รั ก พ ร า ง ใ จ (เทียบศิขร - อัญชัน)

ตอนที่ 17 : ฤ ใจจะมีรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

9

ฤ ใจจะมีรัก

 

แม่ครับ ทำไมพ่อไม่ต้องการเรา’ เด็กชายตัวน้อยกอดผู้เป็นแม่แน่น น้ำตาหยดไหลเมื่อมือบอบบางลูบศีรษะทุย

เป็นเพราะแม่เอง สิงห์ไม่เกี่ยว พ่อรักสิงห์ รักแม่เพียงแต่…’ เจ้าของร่างผ่ายผอมกอดลูกชายแน่นขึ้น วัยแค่สิบขวบแต่ลูกก็รู้จักตั้งคำถามกับหล่อนเสียแล้ว

เราไปจากที่นี่ได้ไหมฮะแม่ สิงห์ยอมอดมื้อกินมื้อ ดีกว่า…” น้ำเสียงของเด็กชายแหบพร่าลงยามนึกถึงเวลารับประทานอาหารในทุกเย็น สายตาชิงชังเดียดฉันท์ทำให้เขากลืนข้าวไม่ลง ทั้งๆ ที่อาหารบนโต๊ะน่าอร่อยเสียเหลือเกิน

สิงห์!พริสซิล่า แวนแนลเรียกลูกชายด้วยน้ำเสียงตกใจ

นะครับแม่ เราไปจากที่นี่กันเถอะ สิงห์ไม่ต้องการอะไรแล้วในชีวิต ขอแค่อยู่กับแม่

พริสซิล่าตัดใจขอหย่าขาดกับธันวาหลังจากวันนั้น หล่อนพาลูกชายกลับอเมริกาบ้านเกิด กลับไปพร้อมหัวใจที่บอบช้ำ สามีที่บอกรักนักรักหนาไม่ออกปากห้ามปรามแม้แต่น้อย เขายืนส่งหล่อนกับลูกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาที่เจือแววเศร้าลึกไม่สามารถเยียวยาหัวใจบอบช้ำของหล่อนได้

เป็นเพราะแม่ เขาถึงรังเกียจสิงห์ ไว้แม่ร่ำรวยมีชื่อเสียงเมื่อไหร่ ครอบครัวพ่อต้องหันกลับมามองเราอย่างแน่นอน สิงห์ต้องอดทนนะ… แม่จะทำทุกอย่างให้สิงห์ได้รับการยอมรับเอง

 

เทียบศิขรลืมตาขึ้น แสงจากตะเกียงเจ้าพายุยังสาดส่อง ชายหนุ่มก้มมองกลุ่มผมสลวยของคนที่ซุกซบกับอ้อมกอดตัวเอง ตกดึกเขามักลุกขึ้นมาจุดตะเกียงไว้เสมอเพราะคนข้างตัวมักนอนผวา ความกลัวของเธอตัวเขาเข้าใจได้เป็นอย่างดี ไม่มีใครลืมเลือนภาพแบบนั้นได้ในทันที ขนาดเขาเคยเผชิญเหตุการณ์นั้นมาตั้งหกปีแล้วยังไม่เคยลืมเลือน

ภาพผู้เป็นแม่นอนนิ่งบนเตียงผุดวาบขึ้นมา เขาเป็นคนพบศพแม่คนแรกรีบกรากเข้าไปอุ้มแม่ส่งโรงพยาบาล แต่ทุกอย่างสายไปเสียแล้วแม่ตายด้วยโรคหัวใจตอนเขาอายุยี่สิบห้า ทิ้งเงินประกันและมรดกส่วนหนึ่งไว้ให้ มันมากพอที่จะทำให้ลูกชายคนเดียวเรียนจบตามความตั้งใจของท่าน

หลังจากหย่าขาดกับพ่อ แม่กลับมาบ้านเกิดรับจ้างทำงานสารพัดพร้อมกับวาดภาพไปด้วย รูปวาดของแม่เป็นที่รู้จักในวงการ แม้จะไม่โด่งดังเทียบศิลปินระดับโลกแต่นั่นก็เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้าน ซ้ำยังเหลือเก็บไว้ให้ลูกชายคนเดียวใช้จ่ายหลังจากท่านเสียชีวิต เทียบศิขรไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กมีปัญหาสักนิด เขากลับชอบชีวิตที่ได้อยู่กับแม่สองคน ไม่เหมือนตอนอยู่ในบ้านเกริกไกรวัล ตอนนั้นต่างหากที่เขารู้สึกเหมือนเด็กมีปัญหาและขืนอยู่ต่อไปชีวิตเขาคงพังพินาศ อาจติดคุกเพราะพลั้งมือฆ่าญาติคนใดคนหนึ่งของพ่อ

ในงานศพแม่เขาได้พบพ่อกับปู่ ทั้งสองมาด้วยสีหน้าเศร้าหมอง พ่อยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ เขาอ่านมันด้วยหัวใจที่ทุกข์ระทม แม่แอบซื้อที่ผืนหนึ่งไว้ที่เชียงรายในนามของปู่ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เลี้ยงเขามาด้วยสองมือถึงกับขอร้องพ่ออดีตสามีที่อีกฝ่ายไม่เคยแยแสอดีตลูกสะใภ้

