ใจเผลอรัก (พรรษชล - การะเกด)

ตอนที่ 11 : ...๑๐ คู่ดูตัว ๑๐๐%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    21 ก.ค. 58






“แต่ฉันคงไม่เหมาะกับคุณด้วยประการทั้งปวงค่ะ” การะเกดสวนกลับ

“ทำไมดูถูกตัวเองอย่างนั้นล่ะครับ” คุณหมอหม่อมราชวงศ์ท้วง เกิดมาเพิ่งโดนผู้หญิงถ่อมตัวใส่ ปกติหากเขาชายตาแล ส่วนใหญ่แล้วแทบวิ่งมาซบอก แต่แม่สาวชื่อเป็นดอกไม้คนนี้กลับถอยห่างจนน่าตกใจ

การะเกดยักไหล่ “ก็ยังดีกว่าดูผิด เอาเป็นว่าต่อให้คุณเลิศเลอเพอร์เฟกต์มาแต่ไหน ฉันก็ไม่เหมาะกับคุณชายอย่างคุณหรอกค่ะ”

แวบหนึ่งธามเห็นหญิงสาวปรายตาไปทางญาติผู้น้อง

“แล้วผู้หญิงอย่างคุณเหมาะกับผู้ชายแบบไหนครับ ขนาดเป็นหมอแล้วยังเป็นหม่อมราชวงศ์อย่างผมยังไม่เหมาะกับคุณ”

“ไม่ใช่คุณไม่เหมาะกับฉันค่ะ ฉันไม่เหมาะกับคุณต่างหาก” หญิงสาวรีบแก้ “แล้วผู้ชายที่เหมาะสมกับฉัน...” เธอสูดลมหายใจเข้าเพื่อเรียกกำลังใจ 

“ขอแค่เป็น คนธรรมดา ที่ฉัน รัก ก็พอแล้วค่ะ”

--------------------------------





บทที่ 10

คู่ดูตัว

เป็นครั้งแรกที่ นายแพทย์หม่อมราชวงศ์ธาม วนัสบดีซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของพรรษชลบุกมาหาถึงหอพัก  เจ้าของห้องที่เปิดประตูต้อนรับแขกถึงกับทำหน้าแปลกใจ พรรษชลสบตาพี่ชายอย่างค้นหา และเขาก็พบกับแววว้าวุ่นใจอย่างที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ธามนั้นอายุเท่ากันกับชลนที ในวัยสามสิบสี่ปีทั้งธามและชลนทียังครองตัวเป็นหนุ่มโสด

“มีอะไรหรือเปล่าพี่ธาม”

“หม่อมป้าโทร. หาพี่เมื่อเช้า” พรรษชลผงะไปทันทีที่ได้ยินลูกพี่ลูกน้องเอ่ยถึง หม่อมอรุณ หรือ หม่อมอุ่น ที่ใครๆ ต่างรู้จักเป็นอย่างดีในวงสังคมชั้นสูง

“ครับ” พรรษชลสตั๊นไปมากกว่าสามวินาทีเลยทีเดียว ด้วยว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่เกรงกลัวอิทธิพล อำนาจหรืออะไรทั้งหลายแหล่ที่มีในตัวหม่อมอุ่น ซึ่งหากนับญาติกันดีๆ เขาเองก็เป็นหนึ่งในหลานชายคนโปรดเสียด้วย

ธามเดินไปนั่งยังโซฟาเบดตัวเดียวในห้อง สีหน้ายุ่งๆ ทำให้เจ้าของห้องนึกหวั่นใจ ไม่แน่ว่าเรื่องยุ่งๆ ของธามอาจเกี่ยวข้องกับเขาด้วย ไม่ว่าช้าหรือเร็ว

“หม่อมป้าจะแนะนำให้พี่รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง” ธามช่างเป็นผู้ชายที่ใช้คำได้สละสลวยนัก พรรษชลยกย่องพี่ชายในใจ

“ไปดูตัว” คุณหมอหม่อมหลวงย้ำ รูปประโยค การสะกดไม่เหมือนกัน ทว่า...ความหมายดันเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน!

“ใช่” พอธามตอบรับด้วยน้ำเสียงเครียดๆ ขนแขนคนฟังก็ลุกชัน แน่นอนว่าต่อจากธามก็คงไล่มาถึงชลนที ชลาชลและเขาอย่างแน่นอน ซึ่งไม่ต้องคาดเดาเรื่องเวลา เขาว่าคงไม่ทิ้งช่วงห่างกันเยอะเท่าไหร่ นั่นเพราะอุปนิสัยใจร้อนของหม่อมอุ่น

หากเป็นเรื่องแต่งงานของหลานชายหม่อมอุ่นงี้ร้อนเป็นไฟบรรลัยกัลป์ที่พร้อมจะแผดเผาคนที่ไม่เห็นด้วย!

