BLACK SUIT (HUNHAN)

ตอนที่ 10 : 09 : BLIND VISION [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    24 มี.ค. 57

      













09
BLIND VISION











 

            

 


 


 

 

 

 

             “ลู่หาน...ลู่หาน!”

                     

 

            เสียงตะโกนของเซฮุนที่ดังขึ้นพร้อมกับแรงเขย่าตรงหัวไหล่ทำให้ลู่หานรีบลืมตาขึ้นในทันที ลู่หานหอบหายใจ ชันกายขึ้นนั่ง มือทาบไปตรงบริเวณช่วงท้อง ก้มลงมอง และน่าแปลกที่ทุกอย่างมันยังคงปกติ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขายังคงสะอาดดี ไม่มีแม้แต่ความเจ็บหรือของเหลวสีแดงอยู่ที่บริเวณนั้น ลู่หานกวาดสายตามองไปรอบๆ กำแพงสีขาวและโคมไฟระย้าที่มีแสงสีส้มอ่อนๆ ตัวเขายังคงอยู่บนฟูกหนานุ่ม อีกทั้งเซฮุนยังคงใส่เสื้อกล้ามและบ็อกเซอร์นั่งอยู่ตรงหน้าเขา หรือว่า...

 

 

            “เป็นไรหรือเปล่า? เมื่อกี้คุณร้องซะดังเชียวเซฮุนถามเมื่อลู่หานยังคงดูตื่นตระหนก ใช้มือเกลี่ยกระปอยผมที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อบนใบหน้าหวานของอีกคนออกเบาๆ

 

 

            ลู่หานไม่ตอบอะไร ร่างโปร่งแค่โผเข้ากอดเซฮุนที่อยู่ตรงหน้า และสิ่งที่ได้ตอบกลับมาจากร่างสูงคืออ้อมกอดอันแสนอบอุ่น และอีกตามเคย สิ่งนั้นทำให้ลู่หานรู้สึกปลอดภัย เซฮุนจูบไปตามขมับของอีกคนเบาๆ ใช้มือของตนลูบกลุ่มผมนิ่มไปมาราวกับปลอบประโลม

 

 

            “โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ มันก็แค่ฝันหน่าเซฮุนว่า โยกตัวไปมา ส่งผลให้ร่างของลู่หานโยกตามไปด้วยหน่อยๆ ตามแรงกระทำ

 

 

            “ผมยังคงอยู่ตรงนี้ เพราะฉะนั้น คุณไม่ต้องกลัวอะไรหรอกนะ

 

 

            ลู่หานซุกหน้าลงกับแผงอกของเซฮุน พูดเสียงอู้อี้ เมื่อกี้ฉันฝันว่าฉันถูกยิง

 

 

            เซฮุนเลิกคิ้ว ผมยิงคุณอ่าหรอ?

 

 

            ลู่หานผละออกจากแผงอกของเซฮุน เบ้ปาก กลอกตาไปมาในขณะที่เสียงหัวเราะอันแสนกวนประสาทของเซฮุนดังขึ้นไปทั่วห้อง ลู่หานทุบไปตามตัวของเซฮุนอย่างหมั่นไส้ แน่นอนว่าหมัดของลู่หานนั้นก็หนักไม่ใช่เล่น และมันก็ทำให้เซฮุนเจ็บไม่ใช่น้อย แต่ถึงกระนั้นเซฮุนก็ยังคงไม่ปล่อยลู่หานออกจากอ้อมกอด หนำซ้ำยังกระชับมันให้แน่นยิ่งขึ้น

 

 

            “ล้อเล่นหน่า ฝันว่ายังไงหล่ะ?

 

 

            ลู่หานหยุดการกระทำทั้งหมด จ้องมองไปทางเซฮุน ก็...ลู่หานกัดริมฝีปากล่างของตนอย่างชั่งใจ เราต้องเข้าไปที่คาสิโนในวันพรุ่งนี้ และฉันก็ถูกยิง และดูเหมือนว่าบุคคลคนนั้นเขาก็...เก่งไม่ใช่เล่น การเคลื่อนไหวของมือปืนคนนั้นเงียบและรวดเร็วมาก มากจนฉันไม่รู้เลยว่าเขามายืนอยู่ที่ข้างหลังฉันเมื่อไหร่

 

 

            “…”

 

 

            “ฉันรู้ว่าอาชีพของเรามันเสี่ยง และมันไม่แปลกถ้าเราจะต้องพลาดเข้าสักวัน

 

 

            “อย่าพูดแบบนั้นเซฮุนรีบพูดตัดบทของลู่หาน เริ่มคำถามแล้วคุณจำใบหน้าของมือปืนคนนั้นได้ไหมหล่ะ?

