ตอนที่ 9 : CHAPTER 09 : ลูกแมวหลงทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    12 ส.ค. 61









CHAPTER 09 : ลูกแมวหลงทาง









         การเดินทางตามลำพังครั้งแรกของเด็กอายุสิบสามจบลงที่การได้เข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของครอส โดยมีมิเชลเป็นหัวเรือใหญ่ในการจัดการเรื่องทั้งหมด สำหรับลิซ่านี่ไม่ใช่การล้อเล่น การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดก็คือ เธอต้องเดินลงบ่อจระเข้โดยไม่มีพี่สาวคอยกางแขนปกป้อง เธอต้องดิ้นรนด้วยตัวของเธอเอง นี่เป็นความตั้งใจของมิเชล เพราะภายในครอสมีการแย่งชิงที่ดุเดือดและโหดเหี้ยมยิ่งกว่าในตระกูลคิมเสียอีก หากเธอต้องจบชีวิตลงในระหว่างที่อยู่ที่นี่ ก็เป็นเพราะตัวเธออ่อนแอและไร้ความสามารถเอง แต่หากเธอมีชีวิตรอดไปได้ตลอดรอดฝั่ง ผลลัพธ์ที่ได้จะกลายเป็นประโยชน์ต่อตัวเธอและพวกพี่สาวอย่างมาก ลิซ่าถอนหายใจ เมื่อคิดได้ว่า ไม่ว่าจะทางไหน ก็ดูจะบีบให้เธอเดินได้ไม่มากนัก


กว่าเอกสารและสิ่งต่างๆจะเรียบร้อย ก็ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์แล้ว อีกสองสัปดาห์เพื่อนสนิทจะตามมาเรียนที่นี่ด้วย จื่อวีบอกกับเธอว่าถ้ามาอยู่ที่นี่ด้วย ชีวิตเธอจะปลอดภัยมากขึ้น ทำไมจะไม่เข้าใจล่ะ เธอต้องเข้าใจอยู่ ลูกสาวมาเฟียที่มีอิทธิพลและเส้นสายมากมาย ใครจะลงมือก็ต้องคิดแล้วคิดอีก นึกขอบคุณเจ้าตัวอยู่เหมือนกันที่ยอมมาอยู่ที่นี่ด้วย อย่างน้อยๆเธอก็ไม่ได้อยู่คนเดียว


สองสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่รู้ว่าพวกพี่สาวทั้งสามของเธอจะเป็นยังไงบ้าง จะร้องไห้เหมือนที่เธอร้องไห้ตอนมาที่นี่สองสามวันแรกหรือเปล่า หรือจะเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องอย่างที่เธอทำ เธอรักพวกพี่สาว รักมากกว่าชีวิตตัวเองเสียอีกและรู้ว่าพวกพี่สาวก็เอาเธอเป็นอะไรสักอย่างที่ใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจ ฉะนั้นชีวิตของเธอจึงไม่ได้มีค่าแค่เครื่องมือในทางธุรกิจเท่านั้น หากเป็นได้เพียงแค่นั้น เธอคงยอมปล่อยให้จบลงไปนานแล้ว การพยายามและอยากมีชีวิตอยู่ของเธอทั้งหมด เกินครึ่งมาจากความรักที่พวกพี่สาวมอบให้ ตั้งแต่เด็กจนโต เธอจำได้ว่าชีวิตของเธอมีแต่พวกพี่สาวเท่านั้น จำได้แค่รอยยิ้มและสายตาที่มีแต่ความรักเหล่านั้นเพียงเท่านั้น ถ้าอยากกลับหา ก็คงแต่ต้องใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาทเท่านั้น


อาหารเย็นภายในบ้านหลังใหญ่ของครอส ลิซ่านั่งอยู่ปลายสุดของโต๊ะอาหาร ธรรมเนียมและข้อปฏิบัติที่ทุกคนต้องทำตามก็คือ ทุกคนการมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกัน เพียงแค่คนที่ติดธุระสำคัญไม่สามารถกลับมาทันเวลาเท่านั้นที่จะได้รับการยกเว้นจากบทลงโทษ วันนี้ขณะที่เธอกำลังเดินขึ้นไปบนห้องได้สวนทางกับแม่บ้านคนหนึ่ง อีกคนพูดลอยๆว่าให้เธอดูแลตัวเองดีๆ ซึ่งทำให้เธอรู้ว่านี่เป็นคำพูดที่ถูกฝากฝังมาจากพวกพี่ๆ นี่เธอทำให้พวกพี่สาวต้องเป็นห่วงขนาดไหนกันนะ


