หากจะรัก(เพิ่ม)อีกสักนิด

ตอนที่ 19 : ๑๙...หื่นเหลือจะรับ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 มี.ค. 58

19

หื่นเหลือจะรับ

ตะวันขึ้นกลางศีรษะร่างบอบบางถึงขยับตัวตื่น ความเจ็บแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย หญิงสาวนิ่วหน้าสูดปากเมื่อลองขยับแข้งขา อาการเจ็บหนึบกลางร่างทำให้เธอทั้งโกรธทั้งอายคนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ กวาดสายตามองหาตัวต้นเรื่องก็ไม่พบ จากนั้นจึงซบหน้ากับหมอนสีขาวใบโต ทบทวนเหตุการณ์ในค่ำคืนที่ผ่านมา ความรู้สึกผิดค่อยๆ จับริ้วขึ้นมาในหัวใจ ถ้าพ่ออยู่จะเสียใจกับสิ่งที่เธอทำหรือเปล่า ท่านจะเข้าใจเธอหรือไม แล้วจะชอบ ลูกเขย คนนี้ไหม หญิงสาวอมยิ้มทั้งน้ำตา เมื่อมีเสียงหนึ่งกู่ร้องในหัว

...พ่อไกรต้องรักคนที่หนูดารักอย่างแน่นอน

หญิงสาวลองขยับขาดูอีกครั้ง ก็พบว่ามันยังเจ็บอยู่ เป็นอันว่าเธอลุกขึ้นเดินไม่ไหวอย่างแน่นอน แววตาหวานตวัดไปทางประตูห้องที่เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของคนต้นเรื่อง เหตุใดเขาถึงได้ยิ้มหน้าระรื่นได้อีก ทั้งๆ ที่เธอหมดสิ้นเรี่ยวแรง สภาพเธอตอนนี้คงดูโทรมเหมือนซอมบี้ ตกลงนี่เขาร่วมรักกับเธอหรือสูบวิญญาณเธอไปกันแน่ อิลฟรานอมยิ้มกรุ้มกริ่มมองคนพยายามจะลุกขึ้นนั่ง ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอมีแค่ผ้าห่มพันกาย ช่างเป็นภาพที่วาบหวิวชวนให้คิดลึกเสียกระไร ชายหนุ่มยื่นแก้วน้ำส่งให้หญิงสาว กว่าเธอจะตื่นก็ปาเข้าไปเที่ยงวัน เขาไม่ว่าอะไรเธอหรอก เพราะเขานี่แหละที่กวนเธอทั้งคืน แถมสว่างแล้วยังจัดไปอีกสองยกก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำไปทำอาหารให้เธอกิน

ตอนนี้อยากสานต่ออีกสักยกสองยกเธอจะว่าอะไรไหมนะ

สายตาออดอ้อนระคนหื่นทำให้หญิงสาวค้อนวงงามให้ มีอย่างที่ไหนกวาดสายตาลามเลียมองเธอแล้วมาส่งตาหวานอ้อนๆ ให้อีก อย่าคิดว่าเธอไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แล้วก็ฝันไปเลยว่าเธอจะยอมให้เขารังแกอีก แค่นี้เธอก็ไม่มีแรงจะลุกแล้ว ขืนยอมเขาอีกมีหวังตายพอดี

“ขอร้องเถอะค่ะ อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนี้อีกจนกว่าฉันจะหายดี” เธอกดเสียงบอก แสดงให้รู้ว่าโกรธ ไม่พอใจ ที่สำคัญ...หวั่นไหวมากกก!

“มองแบบไหน” เขาเล่นลิ้นทำหน้าซื่อ

“ก็มองแบบนี้” มือบางขยับผ้าห่มเข้าหาร่างกาย รู้ดีว่าผืนผ้านี่ไม่สามารถสกัดกั้นความหื่นของเขาได้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เป็นไปได้เธออยากมุดผ้าห่มหนีอาย

“แบบไหน” เขายังทำหน้าซื่อ แต่แววตากรุ้มกริ่มจนเธออยากควักลูกตาวิบวับนั่นออกมาโยนออกไปนอกหน้าต่าง

