ใจเผลอรัก (พรรษชล - การะเกด)

ตอนที่ 5 : ...๔ความบังเอิญคือโชคชะตา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    2 ก.ค. 58



บทที่ 4

ความบังเอิญคือโชคชะตา

แผนกกุมารเวชของโรงพยาบาลเต็มไปด้วยผู้ป่วยเด็กที่รอการรักษา พักนี้โรคตาแดงกำลังระบาด ผู้ปกครองส่วนใหญ่พาบุตรหลานมาเข้ารับการรักษา แพทย์หญิงนิศมา แพทย์หญิงดาวิสาและนายแพทย์หม่อมหลวงพรรษชลต้องทำงานหนักในวันนี้ กว่าคุณหมอทั้งสามจะได้พักก็ปาไปเที่ยงวัน ทั้งสามคนชักชวนกันไปทานกลางวันที่ร้านประจำซึ่งตั้งอยู่ข้างโรงพยาบาลซึ่งก็คือปากทางเข้าซอยเป็นใจนั่นเอง

ร้านป้าแจ่มคือสถานที่ซึ่งหมอและพยาบาลส่วนใหญ่ชอบมาฝากท้อง ป้าแจ่มเป็นหญิงวัยห้าสิบที่ยัง...แจ่มว้าวสมชื่อ วันไหนป้าไม่ผัดหน้าขาว ทาลิปสติกสีแดงหมอและพยาบาลส่วนใหญ่มักจะถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เพราะเกรงว่าป้าแกจะไม่สบายไป กลิ่นผัดกะเพราโชยมาตามลม เล่นเอาคุณหมอที่เพิ่งได้พักท้องร้องโครกครากไปตามๆ กัน เนื่องจากเมื่อเช้าทั้งสามต่างมีแค่กาแฟและขนมปังเท่านั้น

“ต้ายยย...ลมอะไรหอบมาค้า หมอน้ำ” สาวใหญ่วัยสี่สิบแปดร้องทักคุณหมอหนุ่มผู้เป็นขวัญใจของผู้คน ความไม่ถือตัวของชายหนุ่มทำให้ผู้คนที่ได้พบปะพูดคุยต่างประทับใจ แจ่มเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

“ลมคิดถึงป้าแจ่มนะสิค้า” ดาวิสาเป็นคนตอบแทน ส่งสายตารู้ทันไปให้คนชอบจ้องใบหน้าหล่อของหมอน้ำ

แจ่มค้อนประหลับประเหลือกให้ “ถามหมอน้ำหรอกค่ะ หมอฟ้าตอบแทนทำไมกันเนี่ย แบบนี้ป้าก็อดได้ยินเสียงหล่อๆ ของหมอน้ำพอดี”

ได้ยินดังนั้นคุณหมอทั้งสามจึงหัวเราะร่วน โดยเฉพาะคนที่ถูกมองว่าเสียงหล่อยิ่งขำ

“ขอกระเพราหมูสับครับป้าแจ่ม” คนเสียงหล่อบอก

“รับแซบค่า ป้าจะทำให้สุดฝีมือเลย” แม่ครัวยิ้มรับหน้าแป้น

“หูย... สุดฝีมือแต่พี่หมอน้ำคนเดียว ของหมอฟ้ากับหมอนิจะอร่อยไหมน้อ”

“นั่นสิ ป้าแจ่มรู้อะไรไหมคะว่าหมอผู้ชายที่โรงพยาบาลแอบเขาเขม่นหมอน้ำ เพราะป้าแจ่มรักไม่เท่ากัน” นิศมากระเซ้าสำทับด้วยสีหน้าล้อเลียน

“ต๊าย ป้าก็รัก เกือบ เท่าๆ กันนั่นแหละค่า เพียงแต่หมอน้ำแกสุภาพ ไม่ค่อยพูด ไม่กะล่อนเหมือนหมอผู้ชายอย่างหมอภัทรนี่ค้า”

ผู้คนละแวกนั้นต่างหัวเราะกันร่วน ด้วยรู้ว่าหมอผู้ชายที่ถูกกล่าวถึงนั้นคือภัทรศัย ทั้งสองเป็นที่กล่าวขานกันอย่างโจษจันเกี่ยวกับเรื่องการเข้าเวร ใครๆ ต่างหลีกเลี่ยงอยู่เวรพร้อมภัทรศัยผู้ซึ่งมีดวง เยิน อยู่เวรทีไรคนไข้เยอะทุกที ผิดกลับหมอน้ำผู้มีดวง คุณชาย สมกับบุคลิกและยศนำหน้าชื่อ

เมนูข้าวกะเพราหมูของหมอน้ำดึงดูดสายตาคนในร้าน ปริมาณหมูที่โปะบนข้าวจนจะล้นจานทำให้ผู้พบเห็นต่างยิ้มขำไปตามๆ กัน รวมถึงนิศมาและดาวิสาด้วย ผิดกลับคนที่เป็นขวัญใจป้าแจ่ม จากที่หิวข้าวตอนนี้รู้สึกหนักท้องไปตั้งแต่ยังไม่กินเลยทีเดียว ชายหนุ่มรับจานข้าวมาวางตรงหน้า เขายังไม่ลงมือกินเพราะรอของสองสาว ดาวิสาที่นั่งข้างกันแอบอมยิ้ม นิศมาเห็นท่าทางของเพื่อนเข้าก็ยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง ทั้งเธอและดาวิสาต่างก็แอบมีใจให้กับพรรษชล หากแต่ชายหนุ่มกลับไม่เคยรับรู้ หมอน้ำวางตัวสุภาพเป็นกันเองก็จริง แต่ไม่เคยให้ความหวังใคร นิศมารู้ว่าทั้งเธอและดาวิสาต่างรู้ดี เลยได้แต่ แอบรัก เขาต่อไปอย่างเงียบๆ

