ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 48 : คนงานใหม่กับความไว้วางใจของพ่อ ...[4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    4 ก.พ. 64

“ฮัดชิ้ว!” ฟาบิโอ้จามติดกันหลายครั้งจนภรรยาที่นั่งติดกันละสายตาจากจอโทรทัศน์

“ไม่สบายเหรอคะ” ผู้เป็นภรรยาถามเสียงหวานด้วยความเป็นห่วง ก่อนหน้านี้สามีไม่ได้มีอาการใดๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าจะเป็นหวัด แถมเมื่อเช้ายังล้งเล้งโวยวายรบกับลูกๆ สามแฝดเสียงดังลั่นบ้านอีกด้วย พวกนั้นร่ำเรียนอยู่ที่อังกฤษกลับมาเยี่ยมบ้านในวันหยุดยาว และปีหน้าลูกชายแฝดสามของหล่อนจะไปเรียนต่อที่ดูไบ ตอนแรกหล่อนค้านแต่เพราะความแสบสันทำให้พี่ๆ ต่างลงมติว่าต้องส่งลูกชายของหล่อนไปดัดนิสัย แม้ใจคนเป็นแม่ไม่อยากให้ไปแต่ไม่อาจขัดได้ ทั้งที่รู้ว่าหากคัดค้าน คนอื่นๆ ก็ไม่มีใครกล้างัดข้อกับหล่อน ทว่าเรื่องราววุ่นๆ ที่พวกลูกมหาช่างก่อก็ทำให้หล่อนเห็นด้วยที่จะต้องดัดนิสัยและปราบความซ่าถึงกึ๋นนั้นให้เพลาลง

“เหมือนมีคนนินทาผม” ฟาบิโอ้บอก ถูปลายจมูกจนแดง

ลีลาวดีค้อน “มีแต่คนคิดถึงละไม่ว่า”

“เฮอะ! คิดถึงอะไร ไม่มีละ!” คนที่กำลังงอนลูกอย่างหนักบอกเสียงประชด

“โถ…ก็ลูกๆ มีงานทำทั้งนั้นนี่คะ ใครจะเหมือนลูกชายคนเล็กทั้งสามของคุณกัน เงินหมดถึงได้กลับบ้าน” คนเป็นแม่ไม่วายแขวะสามแฝดสุดท้อง ล้งเล้งโวยวายใส่กันแค่ไหนหล่อนก็รู้ว่าฟาบิโอ้เอ็นดูสามแฝดไม่น้อย พวกนั้นเป็นลูกคนสุดท้องซึ่งเขาตั้งอกตั้งใจปั้นมากับมือนี่

คนเป็นสามีได้ยินวาจาประชดเลยพลอยใจไม่ดี รีบโอบกอดร่างภรรยาเอาไว้

“ลูกคุณเหมือนกันแหละน่า ช่วยๆ กันทำ” คนงอนลูกหันมาหยอกผู้เป็นภรรยา เลยได้รางวัลเป็นหยิกเสียเนื้อแทบหลุด

“คุณก็อย่างนี้ทุกที เห็นโวยวาย สุดท้ายก็เข้าข้างพวกมหาทุกที ลูกนิสัยเสียก็เพราะคุณนี่แหละ” ลีลาวดีต่อว่าสามีอดขุ่นเคืองเรื่องในอดีตไม่ได้ เพราะเขานี่แหละที่พรากลูกชายคนเล็กไปจากหล่อนโดยส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ มหาเสน่ห์ที่ติดแม่เป็นตังเมเลยได้ไปเติบโตด้วยลำแข้งและกำปั้นของพี่ชายทั้งสอง เรื่องนี้ทุกคนพยายามปกปิดแต่ไม่มีทางเล็ดลอดสายตาหล่อนได้หรอก

“เอาน่า ลูกยังเล็ก เงินผมเยอะแยะ หามาให้คุณกับลูกใช้ทั้งนั้น อย่าคิดมากนะ…ลีล่านะ” คนเป็นสามีออด ตาวาวๆ ของภรรยาทำให้เขาไม่สบายใจ ต้องรีบดับอารมณ์กรุ่นโกรธของหล่อนเสียก่อนที่หล่อนจะขุดเรื่องเก่ามาต่อว่าเขา แหม…เรื่องผ่านมาตั้งปีมะโว้ แม่ไอ้ลูกมหายังขุดมาพูดได้เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน

“แบบนี้ทุกทีเลย คุณชอบตามใจพวกมหา ส่วนลูกคนอื่นๆ ทำไมเคร่งจังคะ” ลีลาวดีวกเข้าเรื่องที่ตั้งใจจะเกลี้ยกล่อมสามี ดวงตาของอีกคนวาววาบอย่างขึ้งโกรธบ้าง

