ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 21 : ถนนฉงเหริน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 728 ครั้ง
    6 ก.พ. 63

สามดรุณีหันไปมองเจ้าของเสียงเยียบเย็นที่กำลังก้าวเข้ามาหา  โดยมีอี้เฟิงก้าวตามมาติดๆ  ก่อนย่อกายลงอย่างพร้อมเพียงกัน  

 

จางจื่อรั่วกล่าวด้วยเสียงเจือความเกรงใจ  “พวกเรากำลังพูดถึงร้านบะหมี่เพคะ”

 

“คุณหนูจางกับบ่าวนางนั้นออกไปก่อน”  หย่งหยาชิงหวินออกปากไล่ตรงๆ    

 

แม้สงสัยว่าเหตุใดอ๋องชิงหวินต้องการตัวหลีหมิ่นไว้  แต่จางจื่อรั่วก็ไม่กล้าซักถาม  ใบหน้าเยียบเย็นและดวงตาฉายแววดุดันของอ๋องชิงหวิน  ทำให้นางและชิวยวี่รีบย่อกายลงแล้วจากไปทันที

 

คล้อยหลังจางจื่อรั่วและชิวยวี่  หย่งหยาชิงหวินก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลีหมิ่น  

 

หลีหมิ่นเหลือบมองอี้เฟิงแวบหนึ่ง  ก่อนแหงนมองผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าตน  นี่นางทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ...หลีหมิ่นนึกสงสัย  เมื่อเห็นว่าหย่งหยาชิงหวินเอาแต่จ้องตนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม  จนตอนนี้หลีหมิ่นรู้สึกเกร็งไปทั่วทั้งร่าง  ผู้ใดบ้างจะไม่รู้สึกหวาดกลัวอ๋องชิงหวิน...  

 

“ทะ...ท่านอ๋อง...มีอะไรกับข้าอย่างนั้นหรือเพคะ”  หลีหมิ่นกล่าวออกมาด้วยความยากลำบาก

 

หย่งหยาชิงหวินกล่าว  “ข้าได้ยินเจ้าพูดถึงคนนิ้วชี้ขาด”

 

“อ้อ”  หลีหมิ่นร้องขึ้นมา  ความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นก่อนหน้าค่อยๆ มลายไป

 

“เจ้าพบคนนิ้วชี้ขาดที่ใด”

 

“ร้านบะหมี่ริมทาง  ด้านหลังถนนฉงเหรินเพคะ”

 

หลังจากได้รับคำตอบ  หย่งหยาชิงหวินก็หันไปสั่งอี้เฟิง  “ให้เส้าผิงและองครักษ์ตามไปสมทบข้าที่ถนนฉงเหริน”

 

เส้าผิง?...หรือว่าจะเกิดเรื่อง...

 

ยังไม่ทันที่หลีหมิ่นจะได้คิดอะไรต่อ  หย่งหยาชิงหวินก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง  “เจ้าไปกับข้า”  กล่าวจบ  เขาก็คว้าข้อมือของหลีหมิ่นให้เดินตามไป

 

“ไปที่ใดหรือเพคะ”

 

“ถนนฉงเหริน”

 

สิ้นเสียงตอบ  หลีหมิ่นก็ดึงมือออก  “ไม่ไปเพคะ  ข้าไม่ไป”

 

 

 

หลีหมิ่นนั่งอยู่บนหลังอาชาสีดำตัวใหญ่  โดยมีหย่งหยาชิงหวินนั่งอยู่ข้างหลัง  ก่อนหน้านี้นางทั้งขัดขืนทั้งบ่ายเบี่ยงแต่กลับไม่เป็นผล  สุดท้ายจึงยอมจำนน

 

“ไปทางไหน”  หย่งหยาชิงหวินถาม  เมื่อพบว่าข้างหน้าเป็นทางแยก  เขาดึงสายบังเหียนม้าเพื่อชะลอความเร็วลง  แล้วค่อยๆ ควบไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงทางแยก  

 

หลีหมิ่นสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดบริเวณลำคอของตนแผ่วเบา  ด้วยการที่มีหย่งหยาชิงหวินนั่งแนบข้างหลัง  ทั้งยังมีสองมือของเขาเอื้อมมากระตุกสายบังเหียนม้า  ในท่าที่เหมือนเป็นการโอบกอดเช่นนี้  ทำให้หลีหมิ่นอดรู้สึกขัดเขินไม่ได้  จู่ๆ หัวใจก็เกิดสั่นไหวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

 

หลีหมิ่นสูดลมหายใจเข้าลึก  เพื่อไล่ความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นก่อนตอบ  “ขวาเพคะ”

 

เมื่อได้รับคำตอบ  หย่งหยาชิงหวินจึงกระตุกสายบังเหียนม้า  บังคับให้มันไปยังทิศทางที่ตนต้องการ  ไม่นานก็มาถึงตรอกแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ด้านหลังของถนนฉงเหริน

 

สองข้างทางของตรอกแห่งนี้มีผู้คนมากมาย  ส่วนใหญ่จะเป็นคนยากไร้  ของที่พ่อค้านำมาเร่ขายก็มีราคาถูก  ต่างจากตลาดในตัวเมืองอย่างสิ้นเชิง  

