SF | 2PARK ทูพัค by Double A

ตอนที่ 6 : Hungry | 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    4 ม.ค. 61

 







01



  

 

   

 

 



เย็นวันศุกร์เป็นช่วงเวลาที่เด็กทุกคนนั้นใฝ่หา วันพรุ่งนี้ไม่มีเรียน วันถัดไปก็ยังคงไม่มีเรียนแต่ก็เถอะนะ ทุกคนยังมีสิ่งที่เรียกว่า การบ้าน ซึ่งเด็กมัธยมปลายปีสุดท้ายอย่างพัคจีฮุนนั้นก็เพิ่งจะโดนสั่งการบ้านมาเช่นกัน แถมยังเป็นรายงานที่เด็กทุกคนรักนักรักหนาเสียด้วย(ประชด)

 

คนจะเตรียมสอบเข้ามหาลัยอยู่แล้วยังจะสั่งการบ้านเยอะแยะ 

 

บ่นไปก็เท่านั้น ต้องทำอยู่ดี

 

“จีฮุน มึงจะไปทำรายงานบ้านกูไหมเพื่อน” ดาเนียลหนึ่งในเพื่อนสนิทของจีฮุนเอ่ยขึ้น ดูท่าว่ารายงานจะยากสำหรับเขาและการมีคนฉลาดๆอย่างจีฮุนไปช่วยถือว่าดียิ่งนัก 

 

"ไม่ ทำไมต้องไปทำบ้านมึงด้วย บ้านกูก็มี"

 

"เอ๊อ เอาที่มึงสบายใจ" 

 

"กลับและ"

 

เอ่ยจบก็ทำการสะพายกระเป๋าโบกมือลาเพื่อน เขารู้อยู่หรอกว่าดาเนียลมันอยากให้ไปช่วยทำรายงาน แต่ทำไงได้ คนอย่างจีฮุนมีบางอย่างต้องไปทำนี่หน่า

 

แล้วทำอะไรอ่ะ

 

ไปร้านหนังสือไง

 

เขาไม่ใช่หนอนหนังสือแต่แค่ชอบอ่านหนังสือ อ่านทุกแนว อ่านทุกแบบ หนังสือเต็มห้องจนแม่บ่นว่าห้องรก แต่เดี๋ยวนี้เหตุผลที่จีฮุนไปร้านหนังสือมีเพิ่มมาอีกข้อ ไม่ใช่แค่ไปซื้อหนังสือมาอ่านหรือไปเดินดูฆ่าเวลา แต่เป็น เอ่อ..

 

ก่อนอื่นขอเล่าย้อนความไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ตอนนั้นจีฮุนก็ไปร้านหนังสือตามปกติ

 

"วันนี้ไม่มีหนังสืออะไรเข้าใหม่เลยแฮะ.." เสียงทุ้มพูดบ่นกับตัวเอง ดวงตาคมไล่มองชั้นหนังสือเข้าใหม่ ซึ่งมีแต่เล่มที่เคยอ่านแล้วทั้งนั้น

 

โดยปกติแล้วเขาจะมาร้านหนังสืออาทิตย์ละสามวัน ถ้าช่วงไหนเบื่อๆหรือการบ้านไม่ค่อยมีก็จะมาบ่อยหน่อย จนตอนนี้อ่านหนังสือ(ที่ตัวเองสนใจ)แทบจะหมดร้านแล้ว

 

วันนี้อยู่ร้านหนังสือต่อก็คงไม่มีอะไรให้ทำแล้ว กลับบ้านเลยท่าจะดี

 

"อ้าวหนู จะกลับแล้วเหรอจ๊ะ" 

 

"ครับผม ไว้จะมาใหม่นะครับ"

 

บอกลาเจ้าของร้านก่อนจะเปิดประตูออกไป เสียงโทรศัพท์ที่สั่นทำให้จีฮุนต้องหยุดยืนอยู่หน้าร้านแล้วหยิบเจ้าอุปกรณ์นี้ขึ้นมาดู

 



ดาเนียลเองจ้า :
มึงงงง การบ้านวันนี้ถ่ายมาให้ดูด้วย จะศึกษา 16.29


P.Jihoon :
เออ 16.29
ลอกก็บอกว่าลอก อย่ามาจะศึกษา 16.30
อ่านแล้ว

 



