ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 44 : คาโร่แปลว่าที่รัก ...[4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    1 ก.พ. 64

น่ารังเกียจที่สุด ฟังมันพูดแล้วจะอ้วก ดิบเถื่อนแบบนี้พี่ยังจะให้มลอ่อยมันอีกเหรอ!” คนขับกรีดร้องเสียงแหลมก่อนสาดคำถามใส่พี่ชาย

นวธรกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจที่ไม่เคยตอบโต้คาวีได้เลยสักครั้ง “ทนเอาหน่อยเถอะน่าแค่เข้าไปดูคอกที่ฟาร์มมัน แล้วเราก็จะเลิกยุ่งกับมัน

นี่พี่ยังคิดจะยุ่งกับมันอีกเหรอ” คนเป็นน้องถามอย่างฉุนเฉียว

อดทนหน่อยน่า พี่อยากจะรู้จริงๆ ว่ามันมีลูกโครุ่นใหม่เท่าไร” ชายหนุ่มบอก

ไอ้พวกนั้นมันไม่ยอมพูดหรือไง ทำไมพี่ไม่เพิ่มเงินให้มันไป” นฤมลเสนอความคิดหญิงสาวเชื่อว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างแม้กระทั่งความซื่อสัตย์

เพิ่มไปตั้งไม่รู้เท่าไร มันก็ไม่ยอมบอก ไอ้คาวีมันเลี้ยงคนดีจนน่าอิจฉา ไม่รู้จะซื่อสัตย์ทำห่าเหวอะไรกับคนดิบเถื่อนอย่างมัน

นฤมลฟังแล้วเห็นด้วยกับพี่ชาย หญิงสาวทำหน้าเบ้ หากไม่ติดว่ามีรูปร่างดี เธอว่าผู้ชายคนนั้นดูไม่ได้สักนิด ใบหน้ามีหนวดเครารุงรังรกจนน่ารังเกียจ วาจาก็ห้าวหาญไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษสักนิด ที่สำคัญกวนส้นเก่งระดับสิบ!

ไม่รู้ยายลูกเศรษฐีนั่นหลงรักมันได้ยังไง พี่ว่าเรื่องนี้มีเบื้องหลังหรือเปล่า” หญิงสาวหันมาถามความเห็นเรื่องบุษบา ทายาทเจ้าของโรงแรมใหญ่ที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก แถมญาติผู้พี่ของหญิงสาวเพิ่งจะแต่งงานไปกับลูกสาว อบตแห่งหมู่บ้านดงมะไฟ การแต่งงานครั้งนั้นยังเป็นที่กล่าวขานไม่สร่างซา เธอเองเป็นอีกคนที่อิจฉาแก้วกัลยา

นั่นสิ คนเถื่อนๆ อย่างไอ้คาวี ผู้หญิงที่ไหนจะชายตามอง ทั้งสกปรก ทั้งซกมก!”

 

ฝ่ายคนซกมกที่กำลังโดนนินทาอย่างออกรสตอนนี้นั่งหน้าตูมอยู่ตรงเฉลียงหน้าบ้านตั้งแต่สองพี่น้องลูกเจ้าของร้านทองกลับไป ชายหนุ่มก็ยังปักหลักอยู่ที่เดิม ต่อมความโกรธเกลียดถูกกระตุ้นด้วยใบหน้าของนวธร ไหนจะสายตาที่แอบมองผู้หญิงของเขาอีก เห็นแล้วโคตรอยากเข้าไปต่อยตาอีกฝ่ายให้แตกเลย

หน้าบึ้งแบบนี้ จะกินหรือเปล่า กวยจั๊บน่ะ” บุษบารับรู้ถึงความชิงชังที่แผ่ซ่านออกจากตัวเขา หญิงสาวเลยพูดเย้าหยอกหวังให้อีกฝ่ายอารมณ์เย็นลง