การรับประทานอาหารก็เป็นเหมือนอย่างเคยของทุกวันตลอดสองสัปดาห์มานี้ คือการปฏิบัติต่อเธออย่างไร้ตัวตน ไม่พยายามให้เธอได้มีส่วนร่วมในการพูดคุย หรือหัวข้อบทสนทนาที่ห่างไกลจากเธอ การรับฟังนิ่งๆและเก็บเอามาขบคิดตามก็เป็นอย่างหนึ่งที่เธอชอบทำอยู่แล้ว การอยู่อย่างเงียบๆเหมือนไม่มีตัวตนในครอสนี่แหละที่กำลังต้องการ แน่นอนว่าทุกอย่างคงอยู่ในสายตาของน้าสาวหมดแล้ว


“ลิซ่า พรุ่งนี้จะไปไหนหรือเปล่า”


เมื่อหัวเรือใหญ่เปิดประเด็นมาเช่นนี้ สายตาหลากหลายคู่จึงพุ่งตรงไปยังลิซ่าทันที ซึ่งเจ้าตัวก็ทำแค่ยิ้มนิดๆ มิเชลรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากของเด็กอายุสิบสามนั่นคืออะไร หลานสาวของเธอคือนักสู้ตัวจริง คนที่ไม่เคยยอมแพ้ต่ออะไรก็ตามและผ่านมันมาด้วยความเข้าใจ จระเข้ฝั่งนั้น อาจจะไม่ได้โหดเหี้ยมอย่างจระเข้ที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารเย็นนี้ แต่ก็ขัดเกลาหลานสาวให้แข็งแกร่งเกินกว่าเด็กอายุสิบสามจะเป็นได้ และเธอก็จะเป็นคนเคี่ยวเข็ญเด็กคนนี้ให้เป็นจระเข้ที่กินจระเข้กันเองให้จงได้


ลิซ่ารับรู้ได้ว่าวงจรชิงชังและอิจฉาริษยากำลังเริ่มขึ้นแล้ว ยิ่งน้าสาวให้ความสนใจกับตัวเธอมากเท่าไหร่ ความเกลียดชังจะยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น จากนี้แม้พลาดเพียงวินาทีเดียว นั่นอาจจะหมายถึงชีวิตเลยก็ได้




















            วันนี้เป็นวันที่ลิซ่าได้ออกมาข้างนอก หลังจากหมกตัวอยู่แต่ภายในรั้วของครอสมาตลอดสองสัปดาห์ การอนุญาตให้เธอไปไหนมาไหนได้ตามสะดวกอย่างนี้ เปรียบเสมือนน้าสาวกำลังหยิบยื่นลูกกวาดอาบยาพิษให้เธอ อิสระเพียงชั่วคราว ก็แค่ฉากบังหน้าเพื่อกระตุ้นให้คนอื่นเคลื่อนไหวเท่านั้นเอง ถ้าเปรียบตระกูลคิมเป็นดั่งดงจระเข้ ครอสคงเป็นเหมือนลุ่มแม่น้ำอเมซอนที่รวบรวมสารพัดสัตว์อันตรายเอาไว้ คนที่ไม่รอบคอบและฉลาดอยู่ในครอสไม่ได้หรอก เนื่องจากไม่สามารถใช้วิธีการเดิมๆเพื่อรับมือได้


ลิซ่าชะงักขาและหันมองไปรอบๆ เธอเดินเข้ามาในสถานที่ที่ไม่ค่อยคุ้นเสียแล้ว และคนคนคุ้มกันที่น้าสาวให้ตามเธอมาก็หายไปแล้วเช่นกัน นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีนัก สมองของเธอจึงสั่งให้ออกวิ่งทันที แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว เมื่อเธอมองเห็นชายฉกรรจ์ร่างยักษ์จำนวนหลายคนเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ไม่คิดเลยว่าจะลงมือกันเร็วขนาดนี้ ในตอนที่เธอกำลังจะวิ่งหนีไป มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งผ่านไป สาวแปลกหน้าหยุดแล้ววิ่งกลับมาดึงข้อมือของเธอให้วิ่งตามไปด้วย


