BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 12 : 11 : PERFECT STORM

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 เม.ย. 57

 

 

 

 

           
 












11
PERFECT STORM









            

 


 


 

 

 

 

 

                เซฮุนยืนนิ่ง ลู่หานจับกระชับปืนแน่น ในใจเต็มไปด้วยความสับสน สับสนกับสิ่งตรงหน้าที่เกิดขึ้น ในตอนนี้ และตรงนี้ บุคคลที่กำลังเล็งปืนมาทางเซฮุน หรือจื่อเทา เจ้าหน้าที่ระดับสอง ฝ่ายที่อยู่องค์กรเดียวกันกับเขา แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้นต่อไปอีก ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นกำลังบ่งบอกโอกาสที่คนตรงหน้ากำลังทรยศได้ถึงครึ่งต่อครึ่ง ลู่หานเตรียมขยับปืนไปทางจื่อเทา แต่ทว่าทั้งหมดนั้นก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมือของเซฮุนอ้อมมาจากด้านหลังเพื่อมาจับข้อมือของเขาเป็นเชิงให้หยุด

 

 

 

            เสียงวิ่งดังขึ้นจากตรงด้านหลัง ลู่หานเหลือบมอง พบว่าต้นตอของเสียงเหล่านั้นคือผู้ชายที่สวมสูทดำ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ลู่หานและแบคฮยอนถูกผู้ชายสองคนนั้นจี้ปืนจากทางด้านหลัง

 

 

            วางปืนลงจื่อเทาพูดขึ้น แบคฮยอนเหลือบมองเซฮุนเพียงครู่ วางลง ไม่งั้นผมยิงเขาแน่จื่อเทาพูดย้ำขึ้นอีกครั้ง และในคราวนี้ แบคฮยอนยอมทำตามอย่างโดยดี เขายอมยกมือขึ้นทั้งสองข้าง เช่นเดียวกันกับลู่หาน พวกเขาทั้งสองโยนปืนพกไปยังฝั่งที่อยู่ด้านข้าง ผู้ชายแปลกหน้าสองคนเดินมารวบข้อมือของพวกเขาไว้ด้านหลังก่อนที่จะใส่กุญแจมือล็อก สัมผัสแข็งบริเวณกลางหลังนั่นทำให้ลู่หานได้รู้ว่าเขากำลังถูกปลายกระบอกปืนจี้อยู่ และสัมผัสต่อมาคือการกระทุ้งซึ่งนั่นหมายถึงให้เดินไปด้านหน้า ลู่หานกัดริมฝีปากล่าง เหลือบมองเซฮุนที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เซฮุนยังคงนิ่ง ไม่ได้สบตาเขากลับมา หรือส่งสัญญาณอะไรทั้งนั้น และเขาพอจะได้เดาว่าเซฮุนกำลังลงเสี่ยง เซฮุนกำลังเสี่ยงทุกอย่างโดยการเชื่อใจจื่อเทา ซึ่งดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ลู่หานยอมรับว่ามันยากเหลือเกินสำหรับการเชื่อใจในคนที่ดูเหมือนว่าจะหักหลังแบบนี้

 

 

            พวกเขาทั้งสามคนเดินไปด้านหน้าจนกระทั่งมาถึงประตูที่มีเลขสลักไว้ว่า บี สิบหกบานประตูสีน้ำตาลถูกเปิดออก เผยให้เห็นถึงภายในที่เป็นเหมือนห้องพักในระดับที่ดูดีทั่วไป ตรงกลางห้องมีโต๊ะและเก้าอี้อย่างเข้าชุดกัน โดยที่มีผู้ชายใส่สูทดำสองคนยืนอยู่ขนานข้างผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้นวม และแน่นอน...

 

 

            ชเว ซึงโฮนั่งอยู่ตรงนั้น

 

 

            ซึงโฮยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นพวกเขาที่กำลังโดนล็อกกุญแจมือตรงด้านหน้าเดินเข้ามา ไง สายลับคนเก่งซึงโฮเอ่ย เคาะนิ้วไปตามโต๊ะอย่างสบายๆ ก่อนที่จะเอนหลังลงพิงเก้าอี้ อากาศดีนะวันนี้ ว่าไหม?