ส่ายหัวให้กับโทรศัพท์ด้วยความระอา เขาไม่ว่าอะไรหรอกถ้าเพื่อนจะลอกการบ้านแต่มาพูดแบบไอ้ดาเนียลนี่น่าถีบสักทีสองที สำหรับจีฮุนแล้วในห้องเรียนที่เขาเรียนเนี่ยค่อนข้างจะเป็นห้องที่เรียนดี ถึงหลายคนหน้าตาจะไม่ให้แต่สมองเต็มร้อย(ซึ่งในขณะที่บางคนออกจะเกิน)แต่ส่วนมากก็จะขี้เกียจกัน คนขยันมีไม่กี่คนหรอก

 

ซึ่งคนขยันหนึ่งในนั้นก็คือพัคจีฮุนไงจะใครล่ะ

 

หน้าไม่ให้แต่ใจรักเรียนนะครับ

 

ขาก้าวเดินไปเรื่อยๆ จุดมุ่งหมายของเขาคือป้ายรถเมล์ประจำทางที่ห่างกับร้านหนังสือไม่มากนัก ระหว่างทางจีฮุนก็เพิ่งสังเกตได้ว่าฝั่งตรงข้ามร้านหนังสือเจ้าประจำของเขาที่ปกติแล้วจะเป็นตึกว่างเปล่าสีขาวตอนนี้กลับมีคนมาทาสีและป้ายอันใหญ่ติดไว้อยู่

 

มีตอนไหนวะ ก็ผ่านเกือบทุกวัน หรือเขาไม่ได้มอง?

 

'ตระกูลพัค เนื้อย่าง'

 

โอ้.. เป็นชื่อร้านที่สร้างสรรค์มาก









▤ ▥ ▦ ▧ ▤ ▥ ▦ ▧ ▤ ▥



"กูไปร้านหนังสือด้วยยย" เสียงแหบพร่าของดาเนียลตะโกนลั่นห้องเรียนเมื่อเห็นจีฮุนเก็บหนังสือใส่กระเป๋า 

 

"รู้ได้ไงว่าจะไป"

 

"กูนับวันเอา มึงก็ไปวันเดิมๆไหม จำไม่ได้ก็ปลาทองแล้ว"

 

"ก็รู้ตัวเองนิ"

 

ดาเนียลถึงกับเบ้ปากทันทีที่โดนแซะ ซึ่งจีฮุนไม่สนใจท่าทีที่แสนตุ๊ดของเพื่อนตัวเองหันหลังเดินออกจากห้อง คนร่างหมีจึงต้องรีบเก็บกระเป๋าเดินตามวันนี้ดาเนียลว่าจะไปดูหนังสือการ์ตูนเข้าใหม่เสียหน่อย เพื่อนสนิทก็ไปร้านหนังสือประจำอยู่แล้ว จังหวะเหมาะ

 

ทั้งคู่ทำการลงรถเมล์เมื่อถึงที่หมาย วันนี้ท้องฟ้าดูแจ่มใส ปกติแล้วจะอากาศครึ้มๆแต่วันนี้กลับเป็นช่วงตอนเย็นที่แดดแรงพอสมควร

 

"มีร้านเนื้อย่างมาเปิดตอนไหนวะ" ดาเนียลเปิดประเด็นขึ้นเมื่อเห็นตึกว่างฝั่งตรงข้ามร้านหนังสือไม่ว่างอีกต่อไป

 

"พึ่งเห็นเมื่อสามวันก่อนเหมือนกัน ไม่ค่อยได้มอง"

 

"ก็ดีนะ ไว้ร้านเปิดให้เข้าไปกินพวกเราจะได้มากินกัน หวานหมูมึงเลยดิ"

 

"เออ"

 

ใช่เลย หวานหมูจีฮุนชอบกินเนื้อย่าง

 

เมื่อเข้าร้านหนังสือทั้งคู่ก็ปลีกตัวกันไปคนล่ะทาง จีฮุนเดินไปฝั่งนิยายส่วนดาเนียลก็ไปฝั่งการ์ตูน สไตล์การอ่านหนังสือของทั้งคู่ไม่เหมือนกันเสียเท่าไร อันที่จริงดาเนียลเคยให้จีฮุนอ่านการ์ตูนอยู่แต่เหมือนว่าจะไม่ใช่แนวของเจ้าเพื่อนคนนี้ มันบอกว่าอ่านแล้วตาลาย

 

ตาลายตรงไหน นิยายของจีฮุนเสียอีกที่ทำให้ตาลาย ตัวหนังสือโคตรเยอะ 

 