“แบบหื่นๆ ไงล่ะ” เธอว่าพร้อมสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ได้โกรธเขาหรอก แต่อายเสียมากกว่า

“หื่นแล้วไง” เขาออด “หื่นสิดี ลดาจะได้รู้ว่าผมคลั่งไคล้คุณมากแค่ไหน”

“อี๋...ทำไมถึงได้พูดเรื่องนี้หน้าตาเฉย คุณมียางอายไหมเนี่ย” เธอต่อว่าหน้าแดงก่ำ

“อายทำไม ผัวเมียกัน เราไม่มีความลับต่อกันอยู่แล้ว ผมรู้สึกยังไงก็บอกคุณ แล้วคุณล่ะ...คลั่งผมสักนิดไหมเป็ดน้อย”

โอ๊ย...เธออยากจะบ้าตาย ผู้ชายอะไรหน้าโหด บทจะพูดหวานออดอ้อนนี่ก็น่ารักใช่ย่อย หญิงสาวกรีดร้องอยู่ในใจ อยากบอกเขาใจแทบขาดว่าเธอเองก็คลั่งเขาไม่น้อย แต่ที่ไม่พูดออกไปเพราะไม่อยากให้เขาได้ใจ กวาดตามองรูปร่างเขาอีกครั้งแล้วสะเทิ้นอาย ตอนเขาเป็นเพื่อนเธอไม่เคยคิดลึกทำนองนี้กับเขาเลยสักครั้ง

“ว่าไงครับลดา คุณคลั่งไคล้ผมบ้างไหม”

“ไม่!” เธอกัดฟันตอบ

“เฮ้อ...” เขาทำท่าถอนหายใจแถมยังตีหน้าเศร้าอีกด้วยสิ “ผมว่าแล้วเชียว มันผิดสูตรตั้งแต่ต้นล่ะ ทุกอย่างเลยไม่เวิร์ก”

หญิงสาวเลิกคิ้ว ทำหน้างุนงงบ้าง

“อะไรคือไม่เวิร์กคะ” ขยับตัวหนีเมื่ออีกฝ่ายเขยื้อนตัวมานั่งใกล้เกินไป ความเจ็บแปลบทำให้หญิงสาวนิ่วหน้า เขาคงเห็นเข้าจึงไม่ขยับต่อ

“ก็ทุกอย่างระหว่างผมกับคุณมันผิดสูตรหมดเลยน่ะสิ”

“สูตรอะไร” คราวนี้เธองงจริงๆ แล้วนะ เธอกับเขายังต้องมีสูตรอะไรอีก นี่ไม่ใช่กาแฟนะ ถึงจะได้มีสูตรชงหวานขมกลมกล่อม

“ก็สูตรความรักสิ” เขาตอบ

อะไรคือสูตรความรักวะคะ หญิงสาวทวนในใจ

“ความจริงผมต้องไม่เป็นคนดีแบบนี้สิ ผมต้องโหด ดุ เถื่อน ระยำตำบอนฉุดคุณมาทำเมีย จากนั้นคุณก็ต้องร้องไห้เสียใจ ไม่ใช่มานั่งทำตาแป๋วๆ ใส่ผมเหมือนตอนนี้ อีกหน่อยพอคุณท้อง คุณก็ต้องหอบลูกหนี เดี๋ยวผมก็ตามไปง้อ ถึงตอนนั้นคุณก็จะแกล้งโกรธผมทั้งๆ ที่รักผมสุดหัวใจ...”

“เดี๋ยววว สูตรบ้าสูตรบออะไร ใครบอกคุณ” เธอแทรกกลางป้อง ถึงกับทนฟังเขาพูดไม่จบเลยทีเดียว

“น้ำบอกมา เรื่องของสองคนนั้นก็ทำนองนี้แหละ ไอ้เลโอมันขืนใจน้ำ เอ่อ อาจผิดสูตรไปนิดที่น้ำเป็นคนหอบลูกในท้องกลับไปหาเลโอ แล้วเลโอก็แกล้งโกรธน้ำ แต่ที่สุดแล้วทั้งสองก็กลับมารักกัน”

