รั ก พ ร า ง ใ จ (เทียบศิขร - อัญชัน)

ตอนที่ 27 : สืบสวนรวนรั่ว #ทีมอัญชัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

14

สืบสวนรวนรั่ว #ทีมอัญชัน

 

ได้ข้อสรุปเรื่องเทียบศิขรรู้จักสามหนุ่มจบแล้ว สามมหายืนกรานจะพาพี่สาวไปอยู่เรือนรับรองหลังเล็กด้วยกันแต่อัญชันขอร้องเอาไว้ เธอไม่อยากให้เอิกเกริกจนตกเป็นขี้ปากคนงานเพราะยังต้องอยู่ในฐานะภรรยาเขา สามหนุ่มจึงหารือกันใหม่ได้ข้อสรุปว่าพวกเขาจะย้ายมาเอง แต่หนึ่งในนั้นก็ต้องรับหน้าที่ไปขนเสื้อผ้าที่หลับที่นอนมาที่นี่ซึ่งก็ไม่พ้นน้องชายคนเล็ก ดีที่อัญชันขับเอทีวีมาจอดไว้ด้านล่าง มหาเสน่ห์เลยไม่ต้องเหนื่อยปั่นจักรยานกลับไปคนเดียว

ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่กับเขายังไม่มีอะไรกันมหาโชคบอกไปตรงๆ

ยัง แค่นอนร่วมบ้านเท่านั้น” คนเป็นพี่กั๊กคำว่าร่วมมุ้งเอาไว้ ขืนพูดออกไปพวกนี้คงเต้นผางให้เป็นเรื่องอีก

จริงนะพี่อัญ

สาบานเลยเอ้าสาวดอกไม้ชูนิ้วอย่างเนตรนารี น้องชายเห็นเข้าเลยพากันถอนหายใจ

เรื่องพวกผมย้ายมาพี่ไม่อึดอัดใช่ไหมมหาลาภถามขึ้นบ้าง แม้จะไม่ยอมรับเทียบศิขรแต่ชายหนุ่มก็อดนึกถึงจิตใจพี่สาวไม่ได้

ไม่หรอก ไว้พวกนายคุยกับเขาเองแล้วกัน พี่เบื่อจะทะเลาะด้วยแล้ว

หมายถึงพี่กับเขาน่ะเหรอที่ทะเลาะกันพี่มหาคนโตทำหน้าไม่เชื่อ แต่ไหนแต่ไรมาอัญชันมักจะเงียบไม่ก็ยิ้มเย็นๆ ไม่มีซะหรอกที่จะลุกขึ้นมาแว้ดๆ เหมือนบัวสรรค์หรือการะเกด

ใช่ เถียงกันทุกวัน เรียกว่าทุกครั้งที่คุยเลยก็ได้

ตายโหง เป็นไปได้ยังไงวะเนี่ย” คนเป็นน้องบอกอย่างไม่เชื่อ

เป็นไปแล้วย่ะ อีกอย่างพี่ก็ไม่ใช่คนหงิมๆ สนิมสร้อยมาแต่ไหนแต่ไรเสียหน่อย อยู่บ้านพี่แค่พูดไม่ทันพวกนาย” หญิงสาวโต้ เธอไม่ใช่สาวหวานและไม่เปรี้ยวจ๋าเหมือนน้องสาว หลายคนมักเข้าใจว่าเธอนั้นเป็นคนเรียบร้อย จริงๆ แล้วไม่ใช่เสียหน่อย อยู่ที่บ้านเธอมักชอบฟังมากกว่า พอฟังนานๆ เข้าเลยกลายเป็นว่าทุกคนลงความเห็นว่าเธอเรียบร้อยไม่ชอบพูดซะอย่างนั้น

แล้วใครชนะ

เขาน่ะสิ พี่หรือจะเถียงสู้ได้” เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย อมยิ้มเมื่อนึกได้ว่าทำอย่างไรถึงจะเถียงชนะเขา

ทำหน้ายิ้มๆ ใช่คนแพ้แน่เหรอพี่อัญ

สีหน้าแววตาที่ฉายแววแห่งความสุขทำให้มหาโชคใจแป้ว ชายหนุ่มย้ำเตือนตัวเองว่าห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ขืนยอมให้พี่สาวตกล่องปล่องชิ้นกับผู้ชายคนนั้น คุณป๋าได้ฆ่าพวกเขาก่อนแน่ๆ

หลังๆ ก็มีชนะบ้าง” นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่นานแล้วอดยิ้มไม่ได้ ผู้ชายอะไรอายได้น่าเกลียดที่สุดในสามโลก!