 

 

ลู่หานนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง คิ้วทั้งสองข้างขมวดชิดเข้าหากัน พยายามนึกถึงใบหน้าของผู้ชายคนนั้น แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนว่าจะเลือนรางไปเสียหมด จำได้แค่เพียงว่ามีรูปร่างผอมสูง แต่ทุกอย่างก็ยังคงดูไม่ชัดเจนอยู่ดี แต่ลู่หานก็ยังคงพยายามนึกขึ้นอีกครั้ง และสุดท้ายมันก็เป็นเหมือนเดิม สิ่งนั้นทำให้ลู่หานยอมแพ้

 

ฉันจำไม่ได้

 

เห็นไหมหล่ะ มันก็แค่ฝันเซฮุนว่า กดร่างของลู่หานให้ลงไปนอนที่เตียงดั่งเดิม ใช้มือหยิบผ้าห่มหนาคลุมร่างของลู่หานจนเกือบมิดคอ คุณนอนต่อเถอะ พรุ่งนี้มีอะไรที่เราต้องทำอีกเยอะเซฮุนทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ลู่หาน ใช้ศอกท้าวหัวของตน มือลูบไปทั่วกลุ่มผมนิ่มของอีกคนจนผล็อยหลับไป ยังคงครุ่นคิดเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง ทว่า...

 

แรงสั่นสะเทือนและเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เซฮุนเบนตัวไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียง พบว่ามีข้อความมาจากโปรแกรมออนไลน์ซึ่งถูกส่งมาจากทีมงานในองค์กรของเขา คยองซู หนึ่งในทีมงานด้านการค้นหาพิกัดและสถานที่   

 

นี่คือแผนที่ทางไปและแบบแปลนของตัวตึก

ส่วนทางออกต่างๆ พวกเราได้เน้นเป็นกรอบสีแดงให้นายแล้ว

โชคดี

 

  ข้อความสั้นๆ พร้อมกับไฟล์รูปถูกส่งแนบมาพร้อมกัน เซฮุนจดจ้องสำรวจอยู่พักหนึ่งจนกระทั่งพอที่จะจำทางทั้งหมดได้ ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะบนหัวเตียงดั่งเดิม ในหัวเริ่มมีความคิดกังวลเกิดขึ้น และใช่ พรุ่งนี้เขาต้องไปที่คาสิโน ซึ่งมันตรงกับความฝันของลู่หานที่ได้ถูกกล่าวมาเมื่อครู่ แต่...คิดมากหน่า เซฮุนสลัดศีรษะไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป โน้มตัวนอนลงข้างๆ ลู่หานอีกครั้ง ดึงตัวอีกคนเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของตน

 

 

และเซฮุนไม่เคยได้รู้...มันได้เกิดคำถามข้อหนึ่งในหัวของลู่หาน

 

คำถามที่ว่า...วันพรุ่งนี้หรือชาติหน้า

 

สิ่งไหนจะมาก่อนกัน?

 

 

 

 

 

 

-

 

 

 

 

 

รองเท้าหนังสีดำสนิทหยุดยืนในตัวตึกอันเต็มไปด้วยผู้คนที่มีฐานะเดินขวักไขว่ และแน่นอนว่าสถานที่แห่งนี้คือคาสิโน ลู่หานกวาดสายตามองไปรอบๆ ระหว่างที่เดินไปตามทางโถง พรมสีแดงที่ถูกปูเป็นแนวยาวและการตกแต่งด้วยโทนสีน้ำตาลทองที่เหมือนกับในฝันเมื่อคืนทำให้เขาอดเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาไม่ได้ แต่...มันคงไม่แปลกมากเท่าไหร่นักถ้าคาสิโนจะถูกตกแต่งในสไตล์แบบนี้  

 

 

ทว่าสิ่งที่ยังคงทำให้เขารู้สึกกังวล...แบคฮยอนก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เหมือนกัน

 

 

ลู่หานกวาดสายตามองไปรอบๆ ความกังวลที่ตีไปมาในหัวเริ่มทำให้เขารู้สึกฟุ้งซ่าน ลู่หานสูดหายใจลึก พยายามกดความคิดนั้นให้ลงไปลึกที่สุด

 

 

เจ็ดนาฬิกา

 

 