“ไม่ใช่เรื่องที่ดีนักสำหรับพี่และผม” ข้าวของห้องเปรย สมองขบคิดหาวิธีเอาตัวรอดอย่างด่วนจี๋ ด้วยตระหนักว่าตนนั้นไม่มีกำลังหรือความสามารถจะต่อกรกับหม่อมอุ่นด้วยประการทั้งปวง

“อืม”

“แล้วพี่มาหาผมทำไม ถ้าจะมาบอกแค่นี้ จริงๆ โทร. มาก็ได้” คราวนี้ชายหนุ่มหันไปถามญาติผู้พี่ด้วยน้ำเสียงระแวงระวัง ต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาถ้าธามบุกมาหาเขาที่นี่

“ที่มาเพราะนายอายุน้อยกว่าฉัน”

พรรษชลเลิกคิ้ว

“แล้วยังไง มันเกี่ยวอะไรกับที่พี่ต้องไปดูตัวตามคำสั่งหม่อมป้า”

“เกี่ยวสิ ถ้านายจะยอมดูตัวแทนฉัน”

“ประสาท! นี่อ่านหนังสือมากจนบ้าไปแล้วหรือเปล่า”

“ไม่ประส่งประสาทล่ะเว้ย ยังไงแกก็ต้องช่วยฉัน นายอายุน้อยกว่าฉันตั้งสองปี ยังพอมีข้ออ้างยืดเวลาออกไปได้”

“ถ้าอยากใช้ข้อนั้นอ้างจริง ทำไมไม่ไปให้เจ้าธีช่วยเล่า นายนั่นเพิ่งจะยี่สิบสี่” แน่นอนว่าชลธีนั้นคงไม่ยอม และพรรษชลก็มั่นใจด้วยว่าพี่ชายอีกสองคนอย่างชลนทีและชลาชลก็คงไม่ช่วย ดังนั้นหวยมันเลยมาออกที่เขาผู้ซึ่งรู้ข่าวเป็นคนสุดท้าย

ถ้าหากเขาผู้ซึ่งมีอายุน้อยกว่าธามสองปีเสนอตัวเข้าไปช่วย รับรองเลยว่าหม่อมอุ่นจะต้องจับเขาสมรสกับหญิงสาวที่หม่อมอุ่นปลื้มจนอยากได้เป็นหลานสะใภ้อย่างแน่นอน

“สาวที่หม่อมป้าหาให้อายุยี่สิบเจ็ด เจ้าธีบอกมันชอบกินเด็ก” ธามบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“แล้วพี่พุกับพี่หมอกล่ะว่าไง”

“ไอ้สองคนนั้นน่ะเหรอ แทบจะไล่เตะฉันน่ะสิ” ธามตบท้ายด้วยการทำเสียงขึ้นจมูก

“ผมก็อยากทำอย่างนั้นเหมือนกัน”

“เฮ้ย น้ำค้างนี่พี่เชื้อ!

“ก็เพราะเป็นพี่น่ะสิถึงได้อยากเตะเป็นพิเศษ มีอย่างที่ไหนหาเหามาให้กัน ผมอยู่ของผมดีๆ พี่ไม่ต้องหาเรื่องมาให้วุ่น กลับไปแก้ปัญหาของตัวเอง คนเดียว ได้แล้ว”

พรรษชลย้ำเน้นคำว่า คนเดียว โดยไม่มีเขาเกี่ยวข้องชัดๆ จะหาว่าเขาใจดำก็ยอม เรื่องนี้ตัวใครตัวมันเถอะ แม้แต่พี่ชายอย่างชลนทียังเปิดหนี แล้วเขาจะเหลืออะไร ขืนเอาตัวเข้าไปสอดมีหวังซี้แหงแก๋!

“เออจำไว้! ไอ้หมอน้ำขวัญใจคนทั้งโรงพยาบาล ไหนเขาบอกว่าแกมีน้ำใจ น่ารัก อบอุ่น จุ้ย์...กับพี่เชื้อน้ำใจแค่นี้ยังหาไม่ได้”

“ไปหาเอาข้างหน้าเถอะ น้ำใจ ที่พี่อยากได้จากผมน่ะ”

 

หลังจากวันที่ธามหอบความผิดหวังกลับไป พรรษชลทำเป็นลืมเรื่องที่ธามบอกเล่าด้วยว่าไม่อยากนอนฝันร้าย กระนั้นบางคืนที่ไม่ได้อยู่เวรเขาก็มีผวาตื่นขึ้นมาเหมือนกัน ใบหน้าอวบอิ่มของหม่อมอุ่นลอยคว้างอยู่ในความทรงจำ กระทั่งพี่ชายคนโตอย่างชลนทีโทร. มาตอกย้ำฝันร้ายที่กำลังจะกลายเป็นจริงของเขา

“พี่พุว่าอะไรนะ” น้ำเสียงทุ้มถามอย่างขาดห้วงหลังจากที่พี่ชายพูดจบ

“สรุปสั้นๆ นะ” คนที่เข้าใจว่าน้องชายกำลังสตั๊นบอกอย่างใจเย็น “นายธาม หมอก ฉันและแกกำลังถูกหม่อมป้าจับคลุมถุงชนน่ะสิ”

“ไม่ตลกนะครับ แค่จับพี่ธามคนเดียวผมยังหัวเราะไม่ออก” คนฟังพยายามคิดว่าพี่ชายอำ

“จริงๆ เมื่อวานธามโทร. มาหาฉัน บอกว่าหม่อมป้ามีแฟ้มประวัติพวกสาวๆ ที่อยากได้เป็นสะใภ้”

ได้ยินดังนั้นคนฟังถึงกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ขนหัวลุกชันกันเลยทีเดียว

“ผมไม่เอา!” เขาหลุดปากปฏิเสธออกไป

ชลนทีหัวเราะมาตามสาย

“ใครถาม! หม่อมอุ่นถามนายหรือไงน้ำ” ความเผด็จการของหม่อมอุ่นเป็นที่ลือชาในหมู่ลูกหลาน

“ยังไงผมก็ไม่แต่งกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รัก นี่มันยุค พ.ศ. ไหนกันแล้ว การ คลุมถุงชน ควรหมดไปได้แล้วครับ”

“ก็เออสิ นายกับพวกฉันเป็นคนยุคนี้ แต่อย่าลืมว่า หม่อมอุ่น น่ะคนยุคไหน”