 

 

                เซฮุนกระตุกยิ้มเหยียด และนั่นทำให้ชเว ซึงโฮเลิกคิ้ว ค่อยๆ เหยียดขาแล้วลุกขึ้น เดินตรงมาทางเซฮุน มีอะไรจะพูดงั้นหรอ เจ้าหน้าที่ระดับหนึ่ง โอ เซฮุน?

 

 

                เซฮุนแค่นหัวเราะในลำคอ ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่...เซฮุนเหยียดตามองคนที่อยู่ตรงหน้า รอนับเวลาถอยหลังเข้าคุกได้เลย

 

 

                หมัดหนักๆ คือคำตอบที่ซึงโฮได้ให้แก่เซฮุน ใบหน้าของเซฮุนหันไปตามแรงหมัดที่กระทำลงมา หยดเลือดหยดลงมาตามบาดแผลมุมปาก แต่ถึงอย่างนั้น เซฮุนก็ยังคงหันกลับไปเผชิญหน้าคนตรงหน้า ใบหน้าหล่อคมนั้นไม่ได้มีท่าทีกลัวเกรงเลยแม้แต่น้อย

 

 

            งั้นผมขอถอนคำพูด

 

 

                “…”

 

 

                “รอนับเวลาถอยหลังเวลาตายได้เลย

 

 

            กริ๊ก

 

 

          เสียงแผ่วเบาจากโลหะซึ่งลู่หานพอจะเดาได้ว่ามันคืออะไร ลู่หานเหลือบมองไปทางแบคฮยอน กุญแจมือที่เมื่อครู่ได้ล็อกมือทั้งสองข้างของแบคฮยอนแต่ในตอนนี้มันกลับหลุดออกจากกันเป็นที่เรียบร้อย และในต่อมาลู่หานรีบเบนสายตากลับไปที่ซึงโฮอีกครั้งเพื่อไม่ให้เป็นการผิดสังเกต ซึงโฮยกยิ้มอย่างใจเย็น เดินกลับไปด้านหลัง เอนหลังลงพิงกับโต๊ะอย่างสบายๆ

 

 

            แต่ผมว่า ห้องนี้มันโล่งไปนะ มันเป็นสีขาวมากเกินไปหน่อยซึงโฮว่า แสร้งทำเป็นกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง

 

 

            มันน่าจะแต่งแต้มด้วยสีแดงสักหน่อย

 

 

            ซึงโฮมองพวกเขาทั้งสามคนด้วยสายตาเรียบนิ่ง

 

 

            ฆ่ามัน

 

 

            ปัง! ปัง!

 

 

                เสียงยิงปืนดังขึ้น แต่มันไม่ได้มาจากผู้ชายสองคนที่ยืนขนาบข้างซึง ไม่ได้มาจากผู้ชายที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังลู่หานหรือแบคฮยอน มันดังมาจากปลายกระบอกปืนของจื่อเทา กระสุนสองนัดถูกยิงไปที่ร่างของผู้ชายสองคนที่ยืนขนานซึงโฮ และในเสี้ยววินาทีต่อมา แบคฮยอนหันหลังกลับ จับกุญแจมือเหล็กที่หลุดออกจากกันไว้แน่น ต่อยไปที่ใบหน้าของศัตรูเต็มแรงก่อนที่จะใช้มีดพกปักลงไปตรงหน้าอก ส่วนลู่หานเองก็หันหลังกลับเช่นเดียวกัน เขาใช้เท้าถีบไปตรงมือที่ถือปืนของศัตรูที่อยู่ด้านหน้าเพื่อให้มันกระเด็นไปอีกฟาก ยกแขนทั้งสองข้างที่มีกุญแจมือล็อกอยู่ตรงข้อมือขึ้นสูง ใช้โซ่เหล็กคล้องไปที่ลำคอของอีกคน หมุนตัวไปด้านหลัง ออกแรงดึง ซึ่งนั่นทำให้บาดแผลตรงแขนขวาของเขาฉีกขาด แต่ลู่หานก็เลือกที่จะไม่สนใจมัน โซ่เส้นนั้นรัดทีลำคอของบุคคลที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูอย่างไม่มีทางแก้ออก และแน่นอนว่าทุกอย่างทั้งหมดนั่นเกิดขึ้นภายในช่วงเวลาไม่กี่วินาที

 

 

            ปัง!