เซฮุนพูดพึมพำ และนั่นทำให้ลู่หานสะดุ้งตัวเล็กน้อย เหลือบมองไปยังตำแหน่งที่ใกล้เคียงกันกับตำแหน่งที่เซฮุนได้พูดไว้ในฝัน ใบหน้าของคนที่เขาจำได้อย่างขึ้นใจ ผู้ชายผมสีน้ำตาลเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวและสูทสีดำ บุคคลที่ถูกเน้นชื่อว่าเชี่ยวชาญในด้านการต่อสู้ บุคคลคนเดียวกันกับคนที่เขาได้เห็นในเมื่อคืนยามนอนหลับ

 

 

จางอี้ชิง

 

 

ลู่หานรู้สึกได้ถึงเหงื่อเย็นๆ ในมือของตน ร่างทั้งร่างรู้สึกเย็นวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนมากเกินไปแล้ว ลู่หานกัดริมฝีปากแน่นจนกระทั่งรู้สึกถึงความเจ็บที่ริ้วขึ้นมา ใจเย็นหน่า ลู่หานคิด พยายามทำให้ตัวเองสงบลง

 

 

แยกกัน

 

 

เซฮุนพูดเสียงทุ้มต่ำอย่างแผ่วเบา เดินแยกตรงไปยังโต๊ะที่มีผู้คนนั่งเล่นแบล็คแจ็ค ลู่หานสูดหายใจลึกอีกครั้ง เดินตรงไปยังโต๊ะที่มีผู้คนล้อมรอบโต๊ะที่มีวงล้อเล็กกับลูกเหล็กกลิ้งและแผ่นกระดานที่อยู่ด้านข้าง หรืออีกนัยหนึ่ง รูเล็ต เกมเดียวกันกับที่เขาเห็นในฝัน ลู่หานเบียดเข้าไปด้านใน รอสักพักจนตาใหม่เริ่มขึ้น วางชิบลงบนโต๊ะ เลือกเดิมพันแบบเต็งโซน โซนที่เลือกคือ 2nd12 ซึ่งเป็นโซนเดียวกันกับที่เขาเคยได้เลือกมาก่อนหน้านี้

 

 

ลู่หานเหลือบมองไปยังอี้ชิงเป็นระยะ หากแต่ก็ยังตวัดสายตากลับมายังลูกเหล็กที่กำลังกลิ้งวนไปมาจนกระทั่งมันเริ่มช้าลง...ช้าลง...จนกระทั่งใกล้หยุดนิ่ง ลู่หานเหลือบมองไปยังตำแหน่งที่อี้ชิงยืนอยู่อีกครั้ง หากทว่าในตอนนี้มันกลับว่างเปล่า อี้ชิงได้กลืนหายไปกับฝูงผู้คน ลู่หานเหลือบไปมองทางเซฮุนอีกครั้ง คู่หูของเขายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ สายตาของเซฮุนประสานกับลู่หานอย่างมีนัย ก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะหันกลับไปยังโต๊ะของตนอีกครั้ง

 

 

“12” เสียงของกรรมการดังขึ้น สิ่งนั้นทำให้ลู่หานรู้สึกเสียววูบ

 

 

เหมือนเกินไปแล้ว...

 

 

ลู่หานกำมือแน่น รู้สึกได้ถึงหัวใจของเต้นที่เต้นแรงขึ้นด้วยความวิตกกังวล ทว่าปลายหางตากลับเห็นได้ว่าเซฮุนได้เดินไปทางอื่น ลู่หานยืนนิ่งรอสักพักก่อนที่จะเดินตามไป รู้สึกชื้นใจขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเห็นว่าโถงทางเดินไม่ได้เหมือนในฝัน หากทว่าเมื่อมาถึงก็ได้พบว่ามันเป็นทางตัน มีเพียงแต่กำแพงล้อมรอบพร้อมกับรูปภาพวาดหญิงสาวขนาดใหญ่แขวนอยู่ เซฮุนเป็นฝ่ายเดินไปดึงสายกล้องวงจรปิดออก เดินกลับมาเคาะที่กำแพงสองสามที และ

 

 

เสียงที่สะท้อนกลับมาบ่งบอกได้ว่าด้านหลังกำแพงนั้นกลวง

 

 

ลู่หานเม้มปาก ความกังวลเริ่มเข้าแทรกทุกส่วนของร่างกาย ยืนมองเซฮุนที่เริ่มคลำไปตามรูปภาพอย่างเงียบๆ จริงอยู่ที่พวกเขาไม่ต้องกลัวว่าจะทิ้งรอยนิ้วมือไว้ให้ศัตรูได้จับผิดสังเกต เพราะในปกติเขามักจะติดพลาสติกบางๆ ไว้ที่ปลายนิ้วมือทั้งสิบ แต่ในคราวนี้มันไม่เหมือนกัน เขาไม่ได้กังวลในเรื่องนั้น ลู่หานเดินตรงไปยังรูปนั้น เอื้อมนิ้วมือไปสัมผัสตรงรูปที่มีอัญมณีเป็นจี้ที่สร้อยคอ และสิ่งที่เขาได้กังวลมากที่สุดก็เกิดขึ้น รูปภาพนั้นเลื่อนออกไปทางด้านขวา เผยให้เห็นถึงโถงทางเดินภายในที่ไร้ผู้คน