คุณไม่น่าไปพูดกับมันเลย” ชายหนุ่มเหวี่ยงอย่างพาลๆ ยังดีที่เธอไม่ยิ้มให้มัน ขืนถ้ายิ้มละก็มีต่อยแน่ เอ่อ หมายถึงต่อยหน้าไอ้ลูกเสี่ยร้านทองนั่นหรอกนะ ส่วนเธอเขาจะจูบลงโทษทีหลัง

ฉันหนีไม่ทันนี่คะ” บุษบาบอกอย่างกะบึงกะบอนที่เขาโทษเธอฝ่ายเดียว แถมยังติดใจเรื่องที่นฤมลพูดทิ้งท้ายไว้ด้วย นี่แสดงว่าเจ้าหล่อนเคยเจอเธออย่างนั้นสิ แล้วก็เห็นในงานแต่งของพุทธลักษณ์กับแก้วกัลยาด้วยอย่างนั้นสิ คิ้วโก่งขมวดเป็นปมด้วยความสงสัยแกมหวั่นใจ

ทีหลังเดินหนีไปเฉยๆ กับคนพรรค์นั้นไม่ต้องมีหรอกมารยาทน่ะ” เจ้าของบ้านหนุ่มบอกเสียงเข้ม

อย่ามาเสี้ยมสอนฉัน คนไม่มีมารยาท” สาวดอกไม้แหว

คาวีรู้ตัวว่าใส่อารมณ์มากไป แต่ปากหนักเกินกว่าจะพูดขอโทษ เอาเป็นว่าเรื่องอื่นเขายอมหมด ยกเว้นเรื่องที่เกี่ยวกับนวธร ลูกชายเสี่ยคนดังของจังหวัด ความแค้นส่วนตัวเมื่อหลายปีก่อนยังคงไม่จางหายและรอวันทวงแค้น ทวงคืนความยุติธรรม เพื่อนสนิทของเขาถูกนวธรที่มีอาการเมาขับรถชนเสียชีวิต ครั้งนั้นเสี่ยนครวิ่งเต้นจนลูกชายหลุดคดีฆ่าคนโดยประมาท[1] พ่อแม่ของเพื่อนเขาถึงกับร้องไห้โฮเมื่อลูกชายต้องตายฟรี

สีหน้าขึ้งโกรธทำให้สาวดอกไม้คลายอารมณ์ร้อน ดูท่าคาวีกับนวธรจะเป็นมากกว่าคู่แข่งทางธุรกิจ ไม่อย่างนั้นต่างฝ่ายคงไม่เกลียดกันขนาดนั้น

คุณกับเขามีความแค้นอะไรกันเหรอ

คาวียอมเล่าเรื่องในอดีตระหว่างเขากับนวธรและเรื่องที่เกิดขึ้นกับเพื่อนสนิทของเขาบุษบาหน้าซีด เชื่อที่คาวีพูดเพราะขณะที่พูดแววตาเขาคุมแค้นจนเห็นได้ชัด หญิงสาวกุมมือเขาบีบเล็กน้อยอย่างให้กำลังใจ

ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวรกรรมนะคะ คุณอย่าทำตัวเป็นเจ้ากรรมนายเวรคอยทวงแค้นเลย มันไม่เกิดผลดีกับคุณหรอก มันจะทำให้คุณกินกวยจั๊บของฉันไม่อร่อย” ประโยคสุดท้ายบอกกลั้วขำพร้อมส่งยิ้มหวาน

รอยยิ้มหวานปนประจบลดความร้อนจากแค้นที่รอวันทวงคืนลง นับวันผู้หญิงคนนี้ก็ยิ่งมีอิทธิพลต่อเขา ไม่ว่าเธอจะยิ้มหัวเราะหรือโกรธล้วนส่งผลกระทบต่อเขาทั้งสิ้น ดูอย่างตอนเธอจะโกรธสิ เขากลัวจนลนลาน พอเธอยิ้ม โลกหม่นหมองก็กลายเป็นสดใส

