ขอโทษอีกที ฉันเป็นนางร้าย

ตอนที่ 7 : #7 :: I don't care

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62

     ในที่สุด!

     ก็ถึงเวลาประชุมตอนเย็นสักที รีบๆ ประชุมข้าจะรีบกลับบ้าน เอ๋า ทำไมมองข้ากันจัง ข้าทำอะไรผิด ดีที่โดมิค เพื่อนในห้องที่เป็นรองหัวหน้ามากับข้าด้วย ไม่งั้นข้างงเป็นไก่ตาแตกแน่ แถมพอมาถึง โดมิคก็ยืนหลังเก้าอี้ที่ให้ข้านั่ง ข้าก็ได้แต่นั่งอ่านหนังสือรอการเข้าประชุม แต่ก็แค่เรื่องเวทมนตร์จิปาถะ ไม่ใช่อะไรที่น่าสนใจ


     "อ่า...ถ้ามาครบกันหมดแล้ว งั้น...ผมจะขอเปิดการประชุมนะครับ อย่างที่ทุกท่านทราบ ในอีกสองสัปดาห์เราจะมีการจัดนิทรรศการกัน แต่เราไม่มีนโยบายให้เด็กขาดเรียน หรือไม่มีนโยบายให้เด็กกลับบ้านช้าในปีนี้ จึงเป็นปัญหาอย่างมาก และงบที่เราได้มานั้นก็มีไม่มากพอสำหรับแบ่งทุกห้อง จึงขอลดจำนวนเงินที่จะให้ทุกห้องลง เพื่อให้ได้ครบนะขอรับ"


     "แล้ว จำนวนเท่าไหร่?"ข้าได้แต่ถามไป ทำเอาคุณประธานได้แต่ชะงัก หันมามองข้าทันที "อืม ไม่อยากตอบก็ได้ ไม่ได้สนใจ"


     "หนึ่งหมื่นเหรียญขอรับ"โอ้ ก็เยอะอยู่นา


     "แล้วทำไมไม่ลดการให้ไปห้องหนึ่งล่ะ แล้วเอาเงินนั่นมาแบ่งห้องที่เหลือแทน คุณหนูมีนาสเต้รวยนี่ ไม่ต้องให้ก็คงไม่เป็นไร เหอะ"


     "องค์รัชทายาทก็ไม่ต่างจากข้า รุ่นพี่อูเมะอีก ลูน่าอีก ทำไมไม่ตัดไปสี่ส่วนเลยล่ะเจ้าคะ ถ้าเช่นนั้น เพราะสำหรับข้าจะตัดไปก็ได้นะ I don't care อยู่แล้ว แต่แบบ จะจัดให้สวย โดยที่ไม่ต้องพึ่งเงินท่านพ่อเลยเป็นไง พอดีว่าเด็กทุนส่วนใหญ่มันเรียนเก่งอ่านะ แต่เด็กห้องห้ามันเรียนไม่เก่ง มันก็รวยกันทั้งนั้น เนอะโดมิค"


     "ขอรับเกล...ถ้าพวกเขาไม่ให้เราเอางบจากพวกเราก็ได้"


     "หึ"ข้าได้แต่เค้นหัวเราะ พลางปรายตามองรุ่นพี่จิน่าอย่างมีชัย ก่อนจะหันไปสนใจการอ่านหนังสือต่อ เหวยๆ ว่าข้าไม่ได้นะเออ "โง่เอง"


     "นี่! ท่านว่าข้ารึ!"


     "กรุณาอยู่ในความสงบ สำรวมกิริยามารยาทเยี่ยงคนผู้ดี หรือว่าหนังสือมารยาทผู้ดีที่มีขายท่านไม่เคยซื้ออ่านกันหรือเจ้าคะ โอ๊ะ ลืมไปว่าท่านเป็นเด็กทุน ถ้าท่านไม่มีเงินซื้อข้าจะซื้อให้ ถือว่าทำบุญทำทานโปรดสัตว์ร่วมโลกเดียวกัน ถ้าได้ไปก็เอาไปอ่าน ไม่ก็ต้มกินเผื่อจะซึมซับ รุ่นพี่จะได้มีกิริยาดั่งผู้รากมากดีคนอื่นๆ เขานะเจ้าคะ"


     "น...นี่...กรี๊ด!!!!"


