ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 13 : หลี่หมินหมิ่น(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 885 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

ท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด อาณาจักรฉางซื่อถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา ทว่าจวนอ๋องชิงหวินกลับสว่างไสวไปด้วยแสงจากโคมไฟ วันนี้แม้จะเหน็ดเหนื่อยมามากแล้ว แต่เจ้าของจวนกลับไม่ยอมพักผ่อน เพราะยังรอผู้ที่นำศพของคนชุดดำไปตรวจสอบ

 

เมื่อคืนนี้ตอนยามไฮ่ คนชุดดำสองคนได้ลอบเข้ามายังจวนอ๋อง คนชุดดำผู้หนึ่งได้ล่อเส้าผิงออกนอกจวน หลังจากนั้นคนชุดดำที่เฝ้ารออยู่แล้ว ได้ลอบเข้ามาในห้องนอนของหย่งหยาชิงหวิน มันใช้ยาสลบกับหย่งหยาชิงหวิน โดยที่ไม่รู้ว่าผู้ที่อยู่ท่ามกลางชายแดนมานานหลายปี ร่างกายย่อมต้านทานยาสลบได้เป็นอย่างดี ในตอนนั้นหย่งหยาชิงหวินรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่ต้องแกล้งสลบเพราะอยากรู้ว่ามันต้องการสิ่งใด แล้วหย่งหยาชิงหวินก็ได้รู้ว่าสิ่งที่มันต้องการคือป้ายคำสั่งทหารของแคว้นซีเปียน ซึ่งป้ายคำสั่งนี้ อดีตฮองเฮาเป็นผู้มอบให้หย่งหยาชิงหวินเก็บรักษา เพื่อมอบให้กับรัชทายาท ในวันที่รัชยาทขึ้นครองราชย์บัลลังก์ ขณะที่คนชุดดำชล่าใจว่าจะได้ของสำคัญไป หย่งหยาชิงหวินก็จู่โจมทันที แต่เพราะฝีมือของมันเท่าเทียมกับฝีมือของหย่งหยาชิงหวิน มันจึงหลบหนีไปได้ หย่งหยาชิงหวินไล่ตามมันไปจนกระทั่งถึงป่าสน แล้วก็พบว่าเส้าผิงถูกล่อให้มาที่นี่เช่นกัน

 

“เรียนท่านอ๋อง” เส้าผิงเตรียมรายงาน

 

“ว่ามา”

 

“คนชุดดำเหล่านั้น น่าจะเป็นคนของลัทธิใดลัทธิหนึ่ง นิ้วชี้ของพวกมันถูกตัดทุกคนเลยขอรับ”

 

“ถ้าเช่นนั้นก็สืบหาได้ไม่ยาก เพียงแต่อีกสองวันข้าก็จะเดินทาง เรื่องนี้เห็นทีจะต้องรบกวนผู้อาวุโสจางให้สานต่อแล้ว”

 

“ท่านอ๋องรับสั่งมาได้เลยขอรับ”

 

“วันพรุ่งนี้ส่งรถม้าไปรับผู้อาวุโสจางมาจวนอ๋อง”

 

“ท่านอ๋องโปรดพิจารณา หากเรื่องที่จวนอ๋องส่งรถม้าไปรับแม่ทัพจางถึงหูฝ่าบาท ฝ่าบาทอาจจะทรงหวาดระแวงแม่ทัพจางได้นะขอรับ”

 

“ไม่หรอก ข้าอยู่ชายแดนกับผู้อาวุโสจางมานาน เช่นนั้น การพบปะระหว่างข้ากับผู้อาวุโสจางย่อมไม่ทำให้ฝ่าบาทหวาดระแวง”

 

เมื่อหย่งหยาชิงหวินบอกเช่นนี้ เส้าผิงก็คลายความกังวลลง

 

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น จางหลี่เฉียงก็เดินทางมาที่จวนอ๋อง ตอนนี้เจ้าของจวนกำลังรออยู่ที่ศาลาริมทะเลสาบ สายลมผัดแผ่ว ทำให้คนรอรู้สึกผ่อนคลาย

 

“คารวะท่านอ๋อง” จางหลี่เฉียงที่เดินเข้ามาในศาลาประสานมือคำนับ

 

“เชิญผู้อาวุโสจางนั่งลงก่อน” หย่งหยาชินหวินผายมือไปยังเก้าอี้ ก่อนจะเป็นฝ่ายรินชาให้

