ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 29 : ... หลุมรักที่มีพี่ถึกรออยู่ [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    20 ม.ค. 64

เสียงเคาะประตูที่ดังถี่ไม่ได้ทำให้คนในห้องสนใจมากไปกว่ากระดาษในมือและรูปถ่ายอีกหลายใบซึ่งใช้เครื่องพรินเตอร์พิมพ์ออกมา มันเป็นรูปที่หายากมาก เนื่องจากหญิงสาวในรูปมักจะเก็บตัว ไม่ค่อยออกงานสังคมเหมือนพี่น้องคนอื่นๆ ดวงตาคมกวาดมองบุคคลในรูปถ่ายซึ่งอยู่กันครบหน้าครอบครัวฟาเบรกลาส ไล่ไปตั้งแต่ฟาบิโอ้ในสูทสากลท่าทางภูมิฐาน มีผู้หญิงร่างเล็กสูงวัยแต่ยังคงความงามยืนเคียงข้าง บุษบายืนชิดกับหญิงคนดังกล่าว ซึ่งคาดว่าคงจะเป็นผู้ให้กำเนิด ถัดจากเธอเป็นชายหนุ่มสามคนซึ่งดูมีอายุน้อยกว่า มหาโชคมหาลาภ มหาเสน่ห์ ตัวหนังสือในวงกลมเล็กๆ มีลูกศรชี้ไปที่แต่ละคน ด้านซ้ายมือของฟาบิโอ้เป็นหญิงสาวอีกสามคนและชายหนุ่มอีกหนึ่ง บัวสวรรค์ อัญชัน การะเกดและพุทธชาด

คาวีเบือนสายตามาที่พี่สาวบุษบา บัวสวรรค์ สาวไฮโซโพรไฟล์เลิศ คนนี้ข่าวเยอะที่สุดแถมยังขึ้นชื่อว่าเป็นสาวพ่อหวง ซ้ำยังมีองครักษ์คอยพิทักษ์ความโสดอย่างพุทธลักษณ์เจ้าของเฮือนดอกรักซึ่งพำนักอยู่หมู่บ้านข้างเคียง

“เฮ้อ…รวยจนน่าหนักใจ” ชายหนุ่มบ่นอย่างปลงๆ

พอได้ยินว่าเธอจะกลับบ้าน ต่อมโมโหของเขาก็แตกโพละเลยทีเดียว ยิ่งมาเห็นใบหน้าพี่น้องเธอแล้วยิ่งหดหู่ เธอเติบโตขึ้นท่ามกลางกองเงินกองทองและผู้ชายหน้าตาดี ทำให้บุษบามีข้อได้เปรียบคือภูมิคุ้มกันความหล่อและความรวยที่ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพแล้วเธอจะมาสนใจผู้ชายซกมก ดิบเถื่อน แถมยังจนกว่าเธอได้อย่างไรกันเล่า

ดอกฟ้าคงไม่โง่จนโน้มกิ่งลงมาโปรดหมา เอ๊ย นายกระจอกงอกง่อยหรอก!

เสียงเคาะประตูยังดังขัดใจชายหนุ่ม คาวีเปิดลิ้นชักยัดของในมือไว้ในนั้นแล้วเดินลงส้นเท้าหนักๆ ไปเปิดประตู บุษบากุมมือที่เจ็บจากการเคาะประตู เคาะอยู่ตั้งนานเขาก