ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 17 : โจรภูเขา-ต่อ(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 760 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

ก่อนหน้านี้

 

‘เรียนท่านอ๋อง พวกมันเข้าไปได้สักพักแล้วขอรับ’ อี้เฟิงรายงาน

 

หย่งหยาชิงหวินถาม ‘ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่’

 

‘เรียบร้อยดีขอรับ ทางด้านแม่ทัพเหยียนก็ส่งกำลังทหารมาเสริมแล้ว’

 

คืนนั้น หลังจากหย่งหยาชิงหวินได้แผนที่มา เขาก็สั่งการให้หน่วยม้าเร็ว นำจดหมายและแผนที่ไปให้เหยียนปิง ในจดหมายเขียนว่าให้เหยียนปิงนำกำลังทหาร ไปจัดการปิดปากอุโมงก์ทางออก ตรงตำแหน่งที่แผนที่ระบุ แล้วภายในไม่เกินสิบห้าวัน นับจากวันที่รถม้าขนเสบียงออกเดินทาง ให้เหยียนปิงนำกำลังทหารมาเสริมที่บริเวณเขตภูเขา

 

อี้เฟิงกล่าวต่อ ‘ตอนนี้ ทหารได้นำใบไม้แห้งและใบไม้สดเข้าไปในอุโมงก์ เตรียมพร้อมที่จะจุดไฟตามที่ท่านอ๋องบอกแล้วขอรับ’

 

‘ดี สั่งให้จุดไฟได้ หากเห็นพวกมันย้อนกลับมา ก็ให้มือธนูยิงทันที’ หย่งหยาชิงหวินสั่งการอย่างไร้ความปราณี

 

‘ถ้าพวกมันหนีเข้าไปข้างในเล่าขอรับ’

 

‘ก็ให้มันหนีไป ดูซิว่าหากปิดปากอุโมงก์เอาไว้ทั้งสองทาง พวกมันจะหนีไปได้อย่างไร’

 

ขณะที่หย่งหยาชิงหวินจัดการกับฝูงโจร หลิวซ่างจี้ที่นอนราบอยู่ใต้พงหญ้าก็ขยับร่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ หมอบคลานเพื่อหลบหนี โชคดีขนาดไหนที่ตนไม่ตามฝูงโจรเข้าไป หากหัวหน้าโจรหน้าโง่นั่นฟังเขาสักนิด มันและลูกน้องของมันก็ไม่ต้องมาตายอยู่ในอุโมงก์ นับว่าครั้งนี้หย่งหยาชิงหวินใช้แผนตลบหลังได้อย่างแยบยล ทั้งยังสั่งให้ทหารลงมืออย่างเหี้ยมโหด โดยไม่เหลือทางรอดไว้สักทาง

 

 

 

หลายวันผ่านไป บรรยากาศในเมืองฉางซื่อดูสงบสุข ในตัวตลาดเต็มไปด้วยผู้คนที่ออกมาเดินเล่นกันอย่างคึกครื้น ข่าวว่าในวังหลวงได้จัดงานเลี้ยงฉลองให้กับอ๋องชิงหวิน เนื่องจากเขาปราบโจรภูเขาได้สำเร็จ

 

ทว่าในสถานที่หนึ่ง คนกลุ่มหนึ่งกำลังหารือกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

“ข้าทำตามแผนของนายท่าน แต่กลับถูกพวกมันตลบหลัง” หลิวซ่างจี้รายงาน เขาใช้คนจำนวนน้อยสยบคนจำนวนมาก เพราะทำเลภูเขาเหมาะแก่การซุ่มซ่อน หากซุ่มโจมตีด้วยลูกธนู รับรองว่ากองพลทหารของอ๋องชิงหวินต้องพ่ายแพ้แน่นอน คิดไม่ถึงว่าตอนนั้น นอกจากอ๋องชิงหวินจะไม่สู้เหมือนตอนอยู่ในสนามรบแล้ว ยังแสร้งยอมแพ้ด้วยการสั่งให้กองพลทหารล่าถอย แต่พอฝูงโจรขนเสบียงเข้าไปในอุโมงก์ อ๋องชิงหวินกลับย้อนมา

 

ในตอนแรก หลิวซ่างจี้คิดจะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ทว่าพอเห็นทหารจากกองทัพฉางซื่อกว่าสามร้อยนาย รายล้อมเขตภูเขาเอาไว้ หลิวซ่างจี้จึงทำได้เพียงมองเหล่าทหารของอ๋องชิงหวินสังหารฝูงโจรอย่างเหี้ยมโหด

 

“ไหนบอกว่าอุโมงก์ลับเพิ่งถูกค้นพบ แล้วชิงหวินอ๋องรู้ได้อย่างไร หรือว่า...จะมีสายลับของชิงหวินอ๋องอยู่ในกลุ่มของพวกเรา” กล่าวจบ หานอี้ก็กวาดตามองกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหน้า ซึ่งกลุ่มคนเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่เป็นชาวซิวหลิงทั้งสิ้น

 

หลิวซ่างจี้กล่าว “เจ้าอย่ามากล่าวหาพวกข้านะ”

 

“พอแล้วซ่างจี้ คุณชายหาน...ไม่มีใครเป็นสายลับทั้งนั้น เพียงแต่ข้าคงประเมินความสามารถของชิงหวินอ๋องน้อยเกินไป”

 

หานอี้ถาม “ต่อไปคุณชายชุนจะทำเช่นไร”

 

“ให้คุณชายหานไปบอกองค์ชายรองว่า...มุ่งหน้าสู่บัลลังก์”

 

“คุณชายชุน ช่วงชิงบัลลังก์ต้องไร้ความปราณี เจ้าจะให้องค์ชายรองปลงพระชนม์ฝ่าบาทเช่นนั้นรึ องค์ชายทำไม่ได้หรอก”

 

ชุนม่อถาวยิ้มน้อยๆ “เจ้าเป็นองค์ชายรึอย่างไร”

 

“ข้า...”

 

“คุณชายหาน...ข้าว่าเจ้านำความข้าไปแจ้งแก่องค์ชายรอง ให้องค์ชายรองได้ตัดสินใจเองจะดีกว่า หากองค์ชายรองตัดสินใจได้เมื่อไหร่ให้มาหาข้าที่นี่ ข้า และสายลับทั้งหมดในฉางซื่อจะช่วยองค์ชายรองเอง”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 760 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

216 ความคิดเห็น

  1. #199 1988yongsi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 21:29
    คุณชายหมั่นโถวนี่ใครอ่ะ
    #199
    0
  2. #164 orn2515 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 12:54
    โดนตลับหลังปิดปากอุโมงค์
    #164
    0
  3. #141 Bloody_Mary (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:59
    คุณชายหมั่นโถวนี่มีโอกาสเป็นคุณพี่สูงมาก
    #141
    0
  4. #116 miwmiw55210 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:14
    คุณชายหมั่นโถใช่พี่นางเอกรึเปล่าคะ กลับมาแก้แค้นให้พ่อ
    #116
    1
    • #116-1 Bloody_Mary(จากตอนที่ 17)
      2 เมษายน 2563 / 01:58
      คิดเหมือนกันเลย
      #116-1
  5. #68 rasitasongphang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 05:39
    รอน่ะค่ะ
    #68
    0
  6. #67 pawccc (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 01:45
    เนื้อเรื่องเริ่มค่อยๆเปลี่ยนเพราะผีเสื้อขยับปีด
    #67
    0