ใจเผลอรัก (พรรษชล - การะเกด)

ตอนที่ 22 : ...๒๑ ชอบพี่ให้หนีพ่อมาแป๊บนึง ๑๐๐% / ประกาศรายชื่อผู้โชคดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    18 ส.ค. 58






บทที่ 21

ชอบพี่ให้หนีพ่อมาแป๊บนึง

แม้งานแต่งจะมีขึ้นดังเดิม แต่ที่เพิ่มเติมสำหรับพรรษชลคือความเครียด หลังงานหมั้นเขาถูกกันออกจากการะเกด ไม่มีโอกาสแม้จะพูดคุยกันโทรศัพท์ ชายหนุ่มพยายามโทร. หาการะเกดเช้าเที่ยงเย็นจนถึงดึกเลยทีเดียว แต่คนรับก็ยังเป็นว่าที่พ่อตาซึ่งทำเสียงไม่พอใจที่เขาโทร. หาลูกสาวอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งมันผิดวิสัยเอามากๆ ในเมื่อเขาหมั้นหมายกับการะเกดแล้วย่อมมีสิทธิ์โทร. หาเธอ

พรรษชลกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลตามปกติข่าวการหมั้นหมายกับลูกสาวอภิมหาเศรษฐียังคงเป็นที่สนใจของผู้คน ชายหนุ่มยังต้องตอบคำถามอย่างต่อเนื่อง นั่นเพราะหลายๆ คนที่รู้จักมักจี่ล้วนอยากเห็นหน้าคู่หมั้นของเขา ซึ่งเป็นเรื่องน่าขุ่นเคืองใจ เพราะขนาดเขาที่เป็นคู่หมั้นยังไม่ได้พบหน้าเธออีกเลย โทร. หาทีไรก็ได้แต่คำตอบเดิมๆ

ยายเกดนอนแล้ว ไว้โทร.มาใหม่

ยายเกดเข้าห้องน้ำ ท้องเสียไม่ว่างคุย

ยายเกดเลี้ยงหลานอยู่ พรุ่งนี้ค่อยโทร. มา

น้ำเสียงว่าที่พ่อตาล้วนแต่ดังวนเวียนในหัวชายหนุ่ม ไม่ว่าเขาจะเพียรโทร. หาเธอบ่อยแค่ไหน ก็เป็นเสียงพ่อเธอรับทั้งสิ้น ขนาดส่งข้อความไปหาบอกคิดถึง ก็ยังมีแค่ข้อความสั้นๆ ตอบกลับ

ขี้อยู่ไม่ว่างรับความคิดถึงใคร / กดชักโครกหนึ่งที

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครส่งมา พรรษชลรู้ถึงความไม่ชอบมาพากลเหล่านี้ แต่เพราะช่วงนี้เขาต้องอยู่เวรเลยได้แต่ทำใจร่มๆ ตั้งใจว่าออกเวรเมื่อไหร่ก็จะรีบไปหาเธอที่บ้านทันที

 

ใช่ว่าพรรษชลจะรับรู้ถึงความผิดปกติคนเดียวเสียเมื่อไหร่ การะเกดเองก็รู้สึกได้เช่นกัน โทรศัพท์มือถือเธอหายไปตั้งแต่วันหมั้น หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ จะใช้โทรศัพท์บ้านตัวเครื่องมันก็หายไปดื้อๆ เหลือแต่สายพันกันยุ่ง หลายครั้งที่เธอขอยืมโทรศัพท์จากน้องๆ ทุกคนก็อ้างว่าไม่ได้เติมเงินบ้าง แบตฯ หมดบ้าง หรือที่ร้ายที่สุดตอนขอยืมมหาเสน่ห์

อุ้ยตกใจเมิด โทรศัพท์หลุดมือเลย

เธอเห็นเข้าถึงกับกรีดร้อง ไอ้บ้าเหน่โยนไอโฟนลงอ่างน้ำหน้าตาเฉย แล้วมันยังมาตีหน้าซื่อร้องอุ้ยบอกตกใจ ใครเชื่อมันก็ออกลูกเป็นทุยแล้ว

นอกจากไม่มีโทรศัพท์ให้โทร. ออก ช่วงนี้เธอยังถูกจับตามองเป็นพิเศษอีกด้วย มีเกดที่ไหนมีป๋าที่นั่นอะไรทำนองนั้น ส่วนคนที่น่าจะพึ่งพาได้อย่างแม่ พุทธชาดและคาวีก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย เหมือนถูกกันไม่ให้โผล่หน้ามาให้เห็นอย่างไรอย่างนั้นขนาดหวังพึ่งมะกอกกับแต้วสองคนนั้นยังหายเข้ากลีบเมฆไปเหมือนกัน

“นี่ฉันหลงไปอยู่ในยุคไหนเนี่ย โทรศัพท์สักเครื่องยังไม่มีใช้” หญิงสาวบ่นออกมาด้วยความอัดอั้น

“บ่นอะไรอยู่คนเดียว” เสียงคนที่หายเข้ากลีบเมฆมาหลายวันดังขึ้นจากหน้าประตู

“พุด...”

“ถ้าจะยืมโทรศัพท์ บอกไว้เลยว่าลืมไว้ที่บ้านพี่คาวี” พุทธชาดดักทาง ใจเสียนิดหนึ่งที่เห็นสีหน้าผิดหวังของน้องสาว แต่ทำอย่างไรได้ล่ะ เขาถูกบังคับ!