 

 

            เสียงยิงปืนดังขึ้นครั้งสุดท้ายก่อนที่ผู้ชายที่ลู่หานกำลังรัดคออยู่จะหมดลมหายใจลง ลู่หานยกมือขึ้นสูงเพื่อคลายโซ่นั้นออก หันกลับไปด้านหน้า กวาดสายตาไปรอบด้าน พบว่าในตอนนี้แบคฮยอนได้ใส่กุญแจมือให้กับชเวซึงโฮเป็นที่เรียบร้อย เซฮุนที่มีปืนอยู่ในมือ และจื่อเทาที่เดินตรงมาทางเขาเพื่อไขกุญแจมือนี้ให้หลุดออกจากกัน ลู่หานสะบัดข้อมือเล็กน้อยเมื่อมีของเขาเป็นอิสระ เซฮุนใช้หลังมือเช็ดเลือดที่มุมปากออก เดินตรงไปยังซึงโฮที่ยืนอยู่ตรงโต๊ะทำงาน กระตุกยิ้มมุมปาก

 

 

            พอดีว่าผมเป็นรักษาคำพูดน่ะ

 

 

                กล่าวจบปลายกระบอกปืนที่อยู่ในมือเซฮุนก็เข้าตบใบหน้าของซึงโฮในทันที และมันไม่หยุดแค่นั้น เซฮุนจ่อปลายกระบอกปืนแนบกับหน้าผากของซึงโฮ

 

 

            ในคราวนี้เราจับเป็น ลดปืนลงเซฮุนแบคฮยอนพูดขึ้น ซึ่งนั่นทำให้เซฮุนยอมลดปืนลงอย่างง่ายดาย

 

 

            ลู่หานกวาดสายตามองไปรอบๆ ฉับพลันก็นึกถึงตราสัญลักษณ์รูปงูล้อมรอบสี่เหลี่ยมตัดที่ตนเจอในหนังสือ มันดูคุ้นอย่างน่าประหลาด มันต้องเป็นตราของอะไรบางอย่าง...

 

            เราต้องไปแล้วเสียงของเซฮุนที่โพล่งขึ้นมาทำให้ลู่หานหันไปหา ไปเร็วเซฮุนพูดกำชับขึ้นอีกครั้ง เอื้อมมือไปจับข้อมือของลู่หานก่อนที่จะวิ่งออกมาจากห้อง พวกเขาทั้งห้าคนวิ่งลงมาทางบันได โดยที่มีเซฮุนเป็นคนคุมชเว ซึงโฮให้ลงตามมาด้วย หากเมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ด้านล่างก็ต้องพบว่ามีศัตรูอีกห้าคนที่กำลังยกปืนขึ้นเล็งดักรออยู่ด้านล่าง ผู้ชายหนึ่งในนั้นเตรียมที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ทว่าเสียงปืนที่ดังสวนขึ้นมาก็ทำให้ทั้งหมดหยุดชะงัก ร่างของผู้ชายทั้งห้าคนล้มลงพร้อมกับจางอี้ชิง และผู้ชายชาวจีนอีกหนึ่งคนที่เดินมาอยู่ข้างๆ

 

 

