ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 37 : Who are ‘อีหวึ่ง’? [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    28 ม.ค. 64

เมื่อบุษบาตกลงจะอยู่ที่นี่ต่อ คาวีจึงอาสาเป็นไกด์พาเธอเที่ยว แต่งานในฟาร์มกำลังยุ่งแถมยังจับคนร้ายที่ฆ่าคาโร่ไม่ได้ แม้ว่าทุกคนต่างฟันธงว่าเป็นฝีมือสมสมร ซึ่งเจ้าหล่อนยังปฏิเสธพร้อมทั้งสาบานเป็นวรรคเป็นเวร ลึกๆ แล้วคาวีเชื่อว่าสมสมรอาจไม่ได้ทำ หรือถ้าทำก็ต้องมีคนช่วยเหลือ

เจ้าของฟาร์มหนุ่มไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ เขาสั่งให้มะกอก มะยมเป็นหูเป็นตาคอยสังเกตคนงานอย่างลับๆ ในฟาร์มไม่เคยมีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นมาก่อน ประเด็นและแรงจูงใจพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวผู้มาเยือนใหม่ แน่นอนว่าบุษบาย่อมไม่มีศัตรูอยู่ที่นี่ เขาเองถึงแม้จะมี แต่ก็ไม่ได้อยู่ใกล้ตัวขนาดนี้ มันก็น่าสงสัยว่าคนทำทำไปเพื่ออะไร

บุษบาล้างแผลและทำอาหารให้คาวีทุกวัน กำแพงสูงในใจทลายลงแบบย่อยยับ ใจสองดวงค่อยๆ เกี่ยวกระหวัดรัดร้อย คืนนั้นหญิงสาวไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ไม่มีอ้อมกอดอบอุ่นหรือแม้แต่จุมพิตแสนหวาน พร้อมถ้อยคำกระซิบว่ารัก แต่มือที่เกาะกุมกันไว้แน่นคือตัวเชื่อมความรู้สึกที่ทั้งสองถ่ายทอดให้กันและกัน

“วันนี้จะพาไปเที่ยวในหมู่บ้าน เขามีงาน”

คนที่กำลังจัดสำรับกับข้าวชะงัก

“ที่วันนี้ป้าสมทรงกับแต้วไม่ขึ้นมา เพราะในหมู่บ้านมีงานหรือเปล่าคะ” สมทรงกับแต้วบอกเธอตั้งแต่เมื่อเย็นวานว่าวันนี้ขอหยุด

“ใช่ สองคนนั้นไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง” คาวีรับจานข้าว สองหนุ่มสาวลงมือกินอาหารเช้าโดยมีบทสนทนาคั่นบ้างเป็นบางครั้ง

บุษบาเลือกสวมกางเกงยีนส์กับเสื้อเชิ้ตสีชมพู ความจริงตอนอยู่บ้านเธอมักจะสวมแต่กระโปรงเป็นส่วนใหญ่ ไม่ก็ชุดเดรสสำหรับอยู่บ้าน แน่นอนว่าจะต้องมาจากห้องเสื้อชั้นนำแต่ใช่ว่าเธอจะไม่มีกางเกงหรือเสื้อธรรมดา เธอมักจะซื้อกางเกงเผื่อเอาไว้สำหรับเดินทางเสมอ

มาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน หญิงสาวได้เรียนรู้ว่า ที่นี่ต่างจากบ้านของเธอ คนที่นี่ส่วนใหญ่ต้องทำงาน ไม่มีใครมัวแต่งตัวสวยด้วยกระโปรง อีกอย่างงานในฟาร์มก็ไม่เอื้อให้ใส่กระโปรงเสียด้วย

เสียงเคาะประตูทำให้หญิงสาววางมือจากการหวีผม คาวียืนยิ้มแต้อยู่หน้าห้อง วันนี้เขาสวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์สีเข้มดูเรียบร้อยผิดหูผิดตา ในมือมีไม้แขวนพร้อมเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวปักลายดอกไม้ห้อยทับผ้าซิ่นไหมเนื้อดีสีชมพู

“อะ นี่ชุดของแม่ผม ผมให้ป้าสมซักไว้ให้คุณตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” เขายื่นชุดนั้นให้

“เอ่อ ฉันต้องใส่เหรอคะ” ได้ยินว่าเป็นชุดของแม่เขาแล้วหญิงสาวก็อดเขินไม่ได้

“ฮื่อ พ่อผมเก็บเอาไว้อย่างดีเลย อีกอย่างป้าสมบอกว่ารูปร่างคุณพอๆ กับแม่คงใส่ได้ไปลองสิ ผมจะรออยู่นอกห้อง” ชายหนุ่มคะยั้นคะยอโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวปฏิเสธ

“จะดีเหรอคะ นี่ชุดของแม่คุณเชียวนะ”

“ดีสิ ไปเถอะน่า สายมากแล้วนะคุณ”

โดนเร่งแกมไล่กลายๆ ร่างบางจึงผลุบเข้าไปในห้อง เป็นจริงดังที่เขาคาด เธอสวมชุดนั้นได้อย่างพอดิบพอดี บุษบามองตัวเองในกระจก แก้มเธอแดงก่ำทีเดียว ชุดยังใหม่เอี่ยมบ่งบอกถึงการเก็บรักษาไว้อย่างดี แถมยังไม่เชยอีกด้วย หญิงสาวเลือกที่จะเกล้าผมขึ้นหลวมๆโชว์ใบหน้าสวยหวานซึ่งตกแต่งไว้อ่อนๆ และทาลิปสติกเนื้อบางลงบนกลีบปากนุ่มอีกครั้ง

ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง คาวีถึงกับตะลึง…ก้อนเนื้อในอกชายหนุ่มเต้นเร่ารุนแรง ลมหายใจร้อนผ่าวขึ้น เสื้อสีขาวปักลายเข้ารูปเน้นส่วนเว้าส่วนโค้ง ผ้าซิ่นไหมสีหวานแนบลู่ไปกับเรือนร่างอรชร เรือนผมสลวยเกล้าขึ้นหลวมๆ โดยมีปอยทิ้งตัวลงอย่างอ่อนช้อย

สวยโว้ยยย…ชายหนุ่มกู่ร้องอยู่ในใจ

“ก็ดูดีนี่” น้ำลายบูดๆ พ่นพิษ เพราะเจ้าตัวต้องการปกปิดความต้องการที่ซ่อนเร้น

“เหรอ” เจ้าของเสียงหวานรับอย่างกระแทกกระทั้น ใบหน้างามงอง้ำเกิดมาเพิ่งมีคนชมแบบนี้

“ไปเถอะ สายมากแล้ว”

เดินผ่านขั้นบันไดที่เป็นเนินมาแล้ว เจ้าของร่างสูงก็หันรีหันขวางจนสาวดอกไม้แปลกใจเธอเห็นเขาเดินดุ่มๆ ไปยังต้นราชพฤกษ์ กล้วยไม้คัทลียาที่เกี่ยวรากรัดต้นราชพฤกษ์กำลังออกดอกชูช่องดงาม คาวีเด็ดมาหนึ่งดอกอย่างไม่ลังเล บุษบาเลิกคิ้วเมื่อเขามายืนอยู่ตรงหน้า ผิวเนื้อบนแก้มที่ไม่มีเครารุงรังมีสีเรื่อ

“มันโล่งๆ ปักนี่เข้าไปหน่อยท่าจะดีนะ” แล้วคาวีก็ถือวิสาสะก้าวเข้ามาประชิดตัว บรรจงแซมดอกไม้ไว้บนมวยผมซึ่งเกล้าไว้อย่างอ่อนโยน

บุษบายืนนิ่ง ใจเต้นแรง กลิ่นกายบุรุษเพศลอยต้องจมูกเพราะความใกล้ชิด มันอบอวลเข้าไปในร่างกาย กระทั่งซึมสู่หัวใจ

บรรยากาศหวานซ่านถูกทำลายลงเมื่อหญิงสาวเห็นพาหนะที่จะนำเธอไปสู่บ้านที่จัดงานมันจอดเด่นตระหง่าน ยามาฮ่า อาร์เอ็กซ์ ร้อย ถูกนำมาดัดแปลงต่อพ่วง เธอไม่ใช่คนเรื่องมาก แต่พอรู้ว่าในฟาร์มมีรถหลายคัน เห็นในโรงรถห่างจากตัวบ้านนั้นมีรถฟอร์จูนเนอร์จอดอยู่ด้วย ดวงตาแววหวานกวาดมองสภาพรถ มันเก่าจนป้ายทะเบียนอันเก่าหายไปแล้ว แทนที่ด้วยป้ายซึ่งแปะสติกเกอร์ว่า ‘มากบารมี’ กระจกหน้ารถ…มีสกอตช์เทปสีดำพันรอบเพื่อยึดเอาไว้ แถมทั้งสองด้านมีขนาดไม่เท่ากันอีกด้วย ราวกับว่าไปเอาอะไหล่มายำ อะไรก็ไม่น่าอายมากเท่าเบาะรถที่ขาดจนต้องเอาถุงพลาสติกทับแล้วแปะด้วยเทปใสอีกทีเพื่อป้องกันน้ำซึมเข้าเบาะ

อร๊าย…เธอแต่งตัวสวยมาเพื่อขึ้นมันไปหรือเนี่ย

“มาเร็วคุณ สายแล้วนะ เดี๋ยวไม่ทันขบวนแห่”

คาวีขึ้นคร่อมรถคู่ใจ ที่นั่งของหญิงสาวคือบริเวณตัวพ่วงซึ่งมีผ้ารองวางให้ดูพิเศษบุษบามองพ่วงที่เคยขาดออกจากตัวรถเมื่อวันที่เกิดอุบัติเหตุอย่างกลัวๆ

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า ผมให้ช่างเชื่อมติดกันอย่างดีแล้ว เร็วๆ เถอะ” คาวีบอกเหมือนอ่านใจเธอออก

โดนเร่งอีกทีหญิงสาวจึงก้าวขึ้นรถอย่างเก้ๆ กังๆ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเธอเลยนะ! ที่ต้องมานั่งบนรถพ่วงบุโรทั่ง แถมคนขับก็ถึกแสนถึก บุษบาค้อนคนส่งยิ้มให้ หญิงสาวหันไปมองด้านหน้า พอรถสตาร์ต เธอก็ร้องว้ายขึ้นเพราะควันขาวโขมง มือบางกุมราวเหล็กไว้แน่นเม้มริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีหวาน ไม่สนใจเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่สามารถเขย่าโลกของเธอให้สั่นไหว


ฝากอีบุ๊คพี่ถึกกับเดหลีด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTY3NDY1IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNzAyMDMiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น