พิมพ์ลดาฟังแล้วได้แต่กรอกตามองเพดาน เธอว่าแล้วเชียว ความคิดเพี้ยนๆ นี่มาจากใครเป็นไม่ได้ นอกจากชลาลัยเพื่อนรักของเธอเอง คนอื่นคงคิดไม่ลึกซึ้งเหมือนยายคุณหญิงจอมดราม่านั่นหรอก หญิงสาวคิดอย่างครุ่นเคืองระคนขบขัน ดูอย่างที่อิลฟรานเจอยายน้ำครั้งแรกสิ ยายคุณหญิงกำลังเล่นบทหม่อมราชวงศ์ถังแตก อิลฟรานเจอเข้าถึงกับสืบหาและแล่นมาที่ร้าน แต่ยายน้ำดันถอยหนี เนื่องจากเกิดกลัว ของดำ ขึ้นมากะทันหัน

“สูตรนิยายน้ำเน่าละสิ ตกลงนี่จะให้ฉันหอบลูกหนีไปจริงๆ ใช่ไหม” เธอถามอย่างอ่อนใจ บอกตรงๆ ว่าขี้เกียจวิ่ง มันเหนื่อย!

“ตอนแรกก็คิดว่ามันสนุกดีนะ แต่ตอนนี้ผมว่าผมคงขาดใจตายก่อนวิ่งตามคุณทัน” เขาขยับเข้ามาอีกนิด ฉวยโอกาสสวมกอดยามเธอเผลอ “อยู่ด้วยกันอย่างนี้ก็ดีเหมือนกันนะลดา กลับไปถึงอิตาลีเราแต่งงานกันเถอะ ผมคงรอให้ถึงงานแต่งแบบไทยปีหน้าไม่ไหว”

พิมพ์ลดาอมยิ้ม เขาจะรู้ตัวไหมว่าทำให้เธอคลั่งไคล้ได้ไม่ยาก แค่พูดออกมาตรงๆ นี่เธอก็หลงเขาจะแย่แล้ว

“ฉันอยากกลับเชียงใหม่ค่ะ” เธอเฉไฉไม่ตอบ

“เป็ดน้อยใจร้าย...” เขาครวญ ซุกไซ้ใบหน้ากับซอกคอขาว หญิงสาวหดคอเข้าหากัน ย่นหน้าเมื่อเขาเรียกเธอแบบนี้อีกแล้ว

“บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกเป็ดน้อย ฉันไม่ชอบหรอกนะ”

“ทำไมล่ะ น่ารักดีออก คุณชอบเป็ด ผมเรียกคุณว่าเป็ดก็ถูกแล้ว” เมื่อเธอไม่ตอบตกลงเรื่องแต่งงาน เขาก็ไม่เซ้าซี้

“มันทำให้ฉันนึกถึงนิทานเรื่องลูกเป็ดขี้เหร่” อิลฟรานยิ้ม บีบหมับที่จมูกโด่งรั้น

“ลูกเป็ดตัวนั้นโตขึ้นมาเป็นหงส์ไม่ใช่เหรอไงที่รัก”

“แหวะ นั่นมันในนิทาน ดูชีวิตจริงสิ ฉันเตี้ยจะตายไป”

“ไม่เตี้ยหรอก กำลังดี ผมอุ้มสบาย ในสายตาผมคุณน่ารักจะตายไป” หญิงสาวแทบละลายกับคำพูดเขา นี่ไปกินน้ำตาลมาทั้งคันรถหรือไง ตั้งแต่เธอตื่นมา ก็ได้ยินแต่คำพูดหวานๆ ของเขา

“ไปกินอะไรมาเนี่ย ถึงได้ปากหวานขนาดนี้” เธอง้องแง้งกลบเกลื่อนความเขินอาย

“อยากรู้จริงอะ” เขาใช้จมูกคลอเคลียกับพวงแก้มนิ่ม ก่อนจะกระซิบเสียงแตกพร่า ทำให้หัวใจเธออ่อนยวบเหมือนขี้ผึ้งโดนไฟลน

“ผมกิน เป็ดเยอะไปหน่อย ปากเลยหวาน”

 