“ถ้าคุณจะพูดเรื่องเดซี่ ก็หยุดเลยนะ ผมยังงอนอยู่” ฟาบิโอ้คลายอ้อมกอดจากผู้เป็นภรรยา วีรกรรมทำให้พ่อขายหน้าของลูกสาวคนโต เขายังจำไม่ลืม

บัวสวรรค์หนีไปกับแฟน ซึ่งตอนนี้เขายังสืบไม่ได้ว่าไอ้เวรนั่นเป็นใคร!

ดูเหมือนโชคชะตาฟ้าจะเป็นใจให้เขาสืบหามันไม่พบ ลูกสาวคนโตปกป้องแฟนตัวเองด้วยการทำให้เขาสืบหาไม่พบ รู้แต่ว่าเป็นคนไทยแถมยังหล่อระเบิด เชอะ! ให้หล่อแบบฟ้าประทานสักแค่ไหน ถ้าไม่รวยเท่าก็อย่าหวังจะสอยดอกฟ้าลงจากคานฟาเบรกลาสได้ เขาไม่มีวันยอมง่ายๆ หรอก ไม่เชื่อคอยดูสิ!

“ฟาบี้ก็…เดซี่ก็หมั่นโทร. หาคุณบ่อยๆ นี่คะ” บัวสวรรค์โทร. หาโดยขอคำมั่นสัญญาว่าผู้เป็นพ่อจะไม่ค้นหาหญิงสาวด้วยการสืบจากคลื่นสัญญาณ

“แล้วไง มันชดเชยเรื่องหนีตามผู้ชายได้ที่ไหนกัน” คนเป็นพ่อบอกอย่างฉุนเฉียว

แม้จะเป็นการหนีตามด้วยการกระชากคอเสื้อฝ่ายชายไปโดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจก็เถอะ…

‘ผมเป็นผู้ชายที่ทำให้ลูกสาวท่านเปลี่ยนไป ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่ขอให้ผมจัดการเรื่องยุ่งๆ ของตัวเองก่อน แล้วผมจะพาเดซี่ไปขอขมาท่านนะครับ’

คำพูดของชายหนุ่มที่ลูกสาวปักใจรักยังดังกึกก้องอยู่ในหัว มันอวดดี! ฟาบิโอ้คิด ครั้นพอคิดถึงลูกสาวคนโต ใบหน้าของผู้เป็นพ่อก็อ่อนโยนลง บัวสวรรค์ช่างก๋ากั่น! เขาภาวนาขอให้ลูกสาวอีกสามคนอย่าเหมือนพี่สาว ไม่อย่างนั้นเขาปวดหัวตาย

คิดถึงลูกสาวที่ไว้วางใจที่สุดแล้วฟาบิโอ้ก็ชักคิดถึง บุษบาขอไปเที่ยวนานแล้ว เห็นทีคราวนี้คงต้องส่งคนไปรับกลับเสียที เขาคิดถึงลูก…ได้ยินเสียงบ่อยแค่ไหนก็ไม่หายคิดถึง

“สีหน้าอ่อนลงแบบนี้ ใจอ่อนเรื่องเดซี่แล้วเหรอคะ” ผู้เป็นภรรยาถามเมื่อเห็นสีหน้าอ่อนลงของสามี

“ไม่มีวัน” หน้าเข้มของฟาบิโอ้ตึงขึ้น “ผมคิดถึงเดหลีต่างหาก ลูกไปนานแล้ว คิดว่าจะส่งคนไปตามกลับเสียที อีกอย่างรักก็ใกล้จะกลับอังกฤษแล้วด้วย ไปอยู่แบบนั้น ไม่รู้ไปเป็นก.ข.ค. รักมันรึเปล่า” ฟาบิโอ้พูดถึงหลานชายที่เพิ่งแต่งงาน และกำลังฮันนีมูนอยู่ที่เฮือนดอกรัก แม้ฝ่ายนั้นจะไม่ว่าอะไร แต่เขาก็อดเกรงใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าลูกสาวคนรองติดใจอะไรที่นั่น ถึงได้อยากไปเที่ยวอีก

“โธ่ฟาบี้ ลูกไปยังไม่ทันเท่าไรเลย ปล่อยเดหลีเที่ยวมั่งเถอะค่ะ ลูกผูกติดกับเรามาหลายปีแล้วนะ” คนเป็นแม่อ้อนขอแทนลูกสาว หล่อนเลี้ยงมาทำไมจะไม่รู้ว่าบางทีลูกอึดอัด อยากบินออกไปหาอิสระนอกกรงทองบ้าง

