Demon story : บันทึกของจอมมารแห่งปราสาทลำดับที่ 11

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 589 Views

  • 17 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4

    Overall
    589

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 : ฝึกการต่อสู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

บทที่ 11

 



เอาจริงๆ ข้าก็ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายนานอยู่ นับตั้งแต่ประมาณสิบกว่าปีที่แล้ว

ชักจะรู้สึกแก่และลืมความรู้สึกของการต่อสู้เสียนาน ครั้งนี้ถือเป็นโอกาสดีเลยทีเดียว

 



 

แต่เอาเถอะ ออกจะเป็นภาพที่แปลกๆที่จอมมารอย่างข้ามาต่อสู้กับเจ้าเด็กนี่ ข้าคงไม่เอาจริงกับเด็กหรอก แค่เพียงยืดเส้นยืดสายคั่นความเบื่อหน่ายเท่านั้น

 

พูดถึงเรื่องต่อสู้แล้ว เล่นเอานึกถึงความหลังนิดหน่อย ตอนที่ยังทำตัวสร้างความเดือดร้อนนี่ก็เป็นความสนุกอีกแบบเหมือนกัน

ช่างเป็นอดีตที่น่านึกถึงเสียนี่กระไร

 



ขณะเดียวกัน ข้าเหลือบมองไปที่เจ้าเด็กนั่นยังคงกระวนกระวาย มัวแต่ลังเลนั่นนี่ หยิบดาบเหมือนคนลังเลที่ไม่ได้ตัดสินใจจะสู้ดี ข้าขมวดคิ้ว เอ่ยกับมันด้วยเสียงดัง

 



“แค่อยากจะลองดูเฉยๆ กลัวอะไรนักหนาฮึ”

“จะดีเหรอท่าน เดี๋ยวท่านนักเวทย์จะบาดเจ็บได้นะ”

 


ข้าเหลือบมอง ขมวดคิ้วกับคำว่าบาดเจ็บ คำพูดเมื่อครู่ถ้าแปลออกมาคล้ายกับจะสบประมาทกลายๆ ข้ามองเจ้านั่นด้วยแววตาเคืองๆ

 

คิดว่าจะสู้ได้เหรอ ไอ้เจ้าเด็กนี่

 



ข้าลากมันไปยังลานประลองฝึกซ้อม ปล่อยมันทิ้งไว้กับพื้น มันนั่งกลิ้งจุก ข้างๆคือดาบของมัน ความจริงควรจะใช้ดาบไม้ที่ฝึกซ้อม แต่ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนี้นัก ยังไงก็ไม่มีผลต่อข้า เพราะยังไงมันก็ไม่ระคายผิว

 

“เอ่อ ท่านใช้ดาบเป็นเหรอ”

 


เจ้าเด็กเอเดนนั่นเอ่ยถามอีกรอบอย่างลังเล มันถือดาบตั้งท่าระวังแบบคนระแวง แต่เมื่อเห็นข้ายืนกอดอกในมือปราศจากอาวุธ ทำให้เจ้านั่นฉงนเล็กน้อยว่านี่ใช่การฝึกซ้อมหรือไม่ในเมื่อข้ายังทำตัวเหมือนปกติ

 

“ไม่จำเป็นต้องใช้ ต่อให้เจ้าโจมตีมา ข้าก็หลบได้ทุกดอก แต่เจ้าเองก็ระวังตัวดีๆก็แล้วกัน”

 

ข้าเอ่ยตอบ ยิ้มเหี้ยมจนเจ้านั่นน่าจะรู้สึกได้ และไม่ทันได้ระวังตัว

 




เพราะหลังจากนั้นข้าพุ่งตัวไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับอากาศที่สั่นสะเทือน ชั่วพริบตาเดียวเจ้านั้นก็ลงไปนั่งกับพื้น

 


อืม ท่าพุ่งยังคงสมบูรณ์แบบ

 


ปกติท่าพุ่งนี่มันท่าเบสิคจอมมารเวลาเจอกับผู้กล้า แต่สงสัยใช้แรงมากเกินไปหน่อยนึง ข้าขยับตัวพลางนึกเมื่อมาอยู่อีกฝั่งของห้อง เมื่อเห็นเจ้านั่นล้มไปแล้ว แต่มิวายมันก็ยันตัวลุกขึ้นมา

 

“ว้าว ท่านั่นมันอะไรกันน่ะ สอนข้าหน่อยได้ไหม”

 


