ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 19 : พิษมู่ฉู่-ต่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 758 ครั้ง
    1 ก.พ. 63

อี้เฟิงถาม  “ผู้ใดกัน”

 

หลีหมิ่นกล่าวอย่างตรงไปตรงมา  “เรื่องนี้ค่อนข้างเป็นความลับ  ข้าจึงอยากขอให้คนนอกออกไปก่อน”

 

อี้เฟิงหันไปสบตาของหย่งหยาชิงหวินเป็นเชิงถาม  เมื่อหย่งหยาชิงหวินพยักหน้าเล็กน้อย  อี้เฟิงจึงจัดการตามที่หลีหมิ่นต้องการ  

 

หลังจากนั้นภายในห้องจึงเหลือเพียงหย่งหยาชิงหวิน  อี้เฟิง  จางจื่อรั่ว  และหลีหมิ่นเท่านั้น

 

“แม่นางรีบบอกมาเถิด”  อี้เฟิงเร่งรัด

 

หลีหมิ่นหันไปสบตาของหย่งหยาชิงหวิน  ก่อนกล่าว  “คุณหนูหม่า  หม่าเสี่ยวซิ่วเพคะ”

 

จางจื่อรั่วกล่าวปรามทันใด  “หลีหมิ่น  เจ้าอย่ากล่าววาจาเหลวไหลกับท่านอ๋อง”

 

หลีหมิ่นรู้ดีว่าจางจื่อรั่วไม่มีทางเชื่อว่าคุณหนูหม่าผู้อาภัพ  จะสามารถรักษาอาการของบิดาตนได้  เพราะแม้หม่าเสี่ยวซิ่วจะเก่งกาจเพียงใด  แต่ผู้คนในเมืองฉางซื่อกลับไม่เคยรับรู้  เพราะหากหม่าเสี่ยวซิ่วจะรักษาผู้คน  ก็จะแปลงโฉมเป็นบุรุษทุกครั้ง  ที่มากไปกว่านั้นก็คือหม่าเสี่ยวซิ่วเป็นผู้ที่เห็นผลประโยชน์เป็นหลัก  หากผู้ใดไม่มีผลประโยชน์ต่อหม่าเสี่ยวซิ่ว  หม่าเสี่ยวซิ่วจะไม่มีทางรักษาให้เด็ดขาด  

 

“ข้าเชื่อนาง”  กล่าวจบ  หย่งหยาชิงหวินก็ออกคำสั่ง  “นำรถม้าไปรับคุณหนูหม่า”

 

อี้เฟิงค้อมกายน้อมรับคำสั่ง  “ขอรับ”

 

 

 

ผ่านไปสองชั่วยาม  หม่าเสี่ยวซิ่วก็มาถึงจวนอ๋อง  หลีหมิ่นคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้  ระยะทางจากจวนสกุลหม่ามายังจวนอ๋องใช้เวลาเดินทางไม่ถึงครึ่งชั่วยาม  แต่กว่าจะพาหม่าเสี่ยวซิ่วมาได้ใช้เวลาตั้งสองชั่วยาม

 

เมื่อมาถึง  หม่าเสี่ยวซิ่วก็รีบถลาไปคุกเข่าลงตรงหน้าหย่งหยาชิงหวินทันที  “ท่านอ๋อง  เหตุใดคนของท่านอ๋องจึงบังคับให้ข้ามาที่นี่เพคะ”

 

หย่งหยาชิงหวินหันไปมองอี้เฟิงเป็นเชิงถาม

 

อี้เฟิงก้มหน้าสำนึกผิดก่อนรายงาน  “เรียนท่านอ๋อง  ตอนแรกข้าก็ขอร้องคุณหนูหม่าดีๆ  แต่ไม่ว่าจะพูดกับนางอย่างไรนางก็ไม่ยอมมา  เช่นนั้น...ข้าจึงต้องบังคับให้นางมาขอรับ”

 

หลีหมิ่นลอบยิ้ม  นางรู้จักนิสัยของหม่าเสี่ยวซิ่วดี  ก่อนหน้านี้หม่าเสี่ยวซิ่วคงบีบน้ำตา  ทำตัวเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาผู้อ่อนแอและน่าสงสาร

 

หม่าเสี่ยวซิ่วมองอี้เฟิงด้วยแววตาหวาดผวา  ก่อนกล่าวเสียงสั่นเครือว่า  “ข้าบอกเขาแล้วว่าข้าไม่มีความรู้เรื่องวิชาแพทย์  แต่เขาก็ไม่ยอมเชื่อข้า”

 

อี้เฟิงกล่าว  “คุณหนูหม่า  ข้าเคยเห็นเจ้ารักษาบุรุษใกล้ตายมาแล้วกับตา”  

 

“ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ามากล่าวหาข้า”  หม่าเสี่ยวซิ่วไม่ยอมรับ

 

อี้เฟิงมีสีหน้าลำบากใจ  ตอนนั้นเขาเห็นหม่าเสี่ยวซิ่วรักษาองค์ชายสามกับตาตนเองจริงๆ

 

จางจื่อรั่วกล่าว  “คุณหนูหม่าได้โปรดช่วยท่านพ่อของข้าด้วย  ตอนนี้ท่านพ่อของข้าถูกพิษมู่ฉู่  หากไม่รีบรักษาท่านพ่อของข้าคงอยู่ไม่พ้นยามจื่อ”

 

“คุณหนูจาง  แม้บิดาของข้าคืออดีตหมอหลวง  แต่ข้าก็รู้เพียงวิธีรักษาโรคเบื้องต้นเท่านั้น”

 

“คุณหนูหม่า...”