ถูกพี่ชายย้ำถามว่า หม่อมอุ่น เป็นคนยุคไหนพรรษชลถึงกับอึ้ง แน่นอนว่าหม่อมอุ่นนั้นเกิดในยุคที่การคลุมถุงชนนั้นยังมีอยู่มาก ผู้หญิงมักแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เป็นคนเลือกให้ หม่อมอุ่นเองก็เช่นกัน

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงผมก็ไม่ยอม”

พรรษชลจำได้ว่าตัวเองนั้นกดตัดสายไปก่อน หลังจากนั้นก็มานั่งใช้ความคิดหาวิธีหลีกหนีประกาศศิตแสนเผด็จการของหม่อมอุ่น ราชกุลกุลวารีที่มักมีลูกโทนถูกหม่อมราชวงศ์ชลธารโค่นล้มคำสาปด้วยการมีลูกชายสืบสกุลถึงสี่คน ในขณะที่ราชสกุลวนัสบดีนั้นมีลูกดก แต่หม่อมอุ่นนั้นกลับไม่มีทายาท มีเพียงลูกหลานที่เกิดจากพระญาติของพระองค์เจ้าธนันยศสวามีของหม่อมอุ่น ดังนั้นหลายคนจึงลงความเห็นกันว่าหม่อมอุ่นนั้นว่างจนมีเวลาจัดหาคู่ให้หลานๆ

ซึ่งหนึ่งในนั้นก็ยังมีหลานอย่างเขารวมไปด้วย!

 

คุณหมอหม่อมหลวงไม่ได้เก็บความกลัดกลุ้มใจอยู่กับตัวนานนัก งานที่ทำอยู่ทำให้ชายหนุ่มลืมเลือนไปทีละน้อยแต่ก็ไม่ถึงกับลืมสนิท ด้วยว่าคิวของเขานั้นยังรั้งรองสุดท้ายหากนับจากธาม ชลนทีและชลาชล ส่วนธามเองตั้งแต่วันนั้นเขาก็ยังไม่ได้พบหน้าค่าตา ปกติแล้วชายหนุ่มมักจะนัดทานกลางวันกับญาติผู้พี่ทุกสัปดาห์ แต่นี่ธามเล่นหายหน้าไปทั้งสัปดาห์อย่างนี้คงมีเหตุผลเดียว

“หมอน้ำครับ คุณชายหมอให้นำโน้ตนี้มาให้” นายตุ้มเม้งบุรุษพยาบาลร่างใหญ่ตัวดำเดินยิ้มโชว์ฟันขาวจั๊วเข้ามายื่นกระดาษโน้ตให้เขา คนอื่นๆ มักเรียกธามว่าคุณชายหมอ ในขณะที่เขาสั่งทุกคนให้เรียกหมอน้ำ

“ขอบคุณมากครับ พี่ตุ้ม” พรรษชลรับมาเปิดอ่านก็ต้องเลิกคิ้ว

“พี่ธามออกไปแล้วเหรอครับ” เขาถามตุ้มเม้งที่ยังไม่ไปไหน

“ครับ ขึ้นรถออกไปตอนที่ฝากโน้ตให้คุณหมอ”

“อืม ทำไมไม่รอก็ไม่รู้ ปกติพี่ธามรอผมตลอด” ชายหนุ่มบ่นพร้อมยิ้มขอบคุณตุ้มเม้งอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวไปพักกลางวัน ทิ้งให้บุรุษพยาบาลมองตามหลังคุณหมอผู้ที่ตนปลาบปลื้ม วันนี้มีเรื่องเม้าท์กับพวกสาวๆ พยาบาลอีกแล้ว หมอน้ำเปลี่ยนแว่นตาใหม่ แถมยังสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนอีกด้วย!

ฝ่ายคนที่ขอตัวออกมาพักกลางวัน เดินลิ่วไปที่วินมอเตอร์ไซค์ ในใจนึกเคืองญาติผู้พี่ไม่น้อย ปกตินัดกินข้าวกลางวันธามต้องรอเขาเสมอ แต่วันนี้มาแปลกให้คนเอาโน้ตมาให้แล้วตัวเองลิ่วไปก่อน ไม่เรียกกลั่นแกล้งจะให้เรียกว่าอะไร!

ร้านอาหารชื่อดังในห้างสรรพสินค้าเป็นสถานที่นัดหมายของคุณหมอหม่อมราชวงศ์ พรรษชลไม่มีปัญหากับการเดินทางด้วยว่าห้างสรรพสินค้ากับโรงพยาบาลนั้นห่างกันไม่ถึงสามกิโลเมตร การนั่งวินมอเตอร์ไซค์ช่วยให้ประหยัดเวลาในการเดินทาง ชายหนุ่มจ่ายค่าโดยสารแล้วเดินลิ่วเข้าห้าง แดดแรงๆ ช่วงเที่ยงทำให้ใบหน้าคุณหมอเป็นสีแดงเรื่อ หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา

พนักงานสาวที่เห็นคุณหมอหม่อมหลวงเข้ารีบยกมือไหว้ แวบหนึ่งพรรษชลเห็นสีหน้าแปลกใจ ก่อนที่เขาจะต้องทำหน้าแปลกใจบ้าง เมื่อพบว่าพี่ชายกำลังนั่งเผชิญหน้ากับหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ธามนั่งหันหน้ามาทางเขา และหญิงสาวคนนั้นกำลังนั่งหันหลังให้

“น้ำมาพอดี มาๆๆ”

กรามของคุณหมอหม่อมหลวงขบกันจนดังกรอด ก่อนที่ดวงตาที่มีแววระคนโกรธจะต้องเบิกกว้าง

“พี่หมอ!