ไปกินกวยจั๊บกันเถอะค่ะ” เจ้าของเสียงหวานชักชวน

คาวีกลอกตาก่อนเดินตามไปแต่โดยดี ความอร่อยชะล้างความขุ่นมัวไปจนสิ้น พอหมดชามที่สอง คาวีจึงถามหญิงสาวเกี่ยวกับเรื่องที่นฤมลพูดทิ้งท้าย เขาไม่ได้ลืมเพียงแต่มัวโกรธเลยยังไม่ได้พูด

คุณเคยเจอนฤมลมาก่อนหรือเปล่า” ชายหนุ่มถามตอนช่วยเธอเก็บชามไปล้าง บุษบาชะงักมือที่กำลังจับฟองน้ำ

ไม่ค่ะ แต่คุณมลเธอพูดเหมือนเคยเห็นฉันตอนงานแต่งพี่รัก

อืม ผมก็ไปนะ แต่ทำไมไม่เห็นคุณล่ะ” คาวีบอก วันนั้นเขาไปร่วมงานกับพ่อแต่ไม่ยักเจอหญิงสาว

คุณไปเหรอคะ เอไม่แปลกหรอกค่ะที่ไม่เห็น” หญิงสาวหัวเราะแหะๆ ก่อนเล่าต่อว่าพอแห่ขันหมากและอยู่ร่วมพิธีได้สักครู่ คุณป๋าก็ให้คนพาลูกสาวหลานสาวกลับไปเฮือนดอกรักทันที เพราะว่าหนุ่มๆ บ้านนาต่างพากันมาเมียงๆ มองๆ ลูกสาวจนคนเป็นพ่อหวง

โหพ่อคุณนี่หวงลูกจัง” คาวีร้องโหด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่ในอกหนักอึ้ง คิดหาวิธีเสกตัวประกันอย่างเร่งด่วน

ฉันถึงเตือนคุณไงล่ะ” หญิงสาวบอก แล้วหันหลังเดินหนีไปที่ห้องนั่งเล่น คาวีรีบล้างมือเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

เตือนเหรอ ตอนไหนกัน เอ…” ดวงตาคมของคนพูดพราวขึ้น ทิ้งตัวลงนั่งเบียดกับหญิงสาว

คนตัวบางค้อนตาคว่ำ ที่อื่นมีให้นั่งไม่ยอมนั่ง ทำไมชอบนั่งเบียดเธออยู่เรื่อย

ฉันเตือนแล้ว” หญิงสาวอุบอิบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้น

ที่บอกว่าถ้าผมไม่กลัวตายนั่นเหรอ” เจ้าของบ้านหนุ่มถามยิ้มๆ

ใช่” คนตอบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

คาวีกุมมือเธอเอาไว้พลางมองเสี้ยวหน้าหวาน มันน่าแปลกมากๆ ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิต เขาคิดอะไรได้มากมายเหลือเกิน ชายหนุ่มมีลางสังหรณ์ว่าเธอคือคนที่จะมาเปลี่ยนชีวิตฮ่างๆ เอ๊ย เรียบๆ ของเขาให้มีชีวิตชีวาขึ้น เธอจะมาเติมเต็มในส่วนที่เขาขาดและลดทอนในส่วนที่เขาเกิน

สรุปให้เห็นภาพชัดๆ เธอเหมือนน้ำยาล้างปากชนิดแรงที่ฟอกน้ำลายบูดๆ ในปากเขาให้หอมฟุ้ง

รู้หรือเปล่าว่า ‘คาโร่’ แปลว่าอะไร” จู่ๆ คาวีก็นอกเรื่อง อ้างถึงเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งจากไปก่อนวัยอันควร

