Demon story : บันทึกของจอมมารแห่งปราสาทลำดับที่ 11

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 589 Views

  • 17 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4

    Overall
    589

ตอนที่ 18 : บทที่ 17 : เรื่องราวในกำแพง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

บทที่ 17

 



 

แล้วเจ้านักเวทย์ไลโอเนลก็คุยบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงสิบกว่าปีนี้ให้ฟังคร่าวๆสลับกับเรื่องของตัวเองบ้าง ข้านั่งฟังพลางเก็บข้อมูลในหัว พอไม่ได้ออกไปไหนนานมีความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเหมือนกัน

 



เอาเข้าจริงๆผ่านไปสิบกว่าปี ทุกอย่างบนโลกมนุษย์ผ่านไปเสียไวเหลือเกิน ในขณะที่ทางข้าเองเวลาที่ผ่านไปยาวนานของมนุษย์นั้นกลับเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเล็กน้อยที่เลยผ่านเพียงเท่านั้น

 



ความเปลี่ยนแปลงที่พอรู้คือพระราชวังเวสเทิร์นมีการก่อสร้างกำแพงเวทย์ด้วยฝีมือเจ้าแว่น เพราะแบบนั้น  อะไรที่ดูจะเป็นภัยก็เหมือนจะผ่านเข้าไปได้ยากหน่อย

 


อืม นั่นก็รวมถึงข้าด้วย ดูเหมือนว่าหากต้องฝ่าเข้าไป อาจจะเสี่ยงต่อข้า อาจจะมีกระแสเวทย์ต้านรุนแรงและมีผลกระทบบางอย่าง เจ้าแว่นนั่นเลยแนะนำให้พักฟื้นสักสองสามวัน แล้วค่อยไปเจอองค์ราชาที่เมื่อสามสิบปีก่อนข้าเคยนึกลักพาตัวออกมาข้างนอกเล่นๆ

 

 


พอถามไลโอเนลว่าแล้วทำไมไม่ลดพลังกำแพงเวทย์ลง ในเมื่อมันเป็นคนสร้างเองกับมือ มันยิ้มเจื่อนๆไปทางอื่น แล้วบอกกลับมาว่าตอนที่มันสร้างมันไม่ได้คิด เลยใช้วิธีสร้างมันขึ้นมาถาวร ไม่ว่าใครก็ไปยุ่งอะไรกับกำแพงนี้ไม่ได้ เว้นแต่จะทำลายทิ้งเท่านั้น

 

ให้มันได้อย่างนี้สิข้ากุมขมับ

 



และจากคำแนะนำดูท่าข้าต้องใช้เวลานอนนิ่งรอเวลาถัดไปอีกสองวัน จนกว่าแผลจะหายดีพอลุกเดินได้ตามปกตินั่นแหละ ข้าขมวดคิ้ว เมื่อนึกได้ว่าตัวเองโดนมีดเล่มนั้นปักเสียมิดหลังพ่วงด้วยมีดเล่มนั้นมีคำสาปอยู่ ดูยังไงน่าจะตายไปแล้วแน่ๆ พอถามไลโอเนล เจ้านั่นยิ้มรับแล้วอธิบาย

 


“ข้าพอมีพลังเวทย์แสง เลยมีพลังในการรักษาอยู่บ้าง อืม เอาจริงๆเป็นครั้งแรกเลยที่รักษาปิศาจ หวังว่าไม่มีผลกระทบอะไรนะ”

 


ข้าเหลือบมองมัน รู้สึกหวั่นๆกับประโยคที่มันพูดขึ้นมา



ไลโอเนลทำท่าเหมือนว่าท่าทีระแวงของข้าไม่มีผลอะไรกับมันเลยสักนิด มันก้มลงไปดูนางมังกรที่หลับอยู่ต่อ ไอริสดูเหมือนจะหลับลึกมากกว่าปกติเสียจนข้าแปลกใจ เพราะไลโอเนลก้มลงไปแตะบาดแผลของนาง นางไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลยสักนิด

 


“ดูเหมือนว่ามังกรของเจ้าจะโดนเจ้าเงาพวกนั้นเล่นงานน่ะ เลยต้องใช้พลังฟื้นฟูตัวเองเยอะหน่อย”

 

ไลโอเนลนั่งยองพลางเท้าคางเอ่ย ไม่ทำอะไรมากนักนอกจากลูบหัวนางมังกรก่อนที่จะอธิบายต่อ

 