วิ่งมาด้วยกันสักพักในเส้นทางอันเลี้ยวลด เข้าตรอกนั้นออกตรอกนี้ จนลิซ่าเริ่มอยากจะร้องไห้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้เธอตัดสินใจตามอีกคนมาง่ายๆ พอสังเกตดีๆจึงเห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ในชุดผู้ป่วยที่ปักชื่อโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งเอาไว้ แถมรองเท้าที่ใส่ยังเป็นรองเท้าสลิปเปอร์อีกด้วย นี่เธอเจอคนป่วยหนีโรงพยาบาลใช่ไหม


“คุณหนีออกมาจากโรงพยาบาลทำไมกันคะ” ลิซ่ามองใบหน้าเรียบนิ่งของคนแปลกหน้า เธอรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าในสายตาที่มองมา อย่างกับคนที่ไม่มีหัวใจเลย


หญิงสาวในชุดคนป่วยมองสำรวจเด็กสาวตรงหน้า เด็กสาวชาวเอเชียมาทำอะไรแถวถนนที่พวกโสเภณีชอบมาหากินกัน เมื่อกี้ก็กำลังจะโดนพวกแมงดาเข้ามาจับตัวแล้ว ถ้าบอกไปตรงๆเด็กคนนี้จะกลัวไหมนะ


“บ้านอยู่ไหน”


“คุณเปลี่ยนเรื่อง” ลิซ่ามองเห็นคนแปลกหน้าเริ่มขมวดคิ้วนิดๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไรเจ้าตัวก็ฉุดเธอให้ออกวิ่งอีกครั้ง พอหันไปมองก็เจอกับฝูงชายในชุดสูทที่ดูแล้วก็คล้ายๆคนคุ้มกันของครอสเหมือนกัน เธอถูกฉุดให้เข้าไปในตรอกๆหนึ่งในตรอกทั้งเหม็นอับและคับแคบ แต่คนแปลกหน้าก็ยังไม่ยอมหยุดวิ่ง หลังพากันวิ่งลัดเลาะไปเรื่อยๆเราทั้งสองจึงหยุดพักในสวนเด็กเล่นเล็กๆแห่งหนึ่ง   


“คุณเหงื่อออกเยอะมากเลยนะคะ รอเดี๋ยวนะคะ ฉันจะไปซื้อน้ำมาให้”


หญิงสาวในชุดคนป่วยมองร่างเล็กๆที่รีบวิ่งไปยังตู้กดน้ำ เด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กสาวธรรมดาสามัญชน มีอย่างที่ไหนโดนคนไล่ล่าขนาดนี้ยังไม่โวยวายหรือปริปากถามอะไรเลย แสดงว่าเจ้าตัวต้องเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้านี้พอสมควรแล้ว


“นี่ค่ะ” ลิซ่ายื่นขวดน้ำให้คนแปลกหน้ารับไปดื่ม เธอเลือกที่จะนั่งลงข้างๆของอีกคน ผู้หญิงคนนี้น่าจะอายุไล่เลี่ยกับพี่สาวคนที่สาม แถมยังดูเหมือนจะเป็นสาวเอเชียหรือไม่ก็ลูกครึ่งเอเชียอีกด้วย


“ทำไมถึงดูชินกับเรื่องแบบนี้”


ลิซ่าขมวดคิ้ว นั่นสินะ ทำไมเธอต้องรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่น่าจะเกิดขึ้นไม่วันใดก็วันหนึ่ง แล้วทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นกัน หรือนี่จะเป็นความชินชากับเรื่องแบบนี้ ไม่หรอก เธอไม่เคยชิน ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอก็ไม่เคยชินได้สักที เหลือบมองคนแปลกหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ จะแปลกไหมนะที่เธอจะบอกอีกคนว่าอยากเป็นเพื่อนกัน