            แบคฮยอนยกปืนเล็งไปทางอี้ชิงโดยอัตโนมัติ ในขณะที่ลู่หานเล็งปืนไปทางผู้ชายชาวจีนที่อยู่ด้านข้าง ผู้ชายคนนั้นกำลังเล็งปืนมาทางเขา ลดปืนลง อี๋เอินอี้ชิงหันไปบอกคนด้านข้างด้ายภาษาจีน ซึ่งนั่นทำให้อี๋เอินลดปืนลงตามคำสั่ง หากแต่ลู่หานยังคงจับกระชับปืนแน่น เขายังคงเล็งปืนตรงไปด้านหน้า

 

 

            ผม จาง อี้ชิง เจ้าหน้าที่ของหน่วยราชการลับเขตบริหารพิเศษฮ่องกงอี้ชิงพูดกับพวกเขาด้วยภาษาเกาหลี ชูตราบางอย่างให้พวกเขาดู ลู่หานและแบคฮยอนจ้องพิจารณามัน เมื่อเห็นมันชัดเจนแล้ว พวกเขาทั้งสองคนจึงค่อยๆ ลดปืนลง ตอนนี้คนของเราเข้าคุมบริเวณตึกทั้งหมดแล้ว ขอบคุณที่ช่วยเหลือเราในภารกิจครั้งนี้อี้ชิงว่าก่อนที่จะสาวเท้ามาทางพวกเขา

 

 

            เราต้องนำตัวชเว ซึงโฮไปสอบปากคำก่อน แล้วหลังจากนั้นเราจะส่งเขากลับไปเกาหลี อี้ชิงกล่าว เดินมาหยุดตรงหน้าเซฮุนที่ยังคงคุมตัวของชเว ซึงโฮเอาไว้ เซฮุนชั่งใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะยอมปล่อยให้อี้ชิงเป็นคนคุมตัวซึงโฮไป

 

 

            ขอบคุณอี้ชิงยิ้มบางๆ ให้พวกเขาก่อนที่จะเดินคุมตัวชเว ซึงโฮออกไปอีกทาง

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

            พวกเขามาถึงสนามบินในตอนเกือบห้าทุ่ม และน่าแปลกที่เซฮุนดูเหมือนกระสับกระส่ายผิดปกติ อันที่จริง พวกเขาสามารถไปพักผ่อนแล้วค่อยมาขึ้นเครื่องกลับในวันรุ่งขึ้นได้ แต่เซฮุนกลับเอ่ยปฏิเสธ พวกเขาทั้งสามคนแค่อาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดเพียงเท่านั้น เซฮุนบอกกับลู่หานว่าเขาต้องการกลับโดยเร็วที่สุด และกริยาที่ดูเหมือนตึงเครียดของเซฮุนทำให้ลู่หานนึกถึงวันที่มีคนมาเรียกชื่อของเขา มันต้องมีอะไรบางอย่างเชื่อมโยงกัน ลู่หานคิดในใจ เขายังคงจำสีหน้าที่เป็นกังวลของเซฮุนในวันนั้นได้ดี และในตอนนี้ เซฮุนกำลังมีสีหน้าแบบนั้น

 

 

            เดี๋ยวผมมาเซฮุนว่าหลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนนั่งอยู่หน้าเกทมาได้สักพัก ลู่หานพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ มองดูเซฮุนที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ

 

 

            เซฮุนเดินตรงมาทางห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด เขาเดินเข้าไปด้านใน มองทอดเงาตัวเองที่สะท้อนในกระจก ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า และใช่...เขารู้ดีว่าในตอนนี้ร่างกายของตนต้องการพักผ่อน แต่เขาไม่สามารถอยู่ที่นี้ได้ มันอันตรายเกินไป และเขาไม่อยากเสี่ยงอะไรทั้งนั้น เซฮุนวักน้ำในอ่างขึ้นมาล้างใบหน้าของตน หยดน้ำหยดลงไปตามโครงหน้า สายน้ำเย็นช่วยทำให้เขาผ่อนคลาย แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่สามารถขจัดความกังวลของเขาออกไปได้ เซฮุนดึงเนคไทลงอย่างหลวมๆ จ้องมองใบหน้าของตนในกระจกอยู่สักพักก่อนที่จะเดินออกมา

 

 

 