“ตัวหายไปไหนมาตั้งหลายวัน”

“ก็อยู่แถวๆ นี้แหละ ช่วยพี่คาวีทำงานน่ะ” ความจริงแล้วถูกสั่งให้ไปนอนกระท่อมริมน้ำตกต่างหากล่ะ ไม่ใช่แค่เขารวมถึงคนอื่นๆ ด้วยที่ถูกเกณฑ์ไปนอนบ้านคาวี จะด้วยความคิดอะไรของคุณป๋าเขาก็ไม่อยากซัก นั่นเพราะตัวเขามีชนักอันใหญ่ปักหลังอยู่

“ใครใช้ให้ตัวไป” คนสวยแต่ไม่โง่ถามขึ้นทันที

“คุณป๋า” คนเป็นพี่ตอบตรงๆ

“งั้นก็จริงอย่างที่เค้าคิดสินะ คุณป๋าไม่อยากให้เค้าติดต่อกับพี่หมอ” การะเกดพูดด้วยความน้อยใจ “แล้วจะให้หมั้นกันทำไม สู้ให้ต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันเลยไม่ดีกว่าเหรอ” พอได้เห็นน้ำตาที่ขังคลอจะหยดแหล่ไม่หยดแหล่ของน้องสาว ใจคนเป็นพี่ก็อ่อนลง

“คุณป๋าแค่หวงเกดน่ะ ได้ข่าวว่าพี่น้ำโทร. หาเกดเช้าเที่ยงเย็นเลยนะ”

“อ้าว แล้วทำไมคุณป๋าไม่บอกเค้าล่ะ ว่าแต่โทร. เข้าเครื่องใคร”

“เครื่องเกดนั่นแหละ คุณป๋าคงกำลังทดสอบความอดทนพี่น้ำอยู่น่ะ ได้ข่าวว่าช่วงนี้ต้องอยู่เวร คงอยากรู้ว่าจะทนคิดถึงเกดได้ถึงเมื่อไหร่”

“ถ้ารู้แล้วจะได้อะไร แอนตาซิลจะแจกทองหรือยังไงฮะ”

“นั่นมันมวยแล้ว ถ้ารู้แล้วก็จะได้สบายใจไงล่ะ ปล่อยๆ คุณป๋าสักพักเถอะ” คนเห็นใจผู้เป็นพ่อบอก ขนาดเขายังต้องทำใจอยู่เป็นปี ประสาอะไรกับคุณป๋าที่เพิ่งจับได้ว่าลูกสาวมีแฟนและก็หมั้นกันในอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อมา

“สักพักน่ะถึงเมื่อไหร่” เสียงหวานโอดครวญ เธอเพิ่งรู้พิษความ ชอบ มันรุนแรงถึงเพียงนี้ถ้ารักเขาไปแล้วได้อยู่ห่างกันไม่ตายหรอกหรือ

 

ขณะเดียวกันคนที่กีดกันลูกสาวไม่ให้พูดคุยกับว่าที่ลูกเขยกำลังนั่งจิบชายามบ่ายอย่างสบายใจ ฟาบิโอ้กดโทรศัพท์ย้อนดูข้อความล่าสุดแล้วหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ไม่รู้ป่านนี้ไอ้ว่าที่ลูกเขยมันทำหน้าอย่างไรอยู่ ที่แน่ๆ มันไม่กล้าโทร. หรือส่งข้อความมาอีกจนถึงตอนนี้

“ดูอะไรอยู่เหรอครับ คุณป๋า” คนเป็นพ่อหันไปหาลูกชายคนสุดท้องที่คลานเข่ายิ้มแป้นเข้ามานวดขา

“จะมาอ้อนขออะไรอีกล่ะ” ถามอย่างรู้ทัน

มหาเสน่ห์แสร้งทำหน้าม่อย

“รู้ทันสมกับเป็นพ่อเหน่จริงจิ้ง...”

“ว่ามาเลย”

“เหน่จะมาขอคุณป๋าพาพี่เกดไปกินก๋วยเตี๋ยวในหมู่บ้าน”

“ไม่ได้” มหาเสน่ห์ยังไม่พูดจบ ฟาบิโอ้ก็ขัดขึ้น

“ฮุ้ย ไปแค่นี้ก็ไม่ได้อีก ไปไหนไม่ได้อย่างนี้ ตกลงคุณป๋าเห็นบ้านเป็นสวนสัตว์หรือไง ถึงได้คิดจะขัง ชะนี เอาไว้ในกรง”

“ชะนีพร่อง!

“แน่ะ! ด่าตัวเองก็เป็นด้วย กิ้วๆๆ”

คนล้อเลียนกิ้วๆ พลิกตัวหลบบาทาได้อย่างเฉียดฉิว สบถด่าพี่ๆ ในใจ เรื่องพลีชีพน่ะส่งกูมาก่อนเลย ที่ต้องมาทำเรื่องเสี่ยงตายอยู่อย่างนี้มันมีสาเหตุมาจากคุณป๋าไม่ยอมให้พี่สาวเขาออกไปไหนเลยนอกจากบ้านคาวี เขาซึ่งเป็นน้องชายที่ดีกลัวพี่สาวจะแห้งเหี่ยวเป็นชะนีหงอยเลยคิดหาทางช่วยเอิ่ม...จริงๆ มันก็มีสาเหตุมากกว่านั้นนิดหน่อย อันเนื่องมาจากเช็คค่าขนมจากพี่เขยที่ได้รับในวันหมั้นมันทำท่าจะเด้ง หลังจากที่พรรษชลโทร. มาขู่จะยกเลิกหากพวกเขาไม่ช่วยหาทางให้ชายหนุ่มเจอกับพี่สาว