มหาโชคสบตามหาลาภก่อนลอบถอนหายใจกันอย่างหนักอก พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพุทธชาดถึงลงทุนวางแผนให้การะเกดได้ลงเอยกับพรรษชลมาเป็นแรมปี เพราะขนาดชายหนุ่มเป็นถึงหม่อมหลวงแถมมีอาชีพที่มั่นคงแต่ไม่วายคุณป๋ายังขัดขวาง แล้วจะอะไรกับลูกตาสีตาสามีแค่กระท่อมท้ายไร่

ถึงคราวพี่สาวคนสุดท้ายที่ยังไม่แต่งงาน เขาก็ไม่คาดคิดว่าต้องตกเป็นผู้ไกล่เกลี่ย ซึ่งดูแล้วออกแนวเกลี่ยออกเสียมากกว่า มหาโชคพบว่าชายที่พี่สาวปักใจนั้นหาได้มีคุณสมบัติเหมาะสม ต่อให้ปัดเรื่องฐานะออกก็ยังมีข้อเสียยาวเหยียดเป็นหางว่าว ทั้งเถื่อน โผงผาง ซกมก ปากร้าย ใจร้าย ยียวน กวนประสาทอีกสารพัด นี่แค่คุณสมบัติคร่าวๆ ที่เขาสแกนได้สองวัน ไม่อยากนึกเลยว่าอยู่ต่ออีกสัปดาห์จะเจอกับอะไรบ้าง

 

เทียบศิขรกลับมาหลังมหาเสน่ห์นิดเดียว แปลกใจเมื่อเห็นสามหนุ่มนั่งหัวโด่อยู่หน้าบ้าน โดยที่อัญชันนั่งรับลมอยู่บนม้านั่งในสวน ชายหนุ่มรีบสาวเท้าไปหาหญิงสาวที่ส่งยิ้มจืดเจื่อนมาให้ ดูจากสีหน้าแววตาเธอกับไอ้พวกนั้นเขาก็รู้แล้ว

นั่นน้องชายฉันค่ะหญิงสาวไม่พูดพร่ำทำเพลง

แล้วไงเขาเลิกคิ้วถาม

แล้วไงแรงว่ะ” มหาเสน่ห์ที่ฟังอยู่หันไปกระซิบกับพี่ชาย

เออ แรงจริงๆ” มหาโชคที่ไม่ค่อยยอมใครเห็นด้วยเออออ

พวกเขาจะมาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฉันสาวดอกไม้อ้อมแอ้มบอก ความจริงเธอต้องขออนุญาตเขาก่อน แต่เพราะรู้คำตอบเลยโมเมเอาเสียเลย

แล้วไง คุณกลัวผีหลอกเหรอ

โอ๊ย นี่กินตีนเป็นอาหารหลักป่าววะ” มหาเสน่ห์โอดครวญ ชักสงสารพี่สาวขึ้นมาตงิดๆ

อย่าเพิ่งเสือกได้ป่ะ

เทียบศิขรหันไปพูดกับสามหนุ่ม ที่เหลือเลยหุบปากเงียบ

สิงห์! นั่นน้องชายฉันนะ

ก็เออสิ มันไม่ใช่พ่อผมซะหน่อย

ระ…”มหาโชคปิดปากมหาเสน่ห์ได้ทันท่วงที ก่อนที่สายตาคมดุจะตวัดมา

คุณไม่ให้เกียรติฉันเลยนะอัญชันกดเสียงบอก ไม่ชอบที่เขาทำอะไรไม่ไว้หน้าเธอ แม้จะรู้ดีว่านี่คือนิสัยของเขาก็ตาม

ผมก็ไม่ได้ด่าคุณนี่นา

อันอ่าอูคนโดนปิดปากยังไม่วายส่งเสียง มหาโชคขึงตาให้น้องชายเงียบ เขาแม่งโคตรอยากตะโกนใส่หน้ามหาเสน่ห์ กูรู้แล้วโว้ยว่า มันด่ากู!