 

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง” จางหลี่เฉียงรับถ้วยชามาพลางถามเข้าเรื่อง “ท่านอ๋องเรียกข้ามาด้วยเรื่องใด”

 

“พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางแล้ว จึงอยากขอให้ผู้อาวุโสจางช่วยสืบเรื่องคนให้ด้วย”

 

“สืบเรื่องใคร”

 

“เป็นกลุ่มคนที่ถูกตัดนิ้วชี้”

 

“กลุ่มคนที่ถูกตัดนิ้วชี้” จางหลี่เฉียงทวนคำ หลังจากนั้นก็เงียบไปคล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนกล่าว “ข้าจำได้ว่าเมื่อนานมาแล้ว เคยพบกับกลุ่มคนที่ถูกตัดนิ้วชี้”

 

หย่งหยาชิงหวินเลิกคิ้วถาม “พบที่ใด”

 

“อารามอู๋ซุน ว่ากันว่าผู้ที่อยู่ในอารามอู๋ซุนนับถือลัทธิเหยินเซียน ท่านอ๋องต้องการไปอารามอู๋ซุนตอนนี้หรือไม่”

 

“ยังก่อน หากผลีผลาม คนในอารามอาจจะรู้ตัวได้”

 

จางหลี่เฉียงพยักหน้า “ท่านอ๋องจะให้ข้าทำเช่นไรก็รับสั่งมาได้เลย”

 

“ข้าอยากรู้ว่าผู้ใดให้การสนับสนุนคนในอารามอู๋ซุน”

 

จางหลี่เฉียงพยักหน้าอีกครั้ง “ได้ ข้าจะสืบเรื่องนี้ให้”

 

หย่งหยาชิงหวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว “มีอีกเรื่องที่ข้าอยากจะถามผู้อาวุโสจาง”

 

“เชิญท่านอ๋องถามมาได้”

 

“ข้าอยากรู้เรื่องของบ่าวน้อยนามว่าหลีหมิ่น”

 

จางหลี่เฉียงเงียบไป

 

“ผู้อาวุโสจาง เหตุใดจึงเงียบไปเช่นนี้”

 

จางหลี่เฉียงยืนขึ้นประสานมือคำนับ “ท่านอ๋องทำให้ข้าลำบากใจแล้ว”

 

“ผู้อาวุโสจางรู้ดีกว่าใครว่าข้าเป็นคนเช่นไร”

 

ใช่ จางหลี่เฉียงรู้ดีกว่าใคร หากอ๋องชิงหวินสงสัยเรื่องใดแล้วเขาจะต้องหาทางสืบจนรู้ความจริง และหากความจริงมีส่วนทำลายราชวงศ์หย่งหยา เขาจะไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด

 

จางหลี่เฉียงถอนใจเบาๆ ก่อนเกริ่น “ท่านอ๋องรู้จักหลี่ซิ่งเหยียนหรือไม่”

 

หย่งหยาชิงหวินพยักหน้า เขายังคงจำได้ดีว่าหลี่ซิ่งเหยียนคืออดีตผู้บัญชาการองครักษ์ของหน่วยหนึ่ง ในตอนนั้นหลี่ซิ่งเหยียนรับใช้ข้างกายฝ่าบาท แต่หลังจากที่องค์ชายใหญ่ ซึ่งก็คือรัชทายาทองค์ก่อนถูกลอบสังหาร ฝ่าบาทก็สั่งประหารหลี่ซิ่งเหยียน ต่อมาเขาก็ได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว หลี่ซิ่งเหยียนคืออดีตซื่อจื่อของแคว้นชิงโจว ซึ่งเป็นหนึ่งในดินแดนของอาณาจักรซิวหลิง และที่สำคัญหลี่ซิ่งเหยียนยังมีแผนที่ของอาณาจักรซิวหลิง รวมทั้งแผนที่อีกหลายแคว้นหลายดินแดน แต่หลังจากที่หลี่ซิ่งเหยียนสิ้นชีพ แผนที่ทั้งหมดก็หายไป

 

“อดีตผู้บัญชาการองครักษ์หน่วยหนึ่ง ศัตรูของฉางซื่อ”

 

“ผิดแล้ว”

 

“ผู้อาวุโสจางหมายความว่าอย่างไร”

 

