BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 11 : 10 : FOREVER WILD

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 เม.ย. 57

   
 












10
FOREVER WILD










 

            

 


 


 

 

 

 

              เซฮุนยังคงพยายามติดต่อกับคยองซู ขายาวทั้งสองข้างก้าวไปรอบๆ ห้องอย่างร้อนรน คยองซู คุณได้ยินไหม? เฮ้ ไม่เอาหน่าเซฮุนบ่นพึมพำ สบถออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อทุกอย่างในตอนนี้ดูเหมือนจะแย่ไปเสียหมด ลู่หานยังคงไล่จับไปตามกำแพงห้อง พยายามหาช่องว่างเชื่อมต่อออกไปด้านนอกแม้ว่ามันจะยากเสียก็ตามที มันยากเหลือเกินกับการควบคุมตัวเองให้สงบในสถานการณ์แบบนี้ หากทว่าก็ยังคงมีบุคคลที่ดูเหมือนจะไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

            “ห้องทำงาน โต๊ะ เก้าอี้ แบคฮยอนพึมพำกับตัวเอง ยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มองสำรวจไปรอบๆ ราวกับชมนิทรรศการภาพวาดในขณะที่เสียงวิ่งของฝีเท้าที่กระทบกับพื้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ห้องทำงาน ข้างๆ ห้องประชุม? แปลกนะว่าไหม แบคฮยอนกระตุกยิ้ม เช่นเดียวกับเซฮุนที่หยุดการกระทำทุกอย่าง นัยน์ตาคมมองตรงไปยังชั้นหนังสือ ลู่หานหยุดนิ่ง ห้องทำงาน? ห้องประชุม? หรือว่า...

 

 

            “ห้องที่ต้องใช้สมาธิอย่างสูง กลับอยู่ใกล้ห้องที่ต้องใช้เสียงและผู้คนเยอะแยะเนี่ยนะ?

 

 

            เซฮุนแค่นหัวเราะในลำคอ พวกเขาทั้งสองคนก้าวไปยังชั้นหนังสืออย่างรวดเร็ว พยายามดันมันออก หากทว่ามันกลับไม่ขยับเขยื้อน มันยังคงอยู่ที่เดิมราวกับแรงที่พวกเขาได้ลงกระทำต่อวัตถุเป็นศูนย์ หนังสือแบคฮยอนพูด ฉับพลันพวกเขาทั้งสามคนก็ใช้มือกระชากหนังสือทุกเล่มออกจากตู้ในทันที หนังสือเล่มหนาและบางต่างตกลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลก  หากทว่ามันก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม จนกระทั่ง...

 

 

            “เล่มสุดท้ายแบคฮยอนว่า กระชากมันลงจากชั้นหนังสือ และในวินาทีเดียวกันนั้นเองตู้ก็ได้หมุนเผยให้เห็นทางลับลงไปยังด้านล่าง บันไดหินสีดำที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเพดานที่มีหยากไหย่อยู่เต็มไปหมดบ่งบอกได้ว่าทางลับแห่งนี้ไม่ได้มีคนมาใช้มันนานพอสมควร และยิ่งดูการทำขั้นบันไดแบบนี้ด้วยแล้ว เดาได้ไม่ยากเลยว่าห้องแบบนี้มีอายุอยู่นานพอสมควร

 

 

            “เฮ้ เดี๋ยวก่อนแบคฮยอนจับข้อมือของลู่หานไว้เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่ระดับสองเตรียมที่จะเดินเข้าไปยังทางลับนั้น นิ้วเรียวปลดนาฬิกาข้อมือของลู่หานออก หยิบมันมาใกล้ กดเลือกไปยังฟังก์ชั่นพิเศษ เซฮุนหัวเราะในลำคอ

 

 

            ไหนๆ ก็มาทำให้วอร์มที่นี่ให้อุ่นกันเสียหน่อยแบคฮยอนกดยิ้มมุมปาก สักยี่สิบวิ?มาสเตอร์บีกดเลือกตั้งเวลาให้กับระเบิดที่เป็นฟังก์ชั่นพิเศษของนาฬิกาเรือนนี้ เสียงฝีเท้าของผู้คนเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ซึ่งนั่นทำให้เซฮุนฉุกคิดอะไรบางอย่าง เซฮุนแย่งนาฬิกามาอยู่ในมือ กดเลือกเวลาใหม่ในขณะที่แบคฮยอนและลู่หานมองอยู่นิ่งๆ

