ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 49 : จู่ๆ ‘ความกลัว’ ก็มาปรากฏตัวในหัวใจ ...[1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    13 ก.พ. 64

เป็นเพราะผลผลิตที่มีมากจนแม้จะเก็บส่งขายไปส่วนใหญ่ สวนกล้วยก็ยังไม่ร้างกล้วยที่กำลังสุกงอม กล้วยหอมถูกส่งมาที่ฟาร์มสองหวีในตอนสายของวัน คาวีที่ออกไปดูงานในไร่สั่งให้มะยมเป็นคนเอามาไว้ในครัว บุษบาตั้งใจจะทำเค้กกล้วยหอมแต่ขาดส่วนผสมบางอย่าง

“ผงฟูหมด อย่างนี้คงต้องเข้าไปในตัวอำเภอ” หญิงสาวหันมาบอกสมทรง หลังจากเช็กส่วนผสม ที่ฟาร์มกับตัวอำเภอห่างกันเกือบสามสิบกิโลเมตร

“งั้นเดี๋ยวป้าไปซื้อให้ค่ะ” แม่บ้านสูงวัยอาสา

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเดหลีไปกับแต้ว พี่ยมก็ได้ค่ะ” สาวดอกไม้ท้วง เธอตั้งใจไปหาซื้อของใช้ส่วนตัวด้วย สมทรงได้ยินดังนั้นจึงไปตามลูกชายมาขับรถให้นายสาว

รถฟอร์จูนเนอร์แล่นออกจากโรงรถเพื่อมาบริการหญิงสาว ทว่าสารถีไม่ใช่มะยม แต่เป็นคาวีที่ส่งยิ้มให้ มะยมกับแต้วถูกสั่งให้อยู่บ้าน บุษบายืนยันจะให้ทั้งสองไปด้วยเพราะเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของเขาแล้วไม่ไว้ใจ

“ฉันจะให้แต้วกับพี่ยมไปด้วยค่ะ”

“ไปกับผมก็เหมือนกันแหละน่า สัญญาว่าจะถือของให้คุณโดยไม่บ่น” ชายหนุ่มชูนิ้วเหมือนลูกเสือสามัญ

“ไม่ค่ะ ถ้าแต้วไม่ไปด้วย ให้ป้าสมไปกับพี่ยมก็แล้วกัน” บุษบาทำท่าจะเดินหนี คาวีจึงร้องท้วง

“ก็ได้ๆ จะพาใครไปด้วยก็เรียกขึ้นรถได้เลย รถคันเดียวพอไหม ถ้าไม่พอจะโทร. ไปเรียกให้ลุงเฟืองเอารถหกล้อมาลาก” ชายหนุ่มไม่วายเหน็บแนม แต้วกับมะยมเดินขึ้นไปนั่งด้านหลังอย่างสงบเสงี่ยม โดยปล่อยให้เจ้านายทั้งสองนั่งคู่กันอยู่ตอนหน้า

คาวีมองกระจกหลังอย่างหงุดหงิด ขณะที่มะยมนั่งยิ้มแป้น…

“ไอ้ยม! ใครเป็นนายเป็นลูกน้องวะ”

“นายคาวีเป็นนายครับ แต่ถ้าสงสัยว่าทำไมไอ้ยมมานั่งตรงนี้ ก็เฉลยเลยละกัน นายจองที่นั่งคนขับแล้วนี่ครับ กระผมก็ต้องมานั่งตรงนี้สิ จะให้เกาะล้อไปหรือไงคร้าบ” พี่มะคนน้องตอบอย่างฉะฉาน

เจ้าของฟาร์มหนุ่มฮึดฮัด คันบาทากับคารมของคนสนิท

“ช่วงนี้ขาดโปรตีนนะมึง” คนเป็นนายสบถก่อนเจ้าตัวจะเปิดประตูรถ อ้อมไปอีกด้านเพื่อดึงสาวดอกไม้ให้ลงจากรถแล้วสั่งให้มะยมไปขับ แต้วลงจากรถอย่างรู้งาน เด็กสาวขึ้นไปนั่งตอนหน้าคู่คนขับ

“ขาดโปรตีน เพราะไม่ได้กินถั่วเหลือง ขาดรัก…เพราะขาดคนรู้ใจ ฮิ้ววว” มะยมเอ่ยลอยๆ มีรีแอกชันส่งท้าย

บุษบาหัวเราะในความเจ้าคารม นับว่ามะยมเป็นคนเดียวที่กล้าตีฝีปากกับคาวี ทว่ารอยยิ้มของหญิงสาวหมดไปเมื่อศีรษะทุยเอนซบหัวไหล่เธอ…

“นี่คุณ! อย่ามาเนียนนะ” หญิงสาวแหว เห็นสองคนที่นั่งตอนหน้ากำลังอมยิ้ม

“เอาน่า อย่าดิ้นสิ ผมเหนื่อย…ขอพักหน่อย”

“เหนื่อยก็ปรับเบาะนอนสิคะ”

“อยู่แบบนี้สบายกว่า นะ…นะ…” คนปากแดงอ้อน บุษบาเลยได้แต่ฮึดฮัดแก้ขวย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น