ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 5 : หอเสวี่ย(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,007 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

หย่งหยาชิงหวินมาถึงหอเสวี่ยนานแล้ว แต่ก็นั่งสังเกตการณ์อยู่ที่โรงน้ำชาฝั่งตรงข้าม เขารอจนกระทั่งท้องฟ้าสีเหลืองอมส้มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำจึงค่อยลุกขึ้น แล้วเดินข้ามถนนไปหยุดอยู่หน้าประตูทางเข้าหอเสวี่ย ขณะนั้นหย่งหยา-อวิ๋นซาน ซึ่งแต่งกายด้วยชุดสามัญชนก็เดินมาพร้อมกับองครักษ์คนสนิท

 

เมื่อหย่งหยาอวิ๋นซานและคนของเขาเห็นหย่งหยาชิงหวิน ก็ประสานมือคำนับเป็นเชิงทักทาย

 

หย่งหยาชิงหวินพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ ในเมื่ออีกฝ่ายอยู่ในชุดสามัญชน ก็แสดงว่าไม่ต้องการให้ผู้ใดรับรู้ฐานะ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้เอ่ยวาจาใด

 

พวกเขายืนอยู่หน้าหอเสวี่ยได้ไม่นาน ฉินมามาซึ่งเป็นผู้ดูแลหอเสวี่ยก็เดินมาต้อนรับด้วยสีหน้าเบิกบาน

 

“เชิญท่านอ๋องเพคะ เชิญคุณชายทั้งสองด้วย เชิญ เชิญ เชิญ” ฉินมามากล่าวพลางเดินนำไปจนถึงโถงรับรองแขก

 

เมื่อมาถึงโถงรับรองแขก หย่งหยาอวิ๋นซานบอกความต้องการทันที “ข้าต้องการให้แม่นางหนีหนี่มาปรนนิบัติข้า”

 

“แม่นางหนีหนี่ขายเสียงไม่ขายร่างกายเจ้าค่ะคุณชาย” ฉินมามากล่าวเสียงเนิบ ใบหน้าของนางแย้มยิ้มอยู่ตลอดเวลา

 

“ย่อมได้” หย่งหยาอวิ๋นซานส่งเงินตำลึงทองให้ฉินมามา “แค่ฟังแม่นางหนีหนี่ร้องเพลงก็ได้”

 

ฉินมามารับเงินมาแต่ก็มีสีหน้าลำบากใจ “แต่ตอนนี้แม่นางหนีหนี่อยู่กับองค์ชายรองเจ้าค่ะ”

 

หย่งหยาอวิ๋นซานส่งเงินตำลึงทองให้ฉินมามาอีก พลางเสนอ “ถ้าเช่นนั้นข้าขออยู่ห้องติดกับองค์ชายรอง แล้วให้แม่นางหนีหนี่มาร้องเพลงให้ข้าฟังสักเพลงสองเพลงคงไม่ลำบากกระมัง”

 

ฉินมามากลับลำบากใจยิ่งขึ้น นางกำลังครุ่นคิดว่าแม้คุณชายท่านนี้จะร่ำรวยและมือเติบ แต่นางก็ไม่อยากมีปัญหากับองค์ชายรอง

 

หย่งหยาชิงหวินที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ ส่งเงินตำลึงทองให้ฉินมามาพลางเอ่ย “บอกองค์ชายรองว่าข้าต้องการฟังแม่นางหนีหนี่ร้องเพลง”

 

ฉินมามารับเงินมาแล้วก็รู้สึกปวดศีรษะ เหตุใดคืนนี้จึงมีแต่คนอยากฟังเสียงของหนีหนี่

 

เมื่อเห็นฉินมามามีท่าทีเอนเอียง หย่งหยาอวิ๋นซานก็โน้มกายไปกระซิบหย่งหย่าชิงหวิน “เสด็จอา ข้ามาก่อนท่านนะ”

 

หย่งหยาชิงหวินหาได้สนใจหย่งหยาอวิ๋นซาน เขาจ้องหน้าฉินมามาจนฉินมามาสั่นสะท้าน ก่อนกล่าว “บอกองค์ชายรองว่าข้าต้องการฟังแม่นางหนีหนี่ร้องเพลง แต่เจ้าจะให้นางไปร้องเพลงให้คุณชายท่านนี้ฟังก็ได้”

 

แม้เป็นคำกล่าวอย่างใจกว้าง แต่ฉินมามากลับตีความเป็นอีกนัยหนึ่งว่าอ๋องชิงหวินผู้นี้กำลังข่มขู่ผู้คน นางหลบสายตาของหย่งหยาชิงหวินพลางกล่าว “ท่านอ๋อง ข้าน้อยมิกล้าเพคะ”