 

 

            เวลาที่เจ้าหน้าที่ระดับหนึ่งได้ตั้งใหม่คือ 10 วินาที

 

 

            พอดีผมเป็นคนใจดีหน่ะเซฮุนหยักไหล่ โยนนาฬิกาที่ได้ตั้งเวลาไว้ไปด้านหลัง เอื้อมไปจับข้อมือลู่หานเมื่อเห็นว่าคู่หูของตนยืนนิ่ง เพ่งมองไปยังพื้นที่มีหนังสือที่ถูกเปิดอ้าออกจนเห็นหน้าตรงกลาง เฮ้ มาเร็วๆ สิ เซฮุนพูดพร้อมกับลากลู่หานออกจากจุดนั้น ลู่หานถูกดึงไปตามแรงของเซฮุน ขาก้าวลงไปตามขั้นบันได หากทว่าในหัวยังคงมีภาพของสัญลักษณ์บางอย่าง

 

 

            ตราสัญลักษณ์ที่มีงูล้อมรอบสี่เหลี่ยมตัดมุมสีแดงดำแบบนั้น...

           

 

          หากทว่าความคิดที่จะนึกต่อก็ต้องถูกสลัดออกไปเมื่อเซฮุนดึงข้อมือของลู่หานให้วิ่งตามเขาเร็วขึ้นเพื่อแข่งกับเวลาที่เริ่มมีน้อยลงทุกที ขาทั้งสองข้าวเริ่มก้าวอย่างรวดเร็วสลับไปมาเช่นเดียวกับเสียงหอบหายใจที่ดังขึ้นเรื่อยๆบันไดหินแห่งนี้ดูลงไปลึกพอสมควร สี่...สามเซฮุนพึมพำเมื่อพวกเขาทั้งสามคนมาถึงโค้งเลี้ยงของบันไดครั้งสุดท้าย สอง...หนึ่งเสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับการสั่นสะเทือนและก้อนหินก้อนเล็กหลายก้อนรวมทั้งฝุ่นผงที่ร่วงลงมาหลังจากที่พวกเขาวิ่งลงมาขั้นสุดท้ายพอดี โชคดีที่ระเบิดเมื่อครู่ไม่มีความแรงมาก ดังนั้นมันจึงไม่ค่อยมีผลกระทบอะไรกับเบื้องล่างแห่งนี้

 

 

            วิ่งช้ากว่านี้หน่อยคุณคงได้เป็นแบมบี้ย่างเซฮุนว่า กลั้วหัวเราะในลำคอขณะที่มองลู่หานหอบหายใจอยู่ข้างๆ มือหนาดึงไทเส้นดำของตนลงอย่างหลวมๆ ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเมื่อในตอนนี้เสื้อเชิ้ตสีขาวของตนชุ่มไปด้วยเหงื่อ

 

 

            ลู่หานมองค้อนกลับไปที่เซฮุน ทำตาโตใส่ในขณะที่หอบหายใจไปด้วย ซึ่งมันไม่ได้ดูน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย ทว่าในทางกลับกัน มันกลับเรียกเสียงหัวเราะที่ดังกว่าเก่าจากเซฮุน ฉันเกลียดความใจดีของนาย

 

 

            ลู่หานกลอกตาเมื่อเซฮุนยังคงจะดูเหมือนไม่หยุดหัวเราะเอาเสียง่ายๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดสายตาสำรวจไปบริเวณรอบ พบว่าสถานที่ในตอนนี้คือท่อน้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนว่ามันได้ถูกเลิกใช้ไปในเวลานานพอสมควร สังเกตได้จากน้ำที่เหือดแห้งและหนูสีน้ำตาลที่วิ่งไปมาตามรางน้ำ

 

 

            เหมือนทางหนีลับในสมัยก่อนเลยแบคฮยอนพูดขึ้นเซฮุนในขณะที่พวกเขาเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้า ลู่หานเงียบ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพราะรู้ดีว่าแบคฮยอนกำลังพูดอยู่กับเซฮุน หากทว่าก็ยังคงเลื่อนเข้าไปจับปลายนิ้วก้อยของร่างสูงที่อยู่ด้านข้าง ไม่มีเหตุผลว่าทำไมลู่หานถึงเลือกที่จะทำแบบนี้ อาจเป็นเพราะว่าเขาเพิ่งเจอเหตุการณ์ที่เสี่ยงตายมา หรือเพิ่งวิ่งด้วยความเร็วแสง หรืออย่างไรก็แล้วแต่ ลู่หานแค่อยากให้เซฮุนอยู่ใกล้ๆ และไม่อยากให้ลืมว่าเขายังคงอยู่ข้างๆ