“คุณ เรามาเป็นเพื่อนกันไหมคะ ไม่ต้องบอกชื่อ ไม่ต้องรู้จักกัน แค่ตอนนี้ที่เราสามารถวางใจเล่าเรื่องต่างๆให้อีกคนฟังได้ เหมือนเพื่อนคนหนึ่งที่รับฟังเรื่องราวของอีกคน ถ้ามีเรื่องอะไรก็เล่าให้ฟังได้นะคะ”


“เพื่อน? ฉันอายุมากกว่าเธอตั้งกี่ปี”


ลิซ่ารู้สึกเหมือนตัวลีบลงเรื่อยๆ เธอกลัวน้ำเสียงนิ่งๆของอีกคน เธอเห็นอีกคนทำหน้าคล้ายกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่อึดใจหนึ่ง อีกคนจึงถอดหายใจแล้วพยักหน้ายอมรับของเสนอของเธอ คิดเอาไว้แล้วว่าการทำหูลู่หางตกจะได้ผล คนๆนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรือเปล่านะ


“เธอเริ่มก่อนสิ” ลิซ่าบอกคนแปลกหน้าไปแบบนนั้น เห็นเจ้าตัวทำหน้าคุร่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วเริ่มเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง


“เป็นไงเรื่องราวของฉัน” หญิงสาวในชุดผู้ป่วยหันไปหาอีกคนในตอนที่เธอเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังจนจบ และเห็นว่าใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มดุจตุ๊กตากำลังเบะปากร้องไห้อยู่ข้างๆ ให้เธอหลุดหัวเราะกับใบหน้าเปื้อนน้ำมูกของอีกคน เป็นการหัวเราะแบบจริงๆจังครั้งแรกเลยที่ได้มาอยู่ที่นี่


“หัวเราะอะไร คนนิสัยไม่ดี”


“หยุดร้องแล้วเล่ามา”


ลิซ่ามองค้อนอีกคน พลางนึกไปถึงเรื่องราวของตนเองที่ผ่านๆมา ตั้งแต่จำความได้ ทุกเรื่องราวที่ได้เกิดขึ้น ทุกความรักความเข้าใจที่พี่สาวมีให้ ทุกๆความทรงจำกำลังถูกถ่ายทอดไปสู่คนแปลกหน้าที่รับฟังและคอยพยักหน้าให้เธอรู้ว่าเจ้าตัวคอยฟังอยู่


หญิงสาวในชุดผู้ป่วยนิ่งงันหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวชีวิตของอีกคน ทุกเหตุการณ์ที่เจ้าตัวก้าวผ่านมามีทั้งสวยงามและน่าหดหู่ เธอเพิ่งรู้ว่าในขณะที่ตัวเองกำลังเผชิญกับความเลวร้ายของความรัก ใครอีกคนต้องดิ้นรนเพื่อปกป้องลมหายใจของตัวเองและพยายามทำให้ตัวเองจางยิ่งกว่าหมอกควันเพื่อรักษาความเงียบสงบของชีวิต หดหู่ที่ชีวิตของเด็กคนหนึ่งต้องเติบโตมาอย่างยากลำบาก ในขณะที่เธอกำลังต่อสู้อยู่ เพื่อนใหม่ของเธอก็ไม่ต่างกัน


“เมื่อกี้รู้สึกแปลกๆนะที่ได้เป็นเพื่อนกัน แต่ตอนนี้รู้สึกดีใจหน่อยๆแล้ว” และก็โดนคนเด็กกว่าตีเข้าให้หนึ่งที


ลิซ่าขยับไปเช็ดน้ำมูกกับเสื้อของคนแปลกหน้า อีกคนไม่ได้โวยวายและปล่อยให้เธอสวมกอด คล้ายกับรู้ว่าเธอกำลังต้องการกอดใครสักคน มือของอีกคนกำลังลูบผมของเธอ การปลอบประโลมเช่นนี้ ยิ่งทำให้เธอคิดถึงพวกพี่สาว


“อยากร้องก็ร้องมา เพื่อน”


