ฮุนนี่เป็นพี่ ป๋อตี้เป็นน้อง - ป๋อจ้าน ไคฮุน

ตอนที่ 1 : WW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ต.ค. 62

WW


[คนน้อง]




บ้านคุณชัยชาญ




“ฮุนนี่ เย็นนี้ป๋อกลับไปนอนคอนโดนะ” 

“พรุ่งนี้วันเสาร์ ยูไปมอด้วยเหรอ” พี่ชายป๋อถามแล้วหยิบแก้วกาแฟอเมริกาโนเย็นที่น่าจะทำเองขึ้นมาจิบ  เฟิ่งชวินมันมองป๋อกอดหมวกกันน็อกสีเขียวคู่ใจเดินลงมาจากชั้นสอง รักกันมากไง วันๆ นึงป๋อทั้งกอด ทั้งเช็ดถู ทั้งหอมอยู่ตลอดเวลา  พี่มันบอกว่าถ้าปากป๋อไม่เป็นผื่น ก็เห็นจะเป็นหมวกกันน็อกนี่แหละจะสึก

“นัดทำงานที่บ้านจูดี้” ป๋อตอบแล้วเดินไปเปิดตู้กับข้าวติดมุ้งลวด “มีแต่ไก่ย่างเหรอ ป๋ออยากกินไก่ทอดอ่ะ” วันนี้น้าชาญไม่ได้ไปตลาดเองแน่ ๆ  เนี่ย ให้เมียไปทีไร ไม่ได้ของชอบป๋อทุกที

“ไปตั้งกระทะสิ”

“จะทอดให้ป๋อเหรอ” 

“เออ เอาตัวที่ย่างแล้วนี่แหละลงไปทอด!” ฮุนนี่มันสะบัดเสียงก่อนจะเดินไปหยิบน้ำแอปเปิ้ลกล่องใหญ่มาวางข้างจานข้าวให้น้อง  ป๋อมองค้อน อื้อ ใช่แน่ๆ เพราะป๋อรู้สึกว่าปวดหางตา แต่ก็ยอมก้มหน้าก้มตากินไก่ย่างน้ำจิ้มแจ่วเป็นมื้อเช้า ถ้าแสบท้อง ป๋อจะเอาโพยหวยน้าแบ๊คกี้ไปแจ้งตำรวจ

“ยูไม่รีบไปสแกนบัตรเหรอ จะแปดโมงแล้วนะ” ป๋อจำได้ว่าบริษัทนับสายแปดโมงสิบห้า แล้วกว่าจะไปถึง โห ถ้านั่งบีทีเอสไปทำงานจะไม่ว่าซักคำ แต่ฮุนนี่งกอ่ะ  ต่อสองแถวขึ้นรถเมล์ทุกวัน ควรได้บัตรสวัสดิการรัฐแล้วนะ

“เดี๋ยวป๊อกแป๊กมันจัดการเอง” ฮื้ม มีเพื่อนเป็นผู้ช่วยนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง แถมไอ้ที่ที่ทำงานอยู่ก็ธุรกิจมิสซิสหวัง คนกันเองๆ 



ป๋อเชื่อว่าหม่าม้าต้องภูมิใจในตัวลูกชายคนโต



“ฮัลโหล” ฮุนนี่รับโทรศัพท์ เห็นจอเขียวๆ น่าจะเป็นไลน์คอล “กำลังจะออกแล้ว … เออ รู้แล้วว่าสาย … เดี๋ยวแป๊กมันติ๊ดให้ …”

“ใครอ่ะ” ตอนแรกนึกว่าพี่ป๊อกแป๊ก แต่ไม่น่าใช่ละ

“ไค”

“ก็ใครล่ะ”

“ก็ไค”

“ป๋อหมายถึงในสายอ่ะใคร”

“ในสายก็ไอ้ไค ไอ้ไคหน้าบ้านเราเนี่ย!”

