ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 32 : ... หัวใจที่ขาดรักกับหัวใจที่ข(ล)าดเข(ล)า [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    23 ม.ค. 64

สาวดอกไม้ยืนฟังสองแม่ลูกคุยกัน แล้วเลี่ยงหลบมานั่งตรงเฉลียงด้านข้างตัวบ้าน ทำไมนะ…ทำไมเธอต้องเดือดเนื้อร้อนใจที่ได้ยินว่าเขาจะไม่สบาย หญิงสาวพยายามค้นหาเหตุผลมาคัดง้างความรู้สึกตัวเอง คาวีไม่ใช่ผู้ชายในสเปกเธอสักนิด

เขาไม่ได้สุขุมนุ่มลึก แต่อยู่ใกล้ก็รู้สึกอบอุ่น

เขาไม่ใช่คนพูดไพเราะ แต่พูดตรงจากใจทุกคำ

หญิงสาวนั่งทอดถอนใจอยู่หลายเฮือก ก่อนจะตัดสินใจเดินไปทางกระต๊อบมากบารมีซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร ดอกไม้หน้ากระต๊อบยังคงเบ่งบานอวดความงาม

บุษบาเปิดประตูและพบว่าในกระต๊อบไม่มีใครอยู่ บนแคร่ไม้ไผ่มีผ้าห่มกองไว้ เธอเดินเข้าไปพับเก็บ ก่อนจะเดินตามหาเขาอย่างไม่รีบร้อน ได้ยินว่าวันนี้เขาไม่ไปทำงานในฟาร์ม นั่นแสดงว่าเขาอยู่แถวๆ นี้

ร่างหนาที่กำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำทำให้หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนทรุดนั่งบนโขดหิน สายตาเหลือบไปเห็นกระป๋องเบียร์เปล่าหลายกระป๋องตรงโคนต้นไม้ ข้างๆ มีถุงพลาสติกใส่กระป๋องเปล่าบางส่วนไว้แล้ว คิ้วเรียวโก่งขมวดมุ่น ริมฝีปากเม้มตึง ในหัวไพล่คิดไปถึงคำพูดของมะยม

‘อกหัก…’

ใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวห้ามใจไม่ให้เต้นแรงไม่ได้ เลือดในกายแล่นพล่านจนร้อนวูบไปหมดทั้งตัว ดวงตางามจับจ้องร่างหนาที่ยืนอยู่กลางสายน้ำ เขาเห็นเธอแล้วและกำลังยืนมองด้วยสีหน้านิ่งๆ

นิ่งจนน่าใจหาย…

หรือเขาจะตัดใจจากเธอได้แล้ว คิดแค่นั้นหัวใจที่ขลาดเขลาพลันกระตุกวูบ ปวดแปลบไปหมดทั้งใจ นี่แค่คิดเท่านั้น หาก ‘ขาดเขา’ ไปจริงๆ แล้วมันจะเป็นอย่างไร

ก้อนเนื้อในอกคาวีเต้นเร่าทันทีที่เห็นหญิงสาวซึ่งเขาย่องไปดูหน้าทุกคืน หลายครั้งที่คิดจะทุบหัว ปลุกปล้ำ เสกเด็กเข้าท้องตามสูตรพระเอกในยุคที่นิยายเล่มละไม่กี่สิบบาทเฟื่องฟู กระนั้นก็ไม่กล้าหักหาญน้ำใจ แค่เห็นหน้าเศร้าๆ ใจเขาจะขาดรอนๆ แล้ว อย่าต้องให้เธออ้อนวอนทั้งน้ำตายามถูกเขาทำร้ายเลย

“ทำไมคุณไม่กลับบ้าน” หญิงสาวเปิดปากถามก่อนจะเบือนหน้าหนีสายตาคม

“ผมอยู่ที่นี่สบายดี คุณเองก็จะได้ไม่เสียหาย” ชายหนุ่มบอกพร้อมเดินขึ้นมานั่งบนโขดหินห่างจากหญิงสาว

บุษบาสั่นสะท้านเมื่อสายตาเจ้ากรรมมันดันไปเห็นซิกซ์แพ็กที่อัดแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขา ลำคอเธอถึงกับแห้งผาก เขานับเป็นชายหนุ่มที่มีเรือนร่างสูงใหญ่ ผิดแต่ใบหน้าไม่ได้คมสันเพราะมีหนวดเครารุงรังปกปิด ทว่าดวงตาอันคมกล้าและริมฝีปากแดงจัดนั่นก็น่าดึงดูดไม่น้อย บุษบาคิดว่าตัวเองกำลังเป็นบ้า แค่เห็นเขาถอดเสื้อใจเธอก็เต้นแรงจนแทบกระเด็นกระดอนออกมาด้านนอก