            ในระหว่างทางที่เดินกลับ น่าแปลกที่มีจุดหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีผู้คนมากเกินปกติ ซึ่งนั่นทำให้เซฮุนต้องลดความเร็วในการเดินของตนลงเพื่อหลีกผู้คนจำนวนมหาศาลที่เดินสวนกับเขา แต่ทว่ามันก็ยังคงหลบไม่พ้น ไหล่ของเขาชนเข้ากับไหล่ของผู้ชายคนหนึ่ง

 

 

            “Sorry.” เซฮุนเอ่ยพึมพำ เตรียมจะสาวเท้าเดินต่อไปด้านหน้า

 

 

            ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ อู๋ ซื่อซวินสิ้นประโยคภาษาจีนนั้นทำให้เซฮุนหยุดชะงัก ตัวของเขาเย็นวาบ ราวกับอุณหภูมิในร่างกายของเขาติดลบ เซฮุนรีบหันกลับไปด้านหลัง มือกระชับปืนแน่น แต่ดูเหมือนว่ามันจะสายเกินไปเมื่อผู้ชายคนนั้นได้กลืนหายไปกับฝูงผู้คน แต่เขาไม่ได้วิ่งตามไป เขาแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ฝูงผู้คนเดินชนเขาไปเฉยๆ และในท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ทุกอย่างดูเงียบเชียบ ไม่มีเสียงใดดังเข้าสู่โสตประสาทของเขาอีก

 

 

            ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก

 

 

            เซฮุนได้ยินเพียงเสียงๆ เดียว ซึ่งนั่นคือเสียงหัวใจที่กำลังเต้นของเขา

 

 

            และในตอนนี้...ดูเหมือนว่ามันจะเต้นช้าลง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

            พวกเขามาถึงที่เกาหลีในช่วงเช้าตรู่ โดยมีเพียงเซฮุน ลู่หาน และแบคฮยอนเท่านั้น จื่อเทายังคงอยู่ที่จีนเพื่อสะสางอะไรบางอย่าง (และในภายหลังลู่หานได้รู้ว่าเรย์ส่งจื่อเทามาสอดแนมแบบเงียบๆ ที่ฮ่องกงได้สักพักแล้ว) บรรยากาศยังคงเงียบสงบและไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก ท้องฟ้ายังคงดูมืดสนิท

 

 

            งั้นแยกกันตรงนี้แบคฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่ลิฟต์ในอาคารจอดรถได้เคลื่อนที่มายังชั้นที่เขาได้จอดรถไว้อยู่ เซฮุนพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ก่อนที่จะโบกมือลา

 

 

            แล้วก็...อย่าเชื่อใจใครมากขนาดนั้นอีกแบคฮยอนพูดก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิด หันมามองเซฮุนอยู่เพียงครู่ นายก็รู้ใช่ไหม เหตุการณ์ในคราวนั้น...ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับนาย  ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม

 

 

                แบคฮยอนเดินออกจากลิฟต์ หันหลังกลับมาโบกมือลาเซฮุน รวมทั้งลู่หานด้วยเช่นกัน ซึ่งนั่นทำให้ลู่หานต้องรีบผงกหัวตอบรับกลับไปอย่างเก้อๆ

 

 

 

            อรุณสวัสดิ์ กลับดีๆ ล่ะ แบคฮยอนยิ้มบางๆ ก่อนที่จะเดินหันหลังกลับไป

 

 

 

            แล้วบรรยากาศก็ยังคงเงียบอยู่อย่างนั้นเมื่อลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวขึ้นด้านบน เซฮุนยังคงมีสีหน้ากังวลไม่ต่างจากตอนที่พวกเขาอยู่ที่ฮ่องกง และลู่หานรู้...รู้ว่าเซฮุนกำลังมีอะไรบางอย่างที่ปิดบังเขา

 

 

            เซฮุนลู่หานพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ แต่เซฮุนก็ยังคงเงียบ ไม่มีคำพูดใดๆ กลับมา โอ เซฮุนลู่หานพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม และคราวนี้มันได้ผล เซฮุนหันมาทางเขา

 

 

            ว่าไง?