“อ๋อวววววววว แฟนเก่าคนแรกและคนเดียวนี่เอง”

ฟิ้วว~ หลบขวดน้ำที่ฮุนนี่โยนใส่ได้ฉิวเฉียด  

“ก็คงนั่งสองแถวออกไปแหละ … ไม่เอา ขี้เกียจขับ รถติด เปลืองน้ำมัน … งกแล้วจะทำไม … ไม่ กูไม่ง้อฟอร์จูนเนอร์มึงหรอก … เออ แค่นี้ บาย”



โดนกวนแต่เช้าทำหน้าเป็นตูดเลยนะวิลลิส



“ป๋อไปส่งมั้ย”



ขวับ!

อื้อหือ ถ้าในดวงตาของฮุนนี่จะมีคำถามมากมายขนาดนั้น ฮุนนี่บอกป๋อมาตรงๆ เลยก็ได้ว่า ไม่มีค่าจ้าง ไม่มีข้อตกลงใดๆ ถ้าจะไปขอให้ไปด้วยใจล้วนๆ  

อยากมีน้องชายที่ประเสริฐกว่านี้เห็นทีป๋อต้องบวชพระแล้วล่ะครับ



---.---





[คนพี่]



Whoop Cosmetics



หมับ!

เพื่อนรักคว้าแขนผมทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในออฟฟิศฝ่ายขาย



“มึงคะ บอสเล็กเข้าบริษัทค่าาาาาาา” ป๊อกแป๊กลากผมที่ยังไม่ทันได้วางกระเป๋าให้เดินตามออกไปยังออฟฟิศกรรมการผู้จัดการห้องประชุมเล็กด่วนจี๋  เดี๋ยวนะ? บอสเล็ก??? ก็ไหนเมื่อเช้าน้าแบ๊คกี้บอกว่าฝากเก็บไก่ย่างแล้วจะขึ้นไปนอนต่อไง



ใช่

น้าแบ๊คกี้ ผู้หญิงหนึ่งเดียวในบ้าน ตำแหน่งน้องสะใภ้คุณชัญญา หวัง แม่แท้ๆ ของผมและอี้ป๋อ ชอบกินไก่ย่างน้ำจิ้มแจ่ว สวมผ้าถุงลายดอกสีสันสดใส และรักการเล่นหวยเป็นชีวิตจิตใจ 



“สวัสดีค่ะหลานรัก” ผมนั่งลงตรงข้ามน้าสะใภ้ที่วันนี้ดูรีบเป็นพิเศษ เพราะมีแค่คิ้วกับสีปาก “แม่แกน่ะสิ โทรมาบอกว่าอยากให้รีบเปิดตัวอายส์แชโดว์ภายในสิ้นเดือนนี้” น้าแบ๊คกี้หยิบตัวอย่างสินค้าออกมาจากลิ้นชักมาวางตรงหน้าผม





วอท???





“ไหนตอนแรก…” ผมกำลังจะอ้าปากถามว่าทำไมเลื่อนมาเร็วขึ้น โรงงานแม่อยู่อังกฤษนะครับ ไม่ใช่เอเชียอาคเนย์ ต่อให้ป๋ารวยล้นฟ้าแค่ไหน ป๋าก็สั่งผลิตล็อตใหญ่ให้แม่ไม่ทันหรอก

“คู่แข่งหลายเจ้าเตรียมสินค้าฤดูใบไม้ผลิไว้เป็นเซ็ตเลยค่ะ ของเรามีแค่ตัวเดียว อยากให้เร็ว และปังว่างั้น  แต่สีสวยนะ รีบๆ ขายก็ดี น้าจะได้ทำคลิป ฮิๆ” 




น้าแบ๊คกี้ก็พูดง่ายดิ  โปรเจ็คนี้มิสซิสหวังให้ผมรับผิดชอบนี่  เครียดโว้ย!  


ผมหยิบของขึ้นมาเปิดดูแล้วถึงกับต้องกุมขมับ เอาใครมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ดีวะ  แม่นะแม่ ใครเค้าออกพาเลทตาสีน้ำตา ส้ม แดง เหลืองกันเล่า!!!