 

 

เซฮุนกระตุกยิ้มก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านใน เซฮุนกับลู่หานจับกระชับปืน เดินตามทางโถง กวาดสายตาไปรอบๆ ทุกอย่างยังคงเงียบ จนกระทั่งลู่หานเป็นฝ่ายปริปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

 

 

เซฮุน

 

 

หืม?

 

 

ถ้าฉันตาย นายต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จนะ

 

 

ปัง!

 

 

เสียงยิงปืนดังขึ้นพร้อมกับภาพของเซฮุนที่เล็งปืนไปยังผู้ชายใส่สูทคนหนึ่งที่เพิ่งเดินมาจากด้านขวา หากในตอนนี้บุคคลได้ลงไปนอนอยู่กับพื้นเป็นที่เรียบร้อย เซฮุนลดปืนลง หันมามองทางลู่หาน

 

 

อย่าพูดแบบนั้นอีก

 

 

“…”

 

 

ผมไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้น

 

 

ปัง!

 

 

เสียงยิงปืนดังขึ้นอีกรอบ หากในตอนนี้กลับเป็นลู่หานที่ยกปืน เล็งไปทางผู้ชายที่มาจากด้านซ้ายที่ตอนนี้ได้ลงไปนอนข้างๆ บุคคลเมื่อครู่ ลู่หานยิ้มออกมาบางๆ เช่นเดียวกับเซฮุนที่ยิ้มให้เขา

 

คำพูดของเซฮุนทำให้ลู่หานรู้สึกปลอดภัย

 

 

อีกครั้ง...และอีกครั้ง

 

 

เซฮุนกับลู่หานเดินไปสุดทางเดิน ซึ่งในคราวนี้มันมีทางแยก พวกเขาเลือกที่จะเดินไปทางซ้าย จนกระทั่งเจอกับบานประตูสีน้ำตาล เซฮุนเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู ยืนหลบด้านข้าง จับกระชับปืน เช่นเดียวกับลู่หาน รอสักพักก่อนที่จะไปยืนข้างหน้าประตู ภายในเป็นห้องสี่เหลี่ยม ว่างเปล่า มีโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมผืนผ้าตั้งอยู่กลางห้อง เก้าอี้จำนวนหกตัว และตู้ชั้นหนังสืออยู่ด้านซ้าย เซฮุนเดินไปยังปลายโต๊ะที่มีเอกสารวางอยู่ ส่วนลู่หานนั้นก็เดินมาทางชั้นตู้หนังสือ หันหลังไปมองตรงประตูเป็นระยะ

 

 

เซฮุนง่วนกับการหยิบเอกสารขึ้นมาดูทีละแผ่น แต่ฉับพลันก็นึกถึงคำพูดของแบคฮยอนที่ได้กล่าวไว้ว่ามีแผนหลอก นั่นสินะ เซฮุนขมวดคิ้ว ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง มันง่ายเกินไป ง่ายเหลือเกินสำหรับการเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ เซฮุนเงยหน้าขึ้น หากต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นบุคคลแปลกหน้าที่สวมสูทยืนอยู่ด้านหลังลู่หานพร้อมกับปืนที่อยู่ในมือ

 

 

กริ๊ก


 

 

ปัง!

 

 

เสียงลั่นไกปืนดังขึ้นพร้อมกับลู่หานที่หลับตาลง เตรียมพร้อมกับการรับความเจ็บจากพิษของกระสุนปืน หากทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น ลู่หานไม่ได้รู้สึกเจ็บ ไม่รู้สึกถึงของเหลวสีแดงที่ควรจะไหลออกจากบาดแผล  

 

 

ให้ตายเถอะ

 

 

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นมาจากทางหน้าประตูพร้อมกับเสียงลอบหายใจอย่างโล่งอกของเซฮุน แบคฮยอนกระตุกยิ้ม ลดปืนลง ควงมันเล่นไปมา ลู่หานหันหลังกลับ พบว่าศัตรูที่เมื่อครู่ได้จ่อปืนมาทางด้านหลังของเขาในตอนนี้ได้ลงไปนอนไร้ชีวิตเป็นที่เรียบร้อย แม่นมาก ลู่หานคิดเมื่อเห็นรอยกระสุนตรงกลางหน้าผาก นัยน์ตากลมโตจดจ้องพิจารณาไปทั่วใบหน้าของศัตรูคนนั้น พบว่านั่นคือหนึ่งในลูกน้องของชเวซึงโฮ ว่าแต่...