“คุณเกด!

คราวนี้เป็นธามบ้างที่ทำหน้าแปลกใจ

“อ้าว รู้จักกันเหรอครับ”

พรรษชลไม่ใส่ใจคำถามของพี่ชาย รีบเดินมาที่โต๊ะ

“มาได้ยังไงครับ” เขารีบถาม สังหรณ์บางอย่างบอกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล

“โดน หลอกมาค่ะ” การะเกดบอกอย่างฉุนเฉียว นึกถึงผู้เป็นพ่อแล้วเธอแทบปรี๊ดแตก

พาป๋าไปหาอร่อยๆ กินหน่อยสิ

ได้สิคะ เดี๋ยวเกดชวนพุดไปด้วยนะคะ

ไฮ้ วันนี้พวกนั้นเขาจะไปดูคนงานตัดดอกทานตะวัน ป๋าไปกับเกดสองคนดีกว่า

เธอที่ใสซื่อเชื่อ ยอมออกจากบ้านมากับผู้เป็นพ่อแค่สองคน และได้มาพบกับยายคุณหม่อมอะไรก็ไม่รู้ที่ชอบพูดไปยิ้มไป กับอีตาหมอหม่อมราชวงศ์นี่อีก

“โดนหลอก?”

“ใช่ค่ะ คุณป๋าหลอกให้เกดพามากินข้าวนอกบ้าน แต่ไปๆ มาๆ เอาเกดมาทิ้งไว้กับอีตาหม่อมราชวงศ์คนนี้”

อีตาหม่อมราชวงศ์คนนี้ชี้นิ้วเข้าหาตนเอง ก่อนจะผุดรอยยิ้มกว้างอย่างชอบใจกับนิสัยตรงๆ ของสาวเจ้า ชื่อเหมือนดอก การะเกด ที่มีเป็นหนามๆ นั่นเหรอ ค่อยน่าสนใจ คนที่เพิ่งรู้ชื่อหญิงสาวตอนเข้ามาในร้านคิดอย่างชอบใจ เขาออกมาตามคำสั่งหม่อมอุ่น ก่อนมาไม่วายส่งโน้ตบอกให้พรรษชลตามมาเพื่อหวังว่าจะใช้อีกฝ่ายเป็นไม้กันหมา พอเข้ามาในร้านก็พบเข้ากับหม่อมป้า ฟาบิโอ้และแม่สาวดอกไม้ผู้นี้ ทั้งเขาและเธอถูกแนะนำให้รู้จักกัน ก่อนผู้ใหญ่ทั้งสองจะขอตัวไปซื้อของโดยทิ้งเขาไว้กับเธอ

“คุณเกดคือคู่ดูตัวของพี่ธาม”

นานกว่าพรรษชลจะหาเสียงตัวเองเจอ ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกต่อยท้องจนจุก

“คู่ดูตัว!” คนที่ยังกรุ่นโกรธผู้เป็นพ่อทวนเสียงสูง หญิงสาวหันขวับไปทางธามที่รีบยกมือสองข้างขึ้นอย่างยอมแพ้ไปตั้งแต่ได้ยินเสียงสูงๆ ผู้หญิงอาร้ายยย...เสียงแหลมน่ากลัว!

“อีตาขี้เก๊กนี่เหรอคะที่คุณป๋าเห็นว่าดี”

กริยาการมองตั้งหัวจรดเท้าทำให้คุณหมอหม่อมราชวงศ์หน้าชา ก่อนหันไปทางน้องชายที่ตอนนี้ทำหน้าแปลกใจไม่หาย ธามหรี่ตาลงอย่างจับผิด เขากับหนุ่มๆ สกุลกุลวารีเรียกว่าโตมาด้วยกันเลยก็ได้ การที่ญาติผู้น้องคนนี้ทำหน้าอึ้งไม่หายนี่คงไม่ใช่แค่แปลกใจกระมัง

“ผมดี เป็นหมอและเป็นหม่อมราชวงศ์ด้วย” คนหน้าชาไม่วายเถียง เกิดมาก็เพิ่งเคยยกยอตัวเองด้วยอาชีพและคำนำหน้า

“แล้วยังไง ก็ใช่ว่าคุณจะเหมาะสมกับฉัน” สาวมั่นตัวแม่เชิดหน้าบอก

“ผมเหมาะสมกับคุณทุกประการ” ธามนึกอยากต่อปากต่อคำกับหญิงสาว

“แต่ฉันคงไม่เหมาะกับคุณด้วยประการทั้งปวงค่ะ” การะเกดสวนกลับ

“ทำไมดูถูกตัวเองอย่างนั้นล่ะครับ” คุณหมอหม่อมราชวงศ์ท้วง เกิดมาเพิ่งโดนผู้หญิงถ่อมตัวใส่ ปกติแล้วหากเขาชายตาแล ส่วนใหญ่แล้วแทบวิ่งมาซบอก แต่แม่สาวชื่อเป็นดอกไม้คนนี้กลับทำตัวถอยห่างจนน่าตกใจ

การะเกดยักไหล่ “ก็ยังดีกว่าดูผิด เอาเป็นว่าต่อให้คุณเลิศเลอเฟอร์เพ็กต์มาแต่ไหน ฉันก็ไม่เหมาะกับคุณชายอย่างคุณหรอกค่ะ”

แวบหนึ่งธามเห็นหญิงสาวปรายตาไปทางญาติผู้น้อง

“แล้วผู้หญิงอย่างคุณเหมาะกับผู้ชายแบบไหนครับ ขนาดเป็นหมอแล้วยังเป็นหม่อมราชวงศ์อย่างผมยังไม่เหมาะกับคุณ”