 

 

            ผมก็ว่างั้นเซฮุนว่า หันหน้าไปหาแบคฮยอน ยังคงปล่อยให้ลู่หานจับนิ้วก้อยของตนอยู่แบบนั้น ทว่าในต่อมา เซฮุนเลื่อนมือเข้าจับกระชับมือของร่างโปร่งที่อยู่ข้างๆ มือของลู่หานเล็กกว่าเขา แต่เซฮุนกลับรู้สึกว่าเมื่อใดที่มือของพวกเขาจับประสานกัน มันให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด และดูเหมือนว่าลู่หานจะคิดเช่นเดียวกันกับเขาเมื่อใบหน้าของคนตัวเล็กกว่ายังคงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มบางๆ  

 

 

            ถ้าฉันจำไม่ผิด...แบคฮยอนพูดต่อ หากก็เงียบเมื่อเซฮุนยกมือขึ้นเป็นเชิงปราบให้หยุดพูดก่อนเมื่อตนได้ยินอะไรบางอย่าง เซฮุน ได้ยินไหม? เสียงของคยองซูดังขึ้นในหู ได้ยินครับเซฮุนตอบกลับเมื่อดูเหมือนว่าในตอนนี้เขาสามารถติดต่อกับคยองซูได้อีกครั้ง อ่าใช่ ฉันเช็กพิกัดของพวกนายแล้ว และ... เสียงของคยองซูขาดหาย มีเพียงเสียงที่เหมือนนิ้วกำลังดีดแป้นคีย์บอร์ดกลับมาเท่านั้น พวกนายกำลังอยู่ใน...สนามเด็กเล่น?คยองซูเอ่ยประโยคด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนเป็นคำถามและไม่ค่อยเชื่อมากเท่าไหร่นัก

 

 

            ไม่ พวกเราอยู่ในท่อ

 

 

            ท่อ?

 

           

            “ใช่ ท่อน้ำเก่า ยังไงคุณช่วยเช็คตามตัวไอ้ชเวอะไรนั่นให้หน่อยได้ไหม ผมเบื่อมันเต็มทนแล้ว

 

 

            “อ่อ งั้นก็โอเคคยองซูตอบกลับมา เสียงนิ้วดีดแป้นคีย์บอร์ดดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความเงียบ

 

 

            ฉันรู้แล้วว่าหมอนั่นอยู่ที่นั่นคยองซูตอบกลับมา เสียงจากนิ้วดีดแป้นคีย์บอร์ดยังคงดังอยู่เป็นเนืองๆ มันไม่ไกลจากที่นี่มากนักหรอก ท่อน้ำเก่าจะมีลักษณะแยกเป็นบล็อก นายเดินตรงไปสามบล็อก เลี้ยวซ้าย เดินตรงไปหนึ่งบล็อก เลี้ยวขวา แล้วนายจะเจอฝาท่ออยู่ด้านบน

 

 

            “โอเคครับ

 

 

            “และอีกตามเคย โชคดี









 

               พวกเขาทั้งสามคนเดินไปตามทางที่คยองซูได้บอกไว้ ในท่อเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นและอับชื้น ลู่หานกวาดสายตาไปทั่วรอบๆ หนูที่วิ่งไปตามรางน้ำและหยากไหย่ที่เกาะอยู่ตามเพดานสีดำ เส้นทางของท่อน้ำเก่าดูเหมือนผังเมืองไม่มีผิด มันดูเหมือนเป็นทางลับที่ใครบางคนได้สร้างเอาไว้ และทางของมันแผ่ออกไปเหมือนอาณาเขตอะไรสักอย่าง


               "เลี้ยวขวา" เซฮุนพูดขึ้นเมื่อมาถึงช่วงบล็อกสุดท้าย เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นดังไปทั่วบริเวณ จนกระทั่งมันหยุดลง ตรงหน้ามีบันไดสำหรับไต่ขึ้นพร้อมกับฝาท่อที่อยู่ด้านบน และมันก็อยู่สูงจากพื้นมากพอสมควร


