ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 1 : ขอเป็นหลีหมิ่น(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,178 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

พรึบ พรึบ พรึบ!

 

เสียงนี้เป็นเสียงจากคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คที่ซูเหม่ยหลินใช้อยู่ทุกวัน อาการของมันคือจอภาพดับมืดไป แล้วก็ติดขึ้นมาใหม่ ซูเหม่ยหลินที่ฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะปรือตาขึ้น ก่อนเอื้อมมือไปคว้าเมาท์เพื่อปิดหน้าจอเพราะรู้สึกรำคาญ ทันใดนั้นเอง ร่างกายกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลแรงหนึ่ง

 

กรี๊ด!

 

พรึบ!

 

ซูเหม่ยหลิน...

 

ซูเหม่ยหลิน...

 

ซูเหม่ยหลิน...

 

“ใคร? เสียงใครเรียกฉัน” ซูเหม่ยหลินรู้สึกถึงหัวใจของตนเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง ตอนนี้รอบกายมืดสนิทไปหมด

 

“ผมเอง...”

 

เสียงนี้ดังอยู่ใกล้หู และมันก็ทำให้ซูเหม่ยหลินรู้สึกกลัวจับใจ “นะ...นายเป็นใคร”

 

“ผมก็คือเว็บนิยายออนไลน์”

 

คำตอบนี้ทำให้ความหวาดกลัวของซูเหม่ยหลินแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ “เว็บนิยายออนไลน์...นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม ฉันไม่ตลกด้วยนะ”

 

“ผมไม่ได้ล้อเล่น ตอนนี้คุณหลุดเข้ามาอยู่ในโลกของนิยายออนไลน์”

 

รู้สึกว่ามันคุ้นๆ นะ...

 

ซูเหม่ยหลินเคยแปลนิยายที่นางเอกตาย แล้วหลุดเข้าไปในนิยายเรื่องที่อ่าน หรือไม่ก็หลุดเข้าไปในเกมที่เล่นอยู่ ตอนนั้นเธอเคยคิดว่ามันเป็นเพียงจินตนาการของคนเขียนนิยายเท่านั้น

 

“นายหมายความว่าฉันตายไปแล้วใช่ไหม”

 

“คุณยังไม่ตาย” เว็บนิยายออนไลน์ตอบ ก่อนถาม “ว่าแต่คุณชอบนิยายเรื่องไหนล่ะ”

 

“ฉันไม่ชอบเลยสักเรื่อง ใครก็ได้มาปลุกฉันที” ซูเหม่ยหลินตะโกนเสียงลั่น แต่ดูเหมือนว่าเว็บนิยายออนไลน์ไม่สนใจสักนิด

 

“ถ้าอย่างนั้นผมเลือกให้คุณก็แล้วกัน เอ่อ...ทรราชร้อยเล่ห์เป็นไง นิยายเรื่องนี้คุณกำลังแปลอยู่พอดี เหลืออีกตอนเดียวก็จบแล้ว” ขณะที่เว็บนิยายออนไลน์พูด ชื่อและภาพใบหน้าของตัวละครก็ปรากฏขึ้น “เลือกสิ คุณอยากเป็นตัวละครตัวไหน”

 

“ฉันไม่เลือก พาฉันไปส่งได้แล้ว ฉันไม่ตลกกับนายนะ”

 

“ถ้าไม่เลือก คุณต้องตายไปจริงๆ แน่”

 

“นายหมายความว่ายังไง”

 

“ตอนนี้คุณกำลังโดนไฟช็อต ถ้าคุณไม่อาศัยร่างของตัวละครสักตัวเพื่อรักษาวิญญาณเอาไว้ คุณก็จะตายอยู่ในห้องคนเดียว กว่าจะมีคนมาพบ ศพของคุณก็คงส่งกลิ่นเหม็น”

 

ซูเหม่ยหลินคิดตาม เธอเป็นนักแปลนิยาย ทำงานและเช่าห้องอยู่คนเดียวในลั่วหยาง หากตายไปจริงๆ ก็คงต้องรอให้ศพส่งกลิ่นเหม็นนั่นล่ะถึงจะมีคนรู้ “แล้วฉันจะอยู่ในนิยายไปจนถึงเมื่อไหร่”

 

เว็บนิยายออนไลน์ตอบ “นิยายจบคุณก็กลับเข้าร่างของคุณได้”

 

“ถ้าฉันเลือกตัวละครที่ตายเร็วๆ ล่ะ”

 

“คุณก็จะตายไปจริงๆ เอาเป็นว่าคุณควรเลือกตัวละครดีๆ แล้วรักษาชีวิตของคุณให้อยู่รอดปลอดภัยจนนิยายจบจะดีกว่า”

 

“ก็ได้ๆ ฉันจะทำตามที่นายบอก”

 

หลังจากนั้น ซูเหม่ยหลินก็พยายามจดจำใบหน้าของตัวละคร

 

 

 

ซูเหม่ยหลินลืมตาโพลงขึ้นมาทันใด เธอกวาดตามองไปรอบทิศทาง พบว่าตนกำลังอยู่ในห้องแคบๆ ห้องหนึ่ง

 

“ตื่นแล้วหรือหลีหมิ่น”

 

ใช่แล้ว...หลีหมิ่นก็คือนามใหม่ของซูเหม่ยหลิน...