ถัดจากนั้นอีกสองวัน ปฏิบัติการ กินเป็ด ก็ดำเนินต่อไปอย่างหักโหมโจนทะยาน ยาวนานถึงหนึ่งสัปดาห์ หญิงสาวนึกสงสัยว่าเขาไปกินดีหมีมาแต่ไหน เรี่ยวแรงถึงได้มหาศาลขนาดนั้น ยิ่งคึกมากเท่าไหร่ เรี่ยวแรงเขายิ่งมากขึ้น (เธอคิดว่างั้น) อิลฟรานในตอนนี้แทบจะเดินฮัมเพลงตลอดเวลาก็ว่าได้ อย่างเช่นวันนี้ เขาอุ้มเธอลงมาข้างล่างตามที่เธอเพียรขอ เธอมารู้ทีหลังว่าที่เขายอมให้ลงมาได้ เนื่องจากพรุ่งนี้เขาจะพาเธอกลับเชียงใหม่เพื่อกราบลาป้าเธอ อีกสองวันจากนั้นเธอและเขาจะเดินทางกลับอิตาลี

งานใหม่ของอิลฟรานคืบหน้า แม้ช่วงนี้เขาจะกินเป็ดบ่อยๆ ชายหนุ่มกลับพบว่าเธอเหมือนยาชูกำลังชั้นสุดยอด ยิ่งเขาได้รักเธอเขาก็ยิ่งมีพลัง อิลฟรานพบว่าตัวเขานั้นเก็บกดมากเลยทีเดียว แทบอยู่ห่างจากหญิงสาวไม่ได้เลย เอะอะก็อยากรัก เอะอะก็อยากรังแกคนตัวเล็ก เป็ดตัวนี้ช่างหอมหวานจนเขาคลั่งไคล้ ตอนนี้สมิธและอธิคมทำงานให้เขาคืบหน้าไปมากแล้ว ที่เหลือก็รอให้เขากลับไปจัดการในส่วนขั้นตอนสุดท้าย ชายหนุ่มหวังกับธุรกิจครั้งนี้มาก มันเป็นเหมือนความฝันของเขาเลยก็ว่าได้ กระนั้นเขาก็ไม่ยอมเปิดเผยให้ใครรู้ว่าจะทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไร แม้แต่พิมพ์ลดาก็ไม่ทราบ เขาอยากเซอร์ไพร์สหญิงสาว

 

รุ่งขึ้นหนุ่มสาวออกเดินทางแต่เช้า โดยที่ชายหนุ่มเป็นคนอุ้มพิมพ์ลดาขึ้นรถในสภาพที่ฝ่ายหญิงหลับใหลไม่ได้สติ แน่นอนว่ามันเป็นผลพวงจากปฏิบัติการ กินเป็ด แบบแซบมากถึงใจสุดๆ เขาเพิ่งผละจากเธอเมื่อรุ่งสาง ลุกขึ้นอาบน้ำเก็บเสื้อผ้าบางส่วนเข้ากระเป๋า แล้วก็เช็ดตัวทำความสะอาดพร้อมทั้งสวมเสื้อผ้าให้เธอ โดยที่เธอไม่มีแรงขัดขืนสักนิด พิมพ์ลดารู้สึกตัวตอนมาถึงสนามบิน หญิงสาวทุบคนหื่นไปหลายตุ้บตอนที่เขาพยุงเธอเดินไปยังอาคารผู้โดยสาร ใครเห็นต่างอมยิ้มกับท่าทางเอาใจใส่ของเขา แต่ใครจะรู้ล่ะ! เธอเป็นแบบนี้เพราะโดนเขารังแกหรอก

กันยามารับทั้งสองที่สนามบิน อิลฟรานเป็นคนโผเข้าไปกอดคนสูงวัย พร้อมทั้งกระซิบกระซาบด้วยสีหน้าระรื่น คนฟังเองก็ตบอกยิ้มอย่างถูกใจ หยิกแก้มหลานเขยคนโปรดไปสองครั้ง

“ถูกใจป้าที่สุด ถ้าท้องจริงป้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนยายหนูดาตอนคลอดเอง จะได้ไม่เหนื่อยมาก”

เหอๆ ไม่ต้องทายว่าสองคนนั้นพูดเรื่องอะไรกันอยู่ เธอล่ะอยากจะบ้าตาย... หญิงสาวคิดอย่างละเหี่ยใจ

“ความจริงไม่ต้องมาลาป้าก็ได้ น่าจะกลับอิตาลีเลย หนูดาจะได้ไม่เหนื่อย หลานในท้องจะได้ไม่กระทบกระเทือนตอนนั่งเครื่องบินด้วย”

ฟังสิฟัง...ป้าเธอพูดเหมือนเธอตั้งท้องแล้ว นี่มันยังไม่ครบเดือนเลย!

