ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 35 : ตีเหล็กมันต้องตีตอนร้อน กะเทาะหัวใจสาวต้องทำตอนตั้งตัวไม่ติด [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

เย็นวันนั้นสมทรงป่วยกะทันหัน แต้วที่มักมาอยู่เป็นเพื่อนก็ขอตัวไปทำธุระที่บ้าน มะกอก มะยมที่เคยมาป้วนเปี้ยนรอบๆ บ้านก็หายหัว บุษบาจึงรับหน้าที่ทำอาหาร เธอไม่ลำบากเพราะปกติอยู่บ้านก็ช่วยแม่ทำตลอด ภาพอาหารที่โดนกวาดเรียบเมื่อตอนบ่ายทำให้เธอทำกับข้าวเยอะขึ้นเป็นสี่อย่าง ต้มยำกุ้ง ปลาทับทิมสามรส แจ่วบองกับผักสดและหมูทอดกระเทียมพริกไทย…

กลิ่นอาหารที่โชยมาทำให้พยาธิในกระเพาะคาวีโอดครวญหาอาหาร ทั้งที่ตอนบ่ายซัดไปเต็มเหนี่ยว ชายหนุ่มลุกออกจากหน้าโทรทัศน์ซึ่งปักหลักนั่งๆ นอนๆ มาตลอดบ่าย ครั้นเข้ามานั่งรอที่โต๊ะอาหาร หัวใจถึงกับพองคับอก บอกเลยว่า…อาหารทั้งสี่อย่างบนโต๊ะล้วนแล้วแต่เป็นของโปรดเขาทั้งสิ้น แม่ครัวหัวป่าหน้าแดงเมื่อเห็นเขามองมาหลังจากกวาดตามองอาหารบนโต๊ะ เป็นเพราะโดนสมทรงพูดกรอกหูบ่อยๆ หรอก เธอถึงรู้ว่าเขาชอบกินอะไร

“แจ่วนี่ฝีมือคุณเหรอ” คาวีมองไปที่ถ้วยแจ่วบองหรือน้ำพริกปลาร้าสับ

“ค่ะ” หญิงสาวตอบขณะตักข้าวให้เขาปริมาณค่อนข้างเยอะ แต่หมดจานนี้มีต่ออีกแน่เธอมั่นใจ

“ขอบคุณครับ” คาวีรับจานข้าว แล้วรอให้หญิงสาวนั่งลงจึงจัดการกับอาหารบนโต๊ะ

ทุกอย่างหมดเกลี้ยงไม่มีเหลืออย่างที่บุษบาคาดไว้ไม่มีผิด หญิงสาวเองก็กินได้เยอะกว่ามื้ออื่นๆ เพราะคนร่วมโต๊ะดูเจริญอาหารเหลือเกินเลยพลอยทำให้เธอเอร็ดอร่อยไปด้วย

“คุณจะกลับไปนอนที่กระต๊อบอีกเหรอ” สาวดอกไม้ถามขึ้นระหว่างกำลังล้างจาน โดยมีคาวีอาสาช่วยล้างน้ำสะอาด

หนุ่มสาวยืนเคียงกันหน้าอ่างล้างจาน สบตากันแวบหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีไปคนละทาง

“ดูก่อน” คาวีตอบสั้นแต่ไม่ห้วน

“ดูทำไมคะ ยุงเยอะ กลับมานอนบ้านเถอะ” ปากพูดแต่ตายังจ้องมองฟองสีขาวในอ่าง

“กางมุ้งนอนอยู่น่า” เจ้าของบ้านหนุ่มยังคงเล่นตัว ทั้งที่ใจมันเบิกบานตั้งแต่โดนเธอขู่แล้ว คนอย่างเขาไม่กลัวตาย!

“ถึงงั้นก็เถอะ วันนี้แต้วกลับบ้าน ป้าสมทรงไม่สบาย ไม่มีใครมานอนเป็นเพื่อนฉัน อยู่บ้านคนเดียวฉันกลัว” ปากพูดฉอดๆ แต่ใจเต้นแรง ไม่ได้อ่อยจริงๆ นะ สาบานได้!

คาวีอมยิ้มมองเสี้ยวหน้าหวาน ตอนแรกคิดว่าเธอเป็นคนเรียบร้อย เป็นแม่ศรีเรือน ไม่ค่อยมีปากเสียง แต่ครั้นอยู่กันไปเรื่อยๆ ผู้หญิงคนนี้กลับทำให้เขาประหลาดใจในหลายๆเรื่อง บางทีเธอเหมือนนางฟ้า บางทีก็เหมือนลูกเจ้าพ่อ

‘ถ้าคุณไม่กลัวตาย ก็ลองมารักฉันสิ!’

ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดขำไม่ได้ ประโยคนี้วนอยู่ในหัวตลอดบ่ายเลยทีเดียว สรุปที่ไม่กล้ารับรักเขาเนี่ยเพราะพ่อดุว่าอย่างนั้นเถอะ

“หัวเราะอะไร” เจ้าของเสียงหวานถามขึ้น อีตานี่ท่าจะบ้า จู่ๆ ก็หัวเราะแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เปล่า” ปฏิเสธแต่ปากแดงๆ กลับฉีกยิ้มกว้าง “คุณชอบทำอาหารแบบนี้ มีความฝันอยากเปิดร้านอาหารหรือเปล่า” ชายหนุ่มหันมาชวนคุย มือก็ล้างคราบฟองออกจากจานไปด้วย

บุษบาทำหน้าครุ่นคิด “เปล่าค่ะ แค่ชอบทำอาหาร” การได้พูดคุยแบบธรรมดาทำให้เธอผ่อนคลายลง จะว่าไปการคุยกับเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร

“แค่ชอบทำแค่นั้นเหรอ ชอบทำอาหารเฉยๆ เนี่ยนะ” คาวีย้ำ

“ใช่ค่ะ อาจเป็นเพราะฉันเห็นแม่อยู่ในครัวจนชินตา คอยทำอาหารให้คุณป๋ากับลูกๆ” แววตาทอประกายอ่อนหวานเมื่อพูดถึงครอบครัว “เชื่อไหมคะว่าทุกคนในบ้านไม่ชอบกินอาหารที่แม่บ้านทำ ทุกคนร่ำร้องจะกินฝีมือแม่คนเดียว” หญิงสาวหลุดหัวเราะเมื่อหยุดนึกถึงเรื่องเก่าๆ “มีครั้งหนึ่งแม่ไม่สบาย แล้วลงมาทำอาหารให้พวกเราไม่ได้ น้องชายคนเล็กถึงขนาดประกาศจะต้มมาม่ากิน เขาไม่ยอมกินอาหารที่แม่บ้านทำ เขาว่ามันไม่อร่อยเท่าฝีมือแม่” เสียงหัวเราะของบุษบาสดใส เมื่อทวนความทรงจำในวัยเด็ก น้องชายฝาแฝดของเธอในวัยสามขวบนั้นรั้นอย่าบอกใคร ยิ่งคนสุดท้องอย่างมหาเสน่ห์ขึ้นชื่อว่าติดแม่มาก ติดเป็นตังเมจนคุณป๋าที่รักและเทิดทูนภรรยาไม่ต่างกันถึงกับเซ็ง

“นั่นคงเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันอยากทำอาหารมั้งคะ” หญิงสาวสรุปสั้นๆ ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

คาวีเลิกคิ้ว พยักหน้าหงึกๆ ในวัยเด็กเขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่มากนัก เขามีเพียงพ่อที่มุมานะทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวอย่างหนัก มีสมทรงคอยดูแลอย่างใกล้ชิด มีมะกอก มะยมเป็นเพื่อนวิ่งเล่นกันในฟาร์ม โตขึ้นมาหน่อยก็ถูกส่งไปเรียนที่อเมริกา เรียนจบสมัครทำงานอยู่ในฟาร์มปศุสัตว์แห่งหนึ่งเพื่อหาประสบการณ์ กระทั่งกลับมาบริหารงานที่ฟาร์มของครอบครัวและปล่อยให้ผู้เป็นพ่อได้พักผ่อนท่องเที่ยวกับเพื่อนๆ ก๊วนเดียวกันบ้าง

ชีวิตที่มีแต่งานกับงานทำให้คาวีรู้ว่าตนเอง ‘ขาดความรัก’ มาหล่อเลี้ยงหัวใจ การเติบโตขึ้นมาโดยมีแค่พ่อผู้ซึ่งทำงานหนักหล่อหลอมให้ชายหนุ่มกลายเป็นคนกระด้าง ชอบพูดจาโผงผาง และทำตัวไม่ถูกยามอยู่ต่อหน้าหญิงสาวที่เขามีใจให้

ความรัก…ที่จู่ๆ ก็โผล่มาในขณะที่นำรถไปซ่อม ทำให้เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่าจะเหนี่ยวรั้งรักนี้ไว้ให้นานที่สุด ไม่ว่ามันจะทำให้เขากลายเป็นคนโกหกปลิ้นปล้อนกะล่อนตอแหลก็ตาม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น