แม่แกซื้อไว้ห้าร้อยไร่ แต่ฉันกับพ่อแกซื้อเพิ่มให้อีกสี่พันห้าร้อยรวมทั้งหมดก็ห้าพันไร่’ นี่เป็นประโยคแรกที่ปู่พูดกับหลานชายหลังจากไม่เจอกันสิบห้าปีเต็มๆ

ผมเอาแค่ห้าร้อยไร่ ที่เหลือไม่ขอรับ แม่สอนไม่ให้รับของคนแปลกหน้า

ในวัยยี่สิบห้าปีเทียบศิขรรู้จักเหตุและผลแล้ว แต่ทุกครั้งที่เขาได้ยินเรื่องครอบครัวพ่อเขามักปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลเสมอ

แกต้องรับ มันเป็นที่ผืนเดียวกัน ถ้าแกไม่เอาที่เหลือก็คือไม่ต้องเอา สิ่งที่แม่แกขอไว้ก็ไม่ต้องทำ’ ปู่พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

ความต้องการของแม่คือพาร่างท่านไปทำพิธีตามธรรมเนียมของไทยและนำเถ้ากระดูกของท่านฝังไว้ ณ ไร่พนาลี ไร่ที่เป็นชื่อไทยของท่านซึ่งพ่อเป็นคนตั้งให้

 

นอนไม่หลับเหรอเสียงหวานดึงชายหนุ่มออกจากห้วงภวังค์ อัญชันพบว่าเธอมักตื่นกลางดึกและอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอไม่ได้ขัดขืนหรือขยับตัวออกหากแต่หลับต่อไปอย่างไว้ใจว่าเขาจะไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้ หญิงสาวไม่รู้ว่าเธอหรือเขาที่ขยับเข้าหากันก่อน รู้อยู่อย่างเดียวคือความอบอุ่น

ฮื่อ ผมฝันน่ะ” ดวงตาคนพูดยังเจือความเศร้า

ฝันร้ายงั้นสิคนที่ตื่นขึ้นเพราะแรงกอดกระชับถามอย่างห่วงใย กลางวันทะเลาะกันแทบเป็นแทบตาย กลางคืนจะพูดดีกันบ้างคงไม่เสียหาย

ทีเขายังปลอบเธอได้ทำไมเธอจะปลอบเขาบ้างไม่ได้

ฝันเรื่องเก่าๆ น่ะ

น่ากลัวไหมคนถามซุกหน้ากับแผงอกสีทองที่มีไรขนขึ้นตรงกลาง

ไม่ ผมฝันถึงแม่

งั้นก็ฝันดีสิ ตอนนี้แม่คุณท่านคงดูคุณอยู่บนสวรรค์ ลูกชายมีทั้งบ้านทั้งที่ดินและมีงานทำท่านคงไม่ห่วงอะไรแล้วมั้ง” หญิงสาวกระเซ้าคลายความตึงเครียดให้กับเขา

ผมว่าท่านยังห่วงผมอยู่นะ เว้นแต่จะได้เมียรวย” คนฝันถึงแม่ตอบชิดกระหม่อมบาง ลมหายใจอุ่นๆ ที่ตกต้องทำให้หญิงสาวสะท้านไหวในอก ทั้งที่พร่ำบอกตัวเองว่าอย่าหวั่นไหวแต่มันก็อดไม่ได้

หายากอยู่นะนั่น ผู้หญิงรวยๆ ที่ไหนจะมองคนจน ว่าป่ะ” หญิงสาวกลั้นใจตอบกลบเกลื่อนความไหวหวั่นที่เกิดขึ้นด้านในอกเงินมันต้องต่อเงินสิ ขนาดผู้หญิงจนกว่าจะครองคู่กับผู้ชายรวยยังมีอุปสรรคนานัปการ แล้วผู้ชายจนผู้หญิงรวยจะไปเหลืออะไร

อุปสรรคแค่นั้นใครเขาจะกลัวกัน ถ้าได้ดวงใจมาแนบกาย ต้องฝ่าอุปสรรคยิ่งใหญ่แค่ไหนก็คุ้มนะผมว่า

แต่ฉันกลัวอัญชันบอกเสียงจริงจัง ชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย มันไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เราคิด สำหรับฉันแล้วไม่ใช่แค่ครองคู่ แต่หมายรวมถึงการยอมรับจากคนในครอบครัว

เทียบศิขรแค่นยิ้ม นั่นสินะ คนรวยมักครองคู่กับคนรวยถึงจะราบรื่น หากคนรวยเลือกคนจนเมื่อไหร่ ครอบครัวคนรอบข้างมักจะดูถูกเดียดฉันท์ แล้วในที่สุดคนรวยก็เลือกคนรอบข้างแทนคู่ชีวิต รักแล้วก็ลืมได้ มีรักใหม่กับคนที่รวยเสมอกันได้ เหมือนเป็นวิถีชีวิตคนรวยเลยนะ

