ขอโทษอีกที ฉันเป็นนางร้าย

ตอนที่ 1 : #1 :: เพราะเหตุนั้นจึง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62

     อึก...อืม ที่นี่ที่ไหน เพดาน...สีขาว... กลิ่นแบบนี้... หันซ้าย...กำแพง หันขวา...กำแพง เยื้องไป ระเบียง อา...ที่นี่ โรงพยาบาลสินะ อืม...อา... นี่...ทำไมร่างฉันถึงเล็กลงล่ะ


     ฉันได้แต่ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง พยายามรวบรวมสติและบอกกับตัวเองว่า ฉันจะไม่โวยวาย ก่อนจะสำรวจร่างกายตัวเองหน่อยๆ อา...เพศหญิงปกติ หน้าอก ใหญ่กว่าปกติ มือ คอ เล็กกว่า ปาก...ไม่รู้ แต่หิวน...น้ำ... กระจกหรอ ใช่ ควรไปดูกระจก


     อืม...ตัวเล็กๆ เอวนิดๆ สูงหน่อยๆ ผมสีเงิน ผิวสีขาว ปากสีแดง ตาข้างซ้ายสีฟ้า ขวาสีเขียว อืม เด็กสินะ แต่ว่า ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไงล่ะเนี่ย อืมเรียบเรียงแป๊ปน้า...


     บลาๆ ๆ ฉันโดนผลักลงเหวที่บ้านพักริมทะเล บลาๆ ๆ แล้วก็บลาๆ ๆ สรุปก็จบด้วยว่า บลา...สรุปก็ตายแล้ว แล้ว มาที่นี่ได้ไงกันนะ? อืม... เฮ้อ ช่างมันก่อน ไปอาบน้ำอาบท่า ล้างหน้าล้างตา หาน้ำดื่มก่อนละกัน อา~ ไม่ชอบโรงพยาบาลเลยสักนิด


     หลังจากนั้นฉันก็ได้แต่ทำตามที่ตัวเองคิด แต่พอกลับออกมาจากห้องน้ำก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นมีอะไรขาวๆ ลอยอยู่บนอากาศ มองดีๆ ก็ก้อนกลมๆ พอเข้าใกล้ๆ เลยรู้ว่าเป็นเด็กน้อย โอ้...ดีจริงๆ มีเด็กบินได้ในห้องด้วย เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ ควรกรี๊ดสิใช่ ควรกรี๊ด


     "เห้ยหยุดนะ!"หา...อะหยุดก็หยุด "อะแฮ่ม เอาใหม่ๆ สวัสดีข้าคือพระ..."


     "เจ้า...อืมแล้ว? พระเจ้าแล้วทำไม?"


     "ห๊ะ...เดี๋ยวๆ นี่เจ้าไม่คิดจะตกใจหน่อยหรอ! เจ้าตายแล้วนะ!!"เพื่ออะไร ตกใจให้ได้อะไร?


     "ก็นะ ยังไงฉันก็ได้ร่างนี้แล้วนี่ คิดในแง่ดีนะ ฉันได้ใช้ชีวิตในวัยเด็กใหม่อีกครั้ง และอะไรหลายๆ อย่างด้วย จะเสียใจ...เพื่อ? อีกอย่างนะ ไอข้าคือพระเจ้า บลาๆๆ ก็จบท้ายที่ 'ข้ามีภารกิจให้เจ้าทำ' อยู่ดีไม่ใช่หรอ? แล้ว ภารกิจอะไรล่ะ?"เหมือนฉันจะทำพระเจ้าตัวน้อย พระเจ้าเบบี๋อึ้งนะ หึ ฉันเคยเป็นถึงเจ้าแม่มาเฟีย เพราะงั้นฉันจะสนใจทำไม ว่าใครจะมายังไง จะทำอะไร ฉันสนเพียงผลประโยชน์ของฉันเท่านั้น อีกอย่างจับคน 45 อย่างฉัน มาไว้ในร่างเด็กสิบกว่าๆ ไม่ค่อยน่าอรรถรสนะ


     "สรุป...ไม่ตกใจ"


     "อย่าปัญญาอ่อน"


     "อึก...ขอโทษละกัน ข้าแค่จะให้โอกาสเจ้าใช้ชีวิตในโลกนี้ใหม่อีกครั้ง ความทรงจำเดิมยังมีในร่าง อยากรู้ขุดเอาเอง มีทั้งความรู้ของเจ้า และของร่างนี้ เพราะงั้นไม่ต้องกังวลนะ ข้าจะให้พรเจ้า 15 ข้อ ต้องการอะไรบอกด้วยล่ะ เชอะ"


     "อืม จบยัง"


     "..."


