ตอนที่ 17 : SPECIAL : คนกลาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    12 ส.ค. 61









SPECIAL : คนกลาง









              วันเกิดที่ผ่านมาของพี่สาวอีกสองคน ลิซ่าได้มีโอกาสไปเที่ยวและใช้เวลาอยู่กับทั้งสองตามลำพังหลายวัน เมื่อมาถึงวันเกิดพี่สาวอีกคน อีกคนกลับขอเวลาเธอเพียงหนึ่งวันเพื่อพามายังโบสถ์ วัด หรือคริสตจักรตามที่แต่ละนิกายจะเรียก กับพี่สาวที่เธอกล้าพูดว่าแทบจะเป็นคนที่อยู่กับเธอตลอดเวลาตั้งแต่เด็กๆ ตอนนั้นจำได้ว่ามีบางวันที่พี่สาวตั้งใจงอแงไม่ไปโรงเรียนเพื่อได้อยู่กับเธอ พี่สาวที่ชอบเอาหนังสือเรื่องเล่าต่างๆมาให้เธออ่าน นิสัยรักการอ่านส่วนหนึ่งของตัวเอง ลิซ่าคิดว่าติดมาจากพี่สาวคนนี้ โบสถ์ในวันธรรมดาแทบจะเป็นโบสถ์ร้าง แต่วันนี้สถานที่แห่งนี้มีงานมงคล อีกคนกระซิบบอกว่าเป็นงานแต่งงานของพี่สาวคนหนึ่งที่รู้จักในโบสถ์ บางทีก็สงสัยว่าทำไมอีกคนถึงใช้โอกาสพิเศษแบบนี้ให้หมดไปกับวันสำคัญของคนอื่น


งานแต่งงานถูกจัดขึ้นในตอนบ่าย เธอเจอเจ้าบ่าวด้านนอกและเจ้าสาวที่อยู่ในห้องเตรียมตัว เจ้าสาวเป็นคนหน้าตาสวยเลยทีเดียว ส่วนเจ้าบ่าวแทนที่จะบอกว่าหน้าตาดี เขาดูภูมิฐานเสียมากกว่า มองดูแล้วทั้งคู่เหมาะสมกันดีเหมือนกัน ลิซ่ายืนกอดอกมองคนสำคัญของงานจากด้านนอกของห้องเตรียมตัวเจ้าสาวที่ประตูถูกอ้าเอาไว้เพื่อถ่ายเทอากาศ


“คนเล็กไปหาที่นั่งก่อนได้เลยค่ะ เดี๋ยวพี่ตามไป อยู่คนเดียวได้ใช่ไหมคะ” ถึงจะอยากอยู่พูดคุยกับรุ่นพี่ผู้เป็นเจ้าสาวในวันนี้มากขนาดไหน แต่เธอก็ยังกังวลเรื่องที่ต้องปล่อยให้น้องอยู่คนเดียว และก็รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้จะต้องพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มตอบกลับมาเพื่อให้เธอสบายใจแน่นอน แล้วก็เป็นจริงตามที่คิดเอาไว้ แบบนี้จะไม่ให้พวกเธอรักเด็กคนนี้ได้ยังไง


“ค่ะ ไม่ต้องห่วงคนเล็กนะคะ” ลิซ่าดันหลังให้อีกคนก้าวไปหาเจ้าสาวอย่างที่ต้องการ ในเมื่ออีกคนรับหน้าที่เป็นหนึ่งในผู้ดูแลเจ้าสาวจะให้มาผูกตัวติดกับเธอก็คงไม่ได้ เธอมองอีกคนที่กำลังยิ้มและพูดคุยอยู่กับเจ้าสาวอยู่พักหนึ่งจึงเดินเลี่ยงไปหาที่นั่งพักภายในโบสถ์ เพื่อรอเวลาพิธีเริ่ม