 

 

ผู้ชายคนนี้เข้ามาทางไหนกันแน่?

 

 

ทางประตูงั้นหรือ? ไม่มีทางหล่ะในเมื่อเขาหันหน้าไปทางประตูตลอด ช่องระบายอากาศ? ลู่หานเหลือบมองขึ้นด้านบน พบว่าช่องระบายอากาศอยู่ตรงกลางห้อง งั้น...

 

 

ตึกนี้มีลูกเล่นเยอะน่ะ ฉันว่ามันคงเก่าพอสมควรแบคฮยอนว่า เดินเข้ามาใกล้ลู่หาน ทางด้านเซฮุนนั้นเก็บเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะเข้ากระเป๋าสูทก่อนที่จะเดินตามมา นั่นไงแบคฮยอนตวัดสายตาไปทางด้านข้างของตู้หนังสือเพื่อเป็นการยืนยันคำพูด ลู่หานเพ่งมอง พบว่ามันมีกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่แทบจะกลืนไปกับวอลเปเปอร์ผนัง และถ้าหากว่าไม่ได้จ้องสังเกตไปที่จุดนั้นก็ไม่มีทางที่จะเห็นอย่างแน่นอน โดยเฉพาะเขาที่หันหลังให้กับจุดนั้นแล้วจ้องตรงประตูด้วยแล้ว

 

 

นายเจออะไรบ้างแบคฮยอนถามก่อนที่จะเดินหันหลังกลับ นำเซฮุนกับลู่หานออกจากห้อง

 

 

เอกสารทั่วไป เกี่ยวกับข้อมูลของการค้าขายเซฮุนตอบในขณะที่พวกเขากำลังกลับมาเดินที่ทางโถงโล่งอีกครั้ง ร่างสูงใช้นิ้วแตะที่ใบหูของตน พยายามติดต่อคยองซู เจ้าหน้าที่ทางด้านพิกัดเผื่อว่าจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือสัญญาณที่ขาดหาย อาจะเป็นเพราะเครื่องกวนสัญญาณที่ถูกติดอยู่ตามผนังบนเพดาน เซฮุนสบถ หากแต่ในฉับพลันสัญญาณแจ้งเตือนภัยก็ดังขึ้น แสงสีแดงจากโคมไฟแจ้งเตือนสาดส่องไปทั่วบริเวณทางโถง

 

 

ชิบเซฮุนสบถ ขายาววิ่งไปข้างหน้า สลับไปมาเพิ่มความเร็วเช่นเดียวกันกับสองคนข้างหลัง เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นหินอ่อนไปทั่วบริเวณ พวกเขาทั้งสามคนจับกระชับปืนแน่นเมื่อได้ยินเสียงฝูงผู้คนวิ่งมาจากทางข้างหน้า

 

 

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

 

 

เสียงยิงปืนดังขึ้นสี่นัดติดพร้อมกับร่างของศัตรูที่มาใหม่ที่ลงไปนอนกองกับพื้น ลู่หานกระโดดก้าวข้ามร่างไร้ชีวิตอย่างไม่นึกสนใจ มองตรงไปข้างหน้าและพบว่าอีกไม่ไกลนักก็จะถึงทางแยก

 

 

ทางไหน?ลู่หานเอ่ยถามเซฮุนเมื่อได้ยินเสียงคนที่เริ่มวิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลอัลมอนด์เหลือบมองข้างหลัง พบว่าเสียงฝีเท้าของฝูงคนจำนวนหนึ่งดังมาจากทางซ้ายที่อยู่ด้านหลัง

 

 

ผมไม่รู้เซฮุนตอบ กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง จริงอยู่ที่เขาได้ดูแบบแปลนของตึกนี้ แต่ในตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในตึกลับที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ตรงไหน ไม่รู้แม้กระทั่งว่าพวกเขากำลังยืนอยู่ที่จุดใดของตึกกันแน่ ทุกอย่างมันดูทึบไปหมด ไม่มีหน้าต่าง หรืออะไรที่สามารถมองออกไปข้างนอกได้เลย

 

 