“ปิศาจกับมนุษย์ข้าว่าคล้ายๆกันอยู่เรื่องพลังเวทย์ ข้าเลยรักษาให้ท่านได้ อืม ถึงมีผลกระทบอะไรก็ไม่เป็นไร ถือว่าเรียนรู้กันไป แต่มังกรนี่ข้าไม่เคยรักษา เลยไม่กล้าเสี่ยง ปล่อยให้นางพักฟื้นด้วยตัวเอง”

 


เจ้าไลโอเนลพูดออกมาหน้าตาเฉย ขณะที่ข้าทุบกำแพงกับดักเวทย์มองมันเขม็ง

“เห็นข้าเป็นหนูทดลองรึไง”

 


มันยิ้มตอบกลับมาหน้าตาเฉย

“อืม”

 


“ถ้าข้าออกจากนี่ไปได้ข้าจะฆ่าเจ้าแน่”

“ใจร้ายจังเลยนะ นี่ข้าอุตส่าห์ช่วยท่านนะเนี่ย”

 

ไลโอเนลเอ่ยแสร้งทำน้ำเสียงเศร้า ข้ามองมันอย่างเหม็นเบื่อ มันลากเก้าอี้มานั่งต่อปากต่อคำกับข้าอย่างอารมณ์ดี เหมือนกับว่าสนุกกับการกวนประสาท ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าเห็นแล้วปวดหัว

 


พอๆกับเสียงเปิดประตูดังขึ้นมา เจ้าเด็กเอเดนเดินเข้ามาพร้อมกับหอบหิ้วของที่เจ้านักเวทย์นั่นสั่งมาด้วย ไอ้เจ้าแว่นนั่นยิ้มร่าเดินไปรื้อของกินแล้วมานั่งกินอย่างอารมณ์ดี ซึ่งก็ดี มันจะได้เงียบสักที เพราะเมื่อไหร่ที่ปากมันเปิดดูเหมือนมันจะชอบพูดอะไรให้ข้าหงุดหงิดอยู่บ่อยๆ

 


และโชคดีที่พอมีเจ้าเด็กเอเดนอยู่ในห้อง มันเลยหันไปคุยกับเด็กแทนเมื่อกินเสร็จ ข้าเหลือบมองไลโอเนลคุยกับเอเดนเรื่องคืนที่มีการต่อสู้ ดูท่าจะให้คำแนะนำอะไรแก่เด็กนั่นไปเยอะทีเดียว แม้ไม่ค่อยเป็นประโยชน์เท่าไหร่ ก็ยังดีเจ้านี่ดูจะพูดจาเป็นผู้เป็นคนอยู่บ้าง และดูท่าว่าเรื่องที่ข้าเป็นจอมมารนั้น ยังคงเก็บเป็นความลับต่อไป

 

เจ้าพวกนั้นยังคงคุยกันอยู่อย่างนั้น ดูท่าว่าไลโอเนลซักถามเรื่องราวตอนเดินทางจากเอเดนเสียหมดเปลือก จนเจ้าเด็กน่าจะไม่มีเรื่องเล่าแล้ว เจ้านักเวทย์นั่นยิ้มอย่างนึกสนุก เอ่ยถามเจ้าเด็กนั่นต่อ

 


“เจ้ายังยืนยันว่าจะเดินทางกับท่านเซเนธ นักเวทย์อะไรนั่นของเจ้าอยู่”


ไม่ว่าเปล่ามันหันมามองทางข้าด้วย เจ้าเด็กเอเดนนั่นมองตามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ตอบไลโอเนลไป

“แน่นอน” เจ้าเอเดนตอบชัดถ้อยชัดคำ จนข้ารู้สึกเหนื่อยใจพิกล

 

“แต่เดินทางอาจจะเจออันตรายเยอะนะ โดยเฉพาะพวกปิศาจ อันตรายมากนะ โดยพวกระดับจอมมาร”

ไลโอเนลเอ่ยด้วยเสียงน่ากลัว ข้ารู้สึกว่าไอ้เจ้าแว่นนี่ชักจะพูดมากเกินไปแล้ว

 

“ข้าจะติดตามไปด้วย ข้าดูแลตัวเองได้น่า”

เจ้าเอเดนตอบอย่างไม่ได้ดูตัวเองเลย

 

“คราวที่แล้วจะโดนนางไม้ลากไปกินอยู่ไม่ใช่รึ”