               "เดี๋ยวผมขึ้นไปก่อน" เซฮุนพูด ไต่บันไดขึ้นไปด้านบน หยุดเมื่อถึงบันไดขั้นสุดท้าย ร่างสูงเอื้อมมือไปเลื่อนฝาท่อออก แต่นั่นมันก็สูญเปล่าเมื่อฝาท่อไม่ได้มีทีท่าขยับเลยแม้แแต่น้อย "บ้าเอ้ย" เซฮุนสบถ ใช้มือทั้งสองข้างของตนขึ้นจับฝาท่อและพยายามเลื่อนมันด้วยแรงที่มากกว่าเดิม แสงไฟนีออนลอดส่องมาตามช่องเล็กๆ ที่ฝาท่อถูกขยับ แต่ถึงอย่างนั้นมันยังไม่เลื่อนออกในเมื่อมันยังคงถูกล็อกจากด้านนอก


               "ถอยไปหน่อย ห่างๆ เลย" เซฮุนว่า เหลือบมองแบคฮยอนและลู่หานที่เริ่มห่างออกไปจนได้ระยะที่พอสมควร ชายหนุ่มหยิบปืนออกจากเสื้อสูท ใช้มือข้างซ้ายจับฝาท่อเบี่ยงไปด้านข้างจนเห็นช่องเล็กๆ ก่อนที่จะเล็งปืนลอดไปยังแม่กุญแจที่ล็อกอยู่ 


               ปัง!



               เสียงยิงปืนดังขึ้นพร้อมกับแม่กุญแจที่แตกออก เซฮุนเลื่อนฝาท่อไปด้านข้าง ค่อยๆ โผล่ศีรษะขึ้นไปด้านบน กวาดสายตาไปรอบๆ และพบว่าเขากำลังอยู่ที่สวนด้านหลังของตึกแห่งหนึ่ง รอบข้างเต็มไปด้วยตึกจำนวนมากมาย โอเค...อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ดงศัตรูแหล่ะหน่า เซฮุนปีนขึ้นมาจากท่อ เอื้อมมือช่วยแบคฮยอนและลู่หานที่ตามกันมาติดๆ และในที่สุด พวกเขาทั้งสามคนก็มาอยู่บนพื้นดินอีกครั้ง


               ลู่หานสูดหายใจลึก ยอมรับว่าไม่เคยรู้สึกว่าอากาศบนพื้นดินบริสุทธิ์เท่าครั้งนี้มาก่อนหลังจากที่พวกเขาได้ลงไปอยู่ที่ใต้ดินกันมา นัยน์ตาสีน้ำตาลอัลมอนด์มองไปรอบๆ และพบว่าพวกเขาอยู่ในสถานที่ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นโรงแรมชื่อดังที่หนึ่ง ตึกที่ล้อมรอบน่าจะเป็นตึกสำหรับแขกที่มาพัก ลู่หานขมวดคิ้ว แปลก

 

 

 

               “ตึกนี้ใช่ไหม?เซฮุนพูดพึมพำ จับที่ใบหูของตนอีกครั้ง

 

 

               ใช่ ตึกที่อยู่ด้านหน้าคุณนั่นหล่ะ

 

 

            โอเค เลิกกันเซฮุนว่า หันหน้ามาทางลู่หาน "ไปเร็ว" เซฮุนพูดพร้อมกับวิ่งอ้อมไปยังกำแพงด้านข้าง ตึกแห่งนี้ดูหรูหราไม่แพ้กับคาสิโนที่พวกเขาได้เข้าไปบุกเมื่อครู่ แต่มันดูมีขนาดที่เล็กกว่ามาก มันเหมือนเป็นตึกสำหรับประชุมอะไรสักอย่างเสียมากกว่า


               "ทางไหน?"