ทันทีที่ได้ยินลิซ่าก็ปล่อยโฮออกมา ครั้งแรกเลยที่เธอรู้สึกอายที่ต้องมาร้องไห้กับคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสามชั่วโมง แต่ก็รู้สึกดีใจ ดีใจที่ได้เจอคนๆนี้ในสถานการณ์ที่แสนอันตรายนั้น


ผ่านไปหลายนาทีกว่าคนเด็กกว่าจะยอมหยุดร้อง เสื้อของโรงพยาบาลที่สวมใส่อยู่เปื้อนน้ำตาน้ำมูกของอีกคน ส่วนเจ้าของผลงานก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆมาให้


“ไม่ผิดหรอกที่เธออยากจะมีชีวิตอยู่ เธอรู้ดีว่าเธอมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรหรือเพื่อใคร ทำในสิ่งที่ต้องการก็พอ”


ลิซ่ามองคนแปลกหน้า ทั้งที่ผ่านเรื่องราวแสนโหดร้ายแบบนั้นมา แต่เจ้าตัวก็ยังก้ามข้ามผ่านมาได้ แม้จะไม่สวยงามในตอนจบแต่ก็ยังมีลมหายใจอยู่ เหตุผลที่กอปรเป็นอีกคนในตอนนี้ ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน ส่วนเหตุผลที่เจ้าตัวสวมชุดผู้ป่วยก็เพราะเจ้าตัวเพิ่งจะหายป่วย แต่เพราะอยู่ในโรงพยาบาลนานเกินไป เลยท้าทายตัวเองโดยการหนีออกมาเที่ยวชมเมืองด้านนอก เธอแตะไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย


“ไม่ผิดหรอกที่อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง แต่อย่าให้สมองอยู่เหนือหัวใจก็พอ เพราะหากสมองสั่งการแทนหัวใจ ก็เท่ากับเธอไม่มีหัวใจอีกแล้ว เธอเป็นคน ตราบเท่าที่เป็นคน เธอก็ยังมีหัวใจ อย่าหลอกตัวเอง อย่าหลอกว่าไม่เจ็บปวดหรือเข้มแข็ง เราเป็นเพื่อนกันแล้วและเมื่อกี้เธอก็ได้ด้านที่อ่อนแอของฉันไปแล้ว ที่ที่เธอยืนอยู่ ณ จุดนั้น เธออาจจะไม่สามารถทำสิ่งนี้ได้ แต่ต่อหน้าของฉันในตอนนี้ มานี่สิ เธอจะร้องไห้ก็ได้นะ เพื่อน”


ลิซ่ามองดวงตาของคนแปลกหน้าที่น้ำตาค่อยๆปริ่มก่อนเจ้าตัวจะซุกใบหน้าร้องไห้อยู่กับฝ่ามือของเธอ เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจที่แสนน่าสงสารนี้ทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนี เราอาจจะไม่รู้จักกัน อาจจะเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ได้บังเอิญพบกัน แต่เรามีบางอย่างเหมือนกัน บางอย่างที่พวกเรายึดมันเอาไว้เป็นพลังในการเดินหน้าต่อไป การอยากมีชีวิตอยู่ ใช่แล้ว เราทั้งคู่แค่อยากมีชีวิตอยู่ก็เท่านั้น สายตามองเห็นชายในชุดสูทนับสิบเดินเข้ามาโค้งให้ ตอนแรกเธอก็คิดว่าเป็นคนของครอส แต่เปล่าเลย ผู้คนเหล่านี้เป็นผู้ติดตามของคนแปลกหน้าต่างหาก


“รถอยู่ทางนั้นครับ จะกลับเลยไหมครับท่านประธาน”


คนแปลกหน้าพยักหน้าสองสามครั้งและหันไปมองเด็กหญิงอีกคน


“มาสิ ฉันจะไปส่งเธอเอง”




