เจ้าเด็กเอเดนเมื่อหายจากอาการก้นจ้ำม้ำก็เริ่มพูดจ้อตามประสามันทันที ข้าหรี่ตามอง

“จะมัวแต่พูดอีกนานไหม”

 

“ก็ได้ๆ ท่านนักเวทย์”

 

เจ้าเด็กนั่นยิ้มร่า พลางตบแก้มตัวเองเรียกสติ กระชับดาบมั่นในมือ พุ่งเข้ามาตรงๆแบบไม่มีพลิกแพลง

 


ข้าหลบพลางบิดข้อมือแย่งดาบมันได้อย่างง่ายดาย มันร้องโอยเสียดังลั่น แทบจะไม่สนข้าที่ออกความเห็นอย่างเนือยๆ

“ทื่อเกิน”

 



“ปกติข้าใช้แต่ธนูนี่นา”

"หัดใช้อย่างอื่นบ้าง"

ข้าเอ่ยกับมัน แม้จะพยายามไม่พูด 'โดยเฉพาะหัวน่ะ ใช้เยอะๆ'ก็ตามที


"ก็มันไม่ค่อยถนัดนี่"

มันบ่นปอดแปด เอาจริงๆจะไปว่ามันก็ไม่ได้เพราะมันเติบโตมาอย่างพราน ซึ่งธนูนี่ถือเป็นอาวุธน่ารำคาญและเล่นทีเผลออันดับหนึ่งเวลามีพวกผู้กล้ารวมตัวกันเนี่ย

 

ข้าพอเข้าใจเวลาผู้กล้าใช้ดาบ นักเวทย์ร่ายเวทย์ หรือคนที่ทำหน้าที่โจมตีทำหน้าที่เป็นโล่ ทุกอย่างดูมีระเบียบดี ดูน่าจัดการตามลำดับ เริ่มตั้งแต่เก็บผู้ใช้เวทย์รักษา เก็บนักเวทย์ เก็บพวกที่เหลือ จนกระทั่งหนึ่งในก๊วนนั้นยิงธนูมา ลอบกัดชัดๆ

 

แล้วก็ชอบเล็งหัวไม่ก็ตากันเหลือเกิน เป็นอะไรกันนักกันหนา

 

ว่ากันว่าลูกธนูมีไว้เพื่อเจาะเกราะให้แตก แต่ข้ามั่นใจว่า ข้าไม่ได้สวมเกราะบนใบหน้าหรือดวงตาแต่ประการใด

 

ข้าไม่เคยเข้าใจเหตุผลเจ้าพวกนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

 

“เปลี่ยนมาใช้ดาบซะ”

ข้าออกความเห็นไปตรงๆ มันถอนหายใจ เหมือนจะรับฟังแต่ก็ไม่รับฟัง ข้ากอดอกมอง ไอ้เด็กนี่บางทีก็ดื้อไม่เข้าเรื่อง ข้าจึงเปลี่ยนเป็นประเด็นอื่นแทน

 


“ไหนลองเอาจริงที่สุดให้ข้าเห็นทีสิ ลองโจมตีมาตรงๆ”

 

ข้าบอกกับมัน เจ้าเด็กเอเดนดูจะประหลาดใจนิดๆ

“ท่านจะไม่เป็นไรแน่เหรอ”

“เออ”

 

ข้าตอบรับ ตั้งแต่มีชีวิตมานี่ก็หลบคมดาบมานับไม่ถ้วนจนชินชา เจ้าเด็กเลยตั้งใจกำดาบมันมั่น คราวนี้มันวิ่งมาแต่ว่าต่างจากเคย มันหักเลี้ยวก้ม พร้อมกับฟาดดาบเข้ามาโดยตรง

 

ก็ใช้ได้นี่นาข้าคิด มองมันยั้งการโจมตีแล้ววิ่งเข้ามาโจมตีต่อ จุดนี้ข้าเลยหลบไปอีกรอบ ปล่อยให้เจ้านั่นฟันลมวืดไปหลายที

 

จนกระทั่งมันพลิกตัวอย่างรวดเร็วชนิดที่ข้ามองตามไม่ทัน และเอี้ยวตัวหันกลับมาโจมตีนั่นแหละ ข้าจึงรู้สึกได้ว่าตัวเองนั้นเลินเล่อไปหน่อย ที่ปล่อยให้อยู่ในระยะดาบเจ้านั่นมากไป

 

และเจ้านั่นก็ฟาดดาบเข้ามา

 

