อ่าว เซฮุน ยังไงเนี้ย สงสารลู่หาน
    #1,169
    0
  6. #1146 padasara (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 20:13
    สตั้นเลยครับ
    #1,146
    0
  7. #1124 khim nu'sbg (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 23:29
    เซฮุน......
    #1,124
    0
  8. #1109 Mongmong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:49
    งี้ ก็ไม่ได้เป็นคู่หูกันเหมือนเดิมเเล้วหรออ
    #1,109
    0
  9. #1094 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 17:31
    แล้วพี่ลู่ล่าาาาา
    #1,094
    0
  10. #1067 คปซป (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 20:11
    เซฮุนคือไรT^T
    #1,067
    0
  11. #1062 maimes' ❀ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 01:29
    เจอเซอร์ไพรส์กว่าซะงั้นพี่ลู่ 
    ไหนบอกว่าอยากทำงานเป็นคู่หูกันไงทำไมไปแบบนี้ล่ะ ?
    เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่พี่ลู่นอนอยู่ที่โรงพยาบาล
    #1,062
    0
  12. #1045 :bbubble (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 13:48
    อ้าว......... ถ้าเซฮุนเป็นมาสเตอร์แล้ว แล้วลู่หาน...
    #1,045
    0
  13. วันที่ 5 กันยายน 2557 / 18:31
    ฮุนคงต้องลำบากเหมือนกัน
    #1,034
    0
  14. #1008 ladyluhun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 12:31
    เดี๋ยวๆๆๆ การเป็นมาสเตอร์ คือการไม่มีคู่หูใช่ไหมคะ?

    แปลว่าเซฮุนจะทิ้งลู่หานเหรอออออออออออออออออ!!!!!!

    อย่าพึ่งดราม่านะไรท์ อย่าพึ่งนะ ขอทำใจก่อน เงิบแทนพี่ลู่เลยไหมล่ะ T^T
    #1,008
    0
  15. #988 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 19:40
    มีเหตุผลใช่มั้ยที่ไปสอบเป็นมาสเตอร์
    #988
    0
  16. #968 katetoho (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 14:18
    ฮุนได้เลื่อนตำแหน่งแล้วอ้า จะทิ้งลู่เหรอ
    #968
    0
  17. #951 pandatao' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:49
    เซฮุนจะหนีลู่หานไปแล้วจริงๆหรอ ? T T
    #951
    0
  18. #934 izet (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 18:52
    อ้าว เซฮุนเป็นมาสเตอร์แล้ว แล้วลู่หานล่ะ?
    #934
    0
  19. #915 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 23:43
    เซฮุุนผ่านมาสเตอร์แล้ว แล้วอาลู่ล่ะ จะเป็นคู่หูกับใคร T^T
    #915
    0
  20. #905 CHACHA C': (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 18:50
    เเง่งงง เซฮุนผ่านการทดสอบ พอเป็นมาสเตอร์เเล้วก็ไม่ได้เป็นคู่หูพี่ลู่เเล้วดิ
    เกร้ดดดดดด มันกำลังจะดราม่าใช่มั้ยย ?
    #905
    0
  21. #852 wnchnn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 06:04
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อิโอเซฮู้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด 
    #852
    0
  22. #808 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 17:01
    อะไรอะ บททดสอบ  อ้าวไหงเปนงั้น  แล้วงี้ เสี่ยวลู่ จะว่าไงล่ะ 
    #808
    0
  23. #793 FangHH (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 22:15
    บททดสอบบบ
    ทดสอบอาร๊ายยยยยย
    งื้อ เน่ !!!!!!! T^T
    พี่ลู่ T^T
    #793
    0
  24. #763 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 18:11
    เซฮุนทำแบบนี้ทำไม... แล้วเสี่ยวลู่ล่ะ?
    #763
    0
  25. #760 AM aunaun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 20:48
    ง่า ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ ไหนว่าจะไม่ทิ้งแบมบี้ไง 
    #760
    0