ขอโทษอีกที ฉันเป็นนางร้าย

ตอนที่ 2 : #2 :: ผู้ชาย...เหอะ กินไปก็ไม่อิ่มอ่ะ ไม่สำคัญ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    13 มิ.ย. 62

     ในที่สุด!!! เฮ้อ ก็ถึงบ้านสักที ฮ้าว~ หลังจากหลับมา...สิบกว่าตื่น...


     Shit!!!! นี่ไม่น้อยแล้ว บ้านน้อยๆ ในจินตนาการได้ดับดิ้นไป... ลองนึกย้อนกลับไป...พ่อ เป็นดยุก เรา...คือว่าที่ดัชเชส... เออไม่แปลกที่บ้านจะใหญ่โต เฮ้อ ให้ตายสิ ประชากรในบ้านนี้เยอะพอๆ กับพื้นที่ที่แสนตระการตา อา~ มันช่างโอ่อ่ายิ่งนัก~ ให้ตายสิพระเจ้า~


     "คุณหนู ยินดีต้อนรับกลับเจ้าค่ะ"คนนี้คือ...คุณคนใช้แสนถึกทน(มือเท้า)นี่นา อา ทำไมนึกชื่อไม่ออกกันนะ "ร...เราไปพักกันก่อนดีกว่านะเจ้าคะ คุณหนูพึ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ"


     อืม...ก็ดี ข้าได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะเดินตามคุณคนใช้ไป เพราะห้องข้าอยู่ในสุด ท่านพ่อจึงยกห้องข้างๆ ให้แก่คุณคนใช้ เพื่อที่จะดูแลข้าที่เอาแต่ใจได้ดียิ่งขึ้นและอย่างทั่วถึง เหมือนคนที่บ้านจะไม่ถูกกันกับข้าเท่าไหร่ คงเพราะข้าเอาแต่ใจ และสำหรับหลายคนข้านั้นบ้าผู้ชาย บ้าถึงขั้นโคตรมาก~


     อา~ ในที่สุดก็ถึง...ห้องสักที ทำไมมันกว้างจังวะเจ้าคะ! กว้างเฉยๆ ก็ได้ทำไมต้องมีรูปผู้ชายติดเต็มห้อง!!!!!!! เฮ้อ ให้ตายสิ โทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต...อา ตอนนี้ในยุคนี้เทคโนโลยีก้าวหน้า พอๆ กับเวทมนตร์ แต่ก็เพราะเหตุนี้ จึงทำให้เจริญไปไกลมากไม่ได้ อืม...ในเน็ตก็มีเรื่องให้หาเพียงไม่กี่เรื่อง เรื่องเรียน เรื่องประวัติคนใหญ่โต เรื่องเชื้อพระวงษ์ เรื่องบุคคลสำคัญ เรื่องประวัติการสร้างเมือง เรื่องพื้นฐานเวทมนตร์และอีกมากมาย


     แต่หากเข้าโหมดอาหาร สิ่งที่พบกลับมีไม่มากนัก ผู้คนในโลกนี้รู้จักการเอาสิ่งต่างๆ มาปรุงแต่ง แต่ก็ยังไม่มากนัก การทำเค้กก็รู้จักไม่มาก ขนาดพุดดิ้งยังไม่รู้จัก เค้กก็ทำเป็นแค่เค้กวนิลา เค้กช็อกโกแลต...มีแต่อะไรที่ซ้ำซาก มีการเอาส้มและผลไม้ไปทำน้ำ แต่ก็มีนับชนิดผลไม้ได้เลย มีการนำสิ่งต่างๆ มาปรุงแต่ง แต่เมนูนับว่าน้อยจนนับได้...อา...ทำไมน่าหดหู่จังเลยนะ...


      อา...น่าหดหู่จริงๆ...


     ก๊อกๆๆ

     "เชิญ"อ๊ะ...เดี๋ยว เมื่อกี้มีคนเคาะประตูใช่ไหม เผลอขานรับไปตามปกติแล้วสิเรา ให้ตายสิ...


     "คุณหนู ดิฉันนำอาหารและยามาให้เจ้าค่ะ..."อา...น่าอร่อยจัง ไหนลองชิมสักค...ไม่มีความอร่อยเล๊ย!!! "เอ๋ อาหารไม่ถูกปากหรือเจ้าคะ เดี๋ยวมีร่าชิมให้...ก็อร่อยนี่เจ้าคะคุณหนู"


     "สงสัย...ข้าคง...ไม่สบายน่ะ เลยไม่รู้รสชาติ"


     "แย่หน่อยนะเจ้าคะ ทานอีกนิดและทานยานอนพักนะเจ้าคะ"ข้าได้แต่พยักหน้าก่อนจะทานสองสามคำและหยิบผลไม้มาทาน อา ผลไม้รสชาติปกติ


     พอทานผลไม้หมด ก็ไล่คุณคนใช้มีร่าออกจากห้องไป ก่อนจะนอนเล่นเน็ตต่อ~


     .