ขวาแบคฮยอนพูดพร้อมกับวิ่งไปทางด้านขวา เซฮุนกับลู่หานวิ่งเบี่ยงไปในวินาทีเดียวกับที่ลูกกระสุนสาดเข้ามาในจุดที่พวกเขาได้วิ่งอยู่เมื่อครู่ สุดปลายทางเดินยาวมีเพียงทางเดินต่อไปคือทางด้านขวาทางขวา เมื่อมาถึงก็ได้พบว่าภายหลังประตูบานใหญ่คือห้องยาวขนาดใหญ่ที่เหมือนไว้ใช้เต้นรำและพูดคุยธุรกิจ พื้นภายในถูกปูด้วยพรมทั้งหมด บนเพดานมีโคมไฟระย้าส่องแสงระยิบระยับและเวทีที่อยู่ตรงสุดฝั่งตรงข้าม มีเสาขนาดใหญ่ที่ถูกแกะสลักในแนวยุโรปตั้งอยู่เรียงราย

 

 

ไม่ต่างจากคนตาบอดเลยจริงๆ สินะแบคฮยอนหัวเราะหึในลำคอ และมันก็จริงอย่างที่มาสเตอร์คนนี้ว่า ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมองเห็นสิ่งต่างๆ แต่ในตอนนี้พวกเขากำลังหลงทาง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปทางไหน

 

 

พวกเขาทั้งสามคนแยกกันไปหลบที่เสาคนละต้น เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นของฝูงคนจำนวนหนึ่งเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ลู่หานจับกระชับปืนแน่น เหลือบมองเซฮุนที่อยู่เสาถัดไป เซฮุนมีสีหน้าเครียดไม่ต่างจากเขามากเท่าไหร่นัก เซฮุนใช้นิ้วแตะที่หูของตนเบาๆ เป็นเชิงให้ลู่หานทำตาม

 

 

            “ระวังตัวด้วย

 

 

            เสียงทุ้มต่ำของเซฮุนดังขึ้นในหูหลังจากที่ลู่หานยกนิ้วขึ้นแตะเครื่องสื่อสารขนาดเล็กที่อยู่ในใบหูของตน ลู่หานคิดที่จะตอบอะไรกลับไป ทว่า...

 

 

ตึง!

 

 

เสียงพังประตูดังขึ้นพร้อมกับบุคคลที่ใส่สูทจำนวนประมานสิบห้าคนพร้อมกับปืนชนิดที่ต่างกันออกไปอยู่ในมือของแต่ละคน หากแต่ในเสี้ยววินาทีต่อมากระสุนจากปืนของมาสเตอร์บีก็เข้าแสกหน้าบุคคลที่ยืนอยู่หน้าสุด

 

 

ปัง! ปัง! ปัง!

 

 

เสียงยิงปืนดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย ลู่หานเล็งยิงไปบุคคลที่อยู่ใกล้ตนมากที่สุด เสร็จไปหนึ่ง ลู่หานคิดเมื่อเห็นบุคคลคนนั้นล้มลง ทว่าปลายหางตาก็กลับเห็นเงาดำที่วาบผ่านไป ศัตรูคนหนึ่งกำลังวิ่งอ้อมเพื่อเข้ามาทางด้านหลังเซฮุน ลู่หานเบี่ยงปลายกระบอกปืนไปทางคู่หูของเขา มือสั่นเล็กน้อย มันอาจจะโดนเซฮุน ลู่หานกระชับปืนแน่นเมื่อผู้ชายใส่สูทคนนั้นวิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

 

ปัง!

 

 

            ผู้ชายคนนั้นล้มลง ลู่หานถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนที่จะหันกลับไปทางเดิมอีกครั้ง  พบว่าในตอนนี้เหลือศัตรูอยู่เพียงแปดคน ซึ่งส่วนใหญ่ถูกกำจัดโดยฝีมือของแบคฮยอน ลู่หานพยายามควบคุมมือของตนไม่ให้สั่น เล็งปืนยิงไปทางศัตรูที่อยู่ระนาบเดียวกันกับตน เสียงยิงปืนดังขึ้นห้านัดติดพร้อมกับศัตรูที่ล้มลงสามคน เหลืออีกเพียงห้าคน ลู่หานเหนี่ยวไกปืนอีกครั้ง หากทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือเสียงลมแห้งๆ ที่เป็นตัวบ่งบอกได้ว่ากระสุนปืนของเขาหมดแม็ก ลู่หานล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท เอนหลังพิงกับเสา หยิบแม็กปืนอันใหม่ออกมา


            ฉึก!