 

 

                “นายเป็นอะไรกันแน่?ลู่หานเริ่มคำถาม ในขณะที่เซฮุนเริ่มหลบสายตาเขา ตั้งแต่ฮ่องกงแล้ว

 

 

                “ผมเปล่าเซฮุนปฏิเสธ และลู่หานรู้ว่านั่นคือคำโกหก

 

 

            นายกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่กันแน่เซฮุน?

 

 

                “…”

 

 

                “ทำไมนายไม่บอกฉันลู่หานจ้องไปทางเซฮุนที่ยังคงหลบสายตาเขา ฉันไม่สำคัญพอที่นายจะไว้ใจเลยงั้นหรอ?

 

 

                เซฮุนยังคงเงียบ

 

 

            ใช่ไหม?

 

 

                ในคราวนี้ เซฮุนหันกลับมาสบสายตากับลู่หาน ไม่...ลู่หาน ไม่ อย่าพูดแบบนั้น

 

 

            “…”

 

 

                นัยน์ตาคมคู่นั้นของเซฮุนดูหนักแน่น เช่นเดียวกับน้ำเสียงของเขา คุณสำคัญกับผมเสมอ

 

 

                และอีกครั้ง...ที่คำพูดของเซฮุนได้ผล

 

 

            ลู่หานเชื่อเซฮุน

 

 

 

            ติ๊ง

 

 

                เสียงแจ้งเตือนในลิฟต์ดังขึ้นเมื่อพวกเขามาถึงชั้นจุดหมาย ประตูลิฟต์ถูกเปิดออกพร้อมกับมือของเซฮุนที่เลื่อนมาจับมือของลู่หาน ไว้ถึงบ้านก่อน แล้วค่อยคุยกัน ดีไหม?เซฮุนหันมายิ้มบางๆ ให้กับลู่หาน กระชับมือที่สอดประสานกันให้แน่นขึ้น ลู่หานพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ กระชับมือของเซฮุนกลับไปเป็นคำตอบ พวกเขาทั้งสองคนเดินไปตามลานรถที่โล่งๆ และไร้ผู้คน ทุกอย่างยังคงเงียบเชียบ ทว่าในชั่วพริบตา ไฟทั่วทั้งตึกกลับดับลง และในตอนนี้ มันมืดสนิท

 

 

            ปัง!

 

 

            เสียงยิงปืนดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากของเซฮุนที่ให้ลู่หานวิ่งตาม ขาทั้งสองข้างวิ่งก้าวสลับกันไปเรื่อยๆ  ท่ามกลางเสียงของการยิงปืนที่ดังไปทั่วบริเวณ เซฮุนไม่สามารถยิงตอบโต้ไปยังพวกนั้นได้ในเมื่อทุกอย่างยังคงมืดอยู่แบบนี้ ดังนั้นทางเลือกที่ดูดีมากที่สุดในตอนนี้คือการวิ่งตรงไปยังรถให้เร็วที่สุด

 

 

            เซฮุนหยิบกุญแจรถ กดปุ่มปลดล็อค และในต่อมาแสงไฟจากไฟหน้าของรถก็ได้วูบขึ้นตรงทางด้านซ้ายของเขาห่างออกไปสองบล็อค เสียงยิงปืนยังคงดังกระหน่ำอยู่อย่างนั้นในขณะที่พวกเขาวิ่ง และในที่สุด พวกเขาก็มาถึงตัวรถ เซฮุนรีบเข้ามาในรถพร้อมกับสตาร์ทเครื่องอย่างร้อนรน เสียงหอบหายใจของลู่หานยังคงดังอยู่ข้างๆ เขา เซฮุนออกรถ รีบเลี้ยวตรงทางลงเพื่อออกจากตัวตึก แต่เมื่อเหลือบมองกระจกที่อยู่ด้านข้างก็พบว่ามีรถตามพวกเขามาจำนวนสี่ห้าคน

 

 