“พี่หมอน้ำกินหมูทอดไหมคะ” ดาวิสาที่สั่งข้าวหมูทอดถามเมื่อรับจานข้าวมาวางตรงหน้า

“ไม่ครับ ขอบคุณ หมอฟ้ากับหมอนิจะแบ่งกะเพราหมูของผมไปกินบ้างไหม” เขาปฏิเสธและถามกลับอย่างเอื้อเฟื้อ คุณหมอทั้งสองส่ายหน้าปฏิเสธ นิศมามองจานข้าวผัดกุ้งของตัวเองตาปรอย ตั้งใจจะถามว่าเขาอยากกินกุ้งไหม แต่หมอฟ้าชิงถามก่อน หญิงสาวถอนหายใจก่อนก้มหน้าก้มตากินข้าวกลางวัน

“ตอนบ่ายฟ้าขอราวนด์กับพี่หมอนะคะ” ดาวิสาชวนคุยอย่างสนิทสนมทั้งที่ตัวเธอและพรรษชลเพิ่งได้ร่วมงานกันไม่ถึงห้าเดือนด้วยซ้ำ ผิดกลับพรรษชลที่ยังคงเรียกพวกเธอขึ้นต้นด้วยหมอทุกคำ

“ครับ” เสียงนุ่มทุ้มตอบมาอย่างสุภาพ

“แล้วตอนเย็นพี่หมอน้ำกินข้าวที่ไหน มีร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่เราไปลองชิมดูไหมคะ”

“ตอนเย็นผมต้องกลับไปกินข้าวกับตายายน่ะครับ”

“อ้าว กลับบ้านคุณตาหรอกหรือคะ แหม...เสียดายจริง ฟ้าล่ะอยากรู้ว่าที่บ้านมีอะไรดีๆ พี่หมอน้ำถึงกลับบ้านบ่อย”

พรรษชลยิ้มมุมปากอย่างสุภาพ “คุณยายทำกับข้าวอร่อยนะครับ อาการที่บ้านก็ดีด้วย”

“อุ้ย จริงเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นวันหลังฟ้าขอไปบ้านพี่หมอน้ำบ้างได้ไหมคะ”

“ครับ วันหลัง...”

นิศมาที่ฟังอยู่เงียบๆ อมยิ้ม วันหลัง หญิงสาวเงยหน้ามองดาวิสาที่มีสีหน้าจืดเจื่อนลงนิด แน่นอนว่าอีกฝ่ายคงเข้าใจความหมายของคำว่าวันหลัง ซึ่งไม่มีวันมาถึง... หญิงสาวเบนสายตาไปทางพรรษชล เขาวางตัวแบบนี้กับทุกคนอย่างเสมอต้นเสมอปลาย สิ่งที่ดาวิสาทำเมื่อสักครู่คือการล้ำเส้นโดยแท้

ส่วนดาวิษาที่ก้มหน้าก้มตากินอยู่นั้นกำลังขมขื่นในใจอย่างที่สุด หลายครั้งที่ทำใจกล้าหน้าด้านเป็นฝ่ายรุกเพื่อหวังจะก้าวข้ามเส้นความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานกับคนสนิท แต่ดูเหมือนพรรษชลจะยืนกรานให้เธอยืนอยู่ที่เดิม ที่ๆ เธอไม่เคยต้องการ ดาวิษาเคยถามตัวเองว่าเธอไม่ดีตรงไหน ก็พบว่าเธอนั้นเป็นหญิงที่เพียบพร้อมคนหนึ่งเลยทีเดียว ชาติตระกูลแม้ไม่ได้มีเชื้อเจ้า แต่พ่อแม่เธอก็มีกิจการร้านขายวัสดุก่อสร้างที่ใหญ่โต รูปร่างหน้าตาเธอก็ไม่ได้จืดชืดธรรมดาเหมือนนิษมา ออกจะค่อนไปทางสวยหวาน แต่ทำไมนายแพทย์หม่อมราชวงศ์คนนี้ถึงไม่ชายตาแลเธอสักนิด

...หรือว่าเขาจะมีคนที่หมายตาเอาไว้แล้ว?

 

พรรษชลราวนด์วอร์ดพร้อมกับดาวิสา คุณหมอสาวที่อายุน้อยกว่าคอยซักถามชวนพูดคุยตลอดเวลา ชายหนุ่มคอยตอบคำถามอย่างสุภาพเสียจนนางพยาบาลที่พบเห็นเข้าเอาไปเม้าท์ว่าคุณหมอน้ำนั้นนอกจากหล่อแล้วยังใจดีอีกด้วย หากแต่ภาพหมอน้ำเดินเคียงคู่กับหมอฟ้าทำให้หลายคนที่หมายตาคุณหมอหม่อมราชวงศ์แอบไม่พอใจ

“เดี๋ยวนี้หมอฟ้าแกเริ่มออกตัวแรง” พยาบาลสาวหันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมงาน

“อืม เมื่อตอนเที่ยงก็เห็นไปกินข้าวด้วยกัน”

“เห็นพี่ตุ้มเม้งแกว่าได้ยินหมอฟ้าชวนหมอน้ำน่ะ” ตุ้มเม้งที่กล่าวถึงนี้คือบุรุษพยาบาลร่างใหญ่ ผู้ซึ่งค่อนข้างสนิทกับพรรษชล แถมยังมีหน้าที่คอยกระจายข่าวหมอน้ำสู่พยาบาลสาวๆ ฟัง การที่พรรษชลมีคะแนนความสนใจพุ่งขึ้น ส่วนหนึ่งมาจากนายตุ้มเม้งผู้นี้เอง เหตุเพราะปลื้มคุณหมอเป็นการส่วนตัว จึงเที่ยวพูดเที่ยวเล่าให้คนโน้นคนนี้ฟัง

“อาจจะชวนเพราะเป็นเพื่อนร่วมอาชีพกันหรอกมั้ง” พยาบาลอีกคนขัดขึ้นตามประสาคนมองโลกในแง่ดี