“ไม่รู้ละ ผมจะให้พุดไปตามพี่สาว”

“พุดงานยุ่งมากนะคะ” ลีลาวดีออกตัวแทนลูกชายอีกคน ถึงรู้ว่าพุทธชาดอยากไปแค่ไหน แต่หล่อนก็ไม่ยอมให้ไปง่ายๆ หรอก โอกาสจะบินออกไปนอกกรงทองของบุษบามีบ่อยเสียเมื่อไรล่ะ

“คุณพูดเหมือนอยากให้ลูกอยู่ไกลตัวเลยนะลีล่า” ฟาบิโอ้ว่าเสียงเข้ม

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ฉันแค่อยากให้ลูกเที่ยวให้พอใจก่อน เดหลีไม่เคยขัดใจเราเลยนะคะ ลูกไม่เคยก่อเรื่อง หรือทำให้เราไม่สบายใจเลย ถ้าเทียบกับลูกคนอื่นๆ ดังนั้นให้ลูกพักผ่อน ท่องเที่ยวให้มีความสุขเถอะนะคะ” ประโยคสุดท้ายลีลาวดีอ้างถึงความสุขของลูก ซึ่งก็เหมือนหมัดเสยท้องของสามีเข้าจังๆ ฟาบิโอ้นิ่วหน้าอย่างฝืนใจ

“ก็หวังว่าลูกจะไม่มีเซอร์ไพรส์ให้ผมเหมือนเดซี่หรอกนะ ไม่งั้นผมฆ่าตัวตายจริงๆ ด้วย” คนรักลูกหวงลูกงอดแงด

“โอ๋ๆ จะรีบตายไปไหน” ลีลาวดีโอ๋เสียงกลั้วขำ “หลานเรายังไม่มีให้อุ้มเลย ไว้รอเลี้ยงหลานก่อนนะคะ อยู่กันไปจนหลานเหลนโตก่อนแล้วค่อยตายนะคะ” คนพูดหัวเราะตบท้ายเกิดแก่เจ็บตายเป็นของธรรมดา ที่ไม่ธรรมดาคือตอนที่มีชีวิตอยู่ ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าและมีความสุขแค่ไหนต่างหาก

ฟาบิโอ้ค้อนให้ภรรยา “อยากเลี้ยงแต่หลานปู่หลานย่าหรอกนะ หลานตาหลานยายไม่ต้อง ลูกสาวผม ผมเลี้ยงได้ ไม่ต้องให้ใครมาช่วยเลี้ยงหรอก!”

ลีลาวดีถอนใจกับท่าทางฮึดฮัดของสามี เป็นเพราะก่อนหน้านี้มีเรื่องของมหาโชคลูกชายฝาแฝดคนโตที่เผลอไปขืนใจหญิงสาวชาวบ้านเพราะความเมาก่อนงานแต่งงานของพุทธลักษณ์ไม่กี่วัน กว่าเรื่องราวจะจบลงก็ต้องเจ็บปวดใจ และกว่าความรักจะประสานความสัมพันธ์อันแตกร้าวในครอบครัวก็กินเวลานานพอควร แต่ไม่ว่าจะทำผิดขนาดไหน คนในครอบครัวต่างต้องให้อภัย

รักคือการให้อภัย รักคือการให้กำลังใจ รักคือการยืนอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าคนในครอบครัวต้องเจอกับอะไร หล่อนได้ลูกสะใภ้บ้านนา โดยที่ทั้งสองยังคงห่างกัน มหาโชคยังต้องเรียน ส่วนแม่หนูนั่นยังอยู่ในความดูแลของผู้ปกครอง พอหลังจากเกิดเรื่องของมหาโชคก็มีเรื่องของบัวสวรรค์ที่ไปแอบมีแฟนตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้ลูกสาวหนีตามแฟน ไปช่วยฝ่ายนั้นแก้ไขปัญหาบางอย่าง โดยไม่ให้พ่อรู้ว่าชายหนุ่มผู้นั้นเป็นใคร…

เฮ้อ…หล่อนได้แต่หวังว่าลูกสาวคนอื่นๆ คงไม่มีเซอร์ไพรส์ผู้เป็นพ่ออีก เพราะไม่แน่ว่าคราวนี้ฟาบิโอ้อาจไม่ยอมฟังคำขอร้องหล่อนเหมือนอย่างที่ผ่านมาก็ได้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น