“ไม่ใช่คุณไม่เหมาะกับฉันค่ะ ฉันไม่เหมาะกับคุณต่างหาก” หญิงสาวรีบแก้ “แล้วผู้ชายที่เหมาะสมกับฉัน” เธอหยุดสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจ “ขอแค่เป็น คนธรรมดา ที่ฉัน รัก ก็พอแล้วค่ะ”

“คนธรรมดาที่คุณรักดูจะหายากนะครับ จนป่านนี้แล้วยังไม่เจอ” ธามพูดหยอกอย่างนึกสนุก เขารู้สึกว่าพรรษชลและแม่สาวดอกไม้ผู้นี้มีซัมติงรองต่อกัน แต่พรรษชลเนี่ยนะ...ผู้ชายธรรมดา!

การะเกดกอดอกเชิดหน้าอย่างไม่รักษากิริยา ด้วยว่าหญิงสาวไม่ต้องการให้ชายหนุ่มตรงหน้าประทับใจในตัวเธอ

“ก็ไม่แน่ว่าฉันอาจจะเจอเขาแล้ว”


------------------------------------------------------------

ยี่สิบนาทีต่อมาพรรษชลก็มานั่งประจันหน้ากับการะเกดอยู่บริเวณฟู้ดครอสภายในห้างสรรพสินค้า บนโต๊ะอาหารที่เรียงต่อกันสองตัวมีจานอาหารมากมาย อาทิเช่นส้มตำปลาร้า ส้มตำทะเล ส้มตำปูม้า ซุปหน่อไม้ ไก่ย่าง ข้าวเหนียว ยำแหนม ยำม่ามา ยำลูกชิ้น เมนูเยอะจนไม่น่าเชื่อว่าเธอจะกินหมด แต่ขณะนี้สาวเจ้าก็กำลังตักกินอย่างเพลิดเพลิน กรามที่ขยับเขี้ยวเน้นๆ ทำให้คุณหมอหม่อมหลวงแอบกลืนน้ำลาย เขารู้ว่าเธอกำลัง กลืนกิน ความโกรธ! หญิงสาวลากเขาออกมาจากร้านอาหารชั้นบนเพื่อมาที่นี่ บอกให้เขานั่งรอและเธอก็เกินไปแลกคูปองและเดินสั่งๆ ของกินทั้งหลายแหล่ก่อนจะนำมันมาวางไว้บนโต๊ะ

“น้ำหมดแล้ว เดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำให้นะครับ” ชายหนุ่มหยิบคูปองที่เหลือเพื่อเดินไปซื้อน้ำมาให้หญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ” คนที่ยังตั้งหน้าตั้งตากินบอก ปกติแล้วเธอไม่ใช่คนกินทิ้งกินขว้าง แต่วันนี้เธอโกรธจนไม่รู้จะระบายออกมาอย่างไร ดังนั้นจึงต้องหาทางระบายด้วยการกินๆๆๆๆๆ

“น้ำครับ” ชายหนุ่มกลับมาพร้อมน้ำเปล่าหนึ่งขวด

“พี่หมอไม่กินด้วยกันเหรอคะ” คนที่เผ็ดจนปากแดงเจ่อเงยหน้าถาม

“ไม่ดีกว่า พี่ว่าคุณเกดหยุดกินได้แล้ว ปากแดงหน้าแดงแล้วก็เหงื่อออกไปหมด กินเผ็ดมากๆ อย่างนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ เผลอๆ เย็นนี้จะปวดท้องเอาได้” คนเป็นหมอเตือน

“ก็เกดโกรธ!” คนที่โกรธผู้เป็นพ่อบอกอย่างกระแทกกระทั้น

“โกรธมากๆ ยิ่งไม่ควรกินเผ็ด พอเถอะครับ”

คนที่เผ็ดจนแทบพ่นไฟได้หยุดในที่สุด เธอสำเหนียกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมาอย่างสงสัยแกมประหลาดใจ คงประมาณว่ายายคนนี้เป็นชูชกมาเกิดหรืออย่างไรถึงได้สั่งอาหารมามากมายขนาดนี้

“เผ็ดจังค่ะพี่หมอ” หญิงสาวบอกเสียงอ่อนพร้อมสูดปาก

พรรษชลเห็นดังนั้นจึงหัวเราะในลำคอ ใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนเช็ดขอบปากอีกฝ่าย โดยลืมว่าตนนั้นอยู่ท่ามกลางฝูงชน จนกระทั่งสบกับแววตาหวามไหวและเจ้าตัวเอนหน้าหลบเขาจึงชักมือกลับอย่างประหม่า

“ไปนั่งที่ร้านกาแฟกันเถอะครับ” รีบชักชวนหญิงสาวให้ลุกจากตรงนี้ การะเกดเห็นดีด้วยจึงทำตามอย่างไม่อิดออด

 

พักต่อมาการะเกดต้องมาจ้องมอง โยเกิร์ต ที่ชายหนุ่มไปหาซื้อมาให้เธอ เขาบอกว่าผลิตภัณฑ์ที่ทำจากนมนั้นมีสารคาเซอินที่จะช่วยดับความเผ็ดร้อนของพริกได้ คนที่เผ็ดจนหน้ามืดทำตาม มันได้ผลพักหนึ่งเธอรู้สึกดีขึ้น ถึงอย่างนั้นหน้าตาและปากหญิงสาวก็ยังแดงก่ำอยู่