 

หย่งหยาอวิ๋นซานลอบยิ้ม เขาพอจะรู้จักนิสัยของหย่งหยาชิงหวินอยู่บ้าง จึงกล่าวออกไปว่า “ท่านอ๋องต้องการสิ่งใดเป็นการแลกเป็นหรือไม่ขอรับ”

 

หย่งหยาชิงหวินพยักหน้า “ข้าต้องการอยู่ห้องติดกับองค์ชายรอง” กล่าวจบ ก็ส่งเงินตำลึงทองให้ฉินมามาอีก

 

ถึงแม้ฉินมามาจะเกรงใจองค์ชายรอง ทว่านางกลับหวาดกลัวอ๋องชิงหวินมากกว่า นางยิ้มประจบพลางยื่นมือไปรับเงิน ก่อนกล่าวอย่างเอาอกเอาใจว่า “เช่นนั้นข้าจะเรียกอิงเอ๋อมาปรนนิบัติท่านอ๋องนะเพคะ”

 

ในคราแรกหย่งหยาชิงหวินจะปฏิเสธ แต่เมื่อไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าการมาเที่ยวหอนางโลม หากมาแล้วไร้สตรีปรนนิบัติก็ดูจะน่าสงสัยไปสักหน่อย

 

ทางด้านฉินมามา หลังจากได้รับคำตอบด้วยการพยักหน้า นางก็เรียกอิงเอ๋อมาปรนนิบัติอ๋องชิงหวิน ก่อนจะไปขอตัวหนีหนี่มาจากองค์ชายรอง โดยอ้างว่าอ๋องชิงหวินต้องการนาง

 

 

 

ภายในห้อง อิงเอ๋อลอบมองเจ้าของใบหน้าคมคาย แม้รู้สึกหวาดกลัว แต่ก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกบางอย่างได้

 

“มองอะไร” เสียงกร้าวดังขึ้น ทำให้อิงเอ๋อเผลอกำแขนเสื้อของตนแน่นด้วยความหวาดกลัว

 

“ปละ...เปล่าเพคะ” อิงเอ๋อรีบปฏิเสธ นางก้มหน้างุด ก่อนจะยื่นมือที่สั่นเทาไปรินน้ำชา

 

หย่งหยาชิงหวินวางกำยานหอมลง ก่อนออกคำสั่ง “จุดกำยานให้ข้า!”

 

เหตุใดท่านอ๋องจึงใช้กำยานปลุกกำหนัด...

 

อิงเอ๋อครุ่นคิด ความหวาดกลัวที่มีค่อยๆ มลายไป นางหยิบกำยานหอมไปวางไว้ในกระถางก่อนจุดไฟ ควันบางเบาค่อยๆ ลอยขึ้น หลังจากนั้นอิงเอ๋อก็สลบไป

 

ภายในห้องที่อยู่ติดกัน

 

เสียงของคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น “คาราวะองค์ชายรอง คุณชายหาน”

 

“คุณชายอย่าได้เกรงใจ เชิญนั่ง” เสียงนี้เป็นเสียงของหย่งหยาอวิ๋นเวย

 

“แล้วแม่นางหนีหนี่ไปไหนเสียล่ะ”

 

“ไปปรนนิบัติเสด็จอาของข้า”

 

“ชิงหวินอ๋องน่ะหรือ”

 

“ใช่”

 

“หรือว่าชิงหวินอ๋องจะสงสัยในตัวแม่นางหนีหนี่”

 

“คุณชายอย่าได้กังวลไป เสด็จอากรำศึกมานาน เมื่อรู้ว่าแม่นางหนีหนี่เป็นนางคณิกาอันดับหนึ่ง ย่อมต้องสนใจเป็นธรรมดา เอาล่ะ พวกเรามาหารือเรื่องที่จะปล้นเสบียงกันดีกว่า คุณชายมีแผนการเช่นไร”

 

“ข้าได้เตรียมเส้นทางลับเอาไว้แล้ว หากรถขนเสบียงผ่านภูเขา คนของข้าก็จะทำการปล้นทันที”

 

ผู้ที่อยู่ภายในห้องนั้นหารือกันอีกสักพัก ก่อนจะแยกย้ายกันไป หย่งหยาชิงหวินได้ยินทุกประโยค เพียงแต่ไม่รู้ว่านอกจากหย่งหยาอวิ๋นเวยและหานอี้แล้ว คนผู้หนึ่งที่อยู่ในห้องนั้นคือผู้ใด

 

 

 

