ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 8 : บาดเจ็บ(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 920 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

เลือดของหย่งหยาอวิ๋นซานที่ติดตามเสื้อผ้าของหลีหมิ่น ได้สร้างความตกใจให้จางจื่อรั่วไม่น้อย “เจ้าบาดเจ็บหรือหลีหมิ่น”

 

หากจะบอกว่าไม่ได้บาดเจ็บ หลีหมิ่นคงพูดได้ไม่เต็มปากนัก ในเมื่อตอนนี้นางเริ่มปวดสะโพกลามไปจนถึงแผ่นหลัง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยรู้สึก แต่พอกลับมาถึงจวน ความระบมกลับลามขึ้นมา

 

“นิดหน่อยเจ้าค่ะ”

 

หลังจากนั้นหลีหมิ่นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้จางจื่อรั่วฟัง เริ่มตั้งแต่ตอนที่เดินตลาดแล้วเกือบโดนม้าชน จนกระทั่งตอนช่วยคนจนเลือดติดมา แต่ก็เลี่ยงเอ่ยนามของเจ้าของเลือด และเลี่ยงไม่เอ่ยถึงหย่งหยาชิงหวินด้วย

 

จางจื่อรั่วถอนใจด้วยความโล่งอก “เจ้าไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ท่านพ่อ...” จางจื่อรั่ว-กล่าวเพียงเท่านั้นก็เงียบไป นางคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้หลีหมิ่นแล้วเปลี่ยนเรื่องพลัน “เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด”

 

“เจ้าค่ะ” หลีหมิ่นไม่ได้สนใจคำพูดค้างคานั่น นางย่อกายให้จางจื่อรั่ว ก่อนหมุนกายเดินจากไป

 

แต่สำหรับชิวยวี่ เนื่องจากอยู่รับใช้จางจื่อรั่วมานาน แม้ไม่นานเท่ากับหลีหมิ่นที่อยู่มาตั้งแต่อายุสี่ขวบ แต่ด้วยอายุมากพอที่จะคิดอ่าน ทำให้ชิวยวี่มีความช่างสังเกต มีหลายครั้งที่ชิวยวี่นึกสงสัยว่าแท้จริงแล้ว หลีหมิ่นมีความเกี่ยวข้องกับสกุลจางอย่างไร เหตุใดจางหลี่เฉียง จางไห่ถัง จางจื่อเฉิง รวมทั้งจางจื่อรั่วจึงให้ความสำคัญกับหลีหมิ่นนัก หากไม่รู้มาก่อนว่าหลีหมิ่นเป็นบ่าว ชิวยวี่คงคิดว่าหลีหมิ่นเป็นลูกนอกสมรสของจางหลี่เฉียงแล้ว

 

“ชิวยวี่ เจ้านำยาไปให้หลีหมิ่นด้วยนะ”

 

เสียงของจางจื่อรั่วเรียกให้ชิวยวี่ตื่นจากภวังค์ความคิด นางย่อกายรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนกายเดินจากไป

 

 

 

หลีหมิ่นที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพอดีหันไปมองประตูที่ถูกเปิดออก ไม่นานชิวยวี่ก็เดินเข้ามาในห้อง

 

“คุณหนูให้ข้านำยามาให้” ชิวยวี่วางขวดยาลงบนโต๊ะเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง

 

หลีหมิ่นพยักหน้า “ขอบใจเจ้ามาก”

 

“ให้ข้าทาให้ไหม”

 

“ไม่เป็นไร” หลีหมิ่นตอบ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วน้อยๆ เมื่อชิวยวี่ไม่ยอมออกไปจากห้องของนางเสียที

 

“ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้าน่ะ”

 

“อือ...ว่ามาสิ”

 

“เจ้าอยู่ที่จวนสกุลจางมานานเท่าไหร่แล้ว” ชิวยวี่ถามทั้งที่ตนรู้ดี

 

“นานแล้ว” หลีหมิ่นตอบเท่าที่ตนรู้

 

“มาที่จวนสกุลจางตั้งแต่อายุกี่ขวบ”

 

คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วขมวดมุ่นยิ่งขึ้น หรือว่าชิวยวี่จะเริ่มสงสัยในตัวนางแล้ว แต่จะให้ตอบว่าอย่างไรดี ในเมื่อตัวประกอบนามว่าหลีหมิ่นแทบไม่มีบทในนิยายเลย

 

“ข้า...จำไม่ได้แล้ว”

 

เมื่อได้รับคำตอบเช่นนี้ ชิวยวี่ก็ไม่ได้ซักถามหลีหมิ่นอีก นางตีความตามที่ตนคิดเองว่าอาจเป็นเพราะตอนนั้นหลีหมิ่นยังเด็กมาก จึงจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ “ข้าจะออกไปก่อนนะ” กล่าวจบ ชิวยวี่หมุนกายเดินออกไปจากห้อง

 

 

 

ณ จวนอ๋องชิงหวิน

 

เจ้าของร่างสูงกำยำในชุดสีดำกำลังรออี้เฟิงอยู่ในห้องหนังสือ เขาเกิดข้อสงสัยขึ้นมามากมาย จึงสั่งให้อี้เฟิงไปคอยสังเกตการณ์อยู่ที่จวนสกุลหม่า รอจนถึงยามโฉ่วอี้เฟิงก็กลับมา

 

อี้เฟิงคุกเข่าลงก่อนรายงาน “เรียนท่านอ๋อง ตอนนี้องค์ชายสามปลอดภัยแล้วขอรับ”