“ให้มันจริงเถอะ ฉันกลัวจะมีอย่างอื่นแอบแฝง อย่างหมอน้ำน่ะ หลุดจากมือพวกเราไปฉันก็อยากให้ได้ผู้หญิงที่ดีกว่าหมอฟ้า”

“หือ แกว่าหมอฟ้าไม่เหมาะกับหมอน้ำเหรอ”

“ไม่เหมาะเอามากๆ พวกแกน่ะไม่รู้อะไร วันที่ฉันเอาเอกสารไปไว้ที่ห้องหมอน้ำน่ะ ฉันเผลอมองหมอน้ำนิดเดียวหมอฟ้าก็หันมาจิกตาใส่ฉันแล้ว แถมพอหมอน้ำเงยหน้าขึ้น แม่คุณก็ฉีกยิ้มหวานทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแน่ะ ฉันล่ะเกลียดจริงๆ คนตีสองหน้า”

“แหม... เขาหมายตาไว้ ก็คงจะหวงเป็นธรรมดาแหละน่า”

“ไม่ธรรมดาย่ะ อย่างหมอน้ำน่ะต้องได้ผู้หญิงที่ไม่ขี้หึงเท่านั้น ไม่งั้นชีวิตคงหาความ สงบสุข ไม่เจอหรอก ก็หมอน่ะหล่อออกปานนั้น!

ทั้งหมดพูดคุยกัน โดยที่ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้า คุณหมอหนุ่มจะมีแฟนที่ ขี้หึงมากๆ ส่วนคุณหมอเองก็ต้องคอยทำตัวหึงเธอผู้นั้นแทบจะตลอดเวลาอีกด้วย

 

ใบแก้ว เบอเกอร์รี ตั้งอยู่บริเวณหัวมุมซอยเป็นใจหนึ่ง ใบแก้วฯ คือร้านขายเบอเกอร์รีที่มีมุมทานกาแฟและเค้กอร่อยๆ ตั้งอยู่หน้าร้าน เจ้าของร้านเป็นน้องสาวของเจ้าของหอพักกิ่งไผ่ที่พรรษชลพักอยู่ ภายในร้านตกแต่งสไตล์วินเทจเน้นโทนสีฟ้าสบายตา ด้านข้างเคาท์เตอร์มีจักรยานรุ่นเก่าตั้งวาง ตระแกรงหน้ารถมีดอกไม้ปลอมหลากสีสันประดับ ผนังติดนาฬิกาลายดอกไม้ บนเคาท์เตอร์มีกระถางดินเผาเล็กๆ ใส่ดอกไม้ดอกเล็กๆ น่ารักวางอยู่อีกด้วย

เจ้าของร้านสาวยิ้มต้อนรับลูกค้าประจำ พรรษชลยิ้มตอบให้หญิงสาว สั่งเค้กกล้วยหอมของโปรดของยาย และสั่งกาแฟสดสำหรับตัวเอง หากวันไหนเลิกงานแล้วจะกลับบ้าน เขามักแวะมาซื้อขนมไปฝากยายเสมอ ส่วนของตาเสือนั้นของหวานไม่ต้อง แค่แวะไปให้เห็นหน้าก็ดีใจแล้ว ชายหนุ่มนั่งรอกาแฟที่มุมหนึ่งของร้าน สายตาเหลือบมองเจ้าของร้านตัวเล็กที่ก้มๆ เงยๆ อยู่หลังเคาท์เตอร์ เธอมีชื่อเดียวกับชื่อร้าน

ใบแก้ว เป็นน้องสาวของ กิ่งไผ่ เพื่อนสมัยมัธยมต้นของเขา

“พี่หมอน้ำ แก้วขอฝากเค้กไปให้ยายจำเนียรสักสองชิ้นนะคะ ส่วนตาเสือน่ะ พี่กิ่งเขาฝากของดีเอาไว้เมื่อสองวันก่อน” พรรษชลยิ้มขำ ของดีที่ว่านี้คงไม่พ้นเหล้าจากต่างประเทศ กิ่งหรือกิ่งไผ่ชอบเดินทางไปท่องเที่ยวบ่อยๆ และทุกครั้งจะต้องมีของมาฝากเขาหรือไม่ก็ตายายเสมอ

“กิ่งกลับมาจากอเมริกาแล้วเหรอแก้ว”

“กลับมาได้สามวันแล้วค่ะ เห็นถามหาพี่หมอน้ำอยู่นะ แต่วันนี้ขึ้นไปทำธุระกรุงเทพน่ะคะ”

“อืม”

เสียงตอบรับสั้นๆ ของชายหนุ่มทำให้ใบแก้ววางมือจากถุงขนม หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองพรรษชลผู้ครั้งหนึ่งเกือบได้เป็น พี่เขย เธอ ตอนกิ่งไผ่เรียนมัธยมต้น เธอยังเรียนแค่ประถมปีที่สี่ ถึงจะเด็กแต่ด้วยความที่เป็นคนช่างสอดรู้ทำให้เธอรู้ว่าคุณหมอน้ำขวัญใจคนทั้งโรงพยาบาลครั้งหนึ่งเคยขายขนมจีบให้พี่สาวเธอ ใบแก้วยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต พรรษชลมาพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างคาวี ชายหนุ่มที่ดิบเถื่อนฮาร์ดคอได้อย่างคงเส้นคงวา ผู้ชายที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ภรรยานิสัยอ่อนหวานแถมสวยอีกด้วยสิ ตอนที่พรรษชลมาบ้านเธอ คาวีจะมาด้วยทุกครั้ง ใบแก้วเคยคิดว่าการที่พี่สาวเธอไม่ยอมคบพรรษชลเป็นแฟน อาจเป็นเพราะคาวีก็ได้ สองหนุ่มตัวติดกันตลอด จนบางครั้งมีเพื่อนในห้องแอบแซวว่าทั้งสองเป็น คู่เกย์ เรื่องนี้เธอได้ยินจากปากกิ่งไผ่