หลายวันมานี้หลีหมิ่นอยู่ในจวนอย่างสงบ ส่วนจางจื่อรั่ว หลังจากที่ได้รับข่าวดีว่าบิดาถูกช่วยออกมาจากฐานทัพของศัตรูแล้ว นางก็เอาแต่นั่งปักผ้า จนหลีหมิ่นอยากจะถามว่า ‘คุณหนูจะปักผ้าอีกนานไหมเจ้าคะ’ ก็แค่อยากถามแต่ก็ไม่กล้าถาม เพราะหากถามออกไป มีหวังชิวยวี่ได้ถลึงตาใส่แน่นอน

 

หลีหมิ่นมองสองนายบ่าวที่ตั้งหน้าตั้งตาปักผ้าแล้วก็ยิ้มออกมา ที่จริงการอยู่ในโลกนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายนัก เพียงแต่ต้องอยู่ให้ห่างจากหย่งหยาชิงหวินเท่านั้น เมื่อคิดถึงหย่งหยาชิงหวิน หลีหมิ่นก็คิดไปถึงหย่งหยาอวิ๋นซาน เมื่อคืนนี้หย่ง-หยาอวิ๋นซานคงไปหอเสวี่ยเพื่อจับตัวหนีหนี่ หนึ่งในสายลับของอาณาจักรซิวหลิงแล้ว

 

“หลีหมิ่น คุณหนูพูดกับเจ้าอยู่”

 

เสียงของชิวยวี่เรียกให้หลีหมิ่นตื่นจากภวังค์ความคิด นางทำหน้าเหลอหลา มองไปทางจางจื่อรั่วก่อนขานรับ “เจ้าคะ”

 

จางจื่อรั่วหัวเราะบางเบา “ดูเจ้าสิ เอาแต่เหม่ออยู่ได้”

 

“คุณหนูจะใช้อะไรหลีหมิ่นหรือเจ้าค่ะ”

 

“ข้าบอกว่าชาที่จวนหมดแล้ว พรุ่งนี้จะให้เจ้าเป็นคนออกไปซื้อ”

 

หลีหมิ่นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ให้ชิวยวี่ไปไม่ได้หรือเจ้าคะ”

 

“เอ๊ะ!”

 

เมื่อชิวยวี่ทำเสียงดุ หลีหมิ่นก็รีบรับคำทันใด “เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ พรุ่งนี้หลีหมิ่นจะไปเองเจ้าค่ะ”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.007K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

216 ความคิดเห็น

  1. #188 1988yongsi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 20:25
    หลี่หมิ่นนี่คู่ปรับชินยวี่ได้เลยนะ5555555
    #188
    0
  2. #153 orn2515 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 11:45
    ไม่อยากไปก็ต้องไป ฮื
    #153
    0
  3. #9 Ma-i (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 01:56
    ไหนว่าไม่ชอบนิยายเรื่องไหนเลย แต่ทำไมจำเนื้อเรื่องได้เยอะแท้ นี่ถ้าเป็นคนอ่านนี่ สงสัยว่าคงได้อยู่สงบๆ เพราะความจำสั้น
    #9
    3
    • #9-1 dolsuk(จากตอนที่ 5)
      11 มกราคม 2563 / 07:59
      ขอบคุณค่ะ//ในโลกปัจจุบันนางเป็นนักเป็นนักแปลนิยายค่ะ ไรต์ต้องขออภัยที่บรรยายเนื้อเรื่องไม่ชัดเจน
      #9-1
    • #9-3 sotaiyin(จากตอนที่ 5)
      14 มกราคม 2563 / 19:14
      เห็นด้วย .. คนที่เป็นนักแปลถึงไม่ชอบครั้งแรกต้องอ่านครั้งหนึ่งก่อนจนจบเรื่อง เพื่อเข้าใจเนื้อหา และค่อยๆแปลที่ละบท นางเลยรู้เนื้อหา


      แต่เรื่องนี้เราชอบอย่างนะ การฉีกบทละครเรื่องอื่นๆ คือไม่ต้องตามตัวละครเป๊ะ เห็นส่วนใหญ่ละคร ตัวละครต้องตามบทนอกบทไม่ได้ไม่วั้นเนื้อเรื่องเปลี่ยน แต่ในทางกลับกัน ตัวน้องเพียงตัวประกอบไม่มีบทพูด ฉะนั้นนางเลยไม่ต้องตามบท อยู่แบบเนียนๆ ทำให้เนื้อเรื่องจบเร็วๆนางจะได้กับบ้าน ทำอะไรที่แปลกคนอื่นๆก็ดี อ่านกี่ทีกี่ที ก๊อปแบบละครตามบทตลอด แบบนี้ก็ดีอิสระสำหรับน้อง คิดเองนะ 55+
      #9-3