            ผู้ชายใส่สูทที่วิ่ง มาทางด้านข้างของลู่หานโดยที่เขาไม่ทันได้ระวังล้มลงพร้อมกับมีดสั้นที่ปัก อยู่ตรงกลางหน้าผาก ลู่หานเหลือบมองเซฮุนที่อยู่ตรงเสาต้นถัดไป คู่หูแสนกวนประสาทของเขากระตุกยิ้มมุมปาก


            "ระวังตัวหน่อยสิ"


            เสียงทุ้มต่ำที่พึมพำในลำคอของเซฮุนดังขึ้นในหูของลู่หานอีกครั้ง เซฮุนกลับไปให้ความสนใจกับศัตรูที่อยู่ด้านหน้าเสาของเขาอีกครั้ง


            ปัง! ปัง!


            เสียงเหนี่ยวไกจากปืนของเซฮุนและแบคฮยอนดึงขึ้นพร้อมกับศัตรูที่เหลืออยู่อีกเพียงสองคนล้มลง "วิ่ง!" แบคฮยอนพูด วิ่งไปด้านหน้า โน้มตัวลงหยิบปืนกลขึ้นมาจากศพของผู้ชายที่ใกล้มากที่สุด เช่นเดียวกับเซฮุนและลู่หานที่ในตอนนี้ต่างมีปืนกลอยู่ในมือเป็นที่เรียบ ร้อย พวกเขาทั้งสามคนวิ่งออกจากห้อง ย้อนกลับไปทางเดิมอีกครั้ง ขายาวก้าววิ่งผ่านแยกที่พวกเขาได้ผ่านมาเมื่อครู่


            "วิ่งตรงไปก่อน" เซฮุนพูดกับลู่หาน พยักพเยิดหน้าให้วิ่งตรงไปในขณะที่เขากับแบคฮยอนกำลังยิงสาดกระสุนปืนสกัด ผู้ชายที่ใส่สูทดำจำนวนหนึ่งที่เริ่มวิ่งเข้ามาสมทบเรื่อยๆ จนกระทั่งกระสุนหมด ลู่หานโยนปืนของตนให้เซฮุน เสียงยิงปืนดังก้องไปทั่วบริเวณ ลู่หานมองตรงไปข้างหน้า พบว่าสุดปลายทางไม่ไกลมากนัก มีประตูอยู่เพียงสองบานน่นคือทางด้านซ้ายและด้านขวา ลู่หานจับกระชับปืนแน่น ใช้เท้าถีบทางด้านซ้าย ทว่าเมื่อประตูเปิดออกกลับไม่มีใครอยู่ในนั้น มันเป็นเพียงห้องเก็บของเล็กๆ ห้องหนึ่ง ภายในดูทึบและไม่มีทางออก


            "ผมต้านพวกมันไม่ไหว"


            เสียงของเซฮุนดังขึ้นในหูอีกครั้ง ลู่หานหักเหความสนใจมาที่ประตูอีกบานแทน พยายามใช้เท้าถีบ แต่ทว่ามันไม่สามารถเปิดออกได้ ประตูบานนี้ถูกล็อก ลู่หานโน้มตัวเข้าพังประตู หากสุดท้ายมันก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม นัยน์ตากลมโตเหลือบมองด้านข้าง เซฮุนที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ นั่นทำให้ลู่หานตัดสินใจใช้ปืนยิงย้ำๆ ไปที่ลูกบิด ในที่สุดบานประตูก็อ้าออกพร้อมกับเซฮุนและแบคฮยอนที่มาถึงพอดี ภายในห้องมืดสนิท ลู่หานปิดประตูพร้อมกับแบคฮยอนที่เดินไปเปิดไฟ และภาพที่ได้เห็นก็ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในทันที


            มีเพียงโต๊ะทำงาน เก้าอี้ และชั้นหนังสือที่อยู่ด้านข้างเพียงเท่านั้น
            ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีช่องระบายอากาศ...
            ไม่มีทางออก


            ลู่หานเดินไปรอบห้อง กวาดสายตาไปทั่วบริเวณวอลเปเปอร์เพื่อหาประตูเชื่อม ทว่ามันกลับไม่มีรอยอะไรอยู่เลยแม้แต่น้อย แบคฮยอนยืนนิ่ง มองสำรวจไปรอบๆ


            "คยองซู ได้ยินไหม?" เซฮุนพึมพำ สบถออกมาเมื่อดูเหมือนว่าการติดต่อจะขาดหาย ชายหนุ่มพยายามติดต่อใหม่อีกครั้ง หากทว่าเสียงที่ดังขึ้นมาจากภายนอกก็ทำให้ทุกอย่างภายในห้องเงียบสงัด


            เสียงฝีเท้าจากผู้คนกำลังมุ่งหน้าตรงมาทางพวกเขา








 

 