               เซฮุนพูดขึ้นระหว่างที่พวกอยู่ด้านข้างตัวตึก "ประตูหน้า" แบคฮยอนพูด เซฮุนเลิกคิ้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดทักท้กท้วงอะไรแต่อย่างใดเมื่อเห็นว่ามาสเตอร์คนนี้ยังคงเดินตรงไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้ลังเล


               แบคฮยอนยังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ หยุดเมื่อกำแพงได้สิ้นสุดแนวยาว มันเป็นช่วงหักเลี้ยวตรงมุมตึก แบคฮยอนเหลือบมอง พบว่ายังมีผู้คนเข้าออกอยู่เป็นเนืองๆ ทั้งผู้ชายที่ใส่สูทและผู้หญิงที่แต่งชุดราตรี แบคฮยอนหันมาหาเซฮุนกับลู่หานอยู่เพียงครู่ก่อนที่จะเดินนำไปทางประตูอย่างสบายๆ

 

 

               ง่ายดายเหลือเกินสำหรับเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ เพราะในตอนนี้ พวกเขาทั้งสามคนกำลังเดินอยู่บนพรมแดงในห้องโถงยาวที่มีผู้คนที่ดูมีฐานะจำนวนหนึ่งที่กำลังพุ่งตรงไปทางลิฟต์ เซฮุน ลู่หาน และแบคฮยอนเดินไปที่ลิฟต์ในขณะที่ผู้คนยังคงเดินขวักไขว่ หากทว่าตัวลิฟต์กลับเต็มเมื่อมาถึงคิวของพวกเขา และสุดท้ายพวกเขาก็ทำได้เพียงแค่ยืนนิ่ง รอคอยลิฟต์ในเมื่อมันมีเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น บรรยากาศคลอไปด้วยเสียงเพลงค่อยๆ หากทว่าในเสียงเพลงนั้นลู่หานกลับได้ยินเสียงหัวใจของตนที่กำลังเต้น ได้ยินแม้กระทั่งลมหายใจที่สลับเข้าออก มันเป็นบรรยากาศที่น่ากดดันอย่างเหลือเชื่อกับแค่การรอคอยลิฟต์

 

 

               แบคฮยอนลอบมองจากกระจกที่ติดเป็นกรอบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ารอบๆ ประตูลิฟต์ และภาพที่เขาเห็น คือผู้ชายใส่สูทคนหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับจ้องมาทางพวกเขา

 

 

 

               หลบ!” ทันทีที่สิ้นเสียงแบคฮยอน เซฮุนกับลู่หานกลิ้งตัวแยกไปทางขวา เช่นเดียวกับแบคฮยอนที่กลิ้งตัวแยกไปทางซ้าย พวกเขาต่างหลบกันอยู่ด้านหลังเสา และในวินาทีเดียวกันนั้นกระสุนหลายนัดได้ถูกยิงไปตรงตำแหน่งเดียวกันกับที่พวกเขาได้ยืนอยู่เมื่อครู่ แบคฮยอนจับกระชับปืนแน่น มีศัตรูอยู่เพียงสามคนเท่านั้น

 

 

 

               ปัง! ปัง! ปัง!

 

 

 

            เสียงยิงปืนดังขึ้นเป็นเนืองๆ และมีกระสุนนัดหนึ่งที่เฉียดแขนของลู่หานไปอย่างฉิวเฉียด ส่งผลให้เกิดแผลพร้อมกับเลือดที่ไหลลงมา ลู่หานกัดริมฝีปากเพื่อระงับความเจ็บ ใช้มือด้านซ้ายถือปืนก่อนจะยิงแสกหน้าบุคคลที่ได้ยิงมาทางเขาเมื่อครู่

 

 

 

               ปัง!

 

 

            ผู้ชายคนนั้นล้มลงพร้อมกับห้องที่เงียบสงบ มีร่างไร้ชีวิตสามชีวิตนอนอยู่ที่กลางห้อง คุณเลือดออกเซฮุนว่า จับแขนของลู่หานยกขึ้นมาดูใกล้ๆ ตอนไหน?

 

 

 

 

               “เมื่อกี้ ช่างมันเถอะลู่หานบอกปัดเมื่อเห็นแบคฮยอนมองมาทางเขา

 

 

 

               เซฮุนยังคงมีสีหน้ากังวล แต่เมื่อเห็นว่าแบคฮยอนได้วิ่งไปตรงทางเดินที่อยู่ตรงด้านข้างของตัวลิฟต์ก็ต้องรีบตามไป เอื้อมจับข้อมือของลู่หานให้วิ่งตามไปด้วย สุดปลายทางเดินนั้นมีบันไดหนีไฟอยู่ ซึ่งแน่นอนว่ามันดีกว่าการใช้ลิฟต์ อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ต้องโดนยิงถล่มในทันทีเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ดังนั้นการใช้บันไดจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้

 

 

 