“ซิ่งเหยียนเป็นโอรสคนโตของแคว้นชิงโจวก็จริง แต่เขาชอบท่องยุทธภพจึงสละฐานันดรศักดิ์ ออกเดินทางไปทั่วหล้า ต่อมาซิ่งเหยียนได้พบกับฝ่าบาท ซึ่งตอนนั้นยังเป็นเพียงองค์ชายรอง ในตอนนั้นองค์ชายรองเห็นว่าซิ่งเหยียนมีฝีมือ จึงให้ซิ่งเหยียนมาเป็นองครักษ์ประจำพระองค์ จนกระทั่งองค์ชายรองได้ขึ้นครองราชย์ จึงแต่งตั้งให้ซิ่งเหยียนเป็นผู้บัญชาการองครักษ์” จางหลี่เฉียงเหยียดยิ้ม ก่อนกล่าวต่อ “ท่านอ๋องคงรู้ดี ยิ่งอยู่สูงสุด ความหวาดระแวงยิ่งมีมากขึ้น ต่อมาฝ่าบาทได้แต่งตั้งองค์ชายใหญ่ขึ้นเป็นรัชทายาท แต่ไม่นานรัชทายาทก็สิ้นพระชนม์ ฝ่าบาททรงเสียพระทัยมาก ระหว่างนั้นฐานะของซิ่งเหยียนก็ถูกเปิดเผย ตอนนั้นฝ่าบาทไม่ทรงตรัสถามหรือสอบสวนซิ่งเหยียน กลับสั่งประหารเขาทั้งตระกูล แม้แต่บุตรของเขาที่กำเนิดจากสตรีเมืองฉางซื่อก็ไม่ละเว้น”

 

“ซิ่งเหยียนมีบุตรด้วยหรือ”

 

จางหลี่เฉียงพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ เขามีบุตรชายและบุตรสาว”

 

“แล้วเกี่ยวกับหลีหมิ่นอย่างไร”

 

“หลีหมิ่น...ก็คือหลี่หมินหมิ่น บุตรสาวของซิ่งเหยียนกับสตรีเมืองฉางซื่อ”

 

“แล้วบุตรชายของเขาอยู่ที่ไหน”

 

“ข้าไปช่วยไว้ไม่ทัน เขาตายไปพร้อมกับซิ่งเหยียน”

 

“เรื่องที่หลีหมิ่นคือบุตรสาวของหลี่ซิ่งเหยียนมีผู้ใดรับรู้บ้าง”

 

“มีเพียงข้ากับคนในครอบครัวของข้าเท่านั้นที่รู้”

 

“แล้วผู้อาวุโสจาง เคยเห็นแผนที่ของหลี่ซิ่งเหยียนหรือไม่” หย่งหยาชิงหวินถาม เพราะนึกถึงแผนที่ฐานทัพซิว-หลิงที่หลีหมิ่นเคยวาดให้จางจื่อรั่ว

 

“ไม่เคย” จางหลี่เฉียงตอบก่อนถาม “ท่านอ๋องจะไว้ชีวิตหลีหมิ่นได้หรือไม่”

 

หย่งหยาชิงหวินตอบ “ข้าไม่ฆ่านางอยู่แล้ว”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 885 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

216 ความคิดเห็น

  1. #196 1988yongsi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 21:13
    ทำไมโจรเก่งพอๆกับท่านอ๋องอ่ะ อยากได้พระเอกเทพทรู
    #196
    0
  2. #161 orn2515 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 12:41
    นางน่าสนใจยื่งนัก
    #161
    0
  3. #48 saisai445 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 03:21

    รอตอนต่อไปอยู่น้าา
    #48
    0
  4. #47 sotaiyin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 01:34

    ทท่านอ๋องไปแล้ว ใครจะดูแลนีองอ่าาาา

    #47
    0
  5. #46 sotaiyin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 01:33

    อั๋นแน่.. ในใจลึกๆ มีความรู้สึกดีๆใช่ไหมอะ

    ยิ่งรู้ลึกเข้าไป ชาติตะกูลของน้องชั่งน่าสงสาร

    ก็ถึงว่าฐาติน้องถ้าแต่กับอ๋องก็ถึงว่าได้เพราะพ่อมีเชื่อเจ้า


    ชอบน้องกับท่านอ๋อง รอลุ้นๆอ่านตลอด

    #46
    0