ทุกวันนี้ทั้งกิ่งไผ่และพรรษชลต่างยังโสด ลึกๆ แล้วใบแก้วแอบเชียร์ให้ทั้งสองคบหากัน ขัดก็แต่เรื่องที่พี่สาวเธอชอบเดินทางท่องเที่ยว แต่พรรษชลนั้นประกอบอาชีพที่ไม่ค่อยจะมีเวลาท่องเที่ยวนานๆ นี่สิ ฝ่ายพ่อแม่เธอท่านก็ต่างคอยลุ้นคอยเชียร์พูดกรอกหูพี่สาวแทบทุกวัน พ่อถึงขนาดเคยบอกว่าหมายหมั้นปั้นมืออยากได้นายแพทย์หม่อมหลวงผู้นี้เป็นเขยใหญ่ด้วยซ้ำ ส่วนแม่ถึงไม่พูดแต่เธอก็มองออกว่าพอใจชายหนุ่มมากถึงมากที่สุด ส่วนเธอยินดีรับพรรษชลเป็นพี่เขยตั้งแต่ตอนอยู่ประถมแล้ว อย่างไรก็ตาม...เธอขอภาวนาขอให้กิ่งไผ่หยุดเอ้อระเหยลอยลมออกท่องเที่ยวตามประเทศต่างๆ เสียที

เสียงกุ๋งกิ๋งของโมบายหน้าร้านดังขึ้นยามที่ประตูถูกเปิด หญิงสาวร่างโปร่งเพรียวเดินฉีกยิ้มเข้ามาในร้าน ใบแก้วยิ้มตอบลูกค้าที่มาได้สี่ห้าครั้งแล้ว การะเกดค้นพบร้านเค้กแสนอร่อยนี้ได้เพราะคาวีแนะนำ เธอชอบเค้กส้มของร้านใบแก้ว ชอบขนาดเคยมาซื้อเป็นปอนด์ไปไว้กินที่บ้านพี่เขย

“เค้กส้มที่สั่งไว้สองปอนด์ได้ไหมคะ” สาวลูกครึ่งถามอย่างเป็นกันเอง ใบแก้วยิ้มปลื้ม เธอเชื่อในฝีมือการทำเค้กของตัวเอง แต่พอเจอลูกค้าที่ชอบขนาดสั่งติดๆ กันนี่อดปลื้มไม่ได้ แถมคนสั่งยังสวยและหุ่นดีมากๆ ด้วยสิ

“ได้แล้วค่ะ แก้วให้เด็กใส่กล่องไว้ให้แล้วค่ะพี่”

“ขอบคุณค่ะ งั้นเกดสั่งโกโก้ร้อนแก้วหนึ่งนะคะ ทานที่นี่แหละค่ะ”

เสียงสนทนาระหว่างแม่ค้ากับลูกค้าทำให้พรรษชลเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารที่ทางร้านมีไว้บริการลูกค้า ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นฉายแวววูบไหว  มือที่ถือนิตยสารนิ่งค้าง

ส่วนหญิงสาวที่หมุนตัวหันหลังให้เคาน์เตอร์เพื่อมองหาที่นั่งก็ชะงักค้าง ดวงตาสีฟ้าที่ล้อมกรอบด้วยแพขนตาดกหนาเบิกกว้าง ริมฝีปากอิ่มเต็มสีกุหลาบเผยอออกเล็กน้อย

ใบแก้วเงยหน้ามองลูกค้าสาวที่ไม่ยอมขยับ หญิงสาวมองตามสายตาของการะเกดไปแล้วก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่านี่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพี่สาวอย่างแน่นอน ใบแก้วไม่เคยเห็นพรรษชลมองพี่สาวเธอตาค้างแบบนี้ เขาไม่เคยหลุดมาดสุขุมอย่างนี้มาก่อน

“คุณเกด” พรรษชลตั้งสติได้ก่อนจึงทักหญิงสาว

“เอ่อ พะ...คุณหมอ” คนเสียศูนย์มากกว่าเกือบเรียกชายหนุ่มว่า...พี่หมอ ถึงอย่างนั้นพวงแก้มนวลเนียนก็ขึ้นสีแดงเรื่อให้อีกฝ่ายจับความรู้สึกเขินอายได้

“ถ้าไม่รังเกียจ มานั่งด้วยกันสิครับ” พลาดจากครั้งที่แล้ว คราวนี้ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยโอกาสให้สูญเปล่า

การะเกดรู้สึกเหมือนโดนสะกด ขาเธอก้าวไปโดยที่สมองไม่ได้สั่งการ รู้ตัวอีกทีก็นั่งตรงข้ามเขาเสียแล้ว แถมเธอยังสบเข้ากับดวงตาคมภายใต้แว่นตารูปทรงทันสมัย นับว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่สวมแว่นได้ดูดีมากเลยทีเดียว ผิวเขาขาวพอๆ กับเธอ ดวงตาใต้แว่นนั้นคมกริบเสียจนเธอไม่กล้าสู้สบตาเขานาน การะเกดไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็ก หากแต่เธอสูงเพรียวเหมือนนางแบบ กระนั้นพรรษชลผู้นี้ก็สูงกว่าเธอ

“มาคนเดียวเหรอครับ”

“ค่ะ เอ่อไม่ใช่ค่ะ คือพอดีเกดออกมาพร้อมพี่มะกอกกับแต้ว สองคนนั้นไปซื้อของที่ตลาดน่ะค่ะ เกดเลยขอมารอที่นี่” หญิงสาวตื่นเต้นจนลิ้นพันกัน สมองเบลอจนพูดผิดพูดถูก การะเกดแอบสบถด่าตัวเองในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำท่าเบอะๆ ต่อหน้าเพศตรงข้าม แต่ไหนแต่ไรมาเธอเป็นคนมีความมั่นใจ แต่ตอนนี้...กลับไม่มีเหลือสักนิด!