     "คำขอแรก ข้าขอรู้ข้อมูลทุกอย่างที่ท่านรู้"และข้าก็ติดคำจากคนอื่นๆ ง่ายมาก และเหมือนโลกนี้จะใช้ข้าๆ เจ้าๆ มากกว่าฉัน เธอ นาย เพราะงั้นก็ข้าๆ เจ้าๆ ไปละกันนะ "ทีเหลือจะขอทีหลัง แต่ข้าอยากรู้ ข้าตายยังไง เพราะข้าไม่ใช่คนซุ่มซ่าม แต่ในความทรงจำข้าคือ น้องสาวข้าจะผลักข้า แต่มือยังไม่ทันสัมผัสข้า ข้าก็ล้มตกลงมาเสียแล้ว..."


     "เอ่อ..."


     "ถ้าไม่ตอบ แม้พระเจ้าก็จะฆ่าทิ้ง (*.*)!"


     "ข้าสะดุดและไปชนเจ้าพอดีน่ะนะ เพราะเหตุนั้นจึง..."


     "ที่ให้ข้ามาอยู่นี่ ก็เพื่อขอโทษสินะ... หึ รู้แล้วล่ะนะ แต่นี่ไม่ใช่โอกาส นี่เรียกการรับผิดชอบ You know? กรุณาเรียกใหม่ให้ถูกด้วย"


     "ขอรับ...งั้นข้าขอตัวก่อนนะ อย่าให้ใครรู้ว่าข้าติดต่อกับท่านล่ะ"เออ รู้แล้วค่ะ!


     ปึง!!!

     "ลูกมิเกล!!"เสียงนี้มัน...วั๊ยตัยล๊าว~ ท่านพ่อนี่หว่า~


     "ท่านพ่อ..."


     "ลูกควรนอนพักนะคะลูก"


     "ลูก...อยากกลับบ้าน"หืม ใครมากับท่านพ่อ อ้อ ราชาไมนอสนี่เอง ที่แท้ก็นึกว่าใคร ราชาไมนอสที่หวังแอ้มท่านพ่อ...หึ ข้าไม่ให้หรอก... "ฮึก ลูกอยากกลับบ้านท่านพ่อ ลูกกลัว ลูกเหงา"บีบน้ำตาแป๊ป วัน ทู ทรี โก!!! เดี๋ยว อะไรเนี่ยเรา


     "แต่..."


     "ลูกเหงาท่านพ่อ ฮือ ลูกเหงา~"


     "ขอรับๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับกันนะขอรับ เจ้าจะมายืนอมยิ้มอะไร! ไปคืนภาษีราษฎรไป!"


     "แต่..."


     "อย่าแต่! มาทางไหนก็ไปทางนั้น ก่อนกลับแวะจ่ายค่ายาให้ลูกข้าด้วยขอรับ ข้อหาที่ทำข้าหงุดหงิดมาตลอดทาง ไม่ไปข้าเตะนะ!"ใหญ่กว่าราชาก็พ่อข้านี่แหละ เอาล่ะเว้ย เอาล่ะวา~ ประชาหน้าใสจ๋า ควรเปลี่ยนราชาตะละลา~ เดี๋ยวๆ ไม่ใช่ละๆ


     หลังจากนั้น ข้าก็ได้แต่เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับออกมาอีกที ก็เห็นท่านพ่อกำลังยืนกดโทรศัพท์เหมือนจะโทรหาใครสักคน พอเห็นข้าออกมา ก็พาข้ากลับทันที พอลงถึงด้านล่าง ราชาก็เอายามาให้และอธิบาย ท่านพ่อก็ได้แต่พยักหน้ารับ รับยามาและพาข้ากลับ แต่ก่อนกลับยังแวะหยอกราชาว่า มาเองได้ ก็กลับเองได้ ทางใครทางมัน ทำเอาราชาหงอยเลยทีเดียว บอกเลยว่าข้าเกลียดราชาศัพท์!


     แต่ว่าบ้านหลังเล็กๆ ในจินตนาการของข้า มันจะเป็นเช่นไรกันนะ คิก~ แค่คิดก็น่าจะชอบ หลังเล็กๆ น่ารัก งั้นหรอ คงจะไม่โอ่อ่าจนน่าหงุดหงิดนะ... น่าจะนะ~


+++++++++++++++++++++++++++++++++


     สวัสดีจ้าผู้อ่านทุกท่าน~ ไรต์งงมาก ตอนแรกยังไม่ทันออก ผู้ติดตามถึงสี่ราย หรือไรต์ตาฝาดไปนะ ฝากกดติดตาม และคอมเมนต์กันเยอะๆ ฝากกดเป็นกำลังใจให้ไรต์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ~


     อ้อ แล้วก็ อ่านไม่ผิดนะคะ แม่นางที่อยู่ร่างมิเกล(อายุ 15) จริงๆ นั้นอายุปาไปเลข 4 ตอนกลางแล้วค่า~ อดีตเป็นเจ้าแม่มาเฟีย ปัจจุบันจะเป็นคุณหนูหิวโหย(?) โหยหาความรักความเมตตา(?) ไม่ใช่ละ โหยหาแต่อาหารค่า~ ฝากติดตามด้วยนะเธอๆ ทั้งหลาย เจอกันตอนหน้า ชะแว๊บ~ บาย~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น