ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 47 : คนงานใหม่กับความไว้วางใจของพ่อ ...[3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    3 ก.พ. 64

คาวีกลับไปทำงานตอนบ่ายโมงตรงเป๊ะ ก่อนไปยังไม่วายขโมยหอมแก้มหญิงสาวถึงสองฟอดใหญ่ บุษบายืนฮึดฮัดหน้าแดงเถือก หอมแก้มอะไรจะหอมใกล้ริมฝีปากเกิ๊นนนผู้ชายผีบ้า! หลังจากเขินอายจนแทบจะม้วนกลิ้งได้หลายตลบ หญิงสาวก็ตัดสินใจหาอะไรทำในตอนบ่าย เห็นหนังสือเกี่ยวกับการปลูกกล้วยและการเลี้ยงโคของคาวีหลายเล่ม บ่ายนี้เลยตั้งใจจะไปนอนอ่านเล่นที่กระต๊อบมากบารมีแต่เมื่อมาถึงหญิงสาวก็ต้องอึ้ง เมื่อมีคนจับจองมันอยู่ก่อนแล้ว

“ใครเหรอแต้ว” สาวดอกไม้หันไปถามแต้วที่คอยตามติดเป็นเงาตามตัวในช่วงนี้

“ไม่รู้สิคะคุณเดหลี” เด็กสาวตอบแล้วจึงเดินไปที่กระต๊อบซึ่งมีชายท่าทางสูงวัย แต่งกายแบบชาวบ้าน ส่วนหัวถูกคลุมไว้ด้วยผ้าขาวม้าสีแดงลายตาราง

“มาทำอะไรที่นี่ลุง” แต้วถาม

ชายสูงวัยผู้นั้นหันกลับมา ใบหน้าที่เห็นแต่ดวงตามองเลยมาที่หญิงสาวซึ่งยืนอยู่หลังแต้ว มุมปากภายใต้ผ้ายกยิ้ม

“ลุงเป็นคนงานใหม่ คุณคาวีให้มาพักที่นี่” ชายสูงวัยบอกเสียงแหบห้าว

“พักที่นี่เนี่ยนะ” แต้วทวนถาม เป็นที่รู้กันดีว่ากระต๊อบมากบารมีนี้นายหวงนักหวงหนาแถมยังมีบุษบาอีกคนที่ชอบ นายไม่น่าให้ใครเข้าพักง่ายๆ

ความสงสัยของแต้วได้รับการไขกระจ่างเมื่อมะยมที่หอบผ้าห่มหมอนมาเต็มมือมาถึงมะยมชี้แจงให้ฟังว่าชายผู้นี้ชื่อ ‘นายบุญ’ เป็นเพื่อนของบรรณพ่อของคาวี ตอนนี้มาขอทำงานที่ฟาร์ม แต้วมองใบหน้าที่มีแผลเป็นเหวอะหวะภายใต้ผ้าขาวม้า ถึงกับถอยกรูดไปอยู่หลังนายสาว

“ถ้าคุณหนูจะพักผ่อนที่นี่ เดี๋ยวลุงไปอยู่รวมกับคนงานทางด้านโน้นก็ได้นะ” นายบุญบอก

บุษบาส่ายหน้าแล้วยกมือไหว้อีกฝ่าย นายบุญรับไหว้อย่างเงอะๆ งะๆ ประหลาดใจไม่คิดว่าหญิงสาวจะไหว้เขาซึ่งแต่งกายดูไม่น่านับถือเท่าไร

“ไม่เป็นไรค่ะ เดหลีตั้งใจจะไปนั่งเล่นริมลำธารอยู่แล้ว เชิญคุณลุงตามสบายนะคะ” บอกพร้อมส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร จากนั้นหันไปสั่งให้แต้วหอบเสื่อกกผืนใหญ่ซึ่งมีเก็บไว้ในกระต๊อบตามลงไปที่ลำธาร ทิ้งให้ชายสองคนมองตามไปด้วยสายตาชื่นชมที่หญิงสาวไม่ถือตัว

 

แต้วปูเสื่อพร้อมวางหมอนอิงให้นายสาว ปากบ่นว่าไม่อยากเชื่อว่าคาวีจะยอมให้ใครมาพักที่กระต๊อบมากบารมี มิหนำซ้ำยังอดเท้าความเรื่องความหวงแหนสถานที่นี้ของคาวีไม่ได้

“บริเวณนี้คนงานในฟาร์มไม่กล้าเข้ามายุ่งหรอกค่ะคุณเดหลี ป้าสมเล่าว่านายน่ะหวงตั้งแต่ยังเด็กแล้ว นายชอบมานอนอ่านหนังสือ เล่นน้ำที่นี่กับพวกพี่มะ นายบรรณเลยสร้างกระต๊อบไว้ให้ นายเลยสั่งให้คนทำป้ายติด ซึ่งก็เป็นที่มาของกระต๊อบมากบารมี กระต๊อบนี่จะถูกรื้อซ่อมแซมสร้างใหม่อยู่ตลอด ไม้ไผ่น่ะค่ะ อยู่ได้ไม่นาน ลุงเฟืองแกเคยเสนอให้สร้างบ้านไม้สักหลังแต่นายปฏิเสธ บอกไม่ได้บรรยากาศ นายชอบกระต๊อบไม้ไผ่หลังคามุงหญ้าแฝกมากกว่า แปลกๆ นะคะ คุณเดหลีว่าไหม” เด็กสาวขอความเห็น