แต่เขาเป็นน้องฉันสาวดอกไม้บอกเสียงอ่อน

ก็เออ มันไม่ใช่พ่อผม

ลีโอ!

หลุดชื่อนี้มาเมื่อไหร่แสดงว่าหญิงสาวโมโหจริงๆ

เฮ้อ จะอยู่จะอะไรก็ตามใจ

สีหน้าคนที่เหลือเริ่มดีขึ้น แต่ก็ชั่วแวบเท่านั้น

มีข้อแม้ว่าต้องนอนนอกบ้าน! เหยียบขึ้นบ้านเมื่อไหร่เจอถีบ!

พูดจบเขาก็เดินหนีขึ้นบ้าน เดินผ่านสามมหาที่ต่างเบี่ยงตัวหลบกันจ้าละหวั่น

นี่ยอมลงให้แล้วใช่ไหม ทำไมเหน่ยังคิดว่าแรงอยู่วะ” มหาเสน่ห์หันไปถามมหาลาภที่มีสีหน้าเจื่อนไม่ต่างกัน แต่ไหนแต่ไรมาพวกเขาไม่เคยหงอให้ใครนอกจากคุณป๋ากับพี่ๆ มีวันนี้แหละที่ได้เจอกับคนที่คิดว่าประมือไม่ได้

หรือมันจะเกินมือพวกเขาแล้ววะ สงสัยต้องหาแนวร่วมซะละมั้ง

พี่อัญ…”มหาลาภเรียกพี่สาว

เอ่อ เขาก็เป็นอย่างนี้แหละ นิสัยจริงๆ ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากหรอก

ไม่ร้ายมาก แต่โคตรร้ายเลยอะ พี่ไปรักเขาได้ยังไงเนี่ย

เฮ้ยโชค!มหาเสน่ห์อุทานเมื่อได้ยินผู้เป็นพี่พูดจาอัปมงคล

ไม่เฮ้ยแล้ว เลิกเข้าข้างตัวเองเถอะ!” ตอกย้ำเสียงดังอย่างหัวเสีย เขาละอยากเอาหัวโขกกับเสาบ้านถ้าไม่กลัวมันจะพังลงมาซะก่อน

พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้ตัวอีกทีก็รักไปแล้วมั้ง” สาวดอกไม้บอกไปตามตรง เลือกที่จะไม่โกหกเพราะอย่างน้อยๆ ถ้าเกิดคุณป๋ารู้เข้าก็ยังมีสามคนนี้คอยอยู่เคียงข้าง

มีมั้ง แสดงว่าเปลี่ยนใจทันใช่ไหมครับ” มหาลาภถามอย่างมีความหวัง

โธ่ลาภ พี่ตอบไม่ได้หรอก

งั้นต่อจากนี้พวกเราจะช่วยทำให้พี่เปลี่ยนใจเองมหาเสน่ห์ทำเสียงขึงขังก่อนจะร้องจ๊ากด้วยความตกใจเมื่อเจ้าของบ้านตวาดลั่น

บ้านกูหลังแค่นี้ จะนินทาหรือวางแผนอะไร ช่วยเดินไปให้ไกลสักกิโลก่อนได้ไหมวะ!

 

บ้านไม้สักขนาดใหญ่ตกอยู่ในความเงียบ ปิ่นมุกนั่งเหม่อมองหน้าบ้านที่ถูกความมืดโอบล้อม เพียงไม่กี่วันที่นี่ก็เหมือนกลายเป็นบ้านร้าง พ่อที่ไปรับเธอมาจากโรงพยาบาลเข้าห้องนอนไปแล้ว หญิงสาวมองกับข้าวเย็นชืดในถาดก่อนจะเบือนหน้าหันไปทางเดิม หลังจากเกิดเรื่องเธอยังไม่ได้พบกับเสี่ยบัลลพ หญิงสาวเม้มริมฝีปากที่สั่นระริกยามนึกถึงเหตุการณ์อันน่าสะพรึง ยายคุณนายแร้งทึ้งนั่นวางแผนจับผิดผัว!