“อ่ะมึง น้ำเย็นๆ” ผู้ช่วยสาวคนเก่งของผมทำหน้าที่อันทรงเกียรติที่สมควรทำมากที่สุดในตอนนี้  

“น้ากลับยัง”

“ยัง บอสเล็กเรียกทีมปีกซ้ายดีลบริษัทโฆษณา” 




ออฟฟิศการตลาดแบ่งออกเป็นสองปีก พวกผมอยู่ปีกขวา เป็นครีเอทีฟและหาพรีเซ็นเตอร์เท่านั้น




Rrr สายเข้า




WW II




ผมเมมชื่อน้องชายไว้แบบนั้น และแน่นอนว่าในเครื่องไอ้ป๋อ ผมมีชื่อว่า WW I  ตามชื่อภาษาอังกฤษของเราสองคน  




Willis Wu หรือ อู๋เฟิ่งชวิน เป็นชื่อของผม ลูกชายคนโตที่เกิดกับสามีคนแรกของแม่ ส่วนน้องชายหัวแก้วหัวแหวนที่หนีตามผมมาจากสิงคโปร์ ชื่อ หวังอี้ป๋อ หรือ Wynston Wang 




“มีไร” ไม่อยากเสียงแข็งใส่น้องเลย เมื่อเช้ามันอุตส่าห์มาส่งไม่คิดเงิน  ถ้าไม่มีป๋อ ป่านนี้ผมยังคงติดแหง็กอยู่ตรงแยกไฟแดงที่ไหนซักที่

(ฮุนนี่ทำไมไม่ตอบไลน์ป๋อ) ผมเปิดลำโพงแล้วเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์ที่ขึ้นตัวเลข 999+ สีแดงเด่น  และจำนวน 12 ใน 999+ เป็นของไลน์ที่ผมตั้งชื่อแบบเดียวกันกับเบอร์โทร เพราะถ้าไม่เปลี่ยน ไลน์น้องชายผมจะมีชื่อเฉพาะตัวแสนเก๋ไก๋ว่า




‘น้องเป็นคนอารมณ์ดี’




กูโคตรไม่เข้าใจความเป็นมึงเลยป๋อ





WW II 

‘ฮุนนี่’     9.32 

‘ป๋อลืมเอาหมวกกันน็อกมาด้วย’     9.32

‘อันที่ฮุนนี่ใส่เมื่อเช้าอ่ะ  อยู่บนโต๊ะ รปภ. ฝากถือกลับบ้านด้วยนะ’     9.33 

‘แล้วก็ มีเรื่องจะบอก ตอบกลับมาก่อน เดี๋ยวจะบอก’     9.33 

‘เมื่อไหร่ฮุนนี่จะตอบป๋อออออออออออ’     9.35




“ไลน์มานาทีต่อนาที จะให้ไอรีบตอบได้ยังไงไอ้บ้าเอ๊ย” พวกผมขำใส่กันอยู่เกือบนาที  ไม่รู้ว่ามิสซิสหวังกับมิสเตอร์หวังเขาเลี้ยงกันมายังไง พอมาอยู่ที่ประเทศไทยถึงได้สมองฟูปัญญาเฟื่องขนาดนี้

(ก็ป๋อตื่นเต้น!) เสียงมันดูคึกคักจริงๆ ให้ตาย 

“มีอะไรว่ามา”

(ป๋อ...คือแบบ.. โว้ยยยย)

“อาการเป็นยังไงไหนบอกหมอ” แม่งเอ๊ย กูเครียดๆ อยู่ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที  วางสิบบาทเลยว่าหน้ามันต้องนิ่งมาก แต่ในใจคือเหงื่อไหลท่วมปอดละมึง

(อย่าแกล้งป๋อ!)

“ยูไม่ใช่เด็กประถมแล้วนะโว้ย มีอะไรรีบพูด ไอมีงานต้องคิด” ลีลาชิบหาย 

(ป๋อ…)

“ไอรู้แล้วว่ายูชื่อป๋อ หวังอี้ป๋อ วินสตัน หวัง What’s xing wrong with you bro?”

(ป๋อเจอเนื้อคู่!!!)






To be continued.





#ฮุนนี่เป็นพี่ป๋อตี้เป็นน้อง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น