 


เสียงดาบฟันกับอากาศหยุดแต่เพียงแค่นั้น เจ้าเด็กเอเดนเบิกตากว้างอย่างตกใจ

เมื่อมองเห็นดาบนั่นถูกข้าใช้มือหยุดกลางอากาศ เหมือนอาวุธที่มันใช้นั่นไร้คมและพิษสงโดยสิ้นเชิง

“พอแค่นี้ล่ะ”

 

ข้าเอ่ย ก่อนจะละมือจากดาบ ถูมือตัวเองแบบคันๆนิดๆ ถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดาหรือพวกปิศาจชั้นต่ำคงเลือดออกไปแล้ว


และเป็นจริงดังข้าคิด เจ้าเด็กนี่มีดีอะไรบางอย่างด้านต่อสู้

แต่ไม่ใช่หน้าที่ข้าที่ต้องขัดเกลาให้มัน


ข้าเหลือบมองเจ้านั่นที่ยังคงพูดโหวกเหวก

 

“ว้าว เมื่อกี๊เวทย์ป้องกันใช่ไหม ทำได้ยังไงน่ะ”

 


เจ้านั่นก็ยังคงเข้าใจผิดเช่นเคย  เอาจริงๆถ้าเป็นอาวุธธรรมดาก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก

แต่ถ้าเป็นอีกแบบล่ะก็ไม่แน่ อาวุธเฉพาะที่มีไว้เพื่อปราบปิศาจ

 


“ถ้าเจ้ามีสมาธิกับหัดมากกว่านี้น่าจะทำให้เจ้าเก่งขึ้น”

 


ข้าหันมองไปทางอื่น เอ่ยกับเจ้าเด็กนั่น แม้จะรู้สึกประหลาดๆในใจแบบสูญสิ้นความเป็นปิศาจก็ตามที แต่เอาเถอะ มันร่วมเดินทางมากับข้า ใบ้บอกคำแนะนำคงไม่เป็นไรกระมัง อย่างน้อยๆมันจะได้ไม่ต้องเป็นตัวถ่วง

 

“งั้นข้าจะฝึกเยอะๆเลย วางใจได้เลยท่าน”

 

เจ้าเด็กเอเดนนั่นยิ้มร่าอย่างเคย ส่วนข้าถอนหายใจ

“งั้นพอเข้าไปในเมืองหลวง ก็แยกตัวออกไปรับสมัครทหารไม่ก็นักผจญภัย แล้วฝึกเยอะๆซะ นั่นจะเหมาะกับเจ้าเสียมากกว่ามั้ง”

 

“ไม่เอาอ่ะ ข้าจะติดตามท่าน”

“งั้นเจ้าคงไม่ได้ฝึกหรอก ข้าออกเดินทางตลอดเวลา” ข้าเอ่ยเหนื่อยๆ โกหกกับมันโดยเฉพาะประโยคหลัง

 

“ข้าจะไปกับท่านด้วย แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมาท่านช่วยข้าด้วยนะ”


 

ข้าเขม็งมอง ไอ้เจ้าเด็กเบื๊อกนี่


-----------------------------------------------------------

Talk

เอาจริงๆบทนี้เขียนมาเพราะอยากแซะธนูค่ะ(นิสัย555) ต้องแอบขอโทษด้วยถ้าใครเล่นเกมส์ออนไลน์แล้วมีสายโปรดประจำใจเป็นนักธนู  ทางนี้นี่ไม่ไหวจีจี


คือสมัยเล่นพวกเกมส์ออนไลน์นี่เจอสายธนูแย่งคิลบ่อยมาก แล้วบางทีถ้าคิดในแง่ถ้าเราเป็นมอน เห็นสายธนูแบบวิ่งหลบไกลๆสลับกับยิงเปลี่ยนตำแหน่งคงเป็นอะไรที่รำคาญน่าดู เลยเอามาลงให้เซเนธบ่นยาวประมาณนี้ //ใช้ตลค.ในนิยายให้เป็นประโยชน์(?)


ใครมีความเห็นหรือเม้นอะไรคุยกันได้เน้อ คนเขียนไม่กัด แง เอาจริงๆทางนี้อยากเขียนให้จบไวๆ ถ้าดองปุ๊บความขก.จะทำงานโดยอัตโนมัติ ก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเราบ่นๆจนจบค่ะ555 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #14 ??? (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:49

    น่ารักทั้งคู่เลย

    #14
    0