หนุ่มทรงเสน่ห์นึกย้อนไปตอนรับโทรศัพท์ครั้งแรก เขาถึงกับออกปากท้วง เมื่อเจอะเจอสิ่งที่อยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม ชุ่มชื่นเหมือนสายน้ำ

พี่น้ำนี่ร้ายวะ ขู่จะเอาเงินคืน บ่นกระปอดกระแปด

แถมยังฉลาดด้วย เขียนเช็คล่วงหน้าสองเดือน มหาลาภชูเช็คในมืออย่างเจ็บใจ จำนวนตัวเลขมากโข แต่ต้องรอให้ถึงเวลาวันชื่นคืนสุข บอกเลยว่าเขาเซ็งสุดขีด!

ก็เป็นเวลาที่สองคนนั้นแต่งงานกันพอดี คนเป็นหมอนี่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ ความฉลาดเป็นกรดของพรรษชล มหาโชคได้ประจักษ์แล้ว

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ ฉันไม่อยากโดนยึดเช็คใบนี้หรอกนะ เนี่ยน่ะ... โบกเช็คในมือว่อน ต่อชีวิตป๋าๆ ได้อีกหลายเดือนนะเว้ย คนที่โดนจำกัดค่าใช้จ่ายบอกอย่างหัวเสีย จริงๆ เงินคุณป๋าให้มันก็พอใช้จ่ายอยู่หรอก แต่ไม่พอที่จะใช้แบบสุรุ่ยสุร่าย มหาเสน่ห์มีความเชื่ออยู่อย่างหนึ่งคือ ช่วงชีวิตในวัยนี้คือช่วงวัยเก็บเกี่ยวความสนุกสุดเหวี่ยง ไอ้เรื่องจะมาตั้งใจเรียนเอาเกรดนิยมมาประดับฝาบ้าน ประหยัดกัดก้อนเกลือกินเพื่ออนาคตนั่นใช่เรื่องต้องมาจริงจัง เพราะ...พ่อเขารวย!

งั้นก็มาช่วยกันคิดหาทางให้พี่เกดไม่ต้องกลับบ้านพร้อมคุณป๋าสิ

เรื่องมันเลยเอวังฯ ด้วยการที่เขาต้องคลานเข่าพลีชีพมาขออนุญาตพาพี่สาวออกไปเปิดหูเปิดตานอกสวนสัตว์ เอ๊ย นอกบ้าน!

“กินอะไรเข้าไป มันถึงได้ล้างสมอง จำไม่ได้หรือไง ป๋าเคยสอนให้หวงห่วงพี่สาวยังไง”เสียงฟาบิโอ้ดึงมหาเสน่ห์ออกจากภวังค์

“จำด้ายยย แต่นั่นมันตอนที่พี่เกดยังไม่มีคู่หมั้นนี่นา ใจคอคุณป๋าจะขัดขวางไม่ให้เขาเจอกันถึงวันแต่งงานเลยหรือไงครับ ไม่กลัวพี่น้ำตกมันไล่ปล้ำพี่เกดกลางงานแต่งหรือไง”

“พอๆ ไม่ต้องคิดเผื่อให้วุ่นวาย ป๋าไม่ได้คิดจะกีดกันขนาดนั้น” คนเป็นพ่อถอนหายใจ บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรกับตรรกะของลูกชายคนเล็ก

“ก็แล้วแค่ไปกินก๋วยเตี๋ยวทำไมถึงไม่ยอมครับ เหน่ว่าคุณป๋าน่ะเริ่มเยอะ เหน่ก็เคยคิดนะเรื่องไม่อยากให้พี่ๆ แต่งงาน แต่พอเห็นพี่เดซี่จับปากกาขึ้นปาดคอตัวเอง ความคิดเหน่ก็เปลี่ยนไป คนเราต้องมีความรักนะคุณป๋า รักกินไม่ได้แต่มันเท่ อุ้ยไม่ใช่ ความรักกินไม่ได้แต่มันหล่อเลี้ยงหัวใจ”

ฟาบิโอ้จ้องลูกชายตาเขม็ง ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างมหาเสน่ห์จะพูดเป็นงานเป็นการกับเขาได้แถมมันยังมีตบท้ายด้วยประโยคกินใจอีกด้วยสิ

“เรียกไอ้คนเขียนสคริปต์ออกมาเลย สติไม่สมประกอบหรือไงถึงส่งเหน่มาพูด”

มีเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังจากหลังประตู ก่อนที่อัญชัน มหาโชค มหาลาภจะเดินออกมา

“กูว่าแล้ว อย่างไอ้เหน่พูดแบบนี้ให้ตายคุณป๋าก็ไม่เชื่อ” มหาโชคบ่น

“เหน่พูดไม่น่าเชื่อไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้ประโยคที่ว่าความรักกินไม่ได้แต่มันหล่อเลี้ยงหัวใจนี่เลี่ยนจัด” อัญชันหันไปทางเจ้าของประโยคที่ยืนทำหน้านิ่ง แน่นอนว่าเหลือมหาลาภคนเดียว

“ลาภเป็นคนพูดเหรอ” ฟาบิโอ้ถาม แสดงสีหน้าแปลกใจอย่างไม่ปิดบัง

“เปล่าครับ” มหาลาภตอบไปตามตรง เขาไม่ได้เป็นคนคิดประโยคนี้ขึ้นมาเสียหน่อย

“อ้าว แล้วใครพูด”

“พี่คาวีพูด”

มีเสียงถุย...ดังประสานเสียงกัน เมื่อรู้ที่มาของคำพูดหวานเลี่ยน แน่นอนว่าฟาบิโอ้ไม่เชื่อ อย่างคาวีน่ะเหรอจะคิดประโยคหวานเลี่ยนแบบนี้ได้ ให้วัวออกลูกเป็นควายซะก่อนเถอะ!