            ด้านหน้าของบ้านหลังใหญ่ของครอส ผู้คนกำลังวุ่นวายเพราะขบวนรถที่แล่นเข้ามาจอด พร้อมทั้งการปรากฏกายของเด็กจากเอเชียที่ประมุขใหญ่ของบ้านพากลับมาเมื่อสองสัปดาห์ก่อน มิเชลกอดอกเอาไว้ เธอรู้ว่าร่างกายกำลังสั่นขนาดไหน ไม่มีใครไม่รู้จักตราที่ติดอยู่ด้านหน้าของรถขบวนนี้ ไม่มีใครในวงการธุรกิจไม่รู้จักสัญลักษณ์ที่อยู่บนเข็มกลัดซึ่งติดอยู่บนปกเสื้อของชายในชุดสูทเหล่านั้น


“ฉันมาส่งได้แค่นี้นะ”


ลิซ่าพยักหน้าให้กลับคนแปลกหน้าที่ยิ้มนิดๆให้เธอ เจ้าตัวก้าวไปหาน้าสาวที่ยืนรอรับอยู่ไม่ไกลนัก กระซิบอะไรบางอย่างแล้วเดินกลับมาหาเธอ เธอมองเห็นอาการแข็งค้างของน้าสาว ขยับสายตากลับไปมองยังคนแปลกหน้า


“สิ่งที่เธอเป็นห่วงและกังวลอยู่เกี่ยวกับพวกพี่สาวฝั่งโน้น ฉันจะช่วยเอง ตอบแทนที่มานั่งรับฟังเรื่องราวของฉัน แล้วก็นะ เธอเป็นเพื่อนหนึ่งในสองที่ฉันมี ฉะนั้นถ้ามีอะไรให้ช่วย อย่าลังเลที่จะติดต่อมา เข้าใจนะเจ้าลูกแมว”


ลิซ่าพยักหน้าหงึกๆ แล้วรับกระดาษนามบัตรของอีกคนมา เจ้าตัวหัวเราะนิดหน่อยแล้วเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ โบกมือให้เธอเล็กน้อยก่อนจะขึ้นไป มองขบวนรถแล่นออกไปจนสุดสายตาก่อนจะก้มลงมองชื่อที่อยู่บนนามบัตร เธอเลิกคิ้วนิดหน่อยที่เห็นชื่อของเจ้าตัว เรามีชื่อเหมือนกันเลย ส่วนนามสกุลก็คุ้นๆเหมือนจะเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน






ลิซ่า ออสบอร์น


ประธานบริษัทเงินทุนออสบอร์น




















“เมื่อกี้คุณหนูครอสเหรอครับ” คนคุ้มกันผู้รับหน้าที่ขับรถถามประธานคนใหม่ของออสบอร์น ที่จริงวันนี้เจ้าตัวต้องออกจากโรงพยาบาล แต่ประธานสาวกลับท้าทายการคุ้มครองความปลอดภัย โดยการหนีไปทั้งชุดผู้ป่วย กว่าจะตามเจอก็ผ่านไปหลายนาทีแล้ว ไม่ต้องคิดเลยว่าทีมคุ้มกันชุดนั้นจะเจอกับอะไรบ้างที่ปล่อยให้เจ้าตัวหายไปนาน


“ไม่ใช่หรอก แค่ลูกแมวหลงทาง” จริงๆก็อยากเก็บมาเลี้ยงอยู่หรอก ถ้าไม่ติดว่าจะทำให้เจ้าของลูกแมวอีกสามชีวิตต้องขาดใจไปเสียก่อน


“เมื่อกี้คุณมิเชล เธอดูกลัวๆไปเลยนะคะ”


“อืม ขู่ไปนิดหน่อย”


ก็แค่บอกไปว่า ตนไม่สนหรอกว่ามิเชลหรือครอสจะทำอะไรกับเด็กคนนั้น แต่ถ้าถึงแก่ชีวิตเมื่อไหร่ ครอสก็ถึงจุดจบเมื่อนั้น


“เวนดี้ ติดต่อคนของเราที่โน้น ฉันจะทำตามคำพูดสักหน่อย”


“ได้ค่ะบอส”


“ให้ความช่วยเหลือประธานกับรองประธานคิมเอ็นเตอร์ไพส์ แล้วก็ส่งคนมาเข้าไปในครอสคอยคุ้มครองเด็กคนนั้นห่างๆด้วย ห้ามให้มีอันตรายถึงชีวิตเด็ดขาด แต่ก็ห้ามช่วยเหลือมากจนเกินไป” เพื่อแมวน้อยจะได้เติบโตขึ้นเป็นราชสีห์


“ครับ คุณออสบอร์น”


ก็ให้รู้กันไป ว่ามีอะไรบ้างที่ออสบอร์นทำไมได้ ให้รู้ไปว่าครอสจะกล้าเป็นศัตรูกับออสบอร์น เพียงเพราะเด็กคนหนึ่ง






 

เธอโชคดีรู้ตัวไหม ที่ได้เป็นเพื่อนกับฉันน่ะ ลูกแมวน้อย

 












































To be continued.
















