ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 23 : เหตุจลาจล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 751 ครั้ง
    15 ก.พ. 63

ดวงตาของหลีหมิ่นฉายแววตื่นตัวอยู่จางๆ

 

หย่งหยาชิงหวินถาม “มีอะไร?”

 

“ข้าอยากถามท่านอ๋องอีกเรื่องหนึ่งเพคะ”

 

“ว่ามา”

 

“อาการบาดเจ็บของนายท่าน เกี่ยวข้องกับคนขายบะหมี่หรือเพคะ”

 

“ก็ไม่เชิง”

 

หลีหมิ่นเลิกคิ้วขึ้น “อย่างไรเพคะ”

 

“เจ้าบอกว่าคนขายบะหมี่นิ้วชี้ขาดทุกคนใช่หรือไม่”

 

“เพคะ”

 

“ผู้ที่ทำร้ายผู้อาวุโสจางคือคนของอารามอู๋ซุน ซึ่งคนของอารามอู๋ซุนจะตัดนิ้วชี้ของตนเพื่อเข้าร่วมลัทธิหยวนเซียน...”

 

“...เช่นนั้นท่านอ๋องจึงสงสัยว่าคนขายบะหมี่อาจจะเป็นคนของอารามอู๋ซุน” หลีหมิ่นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “กลุ่มคนชุดดำที่ต่อสู้กับท่านอ๋องในคืนนั้น ก็คือคนของอารามอู๋ซุนหรือเพคะ”

 

หย่งหยาชิงหวินพยักหน้าแทนคำตอบ

 

หลีหมิ่นครุ่นคิด ในนิยายไม่ได้กล่าวถึงคนเหล่านี้เลย เพราะศัตรูของหย่งหยาชิงหวินมีเพียงแม่ทัพจ้าวหลุน แม่ทัพใหญ่แห่งอาณาจักรซิวหลิงเท่านั้น

 

“เหตุใดคนเหล่านั้นจึงต้องการสังหารท่านอ๋องเพคะ”

 

หย่งหยาชิงหวินก้มมองป้ายหยกในมือ ก่อนช้อนตามองหลีหมิ่นแวบหนึ่ง “ข้าก็ไม่รู้”

 

แม้ในใจหลีหมิ่นอยากช่วยหย่งหยาชิงหวิน แต่เรื่องนี้ก็เกินกำลังเกินไป อีกอย่างที่ผ่านมา ชีวิตของนางล้วนเจอแต่ความหายนะ

 

ยามนี้ดึกมากแล้ว ทุกคนในจวนต่างหลับกันหมด หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่นาน หย่งหยาชิงหวินก็เอ่ย “เจ้านอนเถิด”

 

หลีหมิ่นมองหย่งหยาชิงหวินแวบหนึ่ง ก่อนล้มตัวลงนอนอย่างไม่เกรงใจ

 

 

 

แสงสว่างค่อยๆ สาดส่องเข้ามาทางด้านทิศตะวันออก เนื่องจากหลีหมิ่นนอนตะแคงไปทางด้านนั้น เมื่อลืมตาขึ้นมาเจอกับแสงจ้าก็ขมวดคิ้วพลันด้วยความสงสัย ปกติไม่ว่าจะเป็นหลีหมิ่นตอนนั้นหรือตอนนี้ต่างก็มักตื่นสายอยู่เสมอ และในทุกวันที่หลีหมิ่นตื่นผิดเวลา ชิวยวี่ก็จะเข้ามาปลุกทุกครั้ง แต่วันนี้สายมากแล้ว เหตุใดชิวยวี่จึงไม่มาปลุกตน

 

หลีหมิ่นสลัดความสงสัยทิ้ง ก่อนลุกขึ้นไปทำกิจวัตรประจำวัน หลังจากนั้นจึงไปหาจางจื่อรั่วเพื่อคอยปรนนิบัติ ทว่าเมื่อไปถึงที่ที่จางจื่อรั่วและชิวยวี่ควรจะอยู่กลับไร้วี่แวว หลีหมิ่นอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ตั้งแต่มาอยู่ที่จวนแม่ทัพ นี่เป็นครั้งแรกที่จางจื่อรั่วและชิวยวี่หายไปโดยไม่บอกหลีหมิ่นสักคำ

 

หลีหมิ่นตัดสินใจไปถามพ่อบ้านจาง แล้วก็ได้รับคำตอบว่า “คุณหนูกับชิวยวี่ ไปซื้อยาตามเทียบยาที่หมอเทวดาเขียนให้นายท่าน”

 

“คุณหนูออกไปนานหรือยัง”

 

พ่อบ้านจางตอบ “ไปตั้งแต่เช้าแล้ว”

 

“มีผู้ติดตามไปด้วยหรือไม่”

 

“ไม่มี”

 

เมื่อได้รับคำตอบ หลีหมิ่นก็รู้สึกใจคอไม่ดี ร้านขายสมุนไพรชื่อดังอยู่ในเมืองหลวง แล้ววันนี้ที่เมืองหลวงจะเกิดจลาจล หรือไม่ตอนนี้อาจจะเกิดจลาจลแล้วก็เป็นได้ ยิ่งคิด หลีหมิ่นยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี

 

“มีอะไรหรือ?” พ่อบ้านจางถาม เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของหลีหมิ่น

 

“ให้หลงต้าอันพาข้าไปหาคุณหนูได้หรือไม่”

 

ในจวนแม่ทัพจาง เนื่องจากชิวยวี่และหลีหมิ่นเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทของจางจื่อรั่ว พ่อบ้านจางจึงไม่กล้าปฏิเสธ “ได้ๆ ข้าจะไปแจ้งหลงต้าอันให้”

 

 

 

ยามซื่อ หลงต้าอันก็พาหลีหมิ่นมาถึงหัวตลาด ครั้นมาถึงหัวตลาดได้ไม่นาน เสียงโห่ร้องของราษฎร เสียงม้าล่อ และเสียงกลองก็ดังก้องไปทั่ว

 

หลีหมิ่นที่กำลังตกใจถูกหลงต้าอันพาไปหลบหลังแผงขายหน้ากาก ธนูเพลิงที่ถูกยิงมาทำให้บ้านเรือนและร้านรวงเกิดไฟลุกไหม้

 

หลงต้าอันกล่าว “เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปตามหาคุณหนู”

 

หลีหมิ่นพยักหน้า “รีบไปเถิด”

 

ก่อนจากไป หลงต้าอันได้มอบมีดสั้นให้หลีหมิ่นเอาไว้ป้องกันตัวเล่มหนึ่ง

 

คล้อยหลังหลงต้าอันได้ไม่นาน บุรุษรูปร่างอรชรคล้ายสตรีก็วิ่งเข้ามานั่งลงข้างๆ หลีหมิ่น เมื่อมองดูอย่างละเอียดแล้ว หลีหมิ่นจึงพบว่าบุรุษผู้นี้ก็คือสตรีปลอมตัวมา

 

“คุณหนูหม่า เจ้ามาทำอะไรตรงนี้”

 

หม่าเสี่ยวซิ่วตอบ “ก็มาหลบพวกที่กำลังก่อเหตุจลาจลอย่างไรเล่า”

 

หลีหมิ่นรู้ดีว่าหม่าเสี่ยวซิ่วไม่ได้แค่มาหลบพวกก่อเหตุจลาจล แต่กำลังหาทางที่จะเข้าวังหลวง หม่าเสี่ยวซิ่วล่วงรู้จากหย่งหยาอวิ๋นซานว่าในวังหลวงจะมีการก่อกบฏ แล้วหม่าเสี่ยวซิ่วก็ต้องการอาศัยเหตุการณ์นี้สังหารเหยากุ้ยเฟย

 

หลีหมิ่นอดที่จะถามออกมาไม่ได้ “คุณหนูหม่าจะลอบเข้าวังหลวงหรือเจ้าคะ”

 

หม่าเสี่ยวซิ่วขมวดคิ้วพลันด้วยความแปลกใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

 

หลีหมิ่นไม่ได้ตอบคำถาม แต่กล่าวห้าม “อย่าไปเลยเจ้าค่ะ ถึงไปก็ทำอะไรไม่ได้ อีกอย่างการลอบเข้าวังครั้งนี้ จะส่งผลให้คุณหนูหม่าบาดเจ็บเจียนตาย”

 

“นี่เป็นโอกาสเดียวของข้า”

 

หลีหมิ่นพยายามเกลี้ยกล่อม “โอกาสหน้าก็มีเจ้าค่ะ”

 

หม่าเสี่ยวซิ่วกล่าวเสียงหนักแน่น “อย่าห้ามข้าเลย ถึงอย่างไรข้าก็ต้องไป”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 751 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

215 ความคิดเห็น

  1. #205 1988yongsi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 21:57
    ฟังผู้รู้อนาคตหน่อยคุณหนูหม่า
    #205
    0
  2. #170 orn2515 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 13:25
    ในเมืองก่อจราจน
    #170
    0
  3. #120 MaleeSikhamhan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:16
    สนุกมากจ้ามาอัพต่อเถอะไรท์
    #120
    0
  4. #118 MuKuBeer (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:29

    เป็นตัวประกอบที่เด่นกว่านางเอก เรื่องวิ่งหาตลอด
    #118
    0
  5. #114 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:18
    ปล่อยไปตามบทเถอะเดี๋ยวเนื้อเรื่องออกทะเลแล้วมันจะยุ่ง สกิลนางเอกไม่ตายหรอกจ้า
    #114
    0
  6. #113 JnKhn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:10
    ไม่เชื่อครั้งนี้ เดี๋ยวครั้งหน้าก็เชื่อเองเพราะน่าจะเจ็บเจียนตายมาจริงๆ555555
    #113
    0
  7. #112 merun-HM (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:00
    อย่าห้ามเลยเพราะมันเป็นบท555+
    #112
    0