 

หลังเลิกงานเจ้าของประโยคหวานเลี่ยนตรงดิ่งมาที่มากบารมีฟาร์มทันที ชายหนุ่มแวะไปหาคาวีก่อนและพบว่าตนไม่น่ามาเลยจริงๆ บางทีเขาก็อยากเลิกเป็นเพื่อนกับคาวี เพราะว่ามันชอบพูดตรงเหมือนขวานผ่าซากนี่แหละ

“ฉันบอกแกแล้วไง ให้รวบรัดทำเมียเสียอย่ารีรอ เป็นไงล่ะเมิงหน้าเขาก็ไม่ได้เห็น นี่จะบอกอะไรให้อีกอย่างนะ แม้แต่พุดมันยังโดนไล่ส่งให้มานอนที่นี่ งานนี้ใครก็ช่วยแกไม่ได้หรอก”

“ก็กูไม่รู้” คุณหมอหม่อมหลวงตอบ

ท่าทางซีดเซียวเหมือนคนอดนอนทำให้คาวีรู้สึกเห็นใจเพื่อน แต่ก็นั่นแหละ เห็นใจกับสะใจมันคนละส่วนกัน เขารึแนะนำมันไปหลายที บอกให้เออออห่อหมกไปกับเขา จะได้แต่งงานกับการะเกดไปเสียสิ้นเรื่องสิ้นราว แต่มันยังรั้นทำตัวเป็นพระเอกปกป้องชื่อเสียงนางเอกด้วยการปฏิเสธ แล้วเป็นอย่างไรล่ะ พ่อตาเขาตั้งตัวทันทีนี้ล่ะแผลงฤทธิ์แผลงเดชให้เหนื่อยหน่ายกันอีกยาวแน่ๆ

“แล้วจะเอาไง งานนี้ชวนกันหนีไม่ได้นะเว้ย คุณพ่อตาสุดที่รักตั้งหลักทันแล้วมึงไปไหนไม่รอดหรอกไอ้หมอ มึงต้องทนพิษพ่อตาไปอีกนานแสนนานหรือจนชั่วกัลป์สาน”

“อย่าเวอร์ไปหน่อยเลยน่า อย่างมากก็แค่ทนไปอีกสองเดือน แต่งงานกันแล้วคงเลิกยุ่ง”

“ถุย! อย่ามาโลกสวย ตัวอย่างมีให้ดูทำไมไม่แหกตาดูล่ะครับพี่น้อง” คาวีตบอกตัวเองป้าบๆ นัยว่ากูนี่แหละตัวอย่าง

“ปากมอมอย่างนี้ แพ้ท้องแทนเมียไหมคาวี” คนกำลังกลัดกลุ้มถาม

“ก็สงสัยอยู่ แต่ไม่ต้องมาสนใจเรื่องกูหรอกครับ เอาตัวเองให้รอดเถอะ กว่าจะถึงวันแต่งงานอกมึงจะแตกตายก่อนไหมครับ” คนที่ยังไม่รู้ว่าแพ้ท้องแทนเมียหรือกำลังโกรธ โกรธที่พ่อตาเล่นเกณฑ์ไอ้พวกควายโต๋ดมานอนบ้านเขา ขนาดพุทธชาดหนีไปนอนกระท่อมริมน้ำตกพวกมันยังไม่ตามไป บอกจะอยู่ช่วยเลี้ยงหลาน พร่องมันสิ! ช่วยเลี้ยงไม่ได้แปลว่าต้องมานอนเฝ้าทั้งวันทั้งคืน

“วันนี้ฉันต้องเจอคุณเกดให้ได้” คนอกจะแตกตายเพราะความคิดถึงบอกเสียงมุ่งมั่น

คาวีร้องเฮอะในลำคอ ไม่ได้ดูถูกเพื่อนหรอก แต่งานนี้บอกเลยว่าไม่ง่าย! บางทีเขาก็คิดนะ นิสัยพ่อตาเขาบางมุมก็เหมือนมหาเสน่ห์ ออกแนวบ้าๆ บวมๆ ผีเข้าผีออก ดูอย่างเรื่องที่โวยวายยกเลิกงานแต่งงานสิ เขาเห็นแล้วโคตรภูมิใจเลยที่เสกเด็กเข้าท้องเมียได้ก่อนจะโดนจับได้

“ถ้าอยากเจอจริงๆ แกต้องสวมบทตัวร้าย”

 