 

“เสด็จอา”

 

ทันใดนั้นเอง  เสียงคุ้นเคยเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น  ก่อนที่เจ้าของเสียงจะควบม้ามาขนาบข้างม้าของหย่งหยาชิงหวิน  โดยมีซือเยว่และเหล่าองครักษ์ประจำกายควบม้าตามมาอยู่ไม่ไกล  

 

หลีหมิ่นมองใบหน้าหล่อเหลาของหย่งหยาอวิ๋นซาน  ซึ่งตอนนี้หย่งหยาอวิ๋นซานก็กำลังมองมายังนางด้วยใบหน้าที่ราวกับเห็นภูตผี

 

หย่งหยาอวิ๋นซานไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า  ผู้ที่ไม่ชอบให้สตรีมาวุ่นวาย  ถึงขั้นไม่ยอมรับบ่าวที่เป็นสตรีมารับใช้ในจวนอ๋อง  จะยอมให้สตรีมานั่งอยู่บนหลังม้าแบบแนบชิดกับตนเช่นนี้  เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเกินไป  

 

แม้แต่ซือเยว่ที่เพิ่งควบม้ามาถึงยังตะลึงกับสิ่งที่เห็น  สตรีนางนี้มีใบหน้าชวนมองก็จริง  แต่ซือเยว่ก็ไม่คิดว่านางจะเป็นคนที่อ๋องชิงหวินยกเว้น

 

ยามนี้หย่งหยาชิงหวินกำลังสังเกตว่า  หย่งหยาอวิ๋นซานจะมีปฏิกิริยาเช่นไรเมื่อได้พบหลีหมิ่น  ก่อนหน้านี้เขาเคยนึกสงสัยว่า  ทั้งหม่าเสี่ยวซิ่วและหย่งหยาอวิ๋นซานมีความสัมพันธ์กับหลีหมิ่นอย่างไร  เหตุใดหลีหมิ่นจึงทำราวกับรู้จักทั้งสองคนเป็นอย่างดี  แล้วหย่งหยาชิงหวินก็ได้พบว่า  ทั้งหม่าเสี่ยวซิ่วและหย่งหยาอวิ๋นซานต่างไม่เคยรู้จักหลีหมิ่นมาก่อน

 

“เสด็จอากำลังจะไปที่ใด”  หย่งหยาอวิ๋นซานถาม  แต่ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบจากผู้ที่ชอบทำตัวลึกลับอย่างหย่งหยาชิงหวิน

 

หย่งหยาชิงหวินย้อนถาม  “แล้วเจ้าเล่า”

 

สุดท้ายแล้ว  หย่งหยาอวิ๋นซานจึงเป็นฝ่ายตอบคำถามของหย่งหยาชิงหวิน  “ข้ากำลังจะไปที่ประตูป้อมด่านอิ๋น”

 

ด่านอิ๋นคือหนึ่งในสี่ด่านของอาณาจักรฉางซื่อ  มีอาณาเขตติดกับแคว้นเป่ยเปียน  ซึ่งแคว้นเป่ยเปียนมักจะมีกลุ่มชาวนาก่อการจลาจลอยู่เสมอ

 

“เกิดอะไรขึ้น”

 

“เสด็จอาคงยังไม่รู้  ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้เหล่าองค์ชายไปประจำอยู่ที่สี่ด่านเป็นเป็นเวลาสิบวัน  ซึ่งตัวข้าได้ไปประจำอยู่ที่ด่านอิ๋น”

 

“เหตุใดฝ่าบาททรงมีรับสั่งเช่นนั้น”

 

“เมื่อวันก่อน  มีนักพรตมาทำนายดวงชะตาบ้านเมือง  บอกว่าจะเกิดปรากฏการณ์ดาวกินเมืองขึ้น  วิธีแก้ไขก็คือให้เหล่าองค์ชายไปประจำอยู่ที่สี่ด่านเป็นเวลาสิบวัน”

 

หลังจากฟังจบ  หย่งหยาชิงหวินก็ขมวดคิ้วพลันด้วยความสงสัย  ปกติฮ่องเต้ไม่ใช่ผู้ที่จะเชื่อเรื่องชะตาฟ้าดิน  แต่เหตุใดครั้งนี้กลับเชื่อโดยง่าย

 

หย่งหยาอวิ๋นซานกล่าวต่อ  “เสด็จอา  ข้าขอทูลลา”

 

หย่งหยาชิงหวินพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าว  “เชิญองค์ชายสาม”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 728 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

216 ความคิดเห็น

  1. #203 1988yongsi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 21:48
    อิเต้นี่จิตระแวงบัลลังก์มว๊ากกกกก
    #203
    0
  2. #168 orn2515 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 13:15
    อยากรู้เอานางมาทำไม?
    #168
    0
  3. #94 sotaiyin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:28
    รอๆ ค่าาาา
    #94
    0
  4. #93 sotaiyin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:26
    อยากรู้จัง

    ทำไมถึงเอานางมา

    คิดๆว่าลึกๆคงสนใจนางละน๊าาา
    #93
    0
  5. #91 kaew34 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:05
    รอจ้าาา กำลังสนุกเลย
    #91
    0