ถึงกระนั้นต่อให้ไหวหวั่นกับกล้ามหน้าท้องเขามากแค่ไหน ความหมั่นไส้ก็เคลื่อนมาแทนที่

“เสียหาย ฉันมีอะไรให้เสียอีก ในเมื่อคุณจับฉันโยนเข้าไปอยู่ในบ้านตั้งแต่วันแรกที่มาแล้ว”

ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง…มันก็จริงอย่างที่เธอพูดแต่ทำอย่างไรได้ จะให้ปล่อยเธอนอนที่กระต๊อบมากบารมีน่ะหรือ ไม่มีทางเสียหรอก แล้วไม่ต้องพูดเรื่องเขาจะมานอนเองด้วย เพราะเขาอยากอยู่ใกล้เธอ ที่หลบมานี่ก็แค่มาทำใจ…

“ทำไมไม่ตอบ หรือกำลังคิดจะลุกหนีไปเหมือนทุกครั้งที่ทะเลาะกัน” สาวดอกไม้ที่กำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้าถามเสียงเรียบเย็น คาวีสามารถดึงทุกอย่างที่หลบซ่อนในตัวเธอออกมา บุษบาไม่เคยพูดหรือแสดงออกตามใจตัวเองมากนัก เพราะต้องคอยคิดอยู่ตลอดว่าดีหรือไม่ เหมาะหรือเปล่า แต่กับเขาเธอสามารถปลดปล่อยออกไปทั้งหมด ไม่ว่าจะดีหรือไม่ก็ตาม

“ผมไม่ได้เดินหนี” คาวีตอบกลับเสียงเรียบพอกัน

“แล้วทุกทีที่ทำเรียกว่าอะไรล่ะ ทะเลาะกันหน่อยคุณก็ตวาดและลุกหนีตลอด”

คาวีเม้มปากแดงจนตึง “เขาเรียกว่าหลบมาทำใจ ผมไม่เคยทะเลาะกับผู้หญิง ปกติกับเพื่อนผู้ชายหากผิดใจกัน พูดไม่ถูกคอกัน ผมจะลุกขึ้นต่อยมัน แต่กับคุณ…ผมไม่รู้จะทำยังไง” ทันใดนั้นความคิดตบแล้วตามด้วยจูบผุดวาบขึ้นมาในหัว ก่อให้คาวีเกิดความเสียดายเล็กน้อย

คำตอบของเขาทำให้หญิงสาวอึ้ง สรุปแล้วไอ้ที่เดินหนีทุกครั้งเนี่ย เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรอย่างนั้นหรือ…

“ก็ลองคุณมาต่อยฉันสิ” แหวเสียงสะบัดปนขู่

ตาวาวๆ ของหญิงสาวไม่ได้ทำให้คาวีกลัว แต่กลับทำให้เขาใจชื้นขึ้น ดูเธอไม่ได้โกรธเรื่องที่สมสมรพูดสักเท่าไร มิหนำซ้ำยังไม่เก็บข้าวเก็บของกลับบ้าน ทั้งที่เขาเปิดโอกาสให้อย่างใจป้ำ ใช่! ที่เขาหนีมาเพราะอยาก ‘วัดใจ’ หญิงสาวด้วย ลุ้นจนปวดตับ ข้าวปลากินไม่ได้ นอนก็ไม่ค่อยหลับ เพราะกลัวเธอจะเก็บกระเป๋ากลับบ้าน

“เห็นเถื่อนๆ แบบนี้ ผมไม่รังแกผู้หญิงหรอกน่า”

สองหนุ่มสาวต่างนั่งนิ่ง เบือนหน้าหนีไปคนละทาง ลมเย็นๆ ที่พัดผ่านพาให้อารมณ์คุกรุ่นเบาบางลง ต่างคนต่างนึกหาเหตุผลมาแยกแยะความรู้สึกตัวเอง สำหรับคาวีนั้นไม่ได้ยากเย็นนัก รู้ตัวว่าชอบบุษบาตั้งแต่แรกเห็น เรียกว่า ‘รักแรกพบ’ ได้เลย ต่อจากนั้นเขาก็หลงรักจริงๆ ตอนที่เธอยอมนอนเฝ้าเขา หากเป็นคนอื่นอาจโวยวายร้องขอไปนอนโรงแรม ไม่ก็ท้าให้แจ้งความ โดยจะรับผิดชอบแค่ค่าใช้จ่ายเท่านั้น แต่บุษบากลับไม่ทำ เธออิดออดก็จริงแต่สุดท้ายก็ยอมมาดูแลเขา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1623 Gift11y (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 09:31
    มีแบบเล่มแล้วหรอคะอยากได้จัง
    #1,623
    0