“ป้า... พูดอะไรก็ไม่รู้ ลดายังไม่ได้ท้องเสียหน่อย” เธอบอก หันไปทำตาเขียวใส่ตัวต้นเหตุที่หันมายิ้มหน้าระรื่น

กันยาโบกไม้โบกมือ “พ่ออิลรับรองแล้ว ป้าเชื่อพ่ออิล”

เฮ้ย...ป้าเธอเป็นเอามาจริงๆ หลงหลานเขยจนโงหัวไม่ขึ้น!

“ลดาไม่ได้ท้องค่ะ” เธอย้ำ

“ท้อง” ฟังป้าเธอแย้งสิ น้ำเสียงจริงจังเชียว

“ไม่-ท้อง”

“ท้องงงง” คราวนี้มาสองเสียงเลยทีเดียว เป็นอันว่าเธอแพ้มติเอกฉันท์ ทั้งๆ ที่ร่างกายเธอ เธอย่อมต้องรู้ดีที่สุด ในขณะที่เธอทำท่าจะปลง หูเจ้ากรรมดันไปได้ยินคนหื่นกระซิบบอกป้าเธอเสียงไม่เบานัก

“ท้องแน่ครับ ผมจัดหนักทุกวัน เนาะๆ เน้นๆ ไม่พลาดแน่”

อะไรคือ...เนาะๆ เน้นๆ กันย่ะ!

ตกลงเธอโชคดีที่ได้สามีน่ารัก หรือ โชคร้ายที่มีสามีหื่นกันแน่เนี่ย!!

 

รุ่งรัตน์ที่กลับจากปฏิบัติธรรมมีสีหน้าซีดเซียว อีกทั้งยังซูบผอมจนผิดตา จนเพิ่มที่เป็นลูกชายไม่รู้จะทำยังไงให้ผู้เป็นแม่กลับมาสดใสเหมือนเดิม พิมพ์ลดารู้เข้าจึงอาสามานั่งคุยกับคนเก่าคนแก่ของผู้เป็นแม่ รุ่งรัตน์เคยเป็นพี่เลี้ยงของพรรณจันทร์แม่ของพิมพ์ลดามาก่อน ทั้งสองเติบโตขึ้นพร้อมกัน จนกระทั่งพรรณจันทร์แต่งกับไกรสุขก็ย้ายมาดูแล ตอนที่พรรณจันทร์เสียพิมพ์ลดาก็ได้รุ่งรัตน์ดูแล ตอนที่หญิงสาวหนีออกจากบ้านรุ่งรัตน์และเพิ่มเป็นคนมาตาม และไปส่งที่สนามบิน พิมพ์ลดาเคยชวนทั้งสองไปอยู่อิตาลีด้วย แต่ทั้งสองปฏิเสธบอกแม้พรรณจันทร์จะเสียไปแล้วก็ยังเหลือไกรสุขที่ยังเป็นเจ้านายอีกคน การที่ไกรสุขมีโรคประจำตัว สองแม่ลูกไม่ทราบจริงๆ เพิ่มเล่าว่าตั้งแต่พิมพ์ลดาหนีไปอิตาลี คุณท่านก็เก็บตัว ไม่สุงสิงกับคนในบ้านเหมือนเมื่อก่อน จนกระทั่งลูกสาวคนเดียวประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ไกรสุขจึงยิ้มได้และหันมาคบหาเพื่อนฝูงออกงานสังสรรค์อีกครั้ง

“เกิดเรื่องไม่ดี จะให้รุ่งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดไม่ได้หรอกค่ะ” รุ่งรัตน์บอกคุณหนูหลังจากที่อีกฝ่ายมานั่งพูดคุยด้วย