     "หยุด! ถ้าจะก่อความวุ่นวายกรุณาออกไปด้านนอกด้วยขอรับ ไม่ต้องทำสีหน้าเช่นนั้น คนที่ท่านกำลังชี้เป็นถึงคนใหญ่โต ใยท่านไร้กิริยามารยาทเช่นนี้ ข้าเห็นเพียงคุณหนูมีนาสเต้ท่านตักเตือนและสอนท่านเท่านั้น ใยท่านถึงทำกิริยาต่ำๆ ต่อหน้าท่านมิเกล ต่อหน้าคนในห้องนี้!"แหม...ดูก็รู้ว่าประจบ ชช่างสมเป็นประธานนักเรียน ซึ่งเป็นหลานของผู้อำนวยการจริงๆ


     หลังจากนั้นการประชุมก็ดำเนินต่อโดยการที่รุ่นพี่ต้องขอโทษข้า และนั่งลง ก็กลายเป็นว่าต้องจ่ายให้เท่าๆ กันทุกห้อง เพราะหัวหน้าห้องหลายห้องนั้นรวย จะบริจาคให้ห้องตัวเองก็ได้ และเอาเงินของพวกนั้นไปให้ห้องที่จน ซึ่งมันดูไม่โอเค เพราะควรแบ่งให้เท่าๆ กัน ทำให้ข้าก็ได้เงินมาหนึ่งหมื่นเหรียญหอบกลับห้อง มันหนักนะเออ


     เมื่อกลับมาถึงห้อง ข้าก็คิดว่าจะเอาเงินเก็บไว้ส่วนไหน ก่อนจะนึกได้ว่ามันไท่ปลอดภัยเสียเลย จึงลากโดมิคไปด้วย ไปเปิดบัญชีธนาคารชั่วคราวทำบัตรไป ก่อนจะเอาบัตรเงินสดเก็บใส่กระเป๋าแล้วข้าก็ไปส่งโดมิคที่บ้านก่อนจะกลับทันที ท่านพ่อก็แลไม่สนใจ ถึงจะโดนลากไปนู่นนี่นั่น แลสนุกมากกว่าที่ข้าเฮฮา


     พอกลับมาถึงบ้าน ข้ากับท่านพ่อก็ร่วมกันทานข้าว ไร้ซึ่งคำเอื้อนเอ่ย ก็แยกย้ายกันไปนอน อืม...เดี๋ยวหาวันว่างๆ ฝึกใช้เวทมนตร์ดีกว่า...


     "มิเกล!"โอ้เบบ "ข้าพึ่งได้รับรายงานว่าเจ้าเร่งการอัญเชิญและเรียกคนที่อย่กอยู่กับเจ้ามากกว่าที่เป็นสัตว์ในชะตาเจ้าออกมา เจ้ารู้ไหมว่ามันยุ่งยากน่ะ"


     "รู้...แต่..."


     "อะไร?"


     "Don't care อัญเชิญได้อีกมิใช่รึ ก็ค่อยอัญเชิญไง"


     "นี่เจ้า...ฮึ่ย เออๆ ยัยเด็กบ้า! เหลือพรอีก 12 ข้อ ไม่คิดจะใช้รึไงกัน หืม?"


     "เดี๋ยวข้าก็ใช้เองแหละน่า~"


     ทำไมมองข้าเช่นนั้นเล่า ข้าไม่ได้ใช้เสียๆ หายๆ หรอก พรอีกแค่ 12 ข้อ หากข้าเป็นคนโลภมากทั่วไปก็คงขอทีเดียวหมด ผลที่จะตามมาจะเป็นเช่นไรก็ไม่รู้ เพราะงั้นข้าขอรอดูผลของคำขอแรกก่อนละกัน...มันคงจะไม่มีข้อเสียอะไรมากนะ


+++++++++++++++++++++++++++++++++


     ผลที่จะตามมาคือ!!!...รอถามพระเจ้าเอา เพราะเราก็ไม่รู้เหมือนกัน เอ้ามิเกล ไปด่าเขาในที่ประชุมไม่ดีนะลูก~


     ยังไงก็ฝากกดติดตาม กดเป็นกำลังใจ และคอมเมนต์ติชม เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น