แต่ถ้าเป็นนิยายอีโรติกก็โอเคนะ อันนี้ไม่ตาลาย เคยเห็นว่าในห้องจีฮุนมันมีอยู่สี่ห้าเล่ม

 

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วที่ทั้งคู่เดินไปเดินมาอยู่ในร้านหนังสือ สรุปก็ได้ไปคนละเล่ม จีฮุนได้นิยาย(อีโรติก)เล่มใหม่ ดาเนียลก็ได้การ์ตูนที่ต้องการ ทั้งสองเดินไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์ซึ่งมีคุณป้าเจ้าของร้านนั่งคิดเงินอยู่เป็นประจำ

 

"นานๆทีป้าจะเห็นหนูมานะเนี่ย" คนเป็นเจ้าของร้านเอ่ยทักเด็กหนุ่มที่ไม่ค่อยจะเห็นหน้าเห็นตา

 

"ไม่ค่อยว่างครับป้า การบ้านเยอะมาก ไม่เหมือนใครบางคนเนอะป้า มาทุกอาทิตย์"

 

"แซะกูเพื่อ"

 

"เออป้าครับ ร้านเนื้อย่างตรงข้ามนี่มานานยังครับ พอจะรู้ไหมครับว่าจะเปิดให้เข้าไปกินตอนไหน" ดาเนียลไม่สนใจจีฮุนและถามคุณป้าเจ้าของร้านหนังสือต่อ 

 

"น่าจะสักอาทิตย์หน้ามั้งหนู ป้าก็ไม่มั่นใจ เมื่อวานก่อนก็คุยกับลูกชายเจ้าของร้านอยู่เลย... แก่แล้วก็ลืมง่ายงี้แหละจ่ะ"

 

"อ่อ ขอบคุณครับป้า งั้นพวกผมไปแล้วครับ" 

 

หลังจากเอ่ยขอบคุณป้าร้านขายหนังสือเสร็จทั้งคู่ก็ตัดสินใจจะไปหาของกินที่ห้างแถวนี้ต่อ และแน่นอนว่าต้องนั่งรถเมล์ไปเช่นเคย อยากจะลองอวดรวยขึ้นแท็กซี่ดูบ้างแต่ห้างมันห่างจากป้ายรถเมล์ตรงนี้แค่สี่ห้าป้ายเอง... เปลืองเงิน

 

"มึงไปรอที่ป้ายก่อนเลย คือเหมือนกูอยากเข้าห้องน้ำว่ะ กลับร้านป้าไปเข้าแปปนะ"

 

"เออ เร็วๆด้วยจีฮุน รถมากูไม่รอนะ ร้อน"

 

เดินออกมาจากร้านไม่ถึงห้านาทีจีฮุนเพิ่งรู้สึกตัวว่าปวดท้อง ไม่รู้ว่าหนักหรือเบาแต่คงรอไปเข้าที่ห้างไม่ไหว ได้แต่พยักหน้าส่งๆตอบดาเนียลแล้วรีบวิ่งกลับไปร้านหนังสือ คือวันนี้เขาก็ไม่ได้กินอะไรมามากมายแล้วทำไมอยู่ดีๆถึงอยากเข้าห้องน้ำได้ 

 

เมื่อถึงร้านเด็กหนุ่มเอ่ยปากขอคุณป้าเข้าห้องน้ำ หญิงสาวยิ้มให้ด้วยความสงสารเด็ก(ที่เดินไปไกลแล้วกลับมา)

 

"อายคุณป้าฉิบหาย..." บ่นกับตัวเองเมื่อทำธุระเสร็จแล้ว ตอนเดินออกจากร้านคุณป้าก็หันมายิ้มให้อีก 

 

คือคนเราก็ต้องปวดกลางทางกันได้ไหมอ่ะ

 

ระหว่างทางเดินไปป้ายรถเมล์จีฮุนสังเกตว่ามีรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่หน้าร้านเนื้อย่าง พอจีฮุนเดินถึงป้ายรถเมล์รถคันนั้นก็ขับออกไปเสียแล้ว น่าจะเป็นเจ้าของมาดูร้าน แต่ดูเหมือนจะมีบ้านอยู่ด้านบนนะ มองๆดูแล้ว

 

ดวงตาคมมองซ้ายมองขวาไม่เจอเพื่อนอยู่ ดาเนียลคงจะนั่งรถไปรอที่ห้างก่อนแล้ว ที่สำคัญกว่าคันต่อไปจะมาเขาว่าน่าจะสักสิบนาที