ตัวร้ายในละครที่คาวีกล่าวถึงเคยหลบๆ ซ่อนๆ อยู่หลังสุมทุมพุ่มไม้หรือไม่ พรรษชลไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้เขากำลังทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดทำมาก่อนในชีวิต คาวีไม่ได้แนะนำวิธีการ เพียงแต่บอกให้เขาโยนบทพระเอกแสนดีทิ้งแล้วสวมบทตัวร้ายแทน เขาต้องนั่งสัปหงกรอจนค่ำถึงขับรถมาที่บ้านอีกหลัง สอดสายตาหาก้อนหินก้อนเล็กๆ ก่อนจะออกแรงเขวี้ยงมันไปที่หน้าต่าง ไม่นานมันก็ถูกเปิดออก

ในนิยายหรือละครคนเปิดหน้าต่างควรเป็นนางเอกหรือแม่ดอกการะเกดของเขา แต่ความจริงนั้นมันโหดร้าย พุทธชาดยื่นหน้าออกมา เขาจึงโบกไม้โบกมือส่งสัญญาณให้ ไม่ต้องเพ่งสายตามองให้แน่ชัดก็รู้ว่าฝ่ายนั้นกำลังกลั้นหัวเราะที่พบเขาทำลับๆ ล่อๆ อยู่หลังพุ่มเฟื่องฟ้า รายนั้นส่งสัญญาตอบกลับให้เขารอ

พรรษชลสะบัดหน้าขับไล่ความง่วงงุนที่จู่โจมร่างกาย เป็นเพราะอยากมาเจอหน้าสาวจึงทำให้ชายหนุ่มเลือกมาที่นี่แทนที่จะกลับไปนอนพักผ่อนหลังจากเข้าเวรติดกันมาสองวัน ตามคำแนะนำของคาวี ชายหนุ่มเดินไปด้านข้างของบ้านเลือกนั่งบริเวณม้านั่งหลังพุ่มตะโกที่ถูกดัดเป็นกระต่าย รอบๆ มีต้นเข็มสีแดงปลูกล้อมเป็นวงกลม ข้างกันมีเสาไฟเล็กๆ ประดับสวนหย่อม

ความคิดที่จะเข้าตามตรอกออกทางประตูถูกพับไปก่อนหน้าจะมาที่นี่ไม่ถึงชั่วโมง คาวีทั้งปลอบทั้งขู่แถมยังเย้ยหยันเสียจนเขากลัวจะไม่ได้เจอหน้าสาว

มึงน่ะยังไม่รู้อะไร พ่อตากูนี่อย่างเฮี้ยนอย่างหวงลูกสาว เขาไม่ปล่อยให้มึงเจอลูกสาวเขาง่ายๆ หรอก ดูอย่างตอนที่มึงขยันโทร. หายายเกดประไร

คุณหมอหม่อมหลวงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่เคยคิดว่าหลังจากหมั้นหมายจะมีอุปสรรค เขารึอุตส่าห์เข้าตามตรอกออกทางประตูแล้วแท้ๆ คุณว่าที่พ่อตาก็ยังบังคับให้เขาเข้าทางหน้าต่าง ออกทางหลังบ้านจนได้สิน่า ชายหนุ่มยิ้มเมื่อนึกว่าตนนั้นคิดได้สำบัดสำนวนไม่น้อย

เข้าทางหน้าต่างออกทางหลังบ้านอย่างนั้นเหรอ ...น่าสนใจ!

ทางฝั่งหญิงสาวที่มีหนุ่มแอบมารอพบกำลังหัวเสียเมื่อถูกพี่ชายกึ่งจูงกึ่งลากออกจากห้อง เมื่อตอนเย็นเธอเพิ่งโกรธกับผู้เป็นพ่อ หลังจากที่รู้ว่ามือถือเธอหายไปได้อย่างไร เธอพยายามขอคืนแต่คุณป๋าปฏิเสธท่าเดียว มิหนำซ้ำยังขู่จะนำมันไปทิ้ง เธอได้ยินแล้วถึงกับปรี๊ดจนต้องเดินหนีขึ้นห้องไปทันที

“บอกแล้วไงว่าไม่อยากลงมา” ฟอดแฟดใส่พี่ชายซึ่งพาเธอเดินออกทางหลังบ้าน สาวดอกไม้เริ่มรับรู้ถึงความไม่ชอบมาพากล

“ทำไมไม่เดินออกทางหน้าบ้านล่ะ” ถามถึงทางที่ต้องผ่านห้องรับแขกซึ่งตอนนี้มีคุณป๋าและน้องๆ นั่งดูบอลกัน

“ไม่อยากให้คุณป๋ารู้” พุทธชาดหันมาตอบ ชะเง้อมองหาคนที่โยนก้อนหินไปทางหน้าต่างห้องเขา ชายหนุ่มยอมรับว่าคาดไม่ถึง อีกทั้งขบขันกับความพยายามของว่าที่พี่เขย

“จะทำอะไรน่ะพุด ถ้าจะพาหนีตอนนี้ บอกไว้เลยนะไม่เล่นด้วย” การะเกดก้มมองชุดนอนผ้าซาตินสีโอโรสด์มีเสื้อคลุมสีเดียวกันสวมทับ 

“ใครว่าล่ะ แค่จะพามาส่ง เราจะรออยู่หน้าบ้านนะ เร็วๆ ล่ะ”

หญิงสาวมองตามหลังพี่ชาย อะไรวะเนี่ย บอกจะพามาเดินเล่นสูดอากาศแล้วมันทิ้งกันดื้อๆ แต่ก่อนที่เธอจะโวยวายกระไออุ่นก็โอบรัดจากด้านหลัง