ภายในถูกโบสถ์แห่งนี้ จัดว่าตกแต่งได้สวยงามพอตัวเลยทีเดียว ไม่ใหญ่โตจนเกินไป ลิซ่าถามเอากับผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งว่าฝั่งไหนเป็นฝั่งญาติเจ้าสาว ผู้หญิงคนนั้นยิ้มแล้วชี้ฝั่งที่ตัวเองนั่งอยู่ ลิซ่าเลยเลือกเก้าอี้แถวหลังจากเป็นที่นั่ง เธอสอดส่ายสายตามองผู้คนที่อยู่ในโบสถ์ เจ้าบ่าวยืนอยู่หน้าแท่นพิธีกับบาทหลวงผู้ประกอบพิธี ผ่านไปไม่นานประตูโบสถ์ก็ถูกเปิดขึ้น ขบวนเจ้าสาวปรากฏตรงนั้นและกำลังเดินเข้ามา เธอร่วมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างลุกขึ้นยืนเพื่อเป็นการให้เกียรติ เจ้าสาวควงแขนผู้เป็นบิดาเข้ามาภายใน โรเซ่ปลีกตัวไปหาน้องสาวทันทีที่เห็นเจ้าตัว


“ชอบงานแบบนี้เหรอคะ” เมื่อมายืนอยู่ข้างๆได้สำเร็จโรเซ่อดไม่ได้ที่จะถามออกไป เธอมองน้องมาพักใหญ่แล้ว น้องพึมพำอะไรสักอย่างแล้วก็พยักหน้าหงึกหงักเข้าใจอยู่คนเดียว วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ แทนที่จะใช้โอกาสนี้เพื่อตัวเอง เธอกลับอยากให้น้องได้พบปะบรรยากาศของความอบอุ่นแสบเรียบง่ายที่หาได้ยากในสังคมที่พวกเธออยู่มากกว่า


“ได้ยินจากคนโตมาว่าพ่อกับแม่ของพวกเราก็แต่งแบบนี้ที่ต่างประเทศนะคะ แอบหนีไปแต่งกันเงียบๆ กว่าจะโดนทั้งตระกูลคิมกับครอสตามเจอก็เข้าหอกันไปแล้วค่ะ วัยรุ่นของพวกท่านคงแสบพอตัวเลยนะคะ” โรเซ่หันไปกระซิบกับน้องในขณะที่นั่งลง


ลิซ่าพยักหน้าตามพี่สาว เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพวกท่าน แต่ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มกับสายตาที่เป็นประกายของพี่สาวตลอดเวลาที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบุพการีให้ฟังก็ทำให้เธอไม่สามารถละเลยได้ เธอยิ้มและให้ความสนใจกับพิธีเบื้องหน้า งานแต่งงานแสนเรียบง่ายแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสุข ปกติเธอและพวกพี่สาวมักจะถูกเชิญไปงานแต่งสุดอลังการ สุดหรูหรา เมื่อได้มาร่วมงานแต่งแบบนี้ ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจได้เช่นกัน


เมื่อผู้เป็นบิดาส่งเจ้าสาวให้เจ้าบ่าวแล้ว บาทหลวงก็เริ่มอ่านข้อพระคัมภีร์เกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่ให้ทั้งสองฟัง โรเซ่เหลือบมองน้องที่กำลังตั้งใจมองและฟัง สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้านี้ ถือเป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีสำหรับเด็กที่เกิดมาในสังคมที่สอนให้รู้จักการสวมหน้ากากตั้งแต่ยังเดินไม่หยุดนม เธอยิ้มก่อนจะหันกลับไปมองพิธีอีกครั้ง


ข้าพเจ้า…… ขอรับคุณ……เป็นภรรยา และขอสัญญาว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่


เจ้าบ่าวกล่าวคำปฏิญาณหลังจากบาทหลวงกล่าวนำจบไป เสียงของเขามั่นคงและหนักแน่น ลิซ่าคิดว่าเขาอาจจะเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีได้ เมื่อเขากล่าวจบ ก็เป็นคิวของเจ้าสาว


ข้าพเจ้า……ขอรับคุณ…… เป็นสามี และขอสัญญาว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุข และยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่


จากนั้นก็เป็นการแลกแหวนกันระหว่างคู่บ่าวสาว


“เขาจดทะเบียนสมรสกันเหรอคะ”


โรเซ่หัวเราะที่น้องสาวหันมาทำหน้าซื่อๆถามเธอ ดวงตากลมโดตที่มองมามีแววฉงนเมื่อเห็นคู่บ่าวสาวกำลังจรดปากกาบนกระดาษหน้าบาทหลวง