 

ตอนรอก็ต้องหยิบนิยายมาอ่านฆ่าเวลาแหละนะ






 

▤ ▥ ▦ ▧ ▤ ▥ ▦ ▧ ▤ ▥


 

"มึงอยู่ไหน" 

 

(“อยู่ชั้นสาม ร้านไอติมประจำ”)

 

"รอกู กำลังขึ้น"

 

(“เค”)

 

จีฮุนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงเมื่อคุยเสร็จ เขาเพิ่งเดินเข้าห้างมาได้ไม่กี่ก้าวก็นึกได้ว่ายังไม่รู้ว่าเพื่อนตัวเองรออยู่ที่ไหนแถมอินเตอร์เน็ตก็หมด ดีนะที่ในโทรศัพท์มีเงินอยู่ และเพิ่งนึกได้ว่าในห้างก็มีไวไฟฟรีเออ แล้วจีฮุนจะโทรไปให้เปลืองเงินทำไม 

 

ทีแรกเด็กหนุ่มว่าจะขึ้นลิฟต์แต่พอเดินไปถึงก็ต้องเลี้ยวกลับไปที่บันไดเลื่อนเลยทีเดียวเชียวคนเยอะมาก

 

คนรอเยอะขนาดนี้ ขี้เกียจเดินกันเหรอครับ! (จีฮุนก็ขี้เกียจเช่นกัน)

 

ระหว่างทางขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้นสาม จีฮุนก็ได้มองซ้ายมองขวาหาร้านที่จะไปหาข้าวกินกับดาเนียลไปพลางๆ โดยปกติแล้วเด็กหนุ่มกับเพื่อนก็มาห้างนี้ไม่บ่อย(อันที่จริงก็ไม่ค่อยไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่แล้ว) ถ้ามาก็จะมากินไอติมร้านประจำที่อยู่ชั้นสามนั่นล่ะ

 

และระหว่างที่จีฮุนกำลังจะก้าวขาข้ามผ่านบันไดเลื่อนชั้นที่สองไปยังชั้นที่สามนั้น...

 

ขาทั้งสองข้างหยุดชะงัก

 

อมก           

 

ใครวะ... โคตรน่ารักเลย

 

จีฮุนชะงักฝีเท้าลงเมื่อสายตามองเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนแจกยิ้มให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา เขี้ยวเล็กๆที่โผล่มาข้างริมฝีปาก ในมือนั้นถือใบปลิวแจกอยู่ อยู่แถวโซนร้านอาหารของชั้นสอง น่ารักมาก แบบ ยิ้มทีใจจีฮุนลงไปอยู่ตาตุ่ม คิดว่าเด็กคนนี้กำลังอยู่ในช่วงทำงานพิเศษแน่ๆ

 

ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงคือยังไงดีล่ะ ดาเนียลแม่งรออยู่ชั้นสาม แต่แบบ โคตรน่ารักอ่ะ 

 

ตอนนี้สองขาของจีฮุนก็ค่อยๆก้าวพร้อมกับหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กน่ารักเสียแล้ว

 

"มาเอาใบปลิวเหรอครับ" เด็กหนุ่มยิ้มให้กับคนตรงหน้า

 

คนแจกใบปลิวต้องน่ารักขนาดนี้เลยเหรอครับพี่!!!!!

 

"มีอะไรติดหน้าผมหรือเปล่าครับ?" เอ่ยขึ้นอีกเมื่อคนที่รับใบปลิวจากเขาเมื่อครู่นั้นไม่พูดไม่จา แถมสายตาของอีกคนก็มองมาที่ใบหน้าของเขาอีก 

 

"อ่อ เปล่าๆเอ่อ น่ารัก.. เอ้ย น่ากินดี"

 

"งั้นอย่าลืมมากินเนื้อย่างด้วยนะครับ วิธีไปร้านดูได้ในใบปลิวเลย" น้ำเสียงร่าเริงออกมาจากปากของเด็กหนุ่มอีกครั้งก่อนที่จะหันไปแจกใบปลิวให้คนอื่นที่เดินผ่านไปมาต่อ

 

จีฮุนกำใบปลิวในมือแล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อไปชั้นสามแล้วตรงดิ่งไปยังร้านไอติมเจ้าประจำ

 

ดาเนียลกำลังหน้าหงิก แต่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจไหม 

 

ไม่

 

กำลังฟินอยู่

 

"ไปตายที่ไหนมา ช้า"

 

"....."