 

“เขาบาดเจ็บได้อย่างไร”

 

“เมื่อวาน...องค์ชายสามกับองครักษ์ไปพบแม่นางหนีหนี่ที่คุกลับ แต่ตอนกลับออกมา องครักษ์ถูกหนึ่งในมือสังหารล่อให้ไปอีกทาง แล้วมือสังหารที่เหลือก็ลงมือกับองค์ชายสามขอรับ”

 

ตอนที่หย่งหยาชิงหวินพบกับซือเยว่ ซือเยว่บอกแค่ว่ากำลังตามจับมือสังหาร หลังจากนั้นซือเยว่ก็กล่าวถึงเรื่องในวังหลวง หย่งหยาชิงหวินสังเกตเห็นว่าซือเยว่ต้องการปกปิดบางอย่างไว้ จึงไม่ได้ซักถามให้อีกฝ่ายอึดอัดใจ พอดีกับที่เขามองเห็นบ่าวน้อยจึงรีบตามนางไป

 

“คุณหนูหม่ารู้วิชาแพทย์อย่างนั้นหรือ”

 

“ขอรับ จากที่ข้าลอบเข้าจวนสกุลหม่า นอกจากคุณหนูหม่าจะรู้วิชาแพทย์แล้ว ภายในจวนยังเต็มไปด้วยสิ่งของหรูหรา ก่อนที่ข้าจะออกมา บังเอิญเห็นหมอหลวงเกาอยู่กับนางด้วยขอรับ”

 

หมอหลวงเกาคือหมอหลวงประจำพระวรกายของฮ่องเต้ เขามีนิสัยหยิ่งยโส เหตุใดจึงยอมลดตัวลงมาคบหากับคุณหนูหม่า เรื่องนี้ทำให้หย่งหยาชิงหวินนึกสนใจขึ้นมา ทว่าเขาไม่ได้สนใจในตัวของหม่าเสี่ยวซิ่วหรือหมอหลวงเกา แต่คนที่เขาสนใจ คือคนที่รู้เรื่องของผู้อื่นดีต่างหาก

 

หลีหมิ่น...ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าเจ้าเป็นใครกันแน่...

 

 

 

ณ ตำหนักองค์ชายรอง

 

“สำเร็จหรือไม่” หย่งหยาอวิ๋นเวยเอ่ยถามผู้ที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

 

“องค์ชายสามบาดเจ็บสาหัสขอรับ”

 

สิ้นคำรายงาน หย่งหยาอวิ๋นเวยก็กระตุกยิ้มมุมปาก “ข้าไม่ได้ต้องการให้มันบาดเจ็บ ข้าต้องการหัวของมัน” กล่าวจบ หย่งหยาอวิ๋นเวยก็ขว้างถ้วยชาลงพื้นเพื่อระบายอารมณ์ “ออกไป ไสหัวไป!”

 

หานอี้โบกมือไล่มือสังหารก่อนเอ่ย “องค์ชายโปรดระงับโทสะด้วย”

 

หย่งหยาอวิ๋นเวยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับโทสะ “หนีหนี่ถูกมันจับไปได้อย่างไร หรือว่าชิงหวินอ๋องร่วมมือกับมัน เหอะ ไหนบอกว่าไม่ฝักไฝ่ฝ่ายใด ยอมก้มหัวให้แต่ฝ่าบาทเพียงผู้เดียว”

 

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านอ๋องหรอก”

 

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

 

“ข้าสอบถามฉินมามาแล้ว นางบอกว่าแม่นางหนีหนี่ร้องเพลงให้ท่านอ๋องฟังสองเพลง หลังจากนั้นท่านอ๋องก็ร่วมหลับนอนกับแม่นางอิงเอ๋อจนถึงเช้า”

 

“หากเป็นเช่นนั้น หนีหนี่จะถูกอวิ๋นซานจับตัวไปได้อย่างไร”

 

“องค์ชายใจเย็นๆ ก่อนเถิด ข้าว่าตอนนี้พวกเรามาหาทางช่วยแม่นางหนีหนี่กันดีกว่า”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 920 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

216 ความคิดเห็น

  1. #191 1988yongsi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 20:41
    หลี่หมิ่นจอมป่วนมีปมนะเนี่ยะ/ลุ้นๆ
    #191
    0
  2. #156 orn2515 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 12:01
    หลี่หมี่น่เจ้าน่าสงสัยยิ่งน้ก
    #156
    0
  3. #24 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 03:09
    ชอบเรื่องนี้ รอตอนต่อไป😁😁😁
    #24
    0
  4. #23 sotaiyin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 01:32

    ชอบเรื่องนี้ตามตลอดขอหลายๆบท อิ

    #23
    0
  5. #22 sotaiyin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 01:31

    ชอบขื่อ แม่นางหนีหนี่ ชือแนวมากๆ ..

    เอ๊ะๆ หรือว่าหลีหมิ่น เป็นองค์หญิงที่ผู้อื่นฝากเอาไว้

    ถ้าใช่แต่งานกับอ๋องชิงหวินได้เลย ตำแหน่งชายารออยู่

    แต่คิดว่า .. นางคงกลัวอ๋องชิงหวิน มากกว่า จะทีไรมีเรื่องทุกที 555+ คู่กัดน่ารักเล็กๆ ชอบชิงหวิน fchttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #22
    1
    • #22-1 YukiKiyu(จากตอนที่ 8)
      16 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:05
      น่าจะชื่อ หนีหนี้ นะ
      #22-1