“ไม่ใช่ค่ะ นั่นเรียกว่าการลงนามค่ะ เป็นการลงนามในหนังสือที่โบสถ์เป็นผู้ออกให้ ไม่ใช่ทะเบียนสมรสค่ะ โดยคู่บ่าวสาวจะเซ็นชื่อในใบรับรองเพื่อเป็นหลักฐานว่าทั้งคู่ได้แต่งงานกันที่โบสถ์แห่งนี้ค่ะ” เธอหัวเราะเบาๆเมื่ออีกคนพยักหน้าและหันกลับไปสนใจพิธีต่อ เมื่อเจ้าสาวเจ้าบ่าวผ่านพิธีจุดเทียนเรียบร้อยแล้ว หลายๆคนเริ่มลุกขึ้นเพื่อเดินออกไปด้านนอก แขกที่เดินผ่านออกไปหยิบดอกไม้โปรยไปตามทางเดิน โรเซ่ดึงน้องให้ลุกขึ้นตามมาเพื่อไปด้านหน้าโบสถ์ จากนี้จะเป็นสงครามของเหล่าสาวโสดในพิธีโยนดอกไม้


ลิซ่ายืนมองทุกอย่างอย่างตั้งใจ สถานการณ์เบื้องหน้าเคยเห็นผ่านตาเธอมาจากซีรี่ย์หรือแม้แต่การ์ตูนที่ชอบดู มนุษย์ทุกคนมีความเพ้อฝันและความอยากเอาชนะเช่นเด็กๆอยู่ในตัว ผู้คนที่อยู่ในงานเบื้องหน้าก็เช่นกัน ลิซ่าถอยออกไปเสียหลายก้าว เมื่อเริ่มรู้สึกว่าถูกคุกคามจากผู้คนที่เธอไม่รู้จัก แต่แล้วก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจับมือของเธอเอาไว้ เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือปริศนา พบว่าเป็นพี่สาวคนกลางที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้เธอ อีกคนกระชับมือและก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ทำให้หวนคิดถึงหลายๆเหตุการณ์เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ในวันที่ถูกกลั่นแกล้งจากเด็กในตระกูลคิม หลายต่อหลายครั้งที่พี่สาวคนนี้มักจะฉุดรั้งฝ่ามือของเธอ ไม่ว่าจะให้เดินตามหรือพากันวิ่งหนี ไม่ว่าจะดีหรือร้าย มือคู่นี้ของอีกคนก็จะยื่นมาหาเสมอ


“อ๊ะ”


กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้งก็เป็นตอนที่ได้ยินเสียงอุทานของอีกคน ลิซ่ายืนมองเจ้าตัวยิ้มหวานพลางโบกมืออีกข้างที่กำช่อดอกไม้อยู่ แขกที่มางานหรือแม้กระทั่งเจ้าสาวต่างหัวเราะท่าทางดีใจของอีกคน งานแต่งงานจบที่แขกมางานโบกมือให้รถเจ้าสาวเจ้าบ่าวที่ขับจากไป หลังจากลาผู้ใหญ่ของเจ้าสาวเรียบร้อยแล้ว ลิซ่าก็นั่งรถไปกับพี่สาว อีกคนไม่ยอมบอกว่าจะพาเธอไปไหน











โรเซ่เหลือบมองน้องที่มีสีหน้าเรียบนิ่งตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาภายในสุสานของครอบครัวแล้ว พื้นที่บริเวณนี้ถูกตระกูลคิมซื้อเอาไว้ทั้งหมด สุสานใหญ่โตเป็นของอดีตประธานคิมเอ็นเตอร์ไพรส์กับภรรยา หรือจะพูดอีกอย่างก็คือสถานที่แห่งนี้เป็นสุสานของพ่อกับแม่ของพวกเธอสี่พี่น้องนั่นเอง ตั้งแต่กลับมาน้องยังไม่เคยก้าวมายังที่แห่งนี้ ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่เคยก้าวเข้ามาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นเลยด้วยซ้ำ น้องไม่ค่อยชอบมาสถานที่แบบนี้ น้องไม่ชอบการจากลา ไม่มีความทรงจำของพ่อกับแม่ บางทีเด็กคนนี้อาจจะเคยคิดโทษพวกท่านที่ด่วนจากไป หรือไม่ก็ความที่ว่า ถ้าพวกท่านอยู่ หลายๆอย่างก็คงจะดีกว่านี้ แม้แต่เธอก็ยังเคยคิดเลย เคยถามพวกพี่ๆ พวกพี่สาวก็บอกว่าเคยคิด แล้วคนที่โดนผลกระทบจากการจากไปของพวกท่านมากที่สุดอย่างน้องจะไม่เคยคิดเลยหรือไง