บุษบาได้แต่ยิ้ม คาวีคิดถูกแล้ว ขืนสร้างบ้านไม้หลังมั่นคง บรรยากาศรอบๆ ต้องเปลี่ยนไปแน่ๆ เป็นกระต๊อบไม้ไผ่นั่นแหละดีแล้ว เหมาะกับเจ้าของมันดี…หญิงสาวคิดอย่างขำๆ ฟังแต้วเล่าถึงชายหนุ่มด้วยความเพลิดเพลิน

“ตอนนายไปเรียนเมืองนอก ป้าสมงี้ร้องไห้ขี้มูกโป่ง พี่ยมเองก็เหมือนกัน ถึงกับคุกเข่ากอดขานายเอาไว้ ส่วนพี่มะกอกยืนคอตกอยู่ไม่ห่างกัน ก็อย่างว่าแหละค่ะ เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่ยังเล็ก นายบรรณเคยเสนอให้พี่มะทั้งสองไปด้วยโดยจะออกค่าเล่าเรียนให้ แต่สองคนนั้นปฏิเสธ บอกจะอยู่ดูแลฟาร์มกับนายบรรณแทนนายคาวี ดูสิคะ…พวกนั้นเขารักกันขนาดไหน ที่นายยังไม่มีเมียเนี่ย หนูก็แอบๆ คิดอยู่เหมือนกัน แต่คุณเดหลีโผล่มาเสียก่อนหนูกับป้าสมเลยสบายใจ” แต้วหัวเราะแหะๆ

บุษบาทำหน้าปูเลี่ยนอยากขำแต่ขำไม่ออก หากคาวีเบี่ยงเบนจริง ผู้ชายทั้งโลกคงหนีไปอยู่ป่าเดียวกันหมด สองสาวคุยกันกะหนุงกะหนิงจนเย็นจึงชวนกันกลับบ้าน ก่อนกลับบุษบาแวะบอกบุญว่าเดี๋ยวจะให้คนเอาปิ่นโตมาให้ซึ่งชายสูงวัยก็พยักหน้ารับพร้อมขอบคุณมองตามแผ่นหลังบอบบางไปด้วยแววตาชื่นชม

 

ข่าวคนงานใหม่ที่เข้าทำงานในส่วนของคอกโคในฟาร์มสร้างความแปลกใจแก่คนงานเป็นอย่างมาก เพราะคนงานใหม่ได้อภิสิทธิ์เข้าพักที่กระต๊อบมากบารมี แม้เรือนพักคนงานจะสะดวกสบายกว่าที่นั่นมาก แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าสถานที่แห่งนั้นเป็นเขตหวงห้ามของเจ้าของฟาร์ม ครั้นพอรู้ว่าบุญเป็นถึงเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของบรรณพ่อของคาวี ทุกคนเลยเลิกสงสัย แต่กลับพูดถึงเรื่องใหม่แทน

“ที่นายไม่ให้ไปพักที่บ้านใหญ่ คงเพราะกลัวลุงแกไปเป็นกว้างขวางคอ” หนึ่งในคนงานสาวพากันพูดซุบซิบ

“นั่นสินะ ก็คุณเดหลีเธอสวยออกปานนั้น นายคงหาเวลาเผด็จศึกอยู่แน่ๆ”

“ต๊าย พูดแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้เนอะแก วาสนาคุณเขาดีจริงๆ ได้ข่าวว่าไปเจอกันเพราะอุบัติเหตุตรงทางเข้าหมู่บ้านนี่เอง เพื่อดึงตัวคุณเดหลีไว้ นายถึงกับยอมแกล้งป่วยเลยนะ” สาวๆ ต่างพากันกรี๊ดกร๊าดด้วยความอิจฉา อุบัติเหตุรักของสองหนุ่มสาวที่ดูอย่างไรก็เหมือนบุพเพสันนิวาส

สมสมรนั่งอยู่ไม่ไกลได้แต่ฟังอย่างเคียดแค้น ความร้อนแผดเผาใจเธอให้แหลกสลายนับวันความชิงชังในตัวหญิงสาวผู้นั้นยิ่งเพิ่มพูน คนงานในฟาร์มต่างเรียกขานมันว่าคุณไม่ก็นายหญิงกันทั้งนั้น ได้ยินครั้งใดก็เหมือนโดนเหล็กแหลมพุ่งเสียดแทงหัวใจ ไม่เข้าใจว่านังมารความรักนั่นมีดีตรงไหน ทั้งที่หอบผ้าหอบผ่อนมาอยู่กับนายแท้ๆ ไม่รู้คนเป็นพ่อเป็นแม่เลี้ยงลูกมาอย่างไรถึงได้ร่านขนาดนี้!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น