TALK :







พี่เขามาแค่นี้แหละค่ะ

time line ของตอนนี้ในฟิคจบเกม 

จะเป็นช่วงที่ออสบอร์นมารักษาตัวที่อเมริกาค่ะ 


เจอกันตอนหน้าค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

828 ความคิดเห็น

  1. #817 Thankyou3time (@Thankyou3time) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 21:17
    ลิซ่า กับลิซ่า????
    #817
    0
  2. #788 Super Bear (@superbear) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 03:25

    กุมใจจ คุณออสบอนขโมยซีนนนนน

    #788
    0
  3. #484 nuniva (@nuniva) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 22:40
    อู้ววววว
    #484
    0
  4. #337 หกสอง สิบสอง (@Nattwee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 12:48
    กรี๊ดๆ เจ้าพ่อลิซ่า เจอกับ ลูกแมว ลิซ่า หืมๆๆๆ
    #337
    0
  5. #329 pikobnada (@pikobnada) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 13:08
    ฮ่อลลลล ลิซ่านี่เองที่เป็นเพื่อนของลิซ่า5555 โลกกลมจริงๆค่ะ ชอบ
    #329
    0
  6. #297 fahpranee (@fahpranee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 16:50
    พึ่งมาอ่านชอบมากอ่ะ รอนะค่ะ
    #297
    0
  7. #296 Commonly (@Commonly) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 10:42
    รอน่ะไรท์ อยากอ่านต่ออ่ะ นุกมากกกก
    #296
    0
  8. #295 YukiRitoboig (@YukiRitoboig) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 06:58
    สนุกมากเมื่อไรจะมาต่อ น่ะไรท์ อยากฟินต่ออ่ะ
    #295
    0
  9. #294 KOONIslamic (@KOONIslamic) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 13:14
    จะมาเมื่อไร ไรท์ ตอบหน่อย
    #294
    0
  10. #292 KOONIslamic (@KOONIslamic) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 17:19
    เมื่อไหรจะมา ต่อน่ะไรท นุ๊กมากกกกก รอๆๆๆๆ
    #292
    0
  11. #291 Lepetite (@blossomzshop) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 06:39
    ว้าววว เซอร์ไพร์ส์มากค่ะ ชักเริ่มสนุกแล้วแหะ แมวน้อยนี่พูดจายังกับผู้ใหญ่เลยนะคะ 55ไปปลอบพี่เค้าอีก ขอจูนตัวละครแปปค่ะ555
    #291
    0
  12. #290 sehunkn (@sehunkn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 00:03
    ขนลุกแล้วๆ คือดีงามมาก ชอบเนื้อเรื่อง ความสำคัญของตัวละครแต่ละตัว คือยิ่งอ่านยิ่งสนึก ได้ดูยัยลูกแมวโตเป็นราชสีห์งี้อ่ะ คือร้องโหเลย ประโยคของออสบอร์นพูดถึงครอสเรื่องเป็นศัตรูกันอ่ะ ขนลุกๆ ชอบมากๆ ค่ะ
    #290
    0
  13. #289 bSQuiz。 (@bsquiz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 02:13
    กรี๊ดดด ขนลุกในขนลุกอะค่ะ วาบๆเลย สงสัยอยู่นานว่าเพื่อนของลิซ่าคือใครถึงได้มีอำนาจขนาดนั้น ที่แท้คุณออสบอร์นนี่เอง โฮรรรร สบายใจขึ้นอีกมากเพราะรู้อิทธิฤทธิ์ของเขาดี..