“โกรธพี่หรือเปล่าคะ”


ลิซ่าส่ายหน้าขณะที่มองเห็นป้ายหลุมศพทั้งสองที่อยู่ติดกันตั้งโดดเด่นท่ามกลางพื้นหญ้าสีเขียว สุสานพ่อกับแม่ของเธอ เป็นสถานที่ร่มรื่น รอบๆลานหลุมศพเป็นต้นไม้ สวนดอกไม้ แต่เธอไม่เคยอยากคิดมาเยี่ยมพวกท่านเลยสักครั้ง ปรายตามองไปยังร่างของพี่สาวที่ก้าวไปนั่งลงด้านหน้าป้ายทั้งสอง


“คนเล็กมานี่สิคะ มานั่งลงข้างๆพี่นี่มา” โรเซ่หันไปเรียกน้องที่ยืนทำหน้าเฉยชาอยู่ด้านหลัง เธอยิ้มเมื่อน้องยอมเดินมานั่งข้างๆเธอ น้องมองไปยังป้ายทั้งสองด้วยสายตาอันว่างเปล่า หากในความว่างเปล่านั้นโรเซ่กลับพบความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนเอาไว้ อย่างที่พี่สาวคนโตเคยเปรยๆให้ฟังว่าปมในใจที่ใหญ่ที่สุดของน้องเป็นเรื่องการสูญเสียและการไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพวกท่านอยู่เลย เธอกับพี่สาวอีกคนก็เห็นด้วยทันที หลายๆครั้งที่น้องแสดงให้เห็นอาการต่อต้านเมื่อมีใครกล่าวถึงผู้เป็นพ่อกับแม่


“คนเล็กอาจจะโทษพวกท่านที่ด่วนจากไปหรือเจ็บปวดที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพวกท่าน แต่รู้ใช่ไหมคะ ว่าพวกพี่รู้สึกขอบคุณพวกท่านแค่ไหนที่มีคนเล็กขึ้นมา คนเล็กเกิดจากความรัก เติบโตมาด้วยความรักเหมือนกันนะคะ แม้จะแตกต่างกันนิดหน่อยก็ตาม” โรเซ่หันไปมองน้องและยิ้มให้น้อง เมื่อพบว่าน้องจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว


“เกิดจากความรักของคนสองคน แต่เติบโตมาด้วยความรักของคนสามคนค่ะ เผื่อคนเล็กอาจจะไม่รู้ หรือรู้อยู่แล้วแต่อดคิดไม่ได้ พวกพี่รักคนเล็กมากกว่าใครในโลกใบนี้ ไม่ว่าผู้คนในโลกใบนี้จะเป็นยังไง พวกพี่ไม่สนใจอยู่แล้ว แค่คนเล็กเท่านั้นที่พวกพี่สนใจ พวกพี่ไม่ได้หวังให้คนเล็กรักพวกท่าน แค่คนเล็กเคารพพวกท่านในฐานะผู้ให้กำเนิดอย่างทุกวันนี้ก็ยิ่งกว่าที่พวกพี่คิดเอาไว้แล้ว แต่คนเล็กคะ พวกพี่เชื่อว่าพ่อกับแม่รักคนเล็กและไม่อยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ พวกท่านยอมเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องให้คนเล็กได้มีชีวิตอยู่ต่อไป นั่นแปลว่าชีวิตคนเล็กสำคัญกว่าชีวิตของพวกเขาเองไม่ใช่เหรอคะ มานี่มา ให้พี่กอดคนเล็กนะคะ ไม่ร้องนะคะ โอ๋ๆ เจ้าก้อนของพี่”


โรเซ่อ้าแขนรับร่างของน้องที่ถลาเข้ามากอดเธอ เสียงร้องไห้สร้างความเจ็บปวดให้คนฟัง ครั้งสุดท้ายที่เธอเคยได้ยินเสียงน้องร้องไห้ นานเสียจนจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อไหร่


“ห้ามเช็ดน้ำมูกกับเสื้อพี่นะคะ”