 

ซูเหม่ยหลินเลือกตัวละคร ซึ่งเป็นเพียงตัวประกอบที่คนเขียนไม่ค่อยกล่าวถึงเท่าไหร่ เพราะหลีหมิ่นเป็นเพียงสาวใช้ข้างกายจางจื่อรั่ว บุตรีแม่ทัพจาง จางหลี่เฉียง

 

นิยายเรื่องทรราชร้อยเล่ห์เป็นนิยายชิงบัลลังก์ของราชวงศ์หย่งหยา เชื้อพระวงศ์ ขันที และอัครเสนาบดีจะถูกกล่าวถึงมากที่สุด ส่วนแม่ทัพจาง แม้เป็นคนที่ฮ่องเต้ไว้ใจมากที่สุดและถูกกล่าวถึงพอสมควร แต่จางหลี่เฉียงและบุตรชายทั้งสองคนของเขา ซึ่งก็คือจางไห่ถังกับจางจื่อเฉิงก็ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในสมรภูมิ ด้วยเหตุนี้บทของตัวละครในจวนสกุลจางจึงไม่ค่อยมีเท่าไหร่

 

“อื้อ ข้าตื่นแล้ว” หลีหมิ่นตอบชิวยวี่ ก่อนถาม “คุณหนูตื่นหรือยัง”

 

“ตื่นแล้ว”

 

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ปลุกข้า”

 

ชิวยวี่ตอบด้วยเสียงเจือแววไม่พอใจ “คุณหนูบอกว่าเมื่อคืนเจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ให้เจ้านอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้”

 

คุณหนูสกุลจางดีกับบ่าวรับใช้ขนาดนี้เชียวหรือ...

 

เพราะในนิยายไม่ค่อยได้กล่าวถึงจางจื่อรั่วและหลีหมิ่น หลีหมิ่นจึงไม่รู้จักนิสัยใจคอของอีกฝ่าย หลีหมิ่นรู้เพียงว่าหลีหมิ่นในนิยาย อยู่ข้างกายจางจื่อรั่วกระทั่งจางจื่อรั่วออกเรือน ซึ่งตอนที่จางจื่อรั่วออกเรือนนิยายก็ใกล้จะจบแล้ว

 

 

 

รัชศกไท่หมิงปีที่สิบสี่ ฮ่องเต้แห่งอาณาจักรฉางซื่อพระราชทานเลี้ยงรับรองอ๋องจี้จากแคว้นตงเปียน อ๋องจี้พระนามเดิมหย่งหยาจี้ เป็นพระอนุชาลำดับที่สามของฮ่องเต้ไท่หมิง เมื่อครั้งที่หย่งหยาไท่หมิงขึ้นครองราชย์ได้แบ่งดินแดนตะวันออก ซึ่งก็คือแคว้นตงเปียนให้หย่งหยาจี้ปกครอง และการทำเช่นนี้ทำให้เหล่าขุนนางมองว่าฮ่องเต้มีน้ำพระทัยกว้างขวางดุจมหาสมุทร แต่แท้จริงแล้วเป็นการลดทอนอำนาจของหย่งหยาจี้ เนื่องจากหย่งหยาจี้มีขุนนางหลายฝ่ายคอยให้การสนับสนุน ฮ่องเต้ทรงหวาดระแวง และทรงคิดว่าหากปล่อยให้หย่งหยาจี้อยู่ในเมืองหลวงอาจก่อกบฏได้

 

หลายวันก่อน เทียบเชิญได้ถูกส่งออกไปยังจวนสกุลต่างๆ ไม่เว้นแม้แต่จวนสกุลจาง

 

“คุณหนูงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”

 

เมื่อหลีหมิ่นก้าวเข้ามาในห้องของจางจื่อรั่ว ก็ได้ยินเสียงหวานเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น และนั่นทำให้หลีหมิ่นขมวดคิ้วพลัน

 

ไปงานเลี้ยงรับรองอ๋อง จำเป็นจะต้องแต่งกายให้งดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ...

 

หลีหมิ่นก้าวเข้าไปหาสองนายบ่าว “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูเปลี่ยนชุดเถิดเจ้าค่ะ”

 

จางจื่อรั่วหมุนกายมามองนางพลางเลิกคิ้วขึ้น “ทำไมล่ะหลีหมิ่น เป็นเจ้าเองนะที่อดหลับอดนอนปักชุดนี้ให้ข้า”

 

ชิวยวี่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องกล่าว “เจ้าบอกว่าหากคุณหนูได้สวมชุดนี้ ทุกคนในงานจะต้องตกตะลึงเป็นแน่ เจ้าพูดถูก ดูสิ แม้แต่ข้ายังตะลึงในความงามของคุณหนูเลย”

 

หลีหมิ่นเลิกคิ้วขึ้น เป็นเช่นนั้นหรือ...