“พี่คิดถึงคุณเกด” น้ำเสียงอบอุ่นปนกระเส่าทำให้ขนอ่อนในกายหญิงสาวลุกชัน สมองเธอมึนเบลอหยุดสั่งการไปชั่วขณะไม่มีแม้กระทั่งแรงเบี่ยงหน้าหลบจมูกโด่งคมที่คลอเคลียข้างแก้ม ขนาดเขาพาเธอไปนั่งตรงม้านั่งหลังพุ่มไม้เธอยังไม่มีแรงขัดขืน

ต่อเมื่อหญิงสาวรวบรวมสติได้ กำปั้นน้อยๆ ก็ระดมเข้าใส่อกอุ่นทันที

“พี่หมอทำบ้าอะไรอยู่ ถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้”

พรรษชลเหวอไปแวบหนึ่งจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา รวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดแรงๆ ให้สมกับความคิดถึง ตั้งแต่เกิดมานอกจากแม่กับยายแล้วเขาไม่เคยคิดถึงผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อน

“ไม่ผิดคาดเลยจริงๆ แต่พี่แอบหวังไว้นะว่าคุณเกดต้องโผเข้ากอดพี่ด้วยความคิดถึง” เขากระเซ้าเสียงกลั้วหัวเราะ ไม่ได้ผิดหวังต่ออากัปกิริยาเหวี่ยงวีนของสาวเจ้าแต่อย่างใด ออกจะชอบใจปนเอ็นดูด้วยซ้ำ

สาวดอกไม้เบะปากเหมือนจะร้องไห้ เธอเองก็แปลกใจกับปฏิกิริยาโต้ตอบทันควันเหมือนกัน การะเกดพบว่าเธอคิดถึงเขามากขนาดไหน มันมากขนาดทำให้เธอร้องไห้ได้เลยทีเดียว แต่ยังมีอีกความรู้สึกหนึ่งปะปนอยู่ นั่นก็คือเธออยากทึ้งหัวตัวเองแรงๆ ค่าที่ลืมกระแดะโผเข้าไปกอดเขา เหมือนอย่างที่พระนางในละครเขาทำกัน เธอไปทุบตีเขาทำม้ายยย โฮ...

“ว่าแต่แอบมาเจอเกดแบบนี้ ไม่กลัวคุณป๋าจับได้เหรอคะ” เขาไม่กลัวแต่เธอกลัวนะ ขืนโดนจับได้งานนี้ถูกกีดกันไม่ให้เจอหน้ากันอีกนาน ดีไม่ดีพ่อเธออาจยกเลิกงานแต่งงานไปเลยก็ได้

“กลัวครับ แต่ทำยังไงได้ พ่อคุณเกดไม่ยอมให้พี่ได้เจอคุณเกดเลย แค่ฟังเสียงก็ไม่ยอม”

การะเกดพยักหน้าเห็นด้วย

“พุดบอกว่าพี่หมอโทร. หาเกดเหรอคะ”

“ครับ แล้วพุดบอกอีกไหมว่าใครรับ”

“บอกค่ะ คุณป๋าขโมยมือถือเกดไปตั้งแต่วันหมั้น เกดนึกว่ามันหาย โทรศัพท์บ้านก็ดันมาหายด้วย ส่วนของคนอื่นๆ ก็ไม่ยอมให้เกดยืม คุณป๋าสั่งห้ามไว้น่ะค่ะ”

พรรษชลทำท่าถอนใจ “พี่น่าจะเชื่อคาวีเสียตั้งแต่ทีแรก”

“หือ เชื่อเรื่องอะไรคะ”

คนถูกถามทำตากรุ้มกริ่มก่อนตอบ

“ก็เออออเรื่องที่คาวีหาว่าพี่กับคุณเกดมีอะไรกัน เราจะได้แต่งงานกันเลย ไม่ต้องหมั้นให้เสียเวลาแบบนี้”

“อย่าทำอะไรบ้าๆ อย่างพี่คาวีนะคะ ไม่เห็นหรือไงพี่คาวีโดนคุณป๋าเขม่นจนถึงทุกวันนี้” การะเกดไม่อยากให้พรรษชลเป็นเหมือนคาวี เขาดีเกินไป... ตัวอย่างมีให้เห็น เธอจะไม่มีวันให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเป็นอันขาด ขนาดลักษณะปรีชาที่ดีเลิศ ทุกวันนี้ยังโดนค่อนแขวะอยู่ไม่ขาด

“ก็เพราะไม่อยากโดนเขม่นนี่แหละครับ พี่ถึงอดทนอยู่ทุกวันนี้ แต่ไม่รับรองหรอกนะว่าพี่จะอดได้ถึงวันแต่งงาน”

สาวดอกไม้ทำตาโต บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร ตกลงเธอต้องดีใจหรือต้องกลัวเขากันแน่

“เกดต้องดีใจที่มีแฟนอึดหรือต้องกลัวที่มีแฟนหื่นกันแน่คะ”

คนทั้งอึดทั้งหื่นแบบหลบในอมยิ้ม

“ทั้งสองอย่าง” เขาตอบแบบมีเลศนัย ซึ่งนั่นเป็นอากัปกิริยาที่การะเกดไม่คุ้นชินสักนิด พี่หมอคนก่อนนิ่งๆ ขรึมๆ อบอุ่นน่ารักไม่ใช่หรือไง

“นี่คือนิสัยที่แท้จริงของพี่หมอเหรอคะ”

เจอคำถามตรงๆ เข้า พรรษชลถึงกับยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

“ลับเฉพาะคนรู้ใจนะครับ พี่ไม่เคยทำแบบนี้กับใคร คุณเกดเป็นคนแรก”

ไม่รู้จะดีใจหรือร้องไห้เสียใจดีที่ได้เป็นคนแรกที่เขาหื่นใส่ การะเกดก้มมองวงแขนที่ยังกอดรัดเธอเอาไว้ นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกน้ำนิ่งไหลลึก อีพี่หมอนี่จริงๆ แล้วหื่นมาก!

