ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 46 : คนงานใหม่กับความไว้วางใจของพ่อ ...[2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    2 ก.พ. 64

บรรยากาศและเหตุการณ์ภายในฟาร์มดูสงบสุขเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่นเป็นเพียงสิ่งที่คาวีจงใจสร้างขึ้นเพื่อให้สาวดอกไม้สบายใจ แต่จริงๆ แล้วทุกคนต่างเคร่งเครียด การเสียลูกวัวอนาคตไกลไปหนึ่งตัวคือปัญหาใหญ่ อีกฝ่ายต้องการทำลายและขู่ขวัญอย่างแน่นอน ที่เอาเลือดไปสาดตรงประตูนั่นก็เป็นการประกาศหมายหัว ส่งสัญญาณว่าไม่นานต่อจากนั้นจะมีการหลั่งเลือดอีก

คาวีนำเรื่องนี้มาหารือกับคนสนิทที่สวนกล้วย ศาลาริมสระถูกใช้เป็นฐานบัญชาการมะกอก มะยมต่างหน้าเครียด ชายหนุ่มมองคนสนิททั้งสอง มีแค่สองคนนี้ที่เขาไว้ใจ อีกอย่างเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ คนอื่นๆ คาวีกำชับให้เลิกพูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา บุษบาจะได้ไม่ระแคะระคายหรือไม่สบายใจ

“ถ้าคาโร่โตเป็นหนุ่ม มันจะมีค่าตัวหลักล้าน คนทำมันต้องตั้งใจฆ่าแน่ๆ นาย โดยใช้เรื่องนังสมรเป็นข้ออ้าง” มะกอกสันนิษฐานซึ่งก็ดูจะใกล้ความจริงและมีความเป็นไปได้มากที่สุด

“แล้วใครล่ะมันจะกล้าทำ” มะยมผู้เป็นน้องถาม วงการโคสวยไม่เคยมีเหตุการณ์อย่างนี้ ชมรมคนรักวัวสมัครสมานสามัคคีกันเป็นอย่างดี

“ก็เห็นจะเป็นคนเดียวแหละ” สองพี่น้องตระกูลมะหันไปทางเจ้านาย

“มันจะกล้ารึ” คาวีถามกลับทั้งที่ในใจเชื่อเกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว นวธรฟาร์มได้ชื่อว่าเป็นคู่แข่งของมากบารมีฟาร์ม ทั้งสองฟาร์มแตกต่างกันตรงที่ นวธรทำฟาร์มเพื่อธุรกิจเป็นหลัก รีดน้ำเชื้อขายโดยมีโคพ่อพันธุ์นาม ‘ไฮโต้’ เป็นตัวขาย แต่ไฮโต้ก็ยังพ่ายต่อสายเลือดบริสุทธิ์ที่มียีนพ่อยีนแม่เด่นอย่าง ‘จากัวร์’ ของคาวี ราวกับรถสปอร์ตกับรถยนต์บ้านๆ ไฮโต้มีสีโบ๊ตหรือสีขาวมีขลิบหูสีดำ ในขณะที่จากัวร์มีสีแดงตลอดทั้งตัว

หลายครั้งที่นวธรแสร้งทำตัวเป็นพันธมิตรมาขอซื้อน้ำเชื้อของจากัวร์ แต่คาวีประกาศไม่ขาย ชายหนุ่มยอมขายราคาไม่สูงให้แก่ชาวบ้านหรือคนเลี้ยงโคคนอื่น แต่ไม่ขายให้นวธรที่ต้องการนำน้ำเชื้อจากัวร์ไปผสมเทียม เพื่ออนาคตจะมีลูกโคตัวสวย แน่นอนว่าชาวบ้านหรือคนเลี้ยงโคคนอื่นก็ต้องการลูกโคตัวสวย หากว่าเป็นตัวผู้ก็หวังจะขายน้ำเชื้อ กระนั้นทุกคนก็ไม่ได้โลภมาก คิดการณ์ไกลจนคาวีหมั่นไส้เหมือนอย่างที่รู้สึกกับนวธร

“มีอะไรที่มันไม่กล้าทำบ้างล่ะนาย” พี่มะคนน้องบอกด้วยน้ำเสียงฉุน ไม่ใช่แค่คาวีที่ไม่ชอบลูกชายคนโตของเสี่ยนคร มีหลายคนทีเดียวที่ไม่ชอบกึ่งเกลียดชัง นวธรขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้ ไม่ต่างจากผู้เป็นพ่อเท่าใดนัก เรื่องราวเชิงชู้สาวมีให้ขึ้นโรงขึ้นศาลให้ได้ยินอยู่ตลอดทับแล้วไม่ให้ร้อง ท้องแล้วไม่รับ ดังไปทั่วทั้งจังหวัด แต่เพราะเงิน…เงินสิ่งเดียวที่สามารถปิดปากทุกคนได้ และเงินนี่แหละที่ดึงดูดสาวๆ เข้าหาเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

“เรื่องเสี่ยงคุกเสี่ยงตะราง” คาวีเปรยเพราะไม่อยากปรักปรำอีกฝ่ายโดยที่ยังไม่มีหลักฐาน

“โหย จิ๊บๆ ฆ่าคนตายแท้ๆ มันยังพลิกคดีให้มันถูกได้ นายอย่าคิดว่าแค่นี้มันจะไม่กล้าทำ” มะยมบอกด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น ในใจรู้สึกเสียดายคาโร่เหลือหลาย