ภาษาอิตาลีแปลว่า ‘ที่รัก’ ค่ะ” บุษบาตอบทั้งที่ยังงงๆ พูดเรื่องเธอกับเขาอยู่ดีๆ ไฉนเปลี่ยนไปเรื่องของเจ้าตัวเล็กเฉยเลย

แล้วรู้หรือเปล่าว่าทำไมผมถึงตั้งชื่อนั้น

อืม เพราะคุณรักมันมั้ง” หญิงสาวตอบ ตกลงว่าเปลี่ยนหัวข้อคุยกันอย่างชัดเจนแล้วพักเรื่องของเขากับเธอไปก่อนแล้วกัน “แต่ฉันแอบสงสัยเหมือนกัน ทั้งที่ฉันตั้งให้ชื่อถึก” สาวดอกไม้ยิ้มล้อเมื่อพูดคำว่าถึก “แล้วทำไมคุณถึงตั้งว่าคาโร่อีกล่ะ ‘คาโร่’ กับ ‘ถึก’ ไม่เข้ากันสักนิด

ปากสีแดงล้อมด้วยหนวดเคราฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาว มันเป็นยิ้มมหาเสน่ห์ บุษบาคิด

เพราะถึกหมายถึงผมแล้วผมก็อยากเป็น ‘ที่รัก’ ของคุณไงล่ะ

บุษบาสบตาเขานิ่ง สรุปแล้วที่พูดๆ กันอยู่นี่ยังไม่หนีเรื่องของเขากับเธอ เพียงแต่ชายหนุ่มอ้อมมันไปไกลไปสักหน่อยเพื่อแก้เขิน

เจ้าของกลีบปากสีอ่อนคลี่ยิ้มหวาน เชื่อเขาเลยบทจะห้าวหาญดุดันก็เหลือรับ บทจะหวานก็ทำให้เธอละลายไปทั้งตัว

ถ้าไม่กลัวตาย ก็ลองมาเป็น ‘ที่รัก’ ฉันสิคะ” หญิงสาวย่นจมูก

คาวีหลุดหัวเราะ “ตายไม่กลัว กลัวคุณไม่รัก” กระเซ้ากับเสียงหวาน ดวงตาก็หวาน…หวานจนอีกคนละลาย ตั้งรับไม่ทันกับคำตอบทีเล่นแต่จริงจังของเขา

อย่าจูบ…” บุษบาท้วงเสียงหวานเมื่อเขาค่อยๆ ก้มหน้าเข้ามา ริมฝีปากเกือบแตะกันอยู่รอมร่อ

“ทำไม…” เขาถามเสียงแหบพร่า ตาเข้มไปด้วยอารมณ์ปรารถนา บุษบาจะรู้ไหมว่าใกล้เธอทีไรความปรารถนาที่พยายามซุกซ่อนมันปะทุขึ้นมาทุกที

มือน้อยลูบไล้ไรเคราสาก “เพราะฉันกลัวกลัวว่าจะรักคุณจนถอนตัวไม่ขึ้น” น้ำเสียงหญิงสาวสั่นไหวพอๆ กับหัวใจที่เต้นแรง

คิ้วดกหนาเลิกขึ้น พร้อมกับแววตาทอประกายเจ้าเล่ห์

เสียใจด้วยนะ มาถึงตอนนี้ คุณถอนตัวไม่ขึ้นแล้วคนสวย เพราะผมตัดสินใจฝังคุณไว้ในหลุมรัก ตั้งแต่วันที่คุณกระโดดลงมาหาผมแล้ว” เขาเชยคางมน “จำเอาไว้นะ คุณเป็นผู้หญิงของผม ต่อไปนี้ไม่มีใครพรากคุณไปจากผมได้



[1] ตามหลักกฎหมายของประเทศไทย ความผิดดังกล่าวอยู่ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 บัญญัติไว้ว่า ผู้ใดกระทำโดยประมาท และการกระทำนั้นเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสิบปี และปรับไม่เกินสองหมื่นบาท

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น