“คราวหลังถ้าโกรธมากๆ ต้องหาวิธีระบายความโกรธที่ดีกว่านี้นะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยเตือน สายตาจับจ้องยังริมฝีปากอิ่มที่แดงเจ่อขึ้นอย่างน่ามอง

“จริงๆ เกดอยากกรี๊ด แต่ในห้างทำไม่ได้ค่ะ” สาวดอกไม้ที่ยังกรุ่นๆ อยู่บอก

“งั้นพี่จะพาไปหาที่กรี๊ด”

คิ้วโก่งเรียกเลิกขึ้น มองคนที่ตามใจตนก่อนจะอมยิ้มเมื่อสบเข้ากับสีหน้าจริงจัง ดูท่างานนี้เธอคงมีที่ให้กรี๊ดโดยไม่เดือดร้อนชาวบ้านจริงๆ

พรรษชลพาหญิงสาวนั่งตุ๊กตุ๊กไปลงที่หอพัก เปิดห้องให้หญิงสาวรอ เพราะเขาต้องกลับไปทำงานช่วงบ่าย การะเกดรับปากจะรอจนกว่าเขาจะเลิกงานแล้วค่อยไป กรี๊ด กัน

พอได้มานั่งอยู่ในห้องคนเดียว สติสตังที่เชื่อว่าขาดหายไปกับความโกรธก่อนหน้านั้นก็เริ่มกลับคืนมาแทนที่ด้วยความประหม่า สาวดอกไม้เปิดประตูด้านหลังห้องเพื่อสูดอากาศ หันกลับไปมองภายในห้องที่มีเฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้นอีกครั้ง ตอนที่รู้ว่าถูกผู้เป็นพ่อหลอกมา เธอโกรธมาก ยิ่งถูกทิ้งให้อยู่กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่ถูกแนะนำตัวว่าเป็นนายแพทย์หม่อมราชวงศ์ก็ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ หากแต่พอพรรษชลปรากฏตัว ความกรุ่นโกรธก็แปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจ ...มั่นใจว่าจะเขี่ยอีตานายแพทย์หม่อมราชวงศ์สำเร็จ

ความมั่นใจที่ว่านั้นเกิดขึ้นเพราะข้างกายเธอมีนายแพทย์ คนธรรมดา คนหนึ่งอยู่

คนธรรมดาที่ครั้งหนึ่งเธอ บังเอิญ ได้เจอเขาบ่อยครั้ง

คนธรรมดาที่ บังเอิญ เคยช่วยเหลือเธอ

คนธรรมดาที่เกือบขวบปี บังเอิญ วนเวียนอยู่ในความคิดคำนึงของเธอ!

การะเกดเดินเข้ามาสำรวจในห้อง มันสะอาดสะอ้านจนทำให้เธอคิดหาอะไรทำถอนใจ แม้แต่ตะกร้าเสื้อผ้าใส่แล้วยังเรียบร้อยเลย

“เป็นเกย์หรือเปล่าเนี่ย” เสียงหวานบ่นหงุงหงิง พอดีกับที่มือถือแผดเสียงร้องขึ้น

“ฮัลโหล”

“เกดอยู่ที่ไหน” เสียงห้าวของคาวีดังมาตามสาย

“ผมพูดเองดีกว่าพี่คาวี” มีเสียงพุทธชาดแทรกเข้ามา

“เกดอยู่ในที่ปลอดภัย เดี๋ยวเย็นๆ จะกลับบ้านเอง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ” เธอตอบให้ทุกคนสบายใจ แน่นอนว่าก่อนหน้านี้คุณป๋าโทร. หาเธอสายแทบไหม้ แต่เธอไม่รับ

“เป็นอะไรหรือเปล่า ให้เราไปรับไหม” พุทธชาดถามเสียงห่วงใย

“ไม่เป็นไรหรอกพุด เค้าปลอดภัยดี อารมณ์ก็เกือบดีแล้ว เดี๋ยวเย็นๆ เค้าจะกลับบ้าน”

“คุณป๋าเป็นห่วงเกดมาก”

“แต่เราโกรธธธ...คุณป๋ามาก” เธอเน้นย้ำคำว่าโกรธจนคนฟังขนลุก

“มีอะไรกลับมาคุยกันที่บ้านนะ” คนเป็นพี่สำทับอย่างเป็นห่วง

“โอเค ไม่ต้องห่วงเค้าหรอก”

“คุณป๋าทำไปเพราะรักนะเกด ถึงจะเอาแต่ใจไปหน่อย” หนุ่มดอกไม้พยายามไกล่เกลี่ย

“จะพยายามเข้าใจ โทร. บอกคุณป๋าด้วยนะว่าเค้าปลอดภัย แล้วก็ไม่ต้องโทร. มาอีก ยังไงเสียวันนี้เราก็จะไม่รับสายคุณป๋า”

“อืม ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าอยากให้ไปรับก็โทร. มานะ” พุทธชาดไม่เซ้าซี้น้องสาวต่อ การไม่รับสายทั้งวันนั่นเป็นบทลงโทษที่นับว่าหนักแล้ว เชื่อว่าหลังจากนี้ผู้เป็นพ่อของเขาต้องเดือดดิ้นร้อนใจไปจนถึงเย็นเลยทีเดียว

 

สถานที่ กรี๊ด ที่พรรษชลพาเธอมาช่างถูกใจยิ่งนัก สาวดอกไม้มองไปยังสองข้างทางที่มีเพียงไร่มันสำปะหลังสลับกับไร่ข้าวโพดสุดลูกหูลูกตา สุดสายตานั้นเป็นวิวของทิวเขาน้อยใหญ่ที่เหลี่ยมซ้อนกันให้เป็นแค่สันเขา