 

"ในมือมึงมีอะไรวะ" ด้วยความสงสัยดาเนียลดึงแผ่นกระดาษที่อยู่ในมือของเพื่อนตัวเองออกมา สายตาไล่อ่านทุกบรรทัดของสิ่งที่อยู่ในมือ "รู้ว่าอยากกินเนื้อย่างร้านนี้ มึงไปเอามาจากไหนวะโห้มีหลายสาขานะเนี่ย"

 

"พูดอะไรของมึง"

 

"เอ้า ใบปลิวที่อยู่ในมือมึงไง"

 

"กูยังไม่อ่าน เอาคืนมา!"

 

จีฮุนดึงใบปลิวกลับมาก่อนที่จะก้มลงอ่านรายละเอียดของร้านอาหารในใบปลิว – ถ้าให้จีฮุนเดาน้องน่ารักคนนั้นทำงานพิเศษก็น่าจะทำในร้านนี้ เพราะกำลังแจกใบปลิวอยู่แถมยังบอกให้เขาไปกินด้วยอีกต่างหาก

 

ตระกูลพัค..เนื้อย่าง ชื่อนี่มันร้านเนื้อย่างตรงข้ามร้านป้าขายหนังสือไม่ใช่เหรอวะ?

 

มีสามสาขา ในห้างใจกลางเมือง(ไม่ใช่ที่นี่) ในห้างชายแดนเมือง(ก็ไม่ใช่ที่นี่อยู่ดี) และ.. ซอยที่ร้านขายหนังสือที่จีฮุนไปประจำสองสาขาไม่ได้อยู่แถวนี้ การที่เด็กน่ารักคนนั้นจะมาแจกใบปลิวที่นี่แสดงว่าจะต้องทำงานที่สาขาที่สาม

 

ถ้าอยากเจออีกก็ต้องไปที่นั่นไปสาขาที่สาม

 

ซึ่งสาขาที่สามกำลังจะเปิดในอาทิตย์หน้า คนมีใบปลิวจะได้ส่วนลด 

 

"ดาเนียล อาทิตย์หน้าวันนี้กูจองตัวมึง"

 

"อะไรของมึง"

 

"อาทิตย์หน้าไปกินเนื้อย่างกัน!"



 

ใช่แล้ว หลังจากวันนั้นหนึ่งอาทิตย์เขาก็ไปกินเนื้อย่างร้านนั้นกับดาเนียลหลังเลิกเรียน แต่ถ้าถามว่าเจอน้องคนที่แจกใบปลิวไหม ก็ไม่

 

หรือว่าน้องเขาจะทำงานแค่แจกใบปลิววะ

 

กินเสร็จด้วยความรู้สึกเศร้า เป้าหมายที่ตั้งใจจะมาเจอนั้นไม่อยู่ นั่งต่อไปก็คงจะมีแต่เสียเงินมากขึ้น(อร่อยอ่ะ กลัวสั่งเยอะกว่านี้) จีฮุนเรียกเก็บเงินหลังจากที่นั่งกินไปหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ ยื่นใบปลิวที่นำมาเป็นส่วนลดก่อนจะจ่ายเงิน ในใจก็คิดว่าไว้วันหลังจะมากินใหม่

 

วินาทีที่กำลังจะก้าวออกจากร้านจีฮุนก็รู้สึกปวดท้อง

 

ปล่อยแลนด์มาร์กทุกที่เลยกู เวร

 

“แดน มึงไปรอร้านป้าก็ได้ คือกูว่าต้องเข้าห้องน้ำร้านนี้ก่อน”

 

“เออ เร็วๆ”

 

จีฮุนรีบตรงไปยังห้องน้ำสำหรับลูกค้าที่อยู่แถวหลังร้าน แม้จะแอบรู้สึกผิดบ้างที่มากินร้านเปิดวันแรกก็ปล่อยระเบิดเลย จะโทษความไส้ตรงของตัวเองก็ไม่ได้บางทีมันก็มาได้ทันเวลาพอดีอย่างกับรู้ใจ เขาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไม่นาน จัดการธุระเสร็จล้างมือ จัดทรงผมในกระจกก่อนจะออกจากห้องน้ำ

 

“น้องอูจิน หนูลงมาข้างล่างช้าจังเลย”

 

“อย่าบ่นสิ น้องอูจินมาช่วยงานแล้วนี่ไงคุณแม่”

 

โอ้โห้

 

ชัดเลย

 