               ในชั้นที่สอง มันเป็นโถงทางเดินโล่งๆ และเต็มไปด้วยประตูที่ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องพัก ทว่าในฉับพลันประตูฝั่งทางด้านซ้ายได้เปิดออกพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่ถือปืน เซฮุนต่อยไปที่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้น ถีบให้ล้มลง ก่อนที่จะยิงไปช่วงอกเมื่อผู้ชายคนนั้นหันกระบอกปืนมาหาตน หากในต่อมาประตูฝั่งทางด้านขวาก็ถูกเปิดออกพร้อมกับผู้ชายอีกคน แบคฮยอนยิงไปที่ขาของผู้ชายคนนั้น ส่งผลให้การทรงตัวของบุคคลนั้นเป็นศูนย์ เขาล้มลงไปนอนกับพื้น แบคฮยอนจับกระชับปืนแน่น ใช้เท้าเหยียบไปที่แผงอกของผู้ชายคนนั้น

 

 

 

               ชเวซึงโฮอยู่ไหน?

 

 

 

               “ผมไม่รู้

 

 

               ปัง!

 

 

 

            กระสันนัดนั้นฝังลงที่แขนด้านขวาของบุคคลที่นอนอยู่กับพื้น ผู้ชายคนนั้นโอดครวญ แบคฮยอนยังคงตีหน้านิ่ง ผมให้โอกาสคุณใหม่ ชเวซึงโฮอยู่ที่ไหน?  แบคฮยอนจรดปลายกระบอกปืนลงกับหน้าผากของผู้ชายคนนั้น เร็ว

 

 

 

               “ช-ชั้นสี่ ห้องบีสิบหก

 

 

               “ดีแบคฮยอนพูด ยกเท้าออกก่อนที่จะหันหลังกลับ เตรียมที่จะวิ่งไปทางบันไดอีกครั้ง ทว่า...

 

 

 

               ปัง!

 

 

            เสียงยิงปืนดังขึ้นอีกหน เซฮุนกับแบคฮยอนเหลือบไปมอง พบว่าเสียงเหนี่ยวไกในคราวนี้มาจากปืนของลู่หาน ลู่หานลดระดับปืนลงจากร่างของผู้ชายที่แบคฮยอนได้ถามคำถามอยู่เมื่อครู่ ร่างของผู้ชายคนนั้นในตอนนี้ไร้ชีวิต สังเกตได้จากรอยกระสุนที่อยู่บริเวณช่วงอก

 

 

 

               มันจะยิงคุณน่ะลู่หานว่า แบคฮยอนเหลือบมองทีมือของผู้ชายคนนั้น พบว่าเขามีปืนอยู่ในมือ

 

 

               อืม ขอบใจแบคฮยอนตอบ

 

 

 

 

               พวกเขาทั้งสามคนวิ่งขึ้นมาจนถึงบันไดขั้นสุดท้าย หากทว่าก็ต้องเห็นเงาของผู้ชายคนหนึ่งที่วิ่งตรงมาจากทางด้านทางเดินตรงมาทางบันได แบคฮยอนยกมือเป็นสัญญาณให้นิ่ง เอื้อมมือไปกระชากตัวของผู้ชายคนนั้นเมื่อเงาเข้ามาใกล้ เหวี่ยงตัวไปอีกด้าน จ่อปืนไปกลางหน้าผาก หากแต่ในวินาทีเดียวกันผู้ชายคนนั้นกลับเล็งปืนไปทางเซฮุน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจมากเท่าไหร่นัก สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือใบหน้าของผู้ชายคนนั้นที่เริ่มชัดเจนขึ้น...

 

 

 

               หวง...จื่อเทา? 

 

 

 







 

 






 

.ตอนนี้มี trailer แล้วน้า ปลื้มมาก ฮือ 555555
ขอบคุณ @thisissangatit มากๆ เลยนะคะ <3