พรรษชลยิ้ม “แล้วสองคนนั้นไปนานไหมครับ”

“สักชั่วโมงได้ค่ะ เกดเลยมารอที่นี่” แม้ไม่เข้าใจว่าเขาถามทำไม แต่เธอก็ตอบ ปกติมีหนุ่มมาซักไซ้นี่เธอเหวี่ยงไปแล้ว

“งั้นกลับกับพี่ก็ได้ พี่จะกลับบ้านตายายพอดี เอ่อ ถ้าคุณเกดไม่รังเกียจที่จะซ้อนมอเตอร์ไซค์พี่นะครับ”

คำว่า รังเกียจ คือตัวแปลหลัก หากเธอปฏิเสธนั่นแสดงว่าเธอรังเกียจ แต่ถ้าเธอตอบรับก็แสดงว่าเธอไม่รังเกียจเขาอีก ฮ่วย... หญิงสาวได้แต่สบถอยู่ในใจ ช่างเป็นคำชักชวนง่ายๆ แต่แฝงความนัยบางอย่างที่แม้แต่เธอก็ไม่กล้าค้นหา ว่าภายใต้ประโยคนั้นมีความหมายใดซุกซ่อนอยู่

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ” คำตอบนี้เธอไม่ได้กลั่นจากสมองเลยสาบาน!

แวบหนึ่งเธอเห็นแววตำหนิผาดผ่านดวงตาภายใต้แว่นคู่นั้น แต่ความรู้สึกประหลาดๆ ทำให้เธอละความสนใจไปจากมัน การที่เธอยอมตกลงนี่มันน่าแปลก เธอแทบไม่เคยไปไหนมาไหนกับผู้ชายอื่นที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องเลย ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่มันเกิดขึ้น แล้วถ้าไปถึงฟาร์มมากบารมี พี่สาวพี่ชายเธอพบเข้า ทุกคนก็คงรู้สึกแปลกใจไม่ต่างจากเธอ

พอคิดถึงพี่สาวพี่ชายคิ้วโก่งเรียวที่ถูกเขียนด้วยดินสอสีน้ำตาลอ่อนก็ขมวดเข้าหากันเป็นปม

“ซวยแล้วไหมล่ะ” ประโยคนี้หลุดออกจากปากการะเกด

“อะไรไรนะครับ” พรรษชลที่จับตามองหญิงสาวอยู่ตลอดถามทั้งๆ ที่ได้ยินเต็มสองหู เขาถามเพราะไม่เข้าใจว่าเธอจะซวยอะไร

“อ๋อ เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ ไปกันเลยไหมคะ” ตอนนี้พุทธชาดน่าจะออกไปดูโคกับคาวี บุษบาดูลูกอยู่ในบ้าน อัญชันน่าจะทำงานไม่ก็งีบหลับเพราะทำงานจนดึก กลับบ้านตอนนี้นับเป็นช่วงเวลาที่ปลอดภัยยิ่งนัก หมอรักไม่ต้องมาฟันธง!

“หือ ไม่กินโกโก้ก่อนเหรอครับ” พรรษชลหันไปยิ้มให้ใบแก้วที่เดินมาเสิร์ฟเครื่องดื่มพอดี สีหน้าสงสัยที่ปกปิดไม่มิดของอีกฝ่ายทำให้ชายหนุ่มยิ้มมุมปากแต่ก็ไม่อธิบายอะไรมากไปกว่านั้น ได้แต่เลื่อนแก้วโกโก้ร้อนส่งให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา

“ขอบคุณค่ะ” การะเกดขอบคุณแล้วรีบยกแก้วขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว แค่กๆ หญิงสาวสำลักโกโก้ร้อน ปากสีกุหลาบแดงแจ๊ด พรรษชลคว้าทิชชู่โน้มตัวไปเช็ดปากให้หญิงสาว นิ้วเรียวนุ่มของชายหนุ่มค่อยๆ เกลี่ยริมฝีปากแดงอย่างแผ่วเบา กระไออุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้วลงสู่ริมฝีปากแดง

ราวกับเวลาและสรรพสิ่งรอบตัวหยุดนิ่ง สองหนุ่มสาวสบตากัน...

ใบแก้วที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเบิกตามองค้าง เธอจับตาดูท่าทางของทั้งสองด้วยความหวั่นใจ  อาการนิ่งงันสบตากัน ห่วงใยกัน เขินอายต่อกันนั้นหาใช่ความรู้สึกที่พึงมีต่อคนแปลกหน้า หากชักช้าพี่สาวเธอคง ชวด จากพรรษชลแน่แล้ว กิ่งไผ่อายุสามสิบเอ็ดปีเท่าพรรษชล พี่สาวเธอหาผู้ชายมาแต่งงานด้วยยากเพราะเกินวัยสามสิบมาแล้ว

“เอ่อ แก้วให้เด็กไปซื้อยามาให้ดีไหมคะ” เจ้าของร้านสาวแทรกภวังค์ของหนุ่มสาว พรรษชลกะพริบตาขึ้นก่อน ส่วนการะเกดรีบถอยห่างจากนิ้วมือนุ่มๆ ที่เกลี่ยริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา

“ไม่ต้องหรอกแก้ว” ชายหนุ่มมองไปยังปากอิ่มที่ยังแดง

“เป็นไม่เยอะหรอก เราไปกันเลยนะครับ คุณเกด”

คำเรียกขานอย่างเป็นทางการ เสมือนมีดคมกวัดแกว่งมวลผีเสื้อสีสวยที่บินอยู่รอบตัวให้ตายตก การะเกดพยักหน้าโดยไม่สบตาเขา ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งได้พูดคุยกับเขา เธอก็ยิ่งไม่เข้าใจตัวเอง แค่เขาปรายตา แค่สัมผัสเล็กๆ หรือแค่คำพูดที่หลุดจากปากเขามันก็สามารถส่งผลต่อความรู้สึกเธอได้โดยตรง เธอคงบ้าไปแล้ว!