“แน่ใจนะคะว่าเกดเป็นคนแรก” บางทีเธอก็อยากจะทำสนิมสร้อยเอียงอายอยู่หรอกนะ แต่มันไม่ใช่แนวว่ะค่ะ!

“แน่ใจครับ คุณเกดคือคนแรกที่พี่กอดแล้วไม่อยากปล่อย”

โอ๊ย...เธอว่าเธอเริ่มจะเขินจริงๆ แล้วล่ะ หญิงสาวกรีดร้องในใจ

“เกดไม่ใช่คนไข้นะคะ ถึงต้องแจก ยาหวานบ่อยๆ” ย้องแย้งกลบเกลื่อนความเขินอาย

“ใช่ครับ คุณเกดไม่ใช่คนไข้ ...แต่เป็นคนรัก”

 

พักต่อมาการะเกดก็ต้องมานั่งมองคนหยอดยาหวานที่ตอนนี้ผล็อยหลับไปกับบ่าเธอเสียแล้ว เธออยากจะหัวเราะก็หัวเราะไม่ออก อยากร้องไห้ก็หาเหตุผลไม่ได้ พอเขาบอกเธอไม่ใช่คนไข้แต่เป็นคนรัก เธอและเขาก็ต่างเงียบกันไป ก่อนที่เธอจะรู้ว่าเขาหลับไปเสียแล้ว หญิงสาวได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

อีพี่หมอนอกจากหื่นแล้วยังห่ามขนาดกล้ามาหลับคาบ่าเธออีกด้วย!

“อะแฮ่ม...เกดเป็นไงบ้าง” เสียงพุทธชาดดังมาจากด้านหลัง

“ไม่เป็นไร มานี่เถอะพุด” เธอตอบกลับเสียงเบา จากนั้นพุทธชาดก็โผล่มา ชายหนุ่มทำหน้าแปลกใจ พอมองชัดๆ จึงฉีกยิ้มกว้าง

“หลับหลังจากที่สารภาพรักกับเกดน่ะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ขัดกับใบหน้าซึ่งแดงก่ำ

“พี่คาวีบอกพี่น้ำเพิ่งอยู่เวรติดกันสองวัน”

“อือ แต่บางทีนะพุด เค้าน่ะอยากทุบหัวอีพี่หมอมาก หยอดยาหวานให้คนไข้สำลักปางตาย จู่ๆ ก็หลับไปหน้าตาเฉย” เธอกระซิบบอกด้วยท่าทีเดือดดาล ทว่าเนื้อตัวแทบไม่ขยับเขยื้อน

“เอาเถอะ ได้ยาหวานแล้วทีนี้ก็ขึ้นบ้าน บอลใกล้จบแล้ว ถ้าคุณป๋าถามหาเกด เดี๋ยวพวกมหาสกัดไว้ไม่อยู่”

“อย่าบอกนะ แค่แอบมาเจอกันแค่นี้ มีผู้ร่วมขบวนการมากกว่าหนึ่ง”

พุทธชาดเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนตอบ

“ทั้งบ้านยกเว้นคุณป๋า!”

 



จิกหมอนนอนฝันรอเล่มกันนะค้า

พี่หมอไม่หวานเวอร์ หื่นจัด แต่น่าร้ากกกกก


ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานค่ะ 


หนังสือวางแผงสิ้นเดือนสิงหาคม ฝากพี่หมอน้ำค้างไว้ในอ้อมกอดอ้อมใจด้วค่ะ


ประกาศรายชื่อผู้โชคดีจากการสุ่มเลือกโดยโปรแกรมค่ะ


แจ้งชื่อ - ที่อยู่มาที่ 

Taksawaree_writer@hotmail.com

ถึงสิ้นเดือน สค. เท่านั้นนะคะ 

หนังสือจัดส่งต้นเดือน กย. ค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,239 ความคิดเห็น