“งือ” ลิซ่าขานรับคำพี่สาว อีกคนปล่อยให้เธอได้ร้องไห้อย่างเต็มที่ เหมือนกับรู้ว่านานมาแล้วที่เธอไม่ได้ร้องไห้ ครั้งสุดท้ายที่ร้อง จำได้ว่าเป็นเมื่อห้าปีก่อนตอนที่ไปอยู่อเมริกาใหม่ๆ อีกคนพยุงให้เธอยืนขึ้น มือของเจ้าตัวคอยลูบหลังให้เธอ คล้ายจะแทนคำปลอบประโลม











“รู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงพาคนเล็กไปร่วมงานแต่ง”


ลิซ่าส่ายหน้าตอบคำถามของอีกคน เจ้าตัวเอ่ยถามกันในขณะที่เดินออกมาจากสุสานของพ่อกับแม่ หลังจากใช้เวลาบอกเล่าเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาในชีวิตให้ป้ายหลุมศพฟังหลายชั่วโมง


“เพราะพี่ปรารถนาให้บางโอกาส บางเวลา เพียงชั่วขณะหนึ่ง พวกเราไม่จำเป็นต้องใส่หน้ากากพูดคุยกับคนอื่น ไม่ต้องระวังตัว ไม่ต้องมีกรอบ หรือไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้มากมาย ชีวิตที่เรียบง่าย ก็น่าสนใจใช่ไหมคะ” โรเซ่ยิ้มจนตาหยีเมื่อน้องรีบพยักหน้าตอบกลับมา ยิ่งยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อได้ยินน้องถามมาอีกหนึ่งคำถาม


“แล้วพี่ไม่ต้องการอะไรเนื่องในวันเกิดเลยเหรอคะ” ลิซ่าถามอีกคนในขณะที่ตามขึ้นมาบนรถ เจ้าตัวไม่ได้ตอบอะไรกลับมา พี่สาวแค่หันไปสั่งคนขับรถกับบอดี้การ์ดอีกคนที่นั่งข้างคนขับ


“สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ พวกคุณจะไม่เห็นและได้ยินอะไรทั้งนั้นใช่ไหมคะ”


ลิซ่าเห็นพวกเขาเหลือบมองกันแวบหนึ่ง แล้วก็รีบพยักหน้ารับคำพูดของพี่สาว อีกคนก็พาร่างกายมาอยู่บนตักของเธอแทบจะทันที เธอช้อนสายตาขึ้นมองเจ้าตัว พบรอยยิ้มมุมปากที่ไม่น่าไว้ใจเหลือเกิน


“สิ่งที่พี่ต้องการตอนนี้คือจูบคนเล็กจนกว่าจะถึงบ้านค่ะ ทำให้พี่ได้ไหมคะ”


ลิซ่าแอบคำนวณว่าระยะทางจากที่แห่งนี้ไปจนถึงบ้านใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมงแน่นอน เอาเถอะจะจูบจนปากเปื่อยเลยก็ได้ ถ้าจะทำให้อีกคนมีความสุข ก็นะ เธอจูบพี่สาวมาแล้วสองคน ถ้าไม่จูบคนที่สามด้วย ก็ดูจะลำเอียงไปหน่อย


“อือ”


โรเซ่หัวเราะนิดๆเมื่อน้องพยักหน้ารับ อย่างที่คิดเอาไว้เลย น้องจะไม่มีวันปฏิเสธพวกเธอ โน้มใบหน้าจรดริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากของเจ้าของตักและอ้อยอิ่งละเลียดชิมริมฝีปากของน้อง ก่อนที่น้องจะขยับออกเพื่อพูดกับเธอ และนั่นเป็นเพียงครั้งเดียวที่ริมฝีปากของเธอกับน้องห่างกัน จากนั้นริมฝีปากของเราทั้งคู่ก็บดเบียดกันจนไปตลอดทาง


รักนะคะ สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่สาวที่ดีที่สุดในจักรวาล สุขสันต์วันเกิดนะคะคนกลางของคนเล็ก


ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าที่ไหน ถ้าหากน้องต้องการแล้วละก็ สองมือของเธอจะเอื้อมไปหาเสมอ โรเซ่สาบานกับป้ายหลุมศพของพ่อกับแม่ไปแล้วว่าเธอจะปกป้องน้อง จะดูแลน้องให้ดีที่สุด เพราะน้องคือสิ่งล้ำค่าในชีวิตของเธอ





















Never Ending.