เพียงแค่ก้าวขาออกจากห้องน้ำเสียงบทสนทนาของแม่ลูกที่อยู่หลังร้านดังขึ้น จริงๆตัวจีฮุนไม่ได้อยากยุ่งอะไรเสียเท่าไรแต่ว่าเสียงของเด็กผู้ชายที่พูดอยู่มันคุ้นหูมาก เหมือนเคยได้ยินตอนที่อยู่ที่ไหนสักแห่ง เสียงของน้องคนที่แจกใบปลิวคนนั้น

 

พอหันไปมองเท่านั้นแหละ

 

ฉิบหายและน้องมองมา

 

“คุณลูกค้าต้องการอะไรไหมครับ?” เด็กหนุ่มที่เพิ่งลงมาจากชั้นบนของตัวอาคารเอ่ยด้วยความสงสัย คุยกับคุณแม่เสร็จจะหันไปมองหน้าร้านเสียหน่อยก็เจอคนยืนมองตัวเองอยู่จากหน้าห้องน้ำลูกค้า คุณคนนี้อาจจะต้องการบริการอะไรบางอย่างก็ได้

 

ก็อูจินเป็นลูกเจ้าของร้านนี่หนา ต้องฝึกดูแลลูกค้าเข้าไว้ สาขานี้เขาต้องช่วยงานประจำด้วย

 

“...”

 

“คุณลูกค้า –”

 

“อะ.. เอ่อ เปล่าครับ คือ เนื้อย่างอร่อยมาก ไว้วันหลังมาอุดหนุนใหม่นะ” พอจีฮุนพูดจบก็ใส่เกียร์วิ่งออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับมามองข้างหลัง ปล่อยให้เด็กหนุ่มลูกเจ้าของร้านเกาหัวงงอยู่คนเดียว

 

อยู่ไม่ได้แล้ว


เวร น่ารักมาก ไม่ไหวอ่ะ ใจเต้น


ใจเต้นยิ่งกว่าอ่านนิยายระทึกขวัญอีกครับ พัคจีฮุนบอกเลย!

 

 

 

 

 

 










TBC





ไม่มีอะไรมากมายไปกว่าความหิวเนื้อย่างอีกแล้ว ท้องร้องหนักมาก
เรื่องราวของเด็กเรียนติดอ่านนิยายกับลูกเจ้าของร้านเนื้อย่างงงงง
ว่าแต่ แต่งฟิคที่เป็นตอนๆอีกแล้วเหรอ (.....)

อยากแต่งตอนเดียวจบมากค่ะ แต่ก็ยากจริง555 (จริงๆยากทุกอย่าง กรี้ด)
สะดุ้งกับไอนี้ดยูมากค่ะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านที่เม้นที่ชอบ แง่ จาร้องไห้แล้ว 55555

แท็กฟิคเราเล่นได้นะคะ5555 กลัวคนคิดว่าเป็นที่เก็บฟิค จริงๆหวีดได้ค่ะแง่ รู้สึกเหงา
ขอบคุณที่มาอ่านค่าาาา

#
senaboxs <--  นี่คับบบ

.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #105 Riboflavin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 03:47
    หิวเนื้อย่าง /จีฮุนต้องใจเย็นๆนะ ฮึบๆ
    #105
    0
  2. #93 iamdubu2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 17:48

    อยากกินเนื้อย่างบ้างเลยจ้าาา

    #93
    0
  3. #50 np_11222 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 19:01
    อูจินน่ารักมากอ่ะ นึกภาพตอนน้องยืนยิ้มแจกใบปลิวกับยืนงงออกเลยอ่ะ น่ารัก;_; จีฮุนผู้เข้าห้องน้ำทุกที่55555555555 น้องกินไม่ได้นะ เจอหน้าน้องครั้งแรกก็บอกว่าน่ากินเลย
    #50
    0
  4. #49 kim_kp76 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 18:03
    อูจินน่ารักมากลู๊กกกกก
    #49
    0
  5. #48 God423 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 16:37
    น้องงงงงงงงงงงงงงง อูจินน้องมากกกก โซน้องงงงงงงง น้องงงงงงงงงงงงงงง จีฮุนต้องใจเย็นๆเด้อ น้องกินไม่ได้แต่อุดหนุนเนื้อย่างน้องได้เด้อ
    #48
    0
  6. #47 nantakan0912 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 06:18
    น่าร้ากก ไม่พ้นเรื่องกินเลยนะจีฮุน555
    #47
    0