 

คาวาซากิ บีวัน ตระหง่านอยู่หน้าร้าน ตอนเข้ามาเธอแอบชำเลืองมองพร้อมทั้งเปรียบเทียบมันกับรถของคาวี คันนี้นับว่าดูใหม่กว่า กระนั้นก็น่าจะผลิตในปีไล่ๆ กัน ของคาวีเป็นอีกยี่ห้อซึ่งนำมาดัดแปลงด้วยการต่อพ่วง ส่วนคันนี้เอ่อ... หญิงสาวหันไปรับหมวกกันน็อคจากเจ้าของรถ เค้กของเธอและขนมของพรรษชลถูกฝากไว้ที่ร้าน พอมะกอกกับแต้วซื้อของเสร็จแล้วจะแวะมาเอา พรรษชลเป็นคนโทร. ไปบอกด้วยตัวเอง

“เราจะนั่งคันนี้ไปบ้านจริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวถามขึ้นด้วยเสียงหวาดๆ จากที่นี่ไปถึงฟาร์มมากบารมีมันตั้งหกสิบเจ็ดสิบกิโลเมตรเชียวนะเว้ย

เรา กับบ้าน สร้างความรู้สึกประหลาดทว่าอุ่นซ่านแก่ชายหนุ่ม

“ครับ รับรองถึงอย่างปลอดภัย เวลาพี่กลับบ้านทุกครั้งก็ขับคันนี้ครับ ไปก่อนนะแก้ว ฝากขอบใจกิ่งด้วยนะ” ท้ายประโยคชายหนุ่มหันไปพูดกับใบแก้วที่ออกมาคอยส่ง ซึ่งเขาก็รู้อีกนั่นแหละว่าเพราะอะไร หากแต่เลือกจะไม่อธิบายใดๆ กับใบแก้ว

การะเกดนั่งตัวเกร็งอยู่ด้านหลัง พอรถมอเตอร์ไซค์เริ่มวิ่งออกถนนใหญ่หญิงสาวจึงขยับตัวเข้าไปใกล้คนขับอีกนิด พร้อมทั้งใช้มือจับด้านข้างเสื้อแจ็กเก็ตยีนสีดำ ตลอดทางชายหนุ่มไม่ได้ชวนเธอพูดคุย เหมือนต่างฝ่ายต่างนั่งเกร็งๆ ไปด้วยกันตลอดทาง กระทั่งเข้าเขตหมู่บ้านโคกอีเม้งซึ่งมีแยกเข้าก่อนถึงแยกเข้าบ้านดงมะไฟและดงมะเฟือง ทั้งสามหมู่บ้านมีทางเชื่อมต่อกัน ตอนเลี้ยวพรรษชลหันมาบอกว่าขอแวะไปหาตายายก่อน แล้วจะพาเธอไปส่งพร้อมขอกินข้าวเย็นที่มากบารมีฟาร์มเสียเลย

มอเตอร์ไซค์สีดำชะลอความเร็วลงเมื่อสองข้างทางเป็นสวนทานตะวัน ชาวบ้านละแวกนี้ส่วนใหญ่มีอาชีพทำการเกษตร ถัดจากสวนทานตะวันเป็นสวนดาวเรืองซึ่งก่อนถึงวันพระมีแม่ค้ามารับถึงสวน การะเกดซึ่งยังไม่เคยผ่านมาแถวนี้มองอย่างตื่นตาตื่นใจ

“นั่นใช่ดอกคอสมอสไหมคะ พี่หมอน้ำ” คนที่มัวตื่นตาตื่นใจกับวิวรอบด้านชะโงกหน้าไปถามคนขับ ทุ่งดอกไม้ที่ยาวสุดลูกหูลูกตาด้านหลังเป็นทิวเขาไกลลิบนั่นช่างงดงามจนน่าหลงใหล

พี่หมอน้ำ อมยิ้มอยู่ภายใต้หมวกกันน็อก มองไปที่พุ่มดอกคอสมอสซึ่งเจ้าของสวนปลูกไว้บริเวณป้ายหน้าสวน

“ใช่ครับ ตาเสริมคงเอามาปลูกไว้ เจ้าของสวนชื่อเสริมแกปลูกดาวเรืองขายมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ แล้วครับ” เขาอธิบายเสียละเอียดยิบ การะเกดกลั้นยิ้มไว้แทบไม่อยู่ เห็นเขาเงียบๆ แต่บางทีก็ช่างพูดเหมือนกัน ตอนแรกเธอรู้ว่าเขาเป็นเพื่อนกับคาวีก็รู้สึกแปลกใจ ไฟกับน้ำญาติดีกันได้ด้วย! ครั้นพอมาคิดอีกที... บางทีคาวีกับพรรษชลอาจมีนิสัยบางอย่างที่เหมือนกันก็เป็นได้ เพียงแต่พรรษชลสามารถซุกซ่อนมันไว้ได้ดีภายใต้ท่าทางสุขุมและรอยยิ้มเป็นมิตร

“ดีจังเลยนะคะ ได้ทำอาชีพที่ตัวเองรัก” ความเร็วของรถช้าลงอีกสเต็ปโดยที่หนุ่มสาวไม่รู้ตัว พรรษชลพบว่าหญิงสาวพูดคุยเก่งทีเดียว ไม่ได้หยิ่งเหมือนอย่างที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกเห็น เป็นคนสวยจะหยิ่งก็ไม่เห็นแปลก แต่สวยแล้วไม่หยิ่งเขาเลยชวนคุยไม่ขาดปาก

“แล้วคุณเกดล่ะครับ ชอบทำสวนทำไร่ไหม”

“ไม่ชอบค่ะ แต่เกดชอบธรรมชาติ”

“พี่ก็เหมือนกัน”

พี่ก็เหมือนกัน... เป็นประโยคบอกเล่าที่ทำให้หัวใจสาวดอกไม้เต้นคร่อมจังหวะ หญิงสาวไม่กล้าคิดต่อ ได้แต่นั่งหน้าแดงใจเต้น ดูเหมือนทุกอย่างมันไวเกินไป และก็ บังเอิญ เกินไปกับการที่เธอได้พบเขาวันนี้ เธอไม่รู้ว่า โชคชะตา กำลังเล่นตลกอะไรกับเธอ พักนี้ถึงได้ดวงสมพงศ์กับเขาอยู่เรื่อย