น้ำเสียงเจ็บปวดทำให้อัญชันที่กำลังหักห้ามใจตัวเองช้อนสายตาขึ้นมองเขา

แม่กับพ่อของคุณเคยเป็นอย่างนั้นเหรอใช่ว่าเธอฉลาดที่กล้าคาดเดาแต่เพราะน้ำเสียงของเขาต่างหากที่ทำให้เธอฉุกใจคิด เขาอาจจะประสบปัญหานั้นมาก็เป็นได้

ใช่ แม่ผมเป็นคนต่างชาติ เป็นศิลปินวาดภาพที่ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรนัก ส่วนพ่อ…”เขาหยุดพูดไปราวกับจำใจเอ่ยถึง เป็นลูกคนรวย

ฉันเสียใจด้วย” เธอไม่เคยทราบเรื่องครอบครัวเขา ไม่เคยทราบอะไรเลยนอกจากว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทพี่ชายอแมนด้า ไม่รู้เลยว่าเขาเรียนจบอะไร เอกอะไร รู้แต่ว่าตอนช่วงเรียนที่อังกฤษพบเจอเขาบ่อยๆ บางครั้งก็พบเขาทำงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหารที่เธอกับเพื่อนไปกิน เขายังคงยิ้มทักทายเพื่อนๆ และพูดจายียวนกวนประสาทเธอทุกครั้งที่พบกัน

โอ๊ย ยายอัญ ไม่รู้หรือไงว่าผู้ชายเขาจีบ

คำพูดของอแมนด้าผุดวาบขึ้นมา อัญชันนิ่วหน้า มีผู้ชายที่จีบผู้หญิงอย่างนั้นด้วยหรือ ถ้ามีเธอคิดว่าร้อยละเก้าสิบคงกินแห้วอย่างแน่นอน ไล่กัดไล่จิกกันขนาดนั้นผู้หญิงที่ไหนจะทันคิด

สำหรับเธอกับเขาการเดินบนเส้นขนาน ทางใครทางมันคงจะเหมาะสมที่สุดแล้ว

ฉันว่าแกกำลังฝัน แกคงกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้หรอกอัญ ตัวแก ใจแก ทำไมแกถึงไม่รู้ ขนาดฉันเป็นแค่เพื่อนสนิทยังรู้เลยว่าแกจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ต่อให้แกกลับบ้านได้ก็กลับได้แค่ตัว หัวใจแกคงลืมทิ้งไว้ที่นั่น ที่กระท่อมรังนอนอย่างกับนอนวังของพี่ลีโอไง ฉันว่าแกเปิดใจสักนิดเถอะ ลองปล่อยวางเรื่องอดีตที่เคยทะเลาะกันลง แกอาจพบอะไรหลายๆ อย่างที่แกไม่เคยมองเห็น

ถามอะไรหน่อยสิจู่ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้น

อะไรหญิงสาวที่กำลังหน้าแดงก่ำเมื่อคำพูดของเพื่อนผุดวาบขึ้นมาในหัวซุกหน้ากับอกอุ่นนี่เธอกำลังจะเสียหัวใจไปจริงๆ หรือเนี่ย!

ถ้าคุณเป็นพ่อผม คุณจะเลือกทำอย่างท่านไหม ปล่อยมือจากผู้หญิงที่เคยบอกรักเท่าชีวิต ยอมให้ลูกชายไปตกระกำลำบาก

อัญชันฟังคำถามด้วยความขื่นขม

พ่อคุณท่านคงมีเหตุผลหญิงสาวเลือกคำตอบที่ไม่ทำร้ายจิตใจเขา

นั่นสิ ผมก็เคยคิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่รู้อะไรไหม แม่กับผมออกจากบ้านไม่ถึงปีพ่อก็แต่งงานใหม่กับผู้หญิงที่ฐานะดี ชาติตระกูลดี แม่รู้ข่าวเข้าถึงกับร้องไห้ไม่หยุด

ลีโอ ฉัน…” สาวดอกไม้ไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาปลุกปลอบ

ผมไม่เป็นอะไรหรอก แค่อยากเล่าให้ฟัง คุณไม่ต้องใส่ใจ

จะไม่ให้เธอใส่ใจเขาได้อย่างนั้นเหรอ ในเมื่อหัวใจของเธอมันหญิงสาวหยุดคิดถึงสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ ไม่มีวันที่เธอกับเขาจะเดินบนเส้นทางเดียวกันได้ ต่อให้เธอรักเขาแต่เหนือกว่านั้นเธอรักผู้เป็นพ่อ สีหน้าปวดใจยามรู้ว่าพี่สาวน้องสาวมีคนรักยังคงติดตา

คืนนั้นสองหนุ่มสาวต่างจมอยู่กับความคิด หนึ่งคนคิดถึงอดีตขมขื่น อีกหนึ่งจมกับการคาดเดาอนาคตที่ยังมาไม่ถึงและหักห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้ถลำลึก โดยที่ไม่รู้เลยว่านอกจากจะไม่สำเร็จแล้วเธอยังถลำลึกไปมากกว่าเดิมเสียอีก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

2,225 ความคิดเห็น