TALK :




D-Day #RosiePosieDay

ตอนพิเศษย้อนหลังวันเกิดน้องแชงค่ะ

เจอกันตอนหน้าค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

828 ความคิดเห็น

  1. #823 Thankyou3time (@Thankyou3time) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 23:09
    แม่ชีปลอมมมมมม????
    #823
    0
  2. #807 Tomyum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 22:28

    โอ้วววว เกือบสองชั่วโมงง~ ><

    #807
    0
  3. #796 Super Bear (@superbear) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 07:30

    พี่กลางคนดีของน้องงง แม่ชีคนนุ่มนิ่ม งื้อออออออ หยักจับพี่กลืนๆ ลงท้องเหลือเกินนน

    #796
    0
  4. #763 Jonepod (@Jonepod) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 21:55
    อบอุ่นหัวใจจจ ><
    #763
    0
  5. #564 MDnatt_ (@MDnatt_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 21:56
    จูบยังไงให้หยุดแค่จูบอยู่ 2 ชั่วโมง ขอ how to หน่อยค่ะคุณเหม 5555
    #564
    0
  6. #563 Mayyxz (@malemay11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 14:42
    ทำไมแม่ชีเร้าใจขนาดนี้ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ย้อนหลังนะคุณคนกลางงง
    #563
    0
  7. #562 threeoclock (@pjNoom) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 12:55
    ไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นค่ะคุณคนกลาง
    #562
    0
  8. #561 fersela (@fersela) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 12:14
    อบอุ่นเหลือเกิน รีบกลับมาต่อไวไวน๊าาา

    เป็นกำลังใจให้ไรท์ 
    #561
    0
  9. #560 NokZaNaruk (@NokZaNaruk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 09:51
    คิดถึงมาต่ออีกนะแก้บนวนไปนะคัฟ
    #560
    0
  10. #559 KOONIslamic (@KOONIslamic) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 08:17
    มาต่อเร็วๆนะไรท์หายนานจุง สนุกมากค่ะ สู้ๆ
    #559
    0
  11. #558 Lazy>_<Girl (@tp2102) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 07:43
    ละมุนมากค่ะคนกลางถึงจะมาช้าสุดก็จูบมาราธอนนะคะ อิอิ
    #558
    0
  12. #557 dnsine418 (@dnsine418) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 06:43
    คนกลางอบอุ่นมากเลยค่ะ คนเล็กก็น่ารัก ตามใจพี่ๆตลอดเลย รอตอนต่อไปนะคะ
    #557
    0
  13. #556 miniguitar2 (@Miniguitar) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 03:27
    งื้อออออออออ อบอุ่นจัง
    #556
    0
  14. #555 Jrch996 (@jj07) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:33
    เขินเลยค่ะ คนกลางถึงจะมาช้าแต่ว่าไม่ได้นะคะ
    สองชม.นี้พี่ไม่ได้มาเล่นๆ อร๊ายยย .///.
    #555
    0
  15. วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 00:11
    อบอุ่น และเขินในเวลาเดียวกัน ^^
    #554
    0
  16. #553 Sskxjs (@Sskxjs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 22:58
    ปากเปื่อนแน่นอนนนน
    #553
    0
  17. #552 PorPa160197 (@PorPor2533) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 22:20
    มาช้า แต่ฟินโคตรๆ รักนะคะพัคแชงของคนเล็ก
    #552
    0
  18. #551 fahpranee (@fahpranee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 22:18
    อบอุ่นหัวใจ~~~~
    #551
    0
  19. #549 norivazabionline (@norivazabionline) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:32
    คนกลางอบอุ่นมากๆๆๆๆๆ
    #549
    0
  20. #548 Nischa-j (@Nischa-j) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:30
    ง่า..คนกลางคะ วินสุดเลยนะคะ
    #548
    0
  21. #547 jill_valentine04 (@jill_valentine04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:20
    กรี๊ดดดดด คนเล็กคนกลางหวานละมุนนุ่มนิ่มตามสไตล์ลิแชงงงงง
    #547
    0
  22. #546 KINDNESSTALENTED (@KINDNESSTALENTED) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:06
    อื้อหือ แชงนี่รู้สึกจะคุ้มสุดรึเปล่า
    #546
    0
  23. #545 สะเทิ้น&สตีฟ (@DekdogZ) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:04
    งื้อออ ชอบบรออ อ่านต่อไปน้าา &#10084;&#65039;&#9996;&#65039;&#9996;&#65039;
    #545
    0
  24. #544 data_tik (@data_tik) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:03
    ได้ครบกันแล้ว
    #544
    0