“โธ่...ยายรุ่งขา ไม่ได้เศร้าเสียใจหรอกนะคะ คุณพ่อไปดีแล้ว ส่วนน้าขจีตำรวจเขาก็กำลังตามหาคนฆ่าอยู่ อย่าห่วงไปเลยนะคะ” พิมพ์ลดาไม่คิดว่าจะได้มาปลอบใคร เพราะตัวเธอเองถึงจะทำใจได้แล้ว แต่พอพูดถึงก็อดน้ำตาคลอไม่ได้

“ลำพังเรื่องคุณขจีรุ่งไม่สนหรอกค่ะ เธอกร่างและปากร้ายมาแต่ไหนแต่ไร จะโดนแบบนั้นก็ไม่แปลก แต่เรื่องคุณท่าน...” รุ่งรัตน์น้ำตาคลอเบ้า สะอื้นออกมาด้วยความเสียใจ หล่อนรักพรรณจันทร์มาก พรรณจันทร์รักใครหล่อนก็รักและเคารพไปด้วย

“คุณพ่อเสียเพราะโรคประจำตัว รุ่งอย่าคิดมากเลยนะคะ ท่านไปสบายแล้ว” หญิงสาวกอดคนสูงวัยเอาไว้ ร่างกายที่ซูบผอมทำให้เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่สบายล้มหมอนนอนเสื่อ

“ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไรนะคะ นี่ถ้าคุณพรรณไม่ชิงตายไปเสียก่อน คุณหนูของรุ่งก็คงไม่ได้ต้องเจอเรื่องแบบนี้” ความห่วงใยของรุ่งรัตน์ทำให้เธอซาบซึ้ง

“มันเป็นเรื่องของเวรกรรมจริงๆ นั่นแหละค่ะ ทุกอย่างถูกขีดมาแล้ว ยายรุ่งอย่าเสียใจเลยนะคะ ลดาเป็นห่วง กลัวจะล้มหมอนนอนเสื่อไปอีกคน”

“ตายๆ ไปได้เสียก็ดีค่ะ เกิดเรื่องร้ายแรงอย่างนี้ รุ่งไม่อยากอยู่แล้ว คุณพรรณกับคุณไกรเสีย คุณหนูดาเองก็มีคนดีๆ ดูแล รุ่งหมดห่วงแล้วละค่ะ”

“โธ่ ไม่เอาไม่พูดแบบนี้ ลดาอยากให้ยายรุ่งอยู่กับลดานานๆ อยู่เป็นเพื่อนคุณป้า แล้วก็อยู่ดูหลาน ลูกของลดาไงคะ” เธองัดไม้เด็ดของอิลฟรานขึ้นมาปลอบคนสูงวัย มันได้ผลทีเดียว ใบหน้าของรุ่งรัตน์เปื้อนรอยยิ้ม

“งั้นก็รีบมีสิคะ รุ่งอยากเห็นคุณหนูตัวน้อย”

“แหม...อะไรจะเปิดปุ๊บติดปั๊บขนาดนั้นละคะ” เธอบอกอย่างเขินอาย

“แต่คุณอิลประกาศเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าคุณหนูท้องแล้ว”

“โอ๊ย...ไปเชื่อคำตานั่นได้ไงคะ ลดายังไม่ท้องเสียหน่อย อิลก็มั่วไปงั้นเอง”

“งั้นก็รีบๆ มีเถอะค่ะ รุ่งรอเลี้ยงคุณหนูอยู่นะคะ”

 

            บนโต๊ะอาหารเย็นวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของกันยา ตั้งแต่ไกรสุขน้องชายเสียชีวิต ก็มีวันนี้ที่คนสูงวัยยิ้มและหัวเราะได้มากที่สุด อิลฟรานช่างเอาใจ อีกทั้งขยันอ้อนเสียใจคนแก่เอ็นดู ผิดกับอีกคนที่มองมาอย่างหมั่นไส้ คนอะไรสบโอกาสไม่ได้รีบทำคะแนนใหญ่ เรื่องลูกเรื่องหลานยังเป็นประเด็นหลักที่ทำให้ทั้งสองอารมณ์ดี ดีมาก พูดกันบ่อยมากเสียจนคนที่ต้องตั้งท้องอย่างเธอชักเอนเอียง เผลอลูบท้องที่ยังแบนราบของตัวเองบ่อยๆ