            บ้าเอ้ยเซฮุนสบถ เหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นอีกเมื่อเห็นว่ารถพวกนั้นเริ่มเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เซฮุนลู่หานเรียกเขาด้วยเสียงที่แผ่วเบาและยังหอบหายใจในขณะที่เซฮุนได้ขับรถลงมาถึงชั้นสอง ซ-เซฮุนลู่หานเรียกเขาอีกครั้ง แต่ในคราวนี้ มันดูตะกุกตะกักและแผ่วเบาลงกว่าเดิม

 

 

            ว่าไง?เซฮุนว่า ยังคงเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็ว ทว่าลู่หานกลับไม่ได้ให้คำตอบอะไรกลับมา ลู่หาน?เซฮุนพูด เหลือบสายตามองไปยังลู่หานในขณะที่หนทางด้านหน้าของเขาเป็นเส้นตรง หากทว่าภาพที่เห็นนั้นก็ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

 

 

            เสื้อเชิ้ตสีขาวของลู่หานชุ่มไปด้วยเลือด






























 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1253 mnrฯ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:00
    สัญลักษณ์อะไรนั่นจะเกี่ยวกับลู่หานไหมอ่ะ เหมือนน้องคุ้นมันเลย
    #1,253
    0
  2. #1232 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 20:36
    อ้อออ นีกว่าอี้ชิงจะเป็นพวกชั่วนั่นสะแล้ว
    แล้วฝันอะเป็นจริงหรอ. ม่ายยน้าาาา
    #1,232
    0
  3. #1216 momaijung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 00:19
    แบมบี้ของช้าน ตัวการมีกี่คนกันแน่ในเมื่อจับคนนั้นได้แล้วนี่
    #1,216
    0
  4. #1196 Audaidaj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 21:11
    ตราสัญลักษณ์อะไรนั่นอีกเงื่อนงำไหนคนร้ายลอบยิงตอนบึ้นรุอีกนี่เกลือเป็นหนอนแบบแย่มากแล้วนะ รู้ไฟลท์ที่กลับมาอีก ลู่หานลูกแม่โดนจนได้
    #1,196
    0
  5. #1168 littleV (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 15:52
    ฮือ ช็อค ลู่หานโดนยิงเหรอ ไม่นะ 
    อยากรู้เลยว่ามันมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นมาก่อนเนี้ย มีปมมาอีกแล้ว
    #1,168
    0
  6. #1123 khim nu'sbg (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 23:18
    โอ้ยยย พี่ลู่โดนเลยครับ ชีวิตนี้โคตรเสี่ยง
    มันเป้นใคร ใครที่เซฮุนกังวล
    #1,123
    0
  7. #1108 Mongmong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:44
    ลู่หานถูกยิงอีกเเล้วเรอะ
    #1,108
    0
  8. #1093 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 16:10
    แงงงงง ใครยิงพี่ลู่!!!
    #1,093
    0
  9. #1061 maimes' ❀ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 01:16
    เหมือนคราวนี้จะเป็นเลือดจริงๆ โดนจังๆ แบบเน้นๆ (หรือเปล่า)
    เรื่องนี้ทำให้เดาอะไรไม่ออกเลยไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
    เอาอีกแล้วมีคนมาพูดจาแบบนี้อีกแล้วทำไมมีแต่คนแปลกๆ เข้ามา

    #1,061
    0
  10. #1044 :bbubble (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 13:40
    คราวนี้ไม่ได้ฝันใช่มั้ย อ้ากกกกกกก
    #1,044
    0
  11. วันที่ 5 กันยายน 2557 / 18:22
    ลู่อย่าพึ่งเข้าใจฮุนผิดนะะ
    #1,028
    0
  12. #1007 ladyluhun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 12:23
    ดีใจที่เทากับอี้้ชิงไม่ใช้ตัวโกง น้ำตาจิไหล

    ไหลพร้อมกับว่า...ทำไมพี่ลู่โดนยิง ไม่นะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    โหยหวนไปสามบ้านแปดบ้าน ไหนจะเรื่องของเซฮุนกับพี่ลู่อีก มีปมให้แก้อีกแล้ว 