แกจะต้องชดใช้หญิงสาวกำมือกับพนักเก้าอี้จนหลังมือขาวโพลน ฟันกระทบกันดังกึกๆ ทั้งกลัวทั้งแค้นคุณนายแพงรวมถึงลูกๆ ของมันด้วย

ปิ่นมุกลูบหน้าท้องที่แบนราบ ข่าวออกไปว่าเธอบาดเจ็บสาหัสก็จริงแต่ไม่มีนักข่าวคนไหนกล้าลงข่าวเรื่องเธอแท้งลูกของเสี่ยบัลลพ หญิงสาวรู้แต่แรกถึงได้คะยั้นคะยอขอให้ไออุ่นพาไปเที่ยว เธอตั้งใจมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับเขา ตระหนักเป็นอย่างดีว่าเรื่องของเธอกับเสี่ยนั้นเป็นไปได้ยาก ทั้งเมียทั้งลูกแท้ๆ คือมารความรักของเธอทั้งสิ้น ดังนั้นไออุ่นจึงเป็นตัวเลือกเดียวที่เธอต้องคว้าเอาไว้ การเป็นแม่เลี้ยงไร่นงพะงาย่อมเป็นที่เชิดหน้าชูตากว่าเป็นเมียน้อยผู้ชายแก่คราวพ่อ

ทำไมไม่กินข้าวทะนงยืนมองลูกสาวอยู่นานถามขึ้น

มุกไม่หิว

พ่อเป็นอีกคนที่ทราบเรื่องการแท้งลูกของเธอ พ่อไม่ปริปากถาม ตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาลมีแต่ตัดพ้อต่อว่าเล็กน้อย เรื่องเธอทำอะไรไม่ไตร่ตรองถึงอนาคตให้ดี

ไม่หิวก็ต้องกิน แกยังต้องรักษาตัว

มุกอยากฆ่ามันหญิงสาวบอกด้วยความเคียดแค้น

หลังจากนั้นแกจะได้ใช้ชีวิตในคุก

ต้องมีสักวิธีที่ไม่ติดคุกคนเป็นลูกน้ำตานองหน้า ทะนงเห็นแล้วตกใจก่อนยืนกำหมัดระงับอารมณ์

เลิกคิดแค้นเถอะยายมุก การแก้แค้นไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้น มันมีแต่จะแย่ลง

ไม่! มุกจะให้มันชดใช้ให้ลูกมุก

อย่าไปห่วงไอ้มารหัวขนนั่นเลย ไว้แกแต่งงานกับอาร์ทแล้วแกจะมีใหม่อีกสักกี่คนก็ได้” ทะนงตวาด

พ่อคิดว่าพี่อาร์ทจะเอามุกทำเมียอยู่หรือไง ข่าวครึกโครมขนาดนั้น” กายสาวสั่นเทา ทั้งเสียใจที่เสียลูก ทั้งเสียดายที่เสียคู่หมั้นที่ดี ทั้งโกรธแค้นปะปนกันไปหมด

ตาอาร์ทเป็นคนรักษาคำพูด บอกจะแต่งก็คือต้องแต่ง พ่อไม่ยอมให้เบี้ยวหรอก

เหอะ! พ่อเลิกหลอกตัวเองทีเถอะ แค่ที่เขาพูดกับมุกวันนั้น มุกก็รู้ซึ้งแล้ว เขาไม่เอามุก!

ไม่เอาก็ต้องเอา แกเฉยไว้เถอะ เรื่องนี้พ่อจัดการเอง ระหว่างนี้แกต้องกินข้าวกินยา รักษาตัวให้หายไวๆ เข้าใจที่พ่อพูดไหม… เรื่องความแค้นอะไรนั่นก็วางลงก่อน เป็นเมียพ่อเลี้ยงไออุ่นแห่งไร่นงพะงาแล้วค่อยแก้แค้นก็ไม่สายหรอกยายมุก

ปิ่นมุกมองตามหลังผู้เป็นพ่อก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

ใช่สิเป็นเมียพ่อเลี้ยงไออุ่นแห่งไร่นงพะงาแล้วค่อยแก้แค้นก็ยังไม่สาย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

2,225 ความคิดเห็น