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1252 mnrฯ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:55
    เนี่ยเขวไปหมดแล้ว หวั่นๆ เทา แบค ลู่ ถ้าโป๊ะมาเป็นเซฮุนคือ ช็อคมากๆนะ 5555555
    #1,252
    0
  2. #1231 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 20:25
    ไง จื่อเทา ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ถรุ้ยยย เขารู้จักเธอหรอ
    ไม่นิ
    #1,231
    0
  3. #1215 momaijung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 00:06
    จื่อเทามาจากไหนเนี่ยรันมอบหมายงานให้ทำอยู่ไม่ใช่อ่อ
    #1,215
    0
  4. #1195 Audaidaj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 21:02
    อ่าวเฮ้ยไรเนี่ยจื่อเทามาไงเนี่ย
    #1,195
    0
  5. #1167 littleV (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 15:44
    อ่าว เห้ย เทาเหรออ?? เป็นช่วงที่หวาดเสียวพอๆกับลู่หานเลย กลัวจะเป็นแบบในฝันจริงๆ
    #1,167
    0
  6. #1153 chocolateBT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:06
    มาสเตอร์บีเท่มากๆๆๆ
    #1,153
    0
  7. #1122 khim nu'sbg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 22:11
    แบคโคตรเท่อ่ะ กรี๊ด เหยนางเก่งจริง
    แล้วก็ลุ้นๆๆ ลุ้นต่อไป เทา? เห้ยย
    #1,122
    0
  8. #1107 Mongmong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:36
    หวั่นใจว่าพี่ลู่จะเป็นสปาบเลยอะ
    #1,107
    0
  9. #1092 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 15:37
    เทา????
    #1,092
    0
  10. #1060 maimes' ❀ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 00:51
    อื้อหิม เรื่องราวมันมากมายพันกันอีรุงตุงนังไปหมดแล้ว
    ใครเป็นคนดีคนร้ายชักจะแยกไม่ออกแล้วนะเนี่ย
    #1,060
    0
  11. #1006 ladyluhun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 12:16
    จื่อเทาเป็นสปายเหรอ ทำไมล่ะ 

    ลุ้นมากๆอ่ะไรท์ขาาาาา พี่ลู่ก็ดันโดนยิงอีก เข้มแข็งไว้นะพี่ลู่ สู้ๆ
    #1,006
    0
  12. #986 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 18:25
    เห้ยยยยยยยย จื่อเทาาาาาาาาาาาา
    #986
    0
  13. #966 katetoho (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 13:27
    เทาเป็นสปายหรือนี่
    #966
    0
  14. #949 pandatao' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:36
    ตกลงเทาเป็นสปายหรอ = [] =
    #949
    0
  15. #932 izet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 17:39
    เห้ยยยย เทามาทำอะไร? ไม่ใช่ว่าเป็นสปายหรอกนะ
    #932
    0
  16. #913 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 22:37
    จื่อเทา แกเป็นสปายเหรอ ??? ไม่นะ !!!
    #913
    0
  17. #903 CHACHA C': (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 18:22
    ทึ่งเสียวในความเก่งของเเบค เเละสงสัยในตัวจื่อเทาว่ามาโผล่ที่นี่ได้ไง
    จะเข้มข้นเข้าไปใหญ่ละ
    #903
    0
  18. #850 wnchnn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 05:41
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด จื่อทาวววววววววววววววววว แกจะทำไรพี่เซฉันยะะะ 
    #850
    0
  19. #718 giikzsmile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 19:15
    เทาเป็นหนอน??? 
    #718
    0
  20. #706 fairylu_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 19:16
    เทาเป็นสปาย?
    #706
    0
  21. #665 br - (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 02:29
    ลู่หานโดนยิง ... ? เพิ่งจะบู๊รอดมานะเฟ้ยย หายใจไม่ทั่วท้องอะ T - T
    #665
    0
  22. #664 br - (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 02:22
    ตื่นเต้นอะ ตื่นเต้นมาก ฟิคเรื่องนี้ทำให้เราใจเต้นรัวมาก บยอนไหวพริบดีมาก เก่งไปมั้ยแกก
    #664
    0
  23. #650 FangHH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 13:05
    คือแบบว่าาา อะไรจะลุ้นเท่าเรื่องนี้ให้ตายสิ
    อ่านไปใจจะหลุดออกมา ลุ้นมากเหลือเกินนน
    ลู่หานนของเจ้ งือออ เลือดออกเบยย เซฮุนรักษาดีๆนะลุก 555555
    #650
    0
  24. #620 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 17:04
    เก่งเกินไปแระ 
    แต่ จื่อเทา ทำไมถึงมายุ ที่นี้ล่ะ  หรือว่า คนนที่
    เปนสปาย ให้ชเว จะเปน จื่อเทา
    #620
    0
  25. #607 parkpom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2557 / 13:24
    มันสุโค่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย สนุกเฟ่ออออออออออออ
    #607
    0