 

บ้านของเสือเป็นบ้านไม้สักหลังใหญ่ ทว่าผู้อาศัยมีเพียงสองคนคือเสือและจำเนียร ตอนเด็กพรรษชลและพี่น้องมาเรียนชั้นมัธยมต้นที่นี่เพราะตาเคยขอพ่อไว้ว่าอยากให้หลานมาอยู่ใกล้ๆ หลังจากจบมัธยมต้นพวกเขาก็ถูกส่งไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนนี้มีแค่เขาที่กลับมาทำงานอยู่ใกล้ๆ ตากับยาย เพราะคนอื่นๆ ต่างปักหลักอยู่ที่กรุงเทพ ชายหนุ่มจอดรถรอให้คนซ้อนลงก่อนถึงดับเครื่อง ปรายผมที่ชี้ฟูและน่าจะพันกันทำให้ชายหนุ่มอมยิ้มขำ ส่วนเจ้าของเรือนผมเงางามสีน้ำตาลอ่อนหันมาแจกค้อนให้เขาอย่างน่ารัก

“ระยะทางตั้งไกล คุณหมอขี่มาได้ไงทุกอาทิตย์คะ”

พอเธอไม่เผลอ (ใจ) สรรพนามอย่างเป็นทางการก็กลับมา

“พี่ชินแล้วครับ คุณเกดเมื่อยไหม ขึ้นไปกินน้ำบนบ้านก่อนเถอะ” เจ้าบ้านชักชวนแขกเข้าบ้านอย่างเป็นกันเอง การะเกดมัวแต่สางผมที่พันเดินตามแต่โดยดี ขึ้นบ้านแล้วตั้งใจขอยืมหวีมาสางผมที่พันกันสักหน่อย

เสือเป็นชายสูงวัยหน้าดุไว้หนวดเหมือนนายจันหนวดเขี้ยวในหนังบางระจัน ส่วนจำเนียรเป็นหญิงสูงวัยตัวเล็กผิวขาว การะเกดยกมือไหว้ผู้สูงวัยทั้งสอง เธอแอบยิ้มเมื่อเห็นแววสังเกตสังกาของเจ้าบ้านฝ่ายชาย ดูท่าจะหวงหลานชายไม่เบา ถึงได้มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทางขวางๆ อย่างนั้น

“เป็นน้องสาวหนูเดหลีหรอกหรือ ยายก็ว่าหน้าคล้ายกันอยู่นะ” จำเนียรว่าขึ้นอย่างใจดี

“แต่มีคนบอกว่าพี่เดหลีสวยและเรียบร้อยกว่าเกดเยอะเลยค่ะ” หลายคนที่ว่านี้รวมถึงพี่ชายฝาแฝดของเธอด้วย พุทธชาดมักจะบ่นกรอกหูเธอมาตั้งแต่เด็กว่าเธอนั่นน่าจะเรียบร้อยน่ารักได้สักครึ่งหนึ่งของพี่สาว

“เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้ว ยายว่าเราร่าเริงดี ใช่ไหมพี่เสือ” จำเนียรหันไปถามสามีซึ่งนั่งปั้นหน้าโหด แท้จริงแล้วเสือเป็นคนใจดี แต่มีมาดเยอะเกินไปก็เท่านั้น เสือสบตาภรรยาก่อนหันไปปะกับยิ้มแฉ่งแข่งตะวันของสาวลูกครึ่ง หัวใจคนสูงวัยอ่อนยวบ แรกๆ ก็แอบหวงหลานชายไม่น้อย แม้ไม่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้ามาด้วยสถานะไหน

“ตาเขาก็ปั้นหน้าโหดไปงั้นแหละ จริงๆ แล้วใจปลาซิวปลาสร้อยจะตาย”

“โห...ถ้าเป็นอย่างนั้นปลาซิวปลาสร้อยแถวนี้คงตัวเท่าปลาวาฬแน่ๆ เลยค่ะ”

คนที่ชักสีหน้าใส่ภรรยากระตุกยิ้มตรงมุมปาก แหม...ปลาวาฬมันตัวเล็กซะที่ไหน

“อย่ามัวแต่คุยเลย มากินน้ำกินท่าก่อน ว่าแต่ไปไงมาไงถึงมาด้วยกันได้” จากที่ไม่พูดตอนนี้เสือซักถามเป็นการใหญ่ แต่ไหนแต่ไรมาหลานชายไม่เคยพาสาวเข้าบ้าน ที่เคยพามาก็ตอนสมัยมัธยมต้นโน่น ซึ่งก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น

“ผมไปเจอคุณเกดที่ร้านแก้วครับ เลยชวนกลับมาด้วยกัน”

“หือ” เสือเลิกคิ้วหรี่ตามองหลานชายอย่างจับผิด อย่างพรรษชลนี่เหรอชวนสาวกลับด้วยกันโต้งๆ หลานเขาแต่ละคนถึงจะไม่หยิ่งแต่ก็ถือเนื้อถือตัวพอสมควร ต่อให้เป็นน้องสาวภรรยาเพื่อนก็ไม่น่าชวนกลับมาด้วยกัน ยิ่งมามอเตอร์ไซค์ด้วยแล้ว พอคิดถึงพาหนะของหลานชายแล้วเสือก็ถอนหายใจเฮือก เคยบอกหลานครั้งแล้วว่าให้เอารถที่บ้านไปใช้ แต่เจ้าคนรั้นก็ตอบปฏิเสธ เขาก็ได้แต่บ่นเป็นถึงหมอไม่รู้จักระวังเนื้อระวังตัว ไหนจะภาพพจน์อีก หลายครั้งที่เขาอยากไปขโมยไอ้จักรยานคิตตี้สีชมพูไปทิ้งขยะ ติดแต่กลัวหลานชายไปแจ้งความแล้วตำรวจจะมาจับเขา แก่แล้วก็อยากตายอยากสงบ ไม่อยากไปตายในคุก!