หญิงสาวทำหน้างอ หากเธอท้องขึ้นมาจริงๆ ไม่อยากคิดถึงท่าทางของป้ากับชายหนุ่มเลยจริงๆ ป้าเธอคงวิ่งลงไปจุดพุ ส่วนอิลฟรานคงออกไปวิ่งรอบสนามกระมัง ยิ่งเวอร์ๆ กันอยู่ด้วย เธอหันไปมองรุ่งรัตน์ที่มีรอยยิ้มประดับใบหน้าด้วย เห็นอย่างนี้ค่อยเบาใจขึ้นหน่อย ป้าบอกคนแก่แล้ว เกิดเรื่องอย่างนี้ย่อมทำใจยาก อาหารเย็นวันนั้นจบลงด้วยการที่เธอลุกขึ้นทุบตีอิลฟรานท่ามกลางสายตางุนงงและเสียงร้องตกใจของผู้คนที่ยืนอยู่ในห้องรับประทานอาหาร

สาเหตุมันเกิดจาก...

“น้ำพริกหนุ่มนี่อร่อยนะ” กันยาตักน้ำพริกให้หลานเขย

“อร่อยมากครับ” หลานเขยบอกอย่างเอาใจ

“อร่อยก็กินเยอะ ยังหนุ่มยังแน่นก็สะสมพลังเอาไว้ผลิตหลานให้ป้า”

เห่อๆ นั่นไม่ได้ทำให้เธอปรี๊ดแตกได้หรอก

“คุณอิลนี่ทานได้ทุกอย่างเลยนะคะ” รุ่งรัตน์พูดขึ้นขณะตักข้าวเพิ่มให้ชายหนุ่ม

“นั่นสินะ ทานอาหารไทยเก่งอย่างนี้ แสดงว่าเตรียมตัวมาเป็นเขยไทยอย่างดีเลย” กันยาเห็นด้วย นอกจากกินอาหารไทยได้ทุกอย่าง ชายหนุ่มยังสามารถทำอาหารไทยได้อีกด้วย

“เพื่อลดาผมทำได้ทุกอย่างแหละครับ” เขาบอกยิ้มๆ

“ว่าแต่พ่ออิลชอบกินอะไรมากที่สุดล่ะ มาคราวหน้าป้าจะได้ให้คนเตรียมไว้”

“ผมชอบ...” เขาเหล่ตากรุ้มกริ่มมาทางเธอ +

“กินเป็ดครับ”

“แค่กๆ” เธอที่กำลังซดน้ำแกงจืดสำลักทันที

“เป็ดน่ะเหรอ ย่าง ต้มหรือว่าตุ๋นกันล่ะ” คนสูงวัยถาม ไม่เข้าใจความนัยที่ชายหนุ่มกำลังสื่อถึงหลานสาว

“ได้ทุกอย่างครับ ขอให้เป็น...เป็ด” เอาเอียงตัวมาทางเธอเล็กน้อย นั่นทำให้เส้นความอดทนเธอขาดผึง

“ไอ้ปื๊ดดด”

“ตายแล้วยายหนูดา ทำไมตีพี่เขาอย่างนั้น”

กันยาร้องตกอกตกใจ มองหลานสาวหลานเขยวิ่งไล่กันรอบโต๊ะ อิลฟรานหัวเราะร่วนเมื่อเห็นสีหน้าแดงก่ำของคนวิ่งไล่ แหม...อะไรจะสนุกสุขใจได้เท่าแหย่เธอ

สรุปว่า...นอกเหนือจากชอบ รังแกเป็ด เขายังชอบ แหย่เป็ด อีกด้วย!

