ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 40 : Who are ‘อีหวึ่ง’? [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    30 ม.ค. 64

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้านี้ดูอึมครึมขัดกับอากาศดีๆ ภายนอก คาวีมองคนหน้าบึ้งซึ่งนั่งตรงข้ามเขา วันนี้เธอมาแปลก นั่งรอให้แต้วตักข้าวต้มใส่ชาม ปกติแล้วเธอจะเป็นคนทำทั้งหมด ชายหนุ่มไม่ใช่คนเรื่องมากที่จะต้องให้เธอตักถึงจะกินได้ หากแต่มันขัดๆ ตาและแปลกๆ ก็เท่านั้น

“เมื่อเช้าไม่ได้เข้าห้องน้ำหรือคุณ” คาวีกระเซ้าถามอย่างอารมณ์ดี

บุษบาค้อนให้คนกวนแต่เช้า…หญิงสาวก้มหน้าก้มตากินโดยไม่ยอมต่อปากต่อคำด้วยขืนพูดต่อ มันไม่ใช่แค่ชามข้าวต้มหรือยำไข่เค็มที่จะราดบนหัวเขา เธอจะวิ่งไปยกหม้อข้าวต้มมาราดเขาเลยคอยดู

“ขี้ไม่ออกก็พาล…” คนนั่งฝั่งตรงข้ามบ่นงึมงำ ปล่อยให้หญิงสาวกรีดร้องอยู่ในใจพร้อมทั้งหักห้ามตัวเองอย่างสุดกำลัง

ผู้ชายอะไรน่าจับส่งโรงพยาบาลสัตว์ เพื่อไปผ่าเอาสุนัขในปากออก! ไม่ก็จับกรอกแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อโรคในปาก ก็น้ำลายเขามันบูดเหลือเกิน!

 

สายเข้าหน่อยสาวดอกไม้ก็ยังหลบหน้าคาวี เดือดร้อนเจ้าตัวให้ไม่เป็นอันทำงาน สั่งงานคนสนิท แล้วไปง้อสาวเจ้าซึ่งไปขลุกตัวอยู่ที่กระต๊อบมากบารมี ดีจริงๆ ใครงอนก็มาตั้งหลักที่นี่ คราวก่อนเขาก็มาขลุกอยู่ที่นี่ตั้งสามวัน นี่เจ้าหล่อนกะจะหลบหน้าเขาอีกกี่วันกัน ชายหนุ่มเดินผ่านแปลงดอกไม้ด้านหน้า ภายในกระต๊อบไม่มีใครอยู่ ถ้าอย่างนั้นเธอคงไปเล่นน้ำ

เป็นจริงดังที่ชายหนุ่มคาดเดา บุษบานั่งหน้าบึ้งโดยมีแต้วนั่งเฝ้าตะกร้าหวายอยู่ไม่ห่าง

“แต้วขอน้ำกินหน่อย ไม่ต้องรีบนะ เย็นๆ ค่อยมาหรือไม่ก็กลับบ้านไปเลยก็ได้” ชายหนุ่มสั่ง แต้วลุกขึ้นทำตามคำสั่งด้วยสีหน้ายิ้มๆ

“ค่านาย” เด็กสาวขานรับคำสั่ง แล้ววิ่งลิ่วไปอย่างรวดเร็ว

บุษบามองแผ่นหลังเด็กสาวที่หายไปอย่างรวดเร็วอย่างขุ่นเคือง ทำตามคำสั่งกันดีจริงๆดีจนน่าหมั่นไส้ คิดอย่างเคืองๆ ได้ไม่เท่าไร เธอก็ต้องร้องอุ๊ย…เมื่อคนมาใหม่นั่งเบียดเสียเธอเกือบตกโขดหิน มือหนาของเขาคว้าหมับที่เอวคอดกิ่วพร้อมกระชับเข้าหาตัวในเวลาต่อมา

“งอนอะไร” คาวีถามเสียงอ่อน เห็นหน้าบึ้งๆ แล้วใจไม่ดี ตามรายงานที่ได้มา คนของเขาบอกว่าเธอเรียบร้อยที่สุดในบ้าน โอย…เขาอดคิดถึงพี่สาวและน้องสาวอีกสองคนของบุษบาไม่ได้ว่าจะร้ายกันขนาดไหน