     .

     .

     อึก...อืม เผลอหลับไปตอนไหน...ห้าว~ เนี่ย ตอนนี้ อืม ตีสาม หลับต่อดีกว่าเรา...


     ...พลิกซ้าย...


     ...พลิกขวา...


     ...เฮ้อ นอนไม่หลับ รำคาญไอรูปบ้าพวกนี้จัง ห้องพี่มีร่า...อยู่ข้างๆ รองเท้าสลิปเปอร์กระต่ายสีชมพูอยู่ไหนนะ อ้อ นี่ไง เจอละ ห้องพี่มีร่า อ๊ะ ตะเกียงๆ ห้องพี่มีร่า ห้องพี่มีร่า ห้องพี่มีร่า...ถึงละ


     ก๊อกๆ ๆ

     .

     .

     (เงียบ...กริบ)

     .

     .

     ก๊อกๆ ๆ

     .

     .

     (เงียบ...กริบ)

     .

     .

     ก๊อก...ก๊อก...

     เฮ้อ ข้าคงมากวนเวลานอนสินะ ถึงไม่มีใครตื่นมาเล่นกับข้าเลย ข้าเป็นเด็กรึไงกันนะ ถึงต้องตื่นมาเล่นกลางดึกกลางดื่น แต่ข้าก็อยากเอารูปพวกนั้นออกจากกำแพงอ่ะ เห็นแล้วมันสยอง...เฮ้อ...


     ฟึ่บ!

     "ค...คุณหนู มีอะไรให้มีร่ารับใช้คะ ขอโทษที่ออกมาช้านะคะ...คุณหนู ไม่ทำสีหน้าเช่นนั้นสิเจ้าคะ"


     "ข้าคงมากวนเวลานอน นอนไปเถอะ"


     "...คุณหนู ไม่ร้องสิเจ้าคะ ไหนดู มีอะไรให้มีร่าช่วยคะ มาค่ะมีร่าถือให้"ข้าจะร้องจริงๆ นะ ภาพมันซ้ำรอยอ่ะ ตอนเด็กๆ ข้ามักถูกทอดทิ้งจากท่านแม่หลังท่านพ่อเสีย ข้าอยากเล่นกับน้อง อยากทำตัวเหมือนเช่นเด็กๆ แต่ข้าไม่เคยได้ทำ มันเจ็บ...เจ็บที่ข้าไม่เคยได้รับทุกอย่างเช่นเด็กทั่วไป วันๆ ท่านแม่เอาแต่สั่งให้ทำงานๆ ทำงานๆ ๆ ไม่ให้หยุดพัก... "อ๊ะ มีร่า ขอโทษเจ้าค่ะ ดิฉันเผลอตัว...มิได้บังอาจล่วงเกินคุณหนูนะเจ้าคะ"


     "ข้าอยากเอารูปออกจากผนังห้อง"จะว่าไป จำได้ว่าคนใช้มีหกคน ทำไมเหลือหนึ่ง...


     "เดี๋ยวข้าไปเรียกคนอื่นๆ แล้วจะตามไปนะเจ้าคะ คุณหนูเชิญไปรอที่ห้องเลยนะเจ้าคะ"


     "อื้อๆ..."


     ข้าได้แต่เดินกลับห้อง ก่อนจะแกะรูปบนผนังออกพลาง จนพวกคนใช้เข้ามาก็พากันอึ้ง เมื่อพบว่ารูปที่ว่าคือรูปเหล่าชายหนุ่มทั้งหลาย พอเห็นข้าทำไม่เลิก ก็มาช่วยกันแกะอย่างประณีต ข้าเลยได้แต่มอง ก่อนจะฉีกรูปออกมา พวกนั้นสะดุ้ง แต่ก็ทำตามที่ข้าต้องการ จนในที่สุดห้องก็มองเห็นกำแพงสีหวานๆ อีกครั้ง ข้าเลยเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ อามีแต่สีชมพู ชมพูทั้งนั้น แม้แต่ตู้เสื้อผ้าก็ชมพู แม้แต่เสื้อผ้าในตู้! ก็ยังชมพู!!! เฮ้อ...


     พออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ข้าก็สั่งให้หนึ่งในหก ไปหาซื้อสีแบบถังมา ก่อนจะนำมาทา ขูดสีเก่า ทารอง และทาสีใหม่ พร้อมทำลายสวยๆ ทาสีรองพื้นเป็นสีขาว เอาเทปติดขอบๆ ด้านล่าง ด้านบน เอาหนังสือพิมพ์ปูด้านล่าง ตีช่องสี่เหลี่ยมสามส่วนเล็กสองใหญ่หนึ่ง ก่อนจะเอาสีน้ำตาลอ่อนทาในช่องเล็ก และสีครีมทาในช่องใหญ่


     หลังจากนั้นก็เอาสีน้ำตาลเข้มวาดรูปตามที่ต้องการให้ทั่วพื้นที่ใหญ่ เป็นต้นไม้แห้งที่ตายแล้ว และระบายด้วยสีน้ำตาลจนทั่ว น้ำตาลเข้มนะ รอให้แห้ง โดยการเอาสีน้ำตาลเข้มไปขีดเส้นทำเป็นลายไม้ในช่องที่ทาสีน้ำตาลอ่อน ก่อนจะเล่นสีเล่นเงาจนเหมือนไม้จริงๆ และทำให้ต้นไม้เหมือนของจริง โดยการเล่นสีเล่นเงา พอมันแห้งดี ก็แกะเทปออกช้าๆ จนเสร็จ เฮ้อ แค่นี้ปาไปเจ็ดโมงแล้วหรอเนี่ย? ตั้งแต่ตีสี่ ยันเจ็ดโมงเลย...อืม... แล้วก็ เอาสีทองมาวาดลวดลายบนพื้นที่สีขาวที่ถูกเทปทับเมื่อกี้ พร้อมเล่นสีนิดหน่อยจนเหมือนเป็นกรอบรูปขนาดใหญ่


     "ค...คุณหนูคะ แล้วรูปพวกนี้ล่ะคะ คุณหนูไม่ติดแล้ว..."ผนังด้านนี้ยังไม่ระบายสินะ...อืม "คุณหนู!"


     "เอ้า นี่ไงรูปผู้ชาย ข้าทำไรผิดอ่ะ ก็รูปผู้ชายไง ฮ่าๆ"ข้าเอาสีเขียนคำว่า รูปผู้ชาย อ่านะ


     "คุณหนูก็(^ ^) แซวพวกข้าหรือเจ้าคะ!"


     "เปล่านะ...ข้าจำได้ว่า พวกท่านไม่มีเพื่อน...งั้น ข้าขอเป็นเพื่อนกับพวกท่านนะ อ้อ แล้วก็...ข้าอยากให้พวกท่านไปเรียน เดี๋ยวคุยกับท่านพ่อให้ แต่ไปเรียนกับข้านะ(^ ^)"


     "คุณหนู..."อะไร...เห้ย! ถึงกับร้องไห้เลยหรอ!!!


     "อย่าเข้ามานะ! พี่ๆ! ไม่นั้นมิเกลวาดหน้าพวกพี่จริงด้วย...ถ้าชักช้าวันนี้จะเปลี่ยนผนังไม่เสร็จเอานะ...อีกกี่วันเปิดเรียน"


     "นับรวมวันนี้ก็สามเจ้าค่ะ"


     "วันนี้ทำห้อง พรุ่งนี้เปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ อีกวันซื้อเสื้อผ้า! เคปะ? จำไว้ๆ ดี งั้นก็มาช่วยทำต่อ ผนังด้านนี้พี่ๆ ช่วยทาเป็นสีครีมเลยนะ ด้านนั้นก็ด้วย ส่วนด้านนี้ตีช่องเหมือนด้านนั้นนะ แต่เป็นด้านล่างกับด้านบน..."


     "ยังไงหรือเจ้าคะ?"ยิ้มกันออกแล้วสินะ...


     "ก็ อันนั้นทางนี้ใช่ม้า~ อันนี้ก็ทางนี้"


     "อ๋อ เจ้าค่ะ~"แล้วก็รีบจัดการกันทันที ก่อนจะย้ายไประบายสีห้องน้ำ


     สำหรับข้า มิเกลคนนี้ แต่ก่อนอาจหิวผู้ชาย


     แต่มิเกลคนใหม่อย่างข้านี่น่ะนะ... ผู้ชาย? เหอะกินไปก็ไม่อิ่มอ่ะ ไม่สำคัญหรอก อาหารสำคัญกว่าเยอะ! หึ!


+++++++++++++++++++++++++++++++++


     เอ้าๆ ย้ายมาวันเดียวก็เปลี่ยนสภาพห้องเขาซะแล้วค่ะมิเกล~ แต่สำหรับไรต์ ไม่กินผู้ชายเหมือนขาดอาหารจะตายเลยล่ะค่ะ ก็ว่าไปนั่น ไม่หรอกๆ ไรต์พูดเล่น มิเกลก็จะเป็นเด็กใสๆ ไม่แคร์โลก ไม่แคร์ใคร คนที่สำคัญคือท่านพ่อ งานที่สำคัญคือเรียน สิ่งที่สำคัญคือ...อาหาร...


     แต่ถึงอย่างนั้นก็ฝากกดติดตาม กดเป็นกำลังใจ ให้ไรต์ได้มีกำลังใจในการแต่งต่อด้วยนะคะ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

1 ความคิดเห็น