    ตามต่อค่ะ
    #1,007
    0
  13. #987 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 18:39
    ลู่โดนยิงงงงงงงงงงง
    แล้วผู้ชายที่มาทักเซฮุนคือใคร???????
    #987
    0
  14. #967 katetoho (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 13:44
    ออาลู่โดนยิงหริงๆหรือคราวนี้
    #967
    0
  15. #950 pandatao' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:42
    เซฮุนกำลังมีเรื่องอะไรในใจ - [] -
    #950
    0
  16. #933 izet (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 17:46
    พี่ลู่อย่าเป็นอะไรนะเว้ยยยยTT
    #933
    0
  17. #914 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 23:33
    รู้สึกว่ามีฉากบู้เยอะมากเลยอ่ะ บู้แต่ละทีไม่ทันได้ตั้งตัวเลย ชอบๆๆ
    #914
    0
  18. #904 CHACHA C': (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 18:38
    เเบมบี้เค้าเจ็บตัวอีกเเล้ว T^T จะดราม่ามั้ยง่า เซฮุนกังวลเรื่องอะไร ?
    เนื้อเรื่องเข้มข้นมาก มีให้ลุ้นทุกตอนเลยค่า
    #904
    0
  19. #851 wnchnn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 05:54
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    อมกกกกกกกกกกกกกกกก เสี่ยวลู่หาน อมกกกกกกกกกกก ฮือออออออออออ กรี๊ดแบบ แก มันเป็นใคร กล้ามาก ฮืออออออออ 
    #851
    0
  20. #719 giikzsmile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 19:23
    พี่ลู่ TT
    #719
    0
  21. #707 fairylu_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 19:40
    พี่ลู่โดนยิง คราวนี้ไม่ใช่ในฝันแน่ๆเลย T w T
    #707
    0
  22. #676 kimsehyun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 21:13
    เห็นเค้โครงดราม่ามาแต่ไกล..
    #676
    0
  23. #651 FangHH (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 13:15
    อ่านตรงที่สองคนนี้จับมือกันทีไร รู้สึกได้เลยทันทีว่ามันอบอุ่น ชอบมากกก
    แล้วนี่ลู่โดนยิงงแล้ววว ลู่จะเป็นอะไรไหมมมม อย่าเป็นอะไรน้าาา เดี๋ยวเน่อกแตกตายย ฮือออ
    เรื่องที่ฮ่องกงก็ดูเหมือนมีปมยั้วเยี้ยจุงงง สนุกกกจริงๆๆ เรื่องนี้เราชอบมากกกก
    สู้ๆๆน้าไรเตอร์ มาอัพไวๆๆน้าาา ^^
    #651
    0
  24. #635 ak.aprillove (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 18:02
    เราชอบเวลาที่ลู่หานเชื่อคำพูดที่หนักแน่นของเซฮุนนะ
    แล้วเซฮุนเองก็ไม่เบื่อเลยที่จะพูดว่าลู่หานสำคัญกับตัวเอง
    มันไม่ได้หวานอะไร แต่มันให้ความรู้สึกแบบอบอุ่นจัง เชื่อใจผมนะ :)
    แล้วอยู่ๆก็ .......... งานระทึกขวัญก็มา!
    เสื้อเชิ้ตสีขาวของแบมบี้ชุ่มไปด้วยเลือดดดดดด! ลู่หานของเราต้องปลอดภัยนะTTT^TTT
    ปล.แล้วใครมันบังอาจมาทำตัวเป็นนินจาล่องหนเรียกชื่อจีนแฟนแบมบี้คะ ใครร!!!!
    #635
    0
  25. #626 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 19:25
    กรี๊ดดดดดดดดดด มันเกิดอะไรขึ้นง่ะ ???? ลุ้นจนเหงื่อแตกหมดละตอนนี้ เสี่ยวลู่ถูกยิงหรอ โอ้วม่ายยยยยย
    #626
    0