“เอาเลยครับ” คนบอกยืนอุดหูห่างออกไป

การะเกดหลุดขำพรืดก่อนจะหันไปยังข้างทาง สูดอากาศเข้าปอดก่อนจะเปล่งเสียงกรี๊ดออกมาสุดเสียง หญิงสาวหายใจหอบๆ แต่ก็รู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

“พอแล้วเหรอครับ” คนพามาถามขึ้น

“พอแล้วค่ะ” น้ำเสียงที่เคยหวานหูแหบแห้ง

“น้ำครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

“สบายใจขึ้นแล้วใช่ไหมครับ”

“มากเลยค่ะ หายโกรธขึ้นมาจิ๊ดหนึ่งด้วย” จิ๊ด...ของหญิงสาวคือนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ห่างกันหนึ่งเซนติเมตรแค่นั้นเอง พรรษชลเห็นเข้าจึงหลุดยิ้ม

“คุณพ่อของคุณเกดคงทำไปเพราะหวังดี”

“เหอะ” หญิงสาวทำเสียงขึ้นจมูก “หวังดีแต่ประสงค์ร้ายสิคะ ไม่คิดบ้างหรือไงว่าเกดจะอาละวาดทุบหัวอีตาหมอเจ้านั่นจนแบะ”

มุมปากคนฟังกระตุก หมอเจ้า ทำให้เขานึกถึงคนทรงเจ้ามากกว่าหมอรักษาคนไข้

“หมอเจ้านั่นชื่อว่า ธาม ครับคุณเกด” เขาแย้งกลั้วเสียงขบขัน

“ธาม?” หญิงสาวทวนพร้อมนิ่วหน้า

“พี่หมอรู้จักอีตานั่นด้วยเหรอคะ”

“พี่ธามครับ” พรรษชลแก้ ไม่อยากให้เธอเรียกญาติผู้พี่เขาด้วยสรรพนามนั้น แม้ว่าเขาจะชอบใจแต่ก็ต้องให้เกียรติธาม

“นั่นแหละค่ะ พี่หมอรู้จักพี่ธามด้วยเหรอคะ”

“รู้จักครับ เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน”

“เป็นญาติกัน?!” เธอถามเสียงสูง

“ใช่ครับ”

“พี่หมอเป็น เจ้า เหรอคะ”

คนถามก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว นั่นทำให้คุณหมอเจ้าใจแป้ว

“ไม่ใช่ครับ พี่เป็น คนธรรมดา

เห็นท่าทางถอนหายใจอย่างโล่งอกของสาวเจ้าแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่เสียใจเลยที่พูดไปแบบนั้น เขาไม่ได้โกหก สำหรับเธอเขาก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

“ค่อยยังชั่ว เกดพูดคำราชาศัพท์ไม่เก่ง”

“ก็ไม่เห็นต้องพูดนี่ครับ พี่พูดกับพี่ธามก็พูดธรรมดา ไม่ได้พูดราชาศัพท์”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ เกดไม่อยากยุ่งเกี่ยว ดูท่าจะเจ้ายศเจ้าอย่าง”

“ใครว่าครับ”

“ก็หลายคนค่ะ วันนี้เกดเจอเองแล้วสองคน”

สาม...พรรษชลแก้ในใจ

“คุณป้าหม่อมอะไรนั่นถึงจะหัวเราะพูดจาดี แต่เกดเห็นนะคะว่ามองเกดตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้าเกดไม่ใช่ลูกคุณป๋าก็ไม่แน่ว่าจะโดนไล่ตะเพิด”

“ไม่โดนหรอกครับ หม่อมอุ่นหน้าดุแต่ใจดี”

“ถึงงั้นก็เถอะค่ะ เลี่ยงได้เกดก็เลี่ยง เกดชอบคนตรงๆ ไม่ต้องอำพรางบุคลิกที่แท้จริง”

อำพรางบุคลิก เป็นอีกคำที่ทำให้คุณหมอหม่อมหลวงชอบใจ หม่อมอุ่นเป็นคนที่อำพรางบุคลิกจริงๆ นั่นแหละ แท้จริงแล้วหม่อมอุ่นเป็นคนอ่อนหวานเอื้ออารี แต่เพราะต้องปกครองผู้คนในวังแทนสวามีผู้ล่วงลับจึงต้องเข้มแข็ง

“คุณเกดตาถึง ว่าแต่ตอนนี้เรากลับบ้านกันเถอะครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

...การะเกดสบตาชายหนุ่ม

น่าแปลกเหลือเกินที่การพบกันครั้งนี้ เธอและ เขา สามารถพูดคุยกันได้อย่างไม่เคอะเขิน แถมเธอยังรู้สึก สนิทสนม กับเขามากขึ้นอีกแน่ะ

พรรษชลกำลังคิดอย่างเดียวกับหญิงสาว นี่อาจเป็นมากกว่า ความบังเอิญ ก็เป็นได้ การพบกันของเขาและเธอมันมีอะไรมากกว่านั้น

...มากกว่าคนแปลกหน้าที่บังเอิญพบเจอ

...มากกว่าแค่คนรู้จักที่เอาแต่คิดถึงกันตลอดขวบปีที่ผ่านมา

...มากกว่าแค่ไหนกันนะ?