 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,259 ความคิดเห็น

  1. #1259 L_RCN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 20:46
    ลุ้นนนนนน ต้องรอดนะะ
    #1,259
    0
  2. #1251 mnrฯ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:49
    โอ้ยยยย ลุ้นอ่ะ ลุ้นมากๆ คือเราอ่านอย่างใจเย็นช้าๆมากๆ รอดๆๆๆๆ
    #1,251
    0
  3. #1230 kanlayanat2548 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 20:13
    โอ้ยยยย เสียวสันหลังว้าบบเลยอะ นึกว่าเป็นตามฝันซะแล้ว
    #1,230
    0
  4. #1214 momaijung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 23:51
    แง คยองซูตอบหน่อยพวกแบมบี้กำลังแย่แล้ว
    #1,214
    0
  5. #1194 Audaidaj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 20:53
    เหมือนอยู่ในเขาวงกตเลยเจอทางตันแล้วจะทำยังไงดีเนี่ย
    #1,194
    0
  6. #1166 littleV (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 15:33
    ตอนนี้ลุ้นระทึกมาก บู๊แหลก ขอให้รอดออกไปได้
    ตัดจบได้ลุ้นมาก ฮือ
    #1,166
    0
  7. #1121 khim nu'sbg (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 21:57
    ชิบแล้ววววว โคตรลุ้นเลย แม่เจ้าาาา
    #1,121
    0
  8. #1106 Mongmong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:26
    ซวยเเล้วไง
    #1,106
    0
  9. #1091 HUNHAN_FOREVER (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 15:18
    ตายๆๆๆๆ ลุ้นสุดๆ**"
    #1,091
    0
  10. #1059 maimes' ❀ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 00:30
    แบคมาทีไรคือต้องบู๊เดือดแบบนี้ทุกที 55555
    มันดีไหม ? ก็ไม่แน่ใจนะ แต่คือสนุกมากจริงๆ อ่านไปลุ้นไป
    เหมือนเล่นเกมจิตวิทยาอยู่ยังไงอย่างงั้น (เวอร์มาก)
    #1,059
    0
  11. #1043 :bbubble (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 13:20
    อ๊ากกกกกกกกก ตื่นเต้นมากก
    #1,043
    0
  12. #1005 ladyluhun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 12:06
    ซวยแล้วไงพี่ลู่ พี่ฮุน พี่แบค 

    ลุ้นจนนั่งไม่ติดเบาะเลย ใครก็ได้มาช่วยทีสิ 

    ถ้าพี่ลู่จะฝันแม่นขนาดนั้นนะ เห็นอนาคตเลยทีเดียว 

    ลุ้นๆๆๆ
    #1,005
    0
  13. #985 ♕ OhSehuNa ♕ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 18:12
    หืออออ โครตลุ้นเหอะ
    #985
    0
  14. #973 mijimiji (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 00:13
    หวานตั้งแต่เริ่มเรื่อง ('' ')
    #973
    0
  15. #965 katetoho (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 11:21
    จนมุมแล้วทีนี้ ลุ้นมากกกหัวใจจะวาย
    #965
    0
  16. #948 pandatao' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:17
    ต้องรอดสิ !
    #948
    0
  17. #931 izet (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 17:31
    โอยยยยย ทำไมตื่นเต้นขนาดเน้ เสียวแทนทั้ง3คนเลย
    #931
    0
  18. #912 Noeiny_Lulu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 22:26
    ต้องรอดดนะๆๆๆ
    #912
    0
  19. #902 CHACHA C': (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 18:09
    ไรต์บรรยายได้เเบบอ่านเเล้วลุ้นมาก เกร็งทั้งตัวเลยค่ะ 555555
    #902
    0
  20. #743 lee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 02:24
    ลุ้นว่ะ
    #743
    0
  21. #705 fairylu_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2557 / 19:00
    โอ๊ยยย กลัว เสียว
    #705
    0
  22. #649 FangHH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 12:55
    อ่านไปนี่แบบลุ้นระทึกยิ่งกว่าเสียอะไร กลัวลู่จะโดนยิงกลัวโอเซจะพลาด ตายๆๆๆ
    ใจจะขาดดดด 555555
    #649
    0
  23. #619 Akanishi Bluecat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 16:53
    ใครมาอีกเนี้ย กะลังลุ้นเลย ผู้ ย คนนั้นเปนใคร ศัตรู คนไหนอีก 
    #619
    0
  24. #526 GaoSeob (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 15:55
    โอ้ยยยยยยังกับในฝัน เหมือนดูหนังบู๊อยู่ ตื่นเต้นฉี่แทบราด T_T
    #526
    0
  25. #504 ThePat. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 19:26
    เสียวแทนพี่ลู่เลยแอ้กกกกก เป็นฟิคที่อ่านแล้วลุ้นระทึกมาก 55555555555 ชอบบบบบบ
    #504
    0