  1. #3235 wwaew (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 01:48
    คือสั่งหนังสือไปยังไม่ได้เลยค่ะ
    #3,235
    0
  2. #3234 Phairin Sukaeo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 09:52
    อยากรู้ว่าคนได้หนังสือฟรี เขาได้รับกันทุกคนหรือยังค่ะ หนูยังไม่ได้รับเลยค่ะ
    #3,234
    1
    • #3234-1 Kamuningka(จากตอนที่ 22)
      2 กันยายน 2558 / 20:19
      ได้รับแล้วนะคะ วันนี้เลย
      #3234-1
  3. #3230 ปวีณ์ธิดา_เซลีน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 11:28
    กรี๊ดดดดดด เลยพี่หมอแอบหื่น 555
    #3,230
    0
  4. #3229 นางมารร้าย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 10:06
    สงสารพี่หมอจัง
    #3,229
    0
  5. #3228 นู๋นก (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 01:59
    บ้านนี้น่ารักอ่ะ รักกันดีสุดๆ พี่หมอก็หว๊านหวาน รักครอบครัวนี้มากๆเลยค่ะ
    #3,228
    0
  6. #3227 ขนุนอ้วน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 22:32
    อ่านนิยายเซ็ทนี้แล้วมีความสุขมากๆ เลยค่า ไม่เคยผิดหวังเลยจริงๆ ชอบสามมหามากๆ โดยเฉพาะเหน่ น่ารัก น่ากัด เป็นเรื่องที่อ่านแล้วก็ยิ้ม หัวเราะ ขำ ตลก ฮา แล้วแอบฟินด้วยอ่ะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ที่แต่งเรื่องน่ารักๆ มาให้ได้อ่านกันอีก และจะรอติดตามเรื่องของอัญชันต่อนะ ไรเตอร์รีบๆ อัพ รอด้วยความหวังค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
    #3,227
    0
  7. #3226 ขนุนอ้วน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 22:32
    อ่านนิยายเซ็ทนี้แล้วมีความสุขมากๆ เลยค่า ไม่เคยผิดหวังเลยจริงๆ ชอบสามมหามากๆ โดยเฉพาะเหน่ น่ารัก น่ากัด เป็นเรื่องที่อ่านแล้วก็ยิ้ม หัวเราะ ขำ ตลก ฮา แล้วแอบฟินด้วยอ่ะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ที่แต่งเรื่องน่ารักๆ มาให้ได้อ่านกันอีก และจะรอติดตามเรื่องของอัญชันต่อนะ ไรเตอร์รีบๆ อัพ รอด้วยความหวังค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
    #3,226
    0
  8. #3225 ขนุนอ้วน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 22:32
    อ่านนิยายเซ็ทนี้แล้วมีความสุขมากๆ เลยค่า ไม่เคยผิดหวังเลยจริงๆ ชอบสามมหามากๆ โดยเฉพาะเหน่ น่ารัก น่ากัด เป็นเรื่องที่อ่านแล้วก็ยิ้ม หัวเราะ ขำ ตลก ฮา แล้วแอบฟินด้วยอ่ะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ที่แต่งเรื่องน่ารักๆ มาให้ได้อ่านกันอีก และจะรอติดตามเรื่องของอัญชันต่อนะ ไรเตอร์รีบๆ อัพ รอด้วยความหวังค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
    #3,225
    0
  9. #3224 นินิน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 22:18
    ป๋าฟาบี้ซะอย่างรู้ทันแผนลูกๆอยู่แล้วล่ะเนอะ
    #3,224
    0
  10. #3223 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 21:59
    ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
    #3,223
    0
  11. #3222 วรศรัณย์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 21:55
    พูดเลยว่าทั้งเสียใจและโล่งใจที่ไม่ได้หนังสือ
    เพราะว่าทนไม่ไหวสั่งซื้อกับสนพ.พร้อมลายเซ็นต์ไปแล้นนนนนน
    อิอิ
    รออ่านคร่าาาาาา
    #3,222
    0
  12. #3221 Phairin Sukaeo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 21:40
    ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ปลื้มอ่ะพึ่งได้กะเค้าครั้งแรก อิๆ รักตัวละครทุกคนมั่กๆค่ะ โดยเฉพาะสามมหา
    #3,221
    0
  13. #3219 pimpim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 21:22
    ขอบคุณนะคะ

    พี่หมอน้ำ่ารักจริงๆ
    #3,219
    0
  14. #3218 SaiEw Monkey'smile (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 20:46
    เสื้อพี่หมอ! "For men who love men" โอ้ย! มันจี๊ดใจ!
    #3,218
    0
  15. #3217 fsn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 20:13
    โห อย่างฟาบี้เนี้ย ใครลูกเขยเลิศขนาดไหน ก็มีตำหนิ อะคะ ก็คนเค้าหวงลูกสาวอะ
    #3,217
    0
  16. #3215 Gade (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 20:10
    เย้ๆดีใจได้ด้วย ขอบคุณมากค่ะ

    ว่าแต่พี่หมอนี่แสบนะเนี่ยที่เขียนเช็คอย่างนี้

    #3,215
    0
  17. #3214 ฐปนี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 20:02
    บ้านนี้น่ารักอ่ะ คุณป๋าจะหวงลูกสาวไปมั้ยค่ะ
    #3,214
    0
  18. #3213 ViVi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 19:25
    รอติดตามเรื่องหน้านะค่าา ขอบคุณมากค่ะ
    #3,213
    0
  19. #3212 ยุ้ย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 19:23
    พี่หมอน่ารักสุดๆๆ
    #3,212
    0
  20. #3211 porpla_siri (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 19:00
    หมอน่ารักมากกกก
    #3,211
    0
  21. #3210 ohh (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 18:32
    กรี๊ดดดดดดด ได้รางวัลด้วย
    #3,210
    0
  22. #3209 หมาที่แสนรัก (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 17:56
    5555 เจ้ล่ะเพลียกะคุณป๋า พอของน้องอัญไม่วีนระเบิดระเบ่อเลยเหรอคะ
    #3,209
    0
  23. #3208 yo na (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 17:43
    รอ อ่าน ของ อัญชันค่ะ (น้ำนิ่ง ไหลลึกจริงๆ)
    #3,208
    0
  24. #3207 Nan 311 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 17:19
    ร่วมด้วยช่วยกัน
    ให้พี่หมอมานอน
    #3,207
    0
  25. #3206 Yoda0147 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 16:29
    ขอบคุณมากเลยค่ะ ดีใจสุดๆ
    #3,206
    0