“ไม่ได้งอน” หญิงสาวตอบโดยไม่ยอมมองหน้าเขา พยายามแกะมือหนาที่กุมเอวเธอไว้แต่ยิ่งแงะยิ่งแกะก็ยิ่งรัดแน่น

“งอนสิถึงหนีมาแบบนี้ งอนตั้งแต่เมื่อวานแล้วด้วย” ชายหนุ่มแย้ง ทีแรกนึกว่าเธออาย…ที่ไหนได้งอนนี่หว่า

“ไม่ได้งอน”

“ไม่งอนแล้วทำไมไม่พูดกับผม หลบหน้าผมทำไม ทีแรกผมคิดว่าคุณอายนะ ถึงไม่แหย่ต่อ” คราวนี้คนอารมณ์ร้อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเดือดบ้าง

‘อาย…แหย่…’ บุษบาปรี๊ดแตก อายน่ะอายอยู่หรอก แต่ไอ้คำว่าแหย่เนี่ย พูดเหมือนเธอเป็นงูอยู่ในรู ไม่ก็แหย่ไข่มดแดง

“งอนกันเรื่องอะไร บอกมาตรงๆ เลย” คนไม่เคยง้อสาวว่าเสียงกึ่งกระโชก

“ก็คุณเรียกฉันว่า…อีหวึ่ง!” สีหน้าอารมณ์เหวี่ยงๆ ทำให้หญิงสาวจำต้องยอมลดเสียงลง

“แค่เนี้ย…” ระดับความร้อนลดลงเรื่อยๆ เมื่อรู้ว่าหญิงสาวงอนเพราะเรื่องแค่นี้

“แค่นี้ได้ไง” สาวดอกไม้กระเง้ากระงอด เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคาวี เมื่อกี้ล่ะทำหน้าเหมือนจะขบหัวเธอ ทีตอนนี้ละเบิกบานขึ้นมาทันที

“ก็แค่เนี้ยแหละอีหวึ่ง” เสียงห้าวทุ้มทอดอ่อน ดวงตาคมทอประกายอ่อนหวาน

แก้มสาวร้อนฉ่าขึ้นเลือดสูบฉีดแรงขึ้น ปากหยักสีแดงทาบลงกับผิวเนื้อบริเวณหน้าผาก แตะไล้ปัดผ่านด้วยสัมผัสแผ่วๆ มาที่พวงแก้ม ดวงตาหญิงสาวพร่ามัว สมองเบลอสับสนไปหมด คำพูดของยายเจ้าของรอยยิ้มขบขันปนเอ็นดูผุดขึ้นมา

‘เอิ้นกันเป็นตาฮักน้อ คนนี้ตัวจริงแม่นบ่’

‘บ่เคยมีตัวจริงตัวปลอม มีแต่คนนี้คนเดียวครับยาย’

กลีบปากอ่อนนุ่มถูกระรานด้วยสัมผัสชวนลุ่มหลง ออกซิเจนในร่างกายถูกสูบ มือน้อยแทรกซอนเข้าไปในกลุ่มผมดกดำ ขณะที่มือหนาใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังและรั้งตัวเธอให้แนบชิดต่างฝ่ายต่างเรียกร้อง…ความอ่อนโยนประสานเกี่ยวรัดความกระด้าง หล่อหลอมจนกลายเป็นความซาบซ่าน ถ้อยคำหวานๆ ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นหลุดออกจากปากหยักแดง

บุษบาหายใจหอบหนักเมื่อโดนลิ้นร้อนรุกรานบดจูบแบบสูบวิญญาณ เหมือนเขาจะช่วงชิงวิญญาณเธอออกจากร่าง ‘จุมพิต’ แรกในชีวิตช่างซ่าน ดุดัน ระคนอ่อนหวาน

“อ้ายเอิ้นเพราะฮักและเอ็นดูนางดอก”



https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTY3NDY1IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNzAyMDMiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น