    ฝากน้องลูกแมวด้วยนะคะ


    คถเจ้าลูกแมวแทนออนนี่ทั้งสามจัง<3
    #289
    0
  14. #288 rokky (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:57
    ดีงามมม มาก เป็นการผูกเรื่องได้โคตรสนุกก

    พี่ลิซ่า น้องลิซ่า แขกรับเชิญน่าจะค่าตัวแพง 555555
    #288
    0
  15. #287 deniselee_ (@deniselee_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:32
    พี่ลิซ่ากับน้องลิซ่า ชอบในชอบในชอบในชอบ // ความพีคที่แท้ทรู555555
    #287
    0
  16. #286 PJY-LSM (@PJY-LSM) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 09:13
    ลูกแมวนี่อยู่ๆก็ได้เพื่อนเป็นมหาเทพผู้ล่าในลุ่มน้ำอเมซอน ใครมายุ่งกับลูกแมวของพี่เขามีแต่ตายกับตายนะแจ๊ะ55555
    #286
    0
  17. #285 Lazy>_<Girl (@tp2102) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 06:22
    แกมีออสบอร์นโผล่มาด้วยคือดีงาม น้องมีคนช่วยแล้ว นี่มันจักรวาลมาเวลสินะ 5555
    #285
    0
  18. #284 Hanaopp (@hanahu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:41
    จักรวาลเดียวกัน ยังกับ มาเวล ชอบๆ แต่ก็แอบสับสนนิดหน่อย ตรงที่ต้องจินตนาการว่ามี blackpink ×2 แต่เป็นคนละครอบครัวที่ไม่เกี่ยวข้องกัน 5555
    #284
    0
  19. #283 ppykk (@ppykk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:28
    omggg!! โอ้โหไรท์เว้ยยยยยยยยยย!!!
    พีคในพีคโคตรๆๆๆๆๆๆ ตอนแรกแอบห่วงเจ้าลูกแมวนะ
    แต่พอรู้ว่าเพื่อนใหม่ของเจ้าลูกแมวเป็นใครเท่านั้นแหละ555555555 จะเสือ สิงห์ กระทิง หรือจระเข้ฝั่งไหนก็เข้ามาาาาาา เข้ามาเล๊ยยยยย #เห็นเงา(หลัว)ราชสีห์ของครอสและออสบอร์นรึยังคะพี่ตา
    ปล. เราเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ เข้าใจว่าแต่จะคลอดออกมาแต่ละตอนมันน่าจะยากมากๆอยู่ ยังไงก็สู้ๆเด้อออ เรารอได้ฉะเหมอ✌✌
    #283
    0
  20. #282 Bluebearro (@pcrr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:00
    อมก จักรวาลเดียวกันน โอ้ยยยหนับหนุนๆ น่าสนใจมากเลยอ่ะ
    #282
    0
  21. #281 Oppalisa (@Oppalisa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:55
    เเกมเชื่อมโยงหลบไป มันดีลอ่ะ เชื่อมแบบกลมกล่อม//ไม่ใช่ล่ะ 5555. ดีลมากไรท์ปรบมืออออ มาต่ออีกน้าา สู้ๆเป็นกลจให้ จะรอน้าาาา
    #281
    0
  22. #280 Pegasus854 (@AliSia97) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:54
    กรี๊ดดดด พี่ลิซ่ากับน้องลิซ่า พีคมากไม่คิดว่าพี่จะโผล่มาเรื่องนี้ เหมือนจักรวาลมาร์เวลเลยค่ะ อยู่ในระบบเดียวกัน (เดี๋ยวๆ) ยัยหนูเก่งมากลูก ไปชวนพี่เขามาเป็นเพื่อนได้โคตรเจ๋ง ถถถ ลูกแมวของเราไม่ธรรมดาเด้อ มีเพื่อนเป็นถึงออสบอร์น ต่อไปชีวิตน้องคงไม่ลำบากมากแล้วละ
    #280
    0
  23. #279 Darin40 (@baitong40) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:17
    ออสบอร์นก็มาาาา555😮😊
    #279
    0
  24. #277 บลิ้ง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:02
    พีคสดๆๆ555
    #277
    0
  25. #276 arlaxtar (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 22:36
    พีคมากกกกกกกกก
    #276
    0