 

คนโดนแหย่เดินหน้ามุ่ยขึ้นห้อง ก่อนจากมาเธอทั้งต่อว่าด่าทอเขา สุดท้ายจึงประกาศว่าพรุ่งนี้เธอจะไปเยี่ยมขวัญดาวก่อนขึ้นเดินทางไปกรุงเทพเพื่อต่อเครื่องไปอิตาลี ความจริงอิลฟรานได้ออกปากห้ามไม่ให้เธอไปแล้ว กันยาเองก็ห้ามด้วยเหมือนกัน ทุกคนไม่ให้เธอไปพบขวัญดาวที่ถูกขังไว้ในเรือนจำกลางจังหวัด สีหน้าเดือดดาลของอิลฟรานตอนที่เธอบอกจะไปทำให้เธอล่าถอย แต่คราวนี้เธอเห็นช่องสบทางจึงเอาคืนเขาด้วยการประกาศจะไปเยี่ยมขวัญดาว



หนังสือยังจองได้นะค้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

885 ความคิดเห็น

  1. #863 วรศรัณย์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 23:02
    กับเป็ดน้อยเค้าไม่เรียกกินมั้ยจ๊ะพี่อิล
    เค้าเรียก"หื่นนนนนน"
    อิอิ
    #863
    0
  2. #849 ืnunui (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 11:04
    พี่ชอบ กินเป็ด รังแกเป็ด แหย่เป็ด ชีวิตพี่ขาดเป็ดมายด้ายยยยยย!!! อิอิ
    #849
    0
  3. #839 ป้าภา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 08:03
    อ๊ายๆ อยากเป็นเป็ดจัง อิอิ
    #839
    0
  4. #838 ธีระนัส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 00:18
    โอ๊ยถ้าจะหื่นขนาดนเน้ บางทีก็ไม่ไหวน๊ะคร้าาาาา
    #838
    0
  5. #837 pimpim (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 23:03
    แหมคุณป้าช่างถามเข้าทางจริงๆ
    #837
    0
  6. #836 ปันปัน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 22:58
    เค้าอยากเกิดเป็นเป็ดน้อยอ่ะ...เค้ารับได้น้า...พี่ปี๊ดที่ร้าก....
    #836
    0
  7. #835 Phairin Sukaeo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 22:31
    555 หื่นให้พอนะอิล เก็บกดมานานละ
    #835
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #833 แว่นใส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 22:16
    ช่างแกล้งกันจริง
    #833
    0
  10. #831 fsn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 20:55
    แหม๋ ได้กินของชอบๆ เนี้ย ลมดี๊ ลมดีนะคะ แบบ จัดซะ ไม่เสียทีที่รอ
    #831
    0
  11. #828 tookno1 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 16:44
    สุดยอดพี่ปี๊ด555ระวังเป็ดติดคอนะ ได้ทั้งกิน ได้ทั้งแหย่
    #828
    0
  12. #827 atita (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 16:42
    พี่ปื๊ดน่ารักที่สุดดดด
    #827
    0
  13. #825 ตะบองเพชรจิ๋ว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 14:56
    น่ารักที่สุดพี่ปื๊ด
    #825
    0
  14. #823 nomcakeP'khim (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 13:29
    คุณป้ารุ่งจะมีส่วนในการตายของคุณพ่อไกรกับคุณขจีหรือเปล่านะ   ชักสงสัยแล้วสิค่ะ  ไรเตอร์รอต่อนะคะ
    #823
    0
  15. #822 jutamas (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 11:12
    น่ารักอะ
    #822
    0
  16. #821 Love Have (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 11:01
    อิลน่ารักมากมายค่ะ  ได้ฟังแบบนี้แล้วแม่เป็ดน้อยควรดีใจนะคะเพราะว่าอิลชอบกินเป็ดค่ะ
    #821
    0
  17. #820 sornza (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 06:19
    รอนะคะ รอปี๊ดกินเป็ด 5555
    #820
    0
  18. #819 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 21:56
    รออ่านต่อนะคะ

    #819
    0
  19. #818 นางมารร้าย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 21:43
    อิจฉาเป็ดน้อยอ่ะ...แบบพี่ปื๊ดนี่ยังมีอีกม๊าย
    #818
    0
  20. #817 ธิดารัตน์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 21:26
    หื่นเหลือรับประทานจริงๆๆ หื่นตัวพ่อเรียกพ่อเลยนะ

    ดีใจที่ชอบเป็ดขนาดนี้ ได้ทั้งกินเป็ด และแหย่เป็ด555
    #817
    0