มากกว่าแค่ไหนกันนะ? สงกะสัยเหมือนกันค่ะ อิอิ >////<

#นิยายจิกหมอน

#สายแบ๊วตามอายุคนเขียน 555++


ในเล่ม บทนำที่เกริ่นถึงคุณชายทั้ง 4 และหม่อมอุ่น เจี๊ยบไม่ได้ใส่ไปนะคะ กลัวคนอ่านทวง... 555++ 

ปล. จริงๆ อยากเขียนเซ็ตสืบสวนสอบสวนที่มีคุณชายอีกสามคนเป็นพระเอก แต่...คำนวณเวลาแล้วไม่น่าจะได้เขียนไวๆ นี้เลยพักไว้ค่ะ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,239 ความคิดเห็น

  1. #3148 Manpoon Boon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 23:07
    ปิดบังระวังเจอดี
    #3,148
    0
  2. #3093 Love Have (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 16:06
    พี่หมอทำไมเป็นคนน่ารักแบบนี้ค่ะ  น่ารักจนอยากได้มาเป็นพ่อของลูกเลยค่ะ 
    #3,093
    0
  3. #3000 ManGvi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 15:49
    นึกว่ารู้แต่แรก
    #3,000
    0
  4. #2968 ณ มล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 22:25
    คุณหมอน้ำกำลังปกปิดข้อมูลการะเกดอยู่หรือเปล่า ถ้านางมารู้ตอนหลังว่ามีเชื้อเจ้าจะโกรธเหมือนตอนนี้หรือเปล่านะ
    #2,968
    0
  5. #2951 แอปเปิ้ล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 17:29
    เป็นไปได้ไงอ่ะ ที่นิยายของสวยล่วงเลยมาหลายตอนแล้วแต่ไม่มีบท loveseneเลย 😆😆😆อยากได้ผู้ชายอูมามิมาป่วนให้หายคิดถึงจัง
    #2,951
    0
  6. #2530 aaeylovelytaetae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 19:58
    อาจจะมากกว่าเพื่อน .... แต่ยังไม่ใช่เเฟน555555
    #2,530
    0
  7. #2383 ท้องฟ้าสกาว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 14:14
    นางเอกน่ารักดีค่ะ
    #2,383
    0
  8. #2295 Yoda0147 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 12:30
    พี่เป็นแค่ คนธรรมดา อร้าย กลัวเกดไม่รักอะดิ หมอน้ำ อิอิ
    #2,295
    0
  9. #2294 Yoda0147 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 12:28
    เจอคำว่า เจ้าของห้องค่ะ น่าจะสะกดผิดนิดนึง
    #2,294
    0
  10. #2292 Yoda0147 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 12:07
    หม่อมอุ่น คัม แบ็ก
    #2,292
    0
  11. #1929 LekLek2709 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 14:12
    ลุ้นๆ ค่ะ *-*
    #1,929
    0
  12. #1755 Ryoma_Rut (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 08:08
    ชอบคำนี้จัง "คนธรรมดา"
    #1,755
    0
  13. #1690 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 21:46
    น่ารักมิ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งน่ารักมากกกกกกชอบมากเลยค่ะ
    #1,690
    0
  14. #1651 nammol23 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 11:20
    น้อววววว ขอแค่คนธรรมดาที่รักชั้นก้อพอ  
    เขินแทนเลย
    #1,651
    0
  15. #1621 pung0420 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 00:00
    อยากบังเอิญบ้างอะ
    #1,621
    0
  16. #1619 mam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 21:35
    พี่หมอน่ารักเนอะ
    #1,619
    0
  17. #1617 pimpim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 21:19
    คุณหมอแอบเฉไฉ
    #1,617
    0
  18. #1615 เพนศรี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 21:13
    แค่คนๆหนึ่งที่มันธรรมดา จากใจพี่หมอเลยนะน้องเกด
    #1,615
    0
  19. #1610 ฐาปนี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 20:42
    ผู้ชายธรรมดาแต่ไม่ธรรมดานะจ๊ะ
    #1,610
    0
  20. #1609 ปันปัน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 20:41
    น่ารักมากมาย..."คนธรรมดา..ที่ไม่ธรรมดา"..อิอิ
    #1,609
    0
  21. #1607 หวาน@moowan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 20:39
    พี่เจี๊ยบลงท้ายคำถามปริศนาตลอด ทำให้อยากรู้อ่ะ ลุ้นๆ ค่ะ น่ารักมากๆ
    #1,607
    0
  22. #1606 punggo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 20:35
    " ไม่ใช่ครับ พี่เป็น คนธรรมดา" พี่หมอน้ำค้าง กรุณารับผิดชอบคำพูดนี้ด้วยครับ เป็นคนธรรมดา สำหรับแม่ดอกการะเกดแล้ว ถอยหลัง ตะแคงซ้ายขวา หนีไม่ได้นะเออ ** เมื่อโกหกแล้ว ต้องยอมรับผลที่จะตามมานะคะ พี่หมอน้ำค้าง บอกเลยแม่ดอกการะเกด แรงส์รองจากตัวแม่นิดเดียวนะคับ 555
    #1,606
    0
  23. #1605 วุ้นเส้น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 20:20
    นี้นู๋เกดยังไม่รู้ใช่ไหมว่าพี่หมอนะไม่ธรรมดานะ
    #1,605
    0
  24. #1604 punggo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:59
    "ไม่ใช่ครับ พี่เป็น คนธรรมดา" แบบนี้หมายความว่างัยคับท่าน พี่หมอรีบแถลงโดยด่วนจ้า ** ดันโกหกแบบนี้ ระวังตะถูกโกธรหนักนะจ๊ะ แม่ดอกการะเกดแรงส์นะเออ
    #1,604
    0
  25. #1602 thanapom-s@hotmail.com (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:21
    ถ้าเกดรู้เรื่องพี่หมอน้ำของเกดคงได้เคลียร์กันยาวเเล้วที่นี้ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือยังไง
    #1,602
    0