“เอ่อ พอดีว่าเกดติดรถพี่มะกอกเข้าเมืองค่ะ เลยไปรอที่ร้านเค้กคุณแก้ว แล้วก็เจอพี่หมอ เอ่อ คุณหมอที่นั่น” การะเกดเห็นสายตาจ้องจับผิดเลยรีบอธิบายต่อ เดี๋ยวคนสูงวัยจะหาว่าเธอมีซัมติงรองกับพรรษชล

“อ้อ แค่ บังเอิญ เจอกันอย่างงั้นสิ”

“ค่ะ / ครับ” สองหนุ่มสาวขานรับพร้อมกัน ก่อนจะหันมาสบตากัน

และแล้ว...สรรพสิ่งรอบกายก็หยุดนิ่งไปอีกครั้ง ต่อหน้าต่อตาคนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อนทั้งสอง!

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,239 ความคิดเห็น

  1. #3157 Manpoon Boon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 23:18
    ฟินดีจัง ตอนนี้
    #3,157
    0
  2. #3142 Manpoon Boon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 22:54
    ฟินดีจัง ตอนนี้
    #3,142
    0
  3. #2521 aaeylovelytaetae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 19:48
    พี่หมอน้ำฮอตหลายเด้ออออ
    #2,521
    0
  4. #2240 Yoda0147 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:03
    ตาเสือน่ารักดีค่ะ หวงหลานชายซะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 สิงหาคม 2558 / 22:13
    #2,240
    0
  5. #2239 Yoda0147 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:03
    อยากซ้อนมอไซต์ จะกอดให้แน่นเลย ฮุฮุ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 สิงหาคม 2558 / 22:11
    #2,239
    0
  6. #2238 Yoda0147 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 22:02
    อยากกินเค้กส้ม ที่สำคัญอยากกินโกโก้ อร้ายยยย ฟิน
    #2,238
    0
  7. #1639 nammol23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 10:41
    เอ่อ.....พี่หมอ จะน่ารักไปไหนเนี่ย
    #1,639
    0
  8. #1527 คนรักนิยาย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 00:08
    แหม่ๆๆๆ..บอกว่าบังเอิญ สงสัยจะบังเอิญตกหลุมรักกันและกันด้วยสิ













    พี่เจี๊ยบคะ เหมือนจะมีบางประโยคพิมพ์สลับกันอยู่นะคะ ช่วงที่คุณหมอน้ำค้างทานข้าวกับคุณหมอฟ้าหมอนิค่ะ "แอบเขาเขม่น"น่าจะเป็น "เขาแอบเขม่น"
    #1,527
    0
  9. #1288 bluecomsc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 11:17
    บังเอิญ รักเธอ ด้วยหรือป่าวค่ะ พี่หมอน้ำ
     
    #1,288
    0
  10. #1131 Kamuningka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 15:48
    เอ๊ยยย อยากเห็นคุณหมอน้ำหึงจังเลย...

    ป.ล. ว่าแต่ แววตาตำหนินี่มันมาจากอะไรอ่ะ
    #1,131
    0
  11. #926 saranyat.puk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 00:06
    อร้ายยยยยยยยยยยยยยย ยี่ห้อ เนียน ปลื้มมากกกกกกกกก
    #926
    0
  12. #831 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 09:41
    พี่หมอ หนูเกดเจอกันอีกแล้ววววว อิอิ
    #831
    0
  13. #797 LekLek2709 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 16:03
    คุณพี่หมอรูปนี้ขาว  ตี๋อินเตอร์มาก
    #797
    0
  14. #733 Gaeaterra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 16:17
    รู้สึกเขิลลลลลลลล อร๊ายยยยยยยยย >////<
    #733
    0
  15. #633 ManGvi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 17:49
    จีบสิค่าาาาาาาาาาาาาาาา
    #633
    0
  16. #606 Moly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 09:15
    ไม่รักไม่ได้แล้ว
    #606
    0
  17. #590 ปวีณ์ธิดา_เซลีน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 17:23
    กำลังฟินเลยยยยยย ทำไมต้องค้างด้วยยยยยยย
    #590
    0
  18. #589 ปวีณ์ธิดา_เซลีน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 17:22
    กำลังฟินเลยยยยยย ทำไมต้องค้างด้วยยยยยยย
    #589
    0
  19. #586 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 11:24
    ฟินอีกแล้วอ่ะ ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #586
    0
  20. #585 นินิน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 22:23
    เป็นความบังเอิญที่ถูกใจคนอ่านมากๆค่า บังเอิญบ่อยๆนะคะ
    #585
    0
  21. #582 กนกรักษ์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 22:39
    อ้ายยยยยยยยยยฆ่านู๋เล้ยยยยยค้างงงงงงกะลังฟิน มาต่อเร็วๆ
    #582
    0
  22. #580 ร่ายลีลา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 17:25
    พี่หมอน้ำจะเป็นตัวเป็นตนให้ได้จับต้องเมื่อไหร่คะสวย ใจจิขาดกับการต้องเฝ้ารอวันเว้นวันแบบนี้นะคะขอบอก
    #580
    0
  23. #578 Ryoma_Rut (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 10:41
    พี่หมอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #578
    0
  24. #575 wow_bigass (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 10:13
    พี่หมอน้ำอย่ามัวชักช้าดิรีบทำคะแนนเหอะ ก่อนที่ฟาบี้ว่าที่พ่อตาจะมาไทย หวังดีนะเนี้ยก็เลยบอก อิอิ

    #575
    0
  25. #572 Gade (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 05:36
    พี่หมอนี่มีแอบซ่อนนะเนี่ย ยิ่งอ่านขิ่งชอบอ่ะ
    #572
    0