 

ในนิยายกล่าวถึงงานเลี้ยงรับอ๋องจี้ว่าเป็นงานเลี้ยงดูตัว อ๋องจี้ต้องการอภิเษกกับคุณหนูจากตระกูลใหญ่สักตระกูลเพื่อเป็นฐานอำนาจ ซึ่งจางจื่อรั่วก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกนั้น

 

“คุณหนูคงไม่อยากแต่งงานกับจี้อ๋องใช่ไหมเจ้าค่ะ”

 

“หลีหมิ่น เจ้าพูดอะไรของเจ้า” ชิวยวี่ว่าเสียงตำหนิ

 

“คุณหนูอย่าโกรธหลีหมิ่นนะเจ้าคะ ตอนแรกหลีหมิ่นก็อยากให้คุณหนูงดงาม จะได้เป็นหน้าเป็นตาให้กับจวนแม่ทัพ แต่เมื่อคืนหลีหมิ่นนอนคิดทั้งคืน หากงานเลี้ยงพระราชทานไม่ใช่งานเลี้ยงดูตัว คุณหนูจะถูกเชิญไปทำไม จริงหรือไม่เจ้าคะ”

 

“เจ้าออกไปก่อน” จางจื่อรั่วบอกบ่าวรับใช้ที่แต่งกายให้นาง ก่อนบอกชิวยวี่ “ชิวยวี่ ไปเตรียมชุดใหม่มาให้ข้า”

 

“เจ้าค่ะ”

 

หลังจากนั้นจางจื่อรั่วก็เปลี่ยนไปสวมชุดใหม่ที่ไม่โดดเด่น รอจนถึงยามอิ่วจึงเดินออกมาขึ้นรถม้าหน้าจวน โดยมีหลีหมิ่นและชิวยวี่คอยประครอง ตอนที่รถม้าเคลื่อนออกไปสีของท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยน ม่านราตรีค่อยๆ ปกคลุม

 

หลีหมิ่นแหวกม่านออกเล็กน้อย ทำให้มองเห็นแสงดาวส่องประกายระยิบระยับงดงามจับตา

 

จางจื่อรั่วคลี่ยิ้มให้กับท่าทางอยากรู้อยากเห็นนั้น “เจ้าเปลี่ยนไปนะหลีหมิ่น”

 

หลี่หมิ่นเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าคะ ข้า...ข้าเปลี่ยนไปหรือเจ้าคะ”

 

จางจื่อรั่วพยักหน้า “หลีหมิ่น เจ้าอยู่กับข้ามานานเท่าไหร่แล้วนะ”

 

หลีหมิ่นยิ้มเจื่อน จะไปรู้ได้อย่างไร ในนิยายไม่ได้กล่าวถึงนี่นา...

 

“นะ...นานแล้ว กระมังเจ้าคะ”

 

“ใช่ นานแล้ว” จางจื่อรั่วเอื้อมมือไปลูบศีรษะหลีหมิ่นเบาๆ อย่างเอ็นดู

 

จางจื่อรั่ว ถึงในนิยายเจ้าจะอายุมากกว่าข้า แต่ในชีวิตจริงข้าอายุมากกว่าเจ้าหลายปีนะ...

 

หลังจากนั้นหลีหมิ่นจึงนั่งนิ่งๆ ไม่ทำตัวอยากรู้อยากเห็นเหมือนเช่นเดิมอีก ใช้เวลาไม่นาน ในที่สุดรถม้าก็มาถึงวังหลวง ผ้าม่านหน้ารถม้าถูกหลีหมิ่นเลิกขึ้น ทำให้เห็นรถม้าจอดเรียงรายเป็นแนวยาว ขันทีและนางกำนัลที่คอยท่าอยู่หน้าประตูวังก้าวเท้าถี่เร็วเข้ามารับ และนำไปส่งตามธรรมเนียม

 

จางจื่อรั่วเชิดหน้าเล็กน้อย สายตามองตรงไปข้างหน้า ทุกอากัปกิริยาดูสูงส่งสมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.178K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

216 ความคิดเห็น

  1. #149 orn2515 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 11:15
    นางกำนันคนใหม่
    #149
    0
  2. #129 Kidspurin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:04
    ตามๆๆ บทแหวกแนวมาก
    #129
    0
  3. #80 miyumiyu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:30
    กลัวจะพลิกล็อคมาก
    #80
    0
  4. #5 Ma-i (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 01:36
    เลือกเป็นสาวใช้ของตัวประกอบอีกที บทนิยายแทบไม่มี แล้วจะทำตัวยังไงต่อไป ตามๆๆๆ
    #5
    1
    • #5-1 Ma-i(จากตอนที่ 1)
      11 มกราคม 2563 / 01:38
      เป็นตัวละครตัวนี้อยู่จนถึงเจ้านายออกเรือนและใกล้จะจบ น่าจะเซฟตี้ละ แต่คงไม่ง่ายขนาดนั้นม้าง
      #5-1