ทั้งสามหนุ่มมัวแต่ถกกันจนไม่เห็นผู้มาใหม่ที่ชะงักเท้าหยุดฟังหนุ่มๆ พูดคุยกัน…

 

เที่ยงตรงรถพ่วงบุโรทั่งคู่ใจของคาวีก็มาจอดบนถนนหน้าบ้าน ชายหนุ่มก้าวเท้ายาวๆเดินผ่านขั้นบันไดบนเนิน ในครัวมีเสียงสาวๆ กำลังหัวเราะกันร่วนด้วยเรื่องอะไรก็มิรู้ บุษบาหันมาส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มซึ่งนั่งประจำที่เรียบร้อย หญิงสาวอยากแซ็วว่าไหนบอกจะมาเที่ยงครึ่ง นี่เพิ่งเที่ยงกับอีกหนึ่งนาทีเขาก็มาถึงแล้ว สมทรงก้มหน้าก้มตายกราดหน้ามาวางให้เจ้านาย บุษบานั่งตรงข้ามเและตักเครื่องปรุงให้เขาอย่างเอาใจ

“เลิกล้อผมซะทีเถอะน่า” คาวีเอ่ยขึ้น นั่งให้หญิงสาวปรุงราดหน้าให้ด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ก็คุณทำตัวน่ารักนี่ ฉันเลยอยากเอาใจ” หญิงสาวว่ากลั้วขำ

“เฮอะ!” อีกคนทำเสียงขึ้นจมูก ‘ชักไม่สนุกแล้วนะโว้ย โดนเธอข่มตั้งแต่เช้าแล้วนะ’ คาวีปรายตาไปยังสมทรงกับแต้วที่ยืนอยู่มุมห้อง สองสาวต่างวัยเหมือนนกรู้ พากันลี้กายหลบออกไปทางหลังบ้านทันที ปล่อยให้สองหนุ่มสาวคุยกันตามลำพัง

“ไล่ป้าสมกับแต้วไปทำไมคะ” พออยู่กันสองคน คนที่เอาแต่ล้อเลียนนึกหวั่นใจ มันก็สนุกหรอกนะแต่ตอนนี้เธอชักไม่สนุกแล้วสิ

“จะได้เคลียร์กับคุณสะดวกๆ ไง” ชายหนุ่มทำเสียงข่มขู่อยู่ในที

“เคลียร์ ฉันไม่มีอะไรจะเคลียร์กับคุณนะ”

“มีสิ มีมากด้วย ไอ้ท่าทางล้อเลียน ยิ้มหวานๆ ตาพราวๆ นั่นน่ะ ต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง” เขาจิ้มนิ้วที่หน้าผากบุษบาเบาๆ ตาคมจับนิ่งที่ดวงหน้างาม

“ฉันยิ้มให้คุณไม่ได้หรือไง” หญิงสาวอุบอิบ ไม่กล้าสู้ตาเขา

“ยิ้มได้…แต่ให้รู้เอาไว้ด้วยนะ เมื่อวานถ้าผมไม่หยุด ป่านนี้คุณคงได้เป็นคุณผู้หญิงของฟาร์มเต็มตัวแล้ว” คำพูดห่ามๆ หลุดออกจากปากหยักสีสด คนพูดยิ้มกว้างเพราะเห็นสีแดงเรื่อที่ลามเลียบนแก้มนวล

ผลัดกันรุกผลัดกันรับแบบนี้สิ ถึงจะสมน้ำสมเนื้อ!

“บ้าสิ! ฉันไม่มีวันยอมคุณง่ายๆ หรอก” หญิงสาวสวนกลับอย่างฉุนเฉียว ทั้งที่มั่นใจว่าเธอยอมแน่ หากเขาคิดจะทำ

“แน่เหรอ เมื่อวานคุณมองผมอย่างหิวกระหายออกปานนั้น”

‘มองอย่างหิวกระหาย…’ บุษบากรีดร้องในใจ เธอเคยมองเขาแบบนั้นเสียที่ไหน มีแต่เขานั่นแหละที่มองเธอแบบนั้น

“บ้า! ฉันไม่เคยมองคุณแบบนั้น” แหวหน้าแดงก่ำ

“เฮอะ! แล้วไอ้ที่อ้อนวอนผมเสียงพร่านั่นอะไรล่ะ”

‘กรี๊ดดด…’ สาวดอกไม้กรีดร้องในใจอีกครั้ง

“ฉันห้ามไม่ให้คุณจูบฉัน!” หญิงสาวโมโหจนลืมตัว แล้วก็ต้องนั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้เมื่อคิดถึงประโยคต่อมาที่พูดกับเขาเสียงแหบพร่าทีเดียว

‘เพราะฉันกลัว…กลัวว่าจะรักคุณจนถอนตัวไม่ขึ้น’

คาวีหลุดเสียงหัวเราะพรืดออกมา ดูท่าเธอจะจนมุมเขาแล้ว ชายหนุ่มหยิบช้อนกับส้อมขึ้น ตักราดหน้าที่หญิงสาวปรุงให้เข้าปากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อืมอร่อย…ดีนะที่กลับใจทัน ไม่งั้นเที่ยงนี้พลาดของอร่อยแน่ๆ” บอกพร้อมยิ้มกว้างให้คนทำซึ่งนั่งหน้าแดงก่ำ หญิงสาวค้อนตาคว่ำให้แล้วลงมือกินบ้าง เป็นที่รู้กันว่า…ถ้าเขาตัดบทแบบนี้ คืออะลุ่มอล่วยให้เธอที่พ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

เออ…ยกนี้เขาชนะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น