 

“พอแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”  หลีหมิ่นเอ่ยพลางคว้ามือของจางจื่อรั่วขึ้นมาบีบเบาๆ  หลังจากนั้นก็หันไปกล่าวกับหย่ง-หยาชิงหวิน  “ท่านอ๋องเพคะ  ข้าขอคุยกับคุณหนูหม่าเพียงลำพังได้หรือไม่เพคะ”

 

หย่งหยาชิงหวินพยักหน้า  ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง  โดยมีอี้เฟิงและจางจื่อรั่วเดินตามออกไป

 

หลีหมิ่นกล่าว  “คุณหนูหม่า  เจ้าเลิกเสแสร้งแล้วลุกขึ้นมาคุยกับข้าดีๆ เถิดเจ้าค่ะ”

 

หม่าเสี่ยวซิ่วลุกขึ้นพลางเชิดหน้าเล็กน้อย  นางเดินไปนั่งเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลาย  “มีอะไรก็รีบๆ พูดมา”

 

“ข้าขอถามคุณหนูหม่าอีกครั้ง  เจ้าจะยอมช่วยนายท่านของข้าหรือไม่”

 

ใบหน้างดงามของหม่าเสี่ยวซิ่วปรากฏรอยยิ้มบางๆ  “บ่าวน้อย  ข้าก็บอกไปแล้วว่าข้ารู้เพียงวิธีรักษาโรคเบื้องต้น”

 

“ข้าขอพูดตรงๆ  ไม่อ้อมค้อมนะเจ้าคะ”

 

หม่าเสี่ยวซิ่วพยักหน้า  รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้างดงามดังเดิม

 

หลีหมิ่นกล่าวต่อ  “คุณหนูหม่าคงรู้แล้วว่า  อดีตหมอหลวงหม่าไม่ได้ป่วยด้วยโรคประหลาด”

 

“เจ้า!”

 

“เดี๋ยวสิเจ้าคะ  ข้ายังไม่ได้เล่าเลย”

 

“เจ้ารู้อะไรมา”

 

“ก็รู้ว่าคุณหนูหม่าต้องการสะสางความแค้น  กับผู้ที่วางยาพิษหมอหลวงหม่าอย่างไรเล่าเจ้าค่ะ  แต่ก็ยากหน่อยนะเจ้าคะ  เพราะผู้ที่วางยาพิษหมอหลวงหม่าเป็นถึงกุ้ยเฟย”  หลีหมิ่นคลี่ยิ้ม  นางเดินไปรินชาแล้วส่งให้หม่าเสี่ยวซิ่วอย่างใจเย็น  “น้ำชาเจ้าค่ะ”  

 

หม่าเสี่ยวซิ่วรับถ้วยชามาวางลงบนโต๊ะ  นางพยายามระงับความรู้สึกมากมายที่ปะทุขึ้นในอก  “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

 

“ข้ารู้มากกว่านี้อีก  แต่ก็ช่างเถิด  นั่นเป็นเรื่องระหว่างคุณหนูหม่ากับเหยากุ้ยเฟย  ตอนนี้ข้าต้องการแค่ให้คุณหนูหม่ารักษานายท่านของข้าเท่านั้น  หากคุณหนูหม่ายอมช่วยเหลือ  รับรองว่าข้าจะเก็บทุกเรื่องไว้เป็นความลับ”

 

“ข้าจะเชื่อใจเจ้าได้อย่างไร”

 

“ย่อมเชื่อได้แน่นอนเจ้าค่ะ”

 

หม่าเสี่ยวซิ่วมองหลีหมิ่นอย่างชั่งใจครู่หนึ่ง  ก่อนกล่าว  “ได้  ข้าจะรักษาอาการของแม่ทัพจาง”  

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 758 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

216 ความคิดเห็น

  1. #201 1988yongsi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 21:37
    น้องแสนรู้นักรู้ทุกเรื่องจริงๆ55555
    #201
    0
  2. #166 orn2515 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 13:04
    เจ้าเลห์ยิ่งนักรู้ความลับคนอื่น
    #166
    0
  3. #124 YukiKiyu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:55
    หุหุ

    คุณหนูหม่า ท่านรู้จักคำว่า

    แบล็คเมล์ มั้ยเจ้าค่ะ
    #124
    0
  4. #75 pklanpra (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:44

    รอต่อนะคะ

    #75
    0
  5. #74 กาฬกาล (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:16

    ไหนว่านางเป็นตัวประกอบ?!?
    #74
    0
  6. #73 saisai445 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:07

    ลุ้นจร้ามาต่อเร็วๆนะไรท์
    #73
    0
  7. #72 maxima xx (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:46

    หลี่หมิน เจ้าไม่ใช่ตัวประกอบหรอก แต่เป็นบอสลับชัด ๆ

    #72
    1
    • #72-1 puggaddong(จากตอนที่ 19)
      2 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:47
      เห็นด้วย
      #72-1