ข้าอดแย้งอย่างเหนื่อยๆไม่ได้ แต่เจ้าเด็กนั่นทำเป็นหูทวนลม ขณะที่ไลโอเนลเหมือนคิดอะไรดีๆได้ มันแสร้งตีหน้าขรึมแล้วคุยกับเด็ก


“เอเดน ระวังตัวให้ดีนะ โดยเฉพาะพวกระดับจอมมาร ส่วนใหญ่เป็นพวกปิศาจชั้นสูง แต่ละตนอันตรายมาก เอางี้ เอาของชิ้นนี้ไปละกัน”

มิวายเจ้าแว่นนั่นเอามือมาจับไหล่เด็กที่กำลังงงๆ ข้าคิ้วกระตุกด้วยความรูุ้สึกแหม่งๆ


และใช่จริงๆ เจ้าบ้านั่นเอาเข็มกลัดทับทิมของข้าที่สามารถป้องกันอันตรายจากเวทย์ได้ยื่นให้เจ้าเด็กนั่นเสียเฉยๆ ข้ามองตามแล้วตะโกนออกมา


"นั่นมันของๆข้า"


"มีของกันเวทย์ดีกับตัวแต่ไม่ให้เด็กใช้ เป็นผู้ใหญ่ประสาอะไร อย่างท่านน่ะถึกถุยทุยทนคนธรรมดาแทงไม่เข้าหรอก"


ไลโอเนลหัวเราะอย่างสนุก มิวายลอบจิกกัดไปด้วย ขณะที่เอเดนมองเข็มกลัดทับทิมของข้าที่มันได้มาอย่างงงๆ


"ของอะไรที่อยู่ในมือข้าก็กลายเป็นของข้าเท่านั้น ถ้าใส่เวทย์กันเอาไว้ถ้าท่านจะมาฉกคืนด้วยนิดหน่อย ถ้าอยากไถ่คืนก็ขอร้องดีๆหน่อยนะ"


เจ้าไลโอเนลเอ่ยอย่างนึกสนุก ขณะที่ข้าเอ่ยขึ้นเสียง

"--ไม่"

 

ไลโอเลยักไหล่ทำท่าเสียดาย ไม่วายหันกลับไปคุยกับเอเดนต่อ

“เอเดน ถ้าเจอพวกปิศาจประเภทจอมมารแล้วก็รีบหนี ไม่ก็จัดการถ้าเจ้าทำได้นะ อย่าประมาทล่ะ”


เจ้าเด็กเอเดนเหลือบมาทางข้าอย่างระแวงที่มันรับของข้ามา ขณะที่ข้ามองกดดันมันให้ส่งของๆข้าที่ข้าพกตลอดคืนมา มันทำท่าจะคืนแต่ไลโอเนลเอ่ยห้ามไว้ เจ้าเด็กนั่นหันรีหันขวางพลางเหงื่อตก


"เออ ท่านไลโอเนล เอาไปคืนท่านเซเนธไม่ดีกว่าเหรอ"

"ไม่ต้องๆ ก็เจ้าตัวยังไม่ได้เอ่ยปากขอร้องพูดดีๆให้เอาคืนมาเลยนี่เน้อ" 

 

…..

ข้าเหลือบมองนักเวทย์นั่น คิดทบในใจว่าถ้าพักฟื้นจนพลังกลับมาได้เมื่อไหร่ข้าจะเอาลูกไฟอัดหน้ามันเป็นคนแรก



-----------------------

Talk

ตอนแรกเคยวางคาร์ไลโอเนลให้เป็นนักเวทย์ขรึมๆ นิ่งๆเก๊กหล่อ แต่ไปๆมาๆเปลี่ยนให้เป็นเพี้ยนๆเฉย เขียนสนุกดีค่ะ...

ช่วงนี้ตัวละครก็จะโผล่มาทีละนิดๆ เอาจริงๆเรื่องนี้พยายามจำกัดตัวละครไม่ให้มีเยอะ ไม่ใช่อะไร คนเขียนขี้เกียจคิดชื่อ กับบางทีคนเขียนเองก็จำชื่อตัวละครไม่ได้ ความจำเป็นปลาทองมาก เยอะเองสับสนเอง 

แอบอยากจะบอกว่า สต็อกนิยายหมดแล้วค่า อาจจะได้แต่งสดอัพช้าแล้วงานนี้555 พยายามจะไม่ดองนะ ;v;


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #15 ??? (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:19

    คู่ปรับตลอดกาลล่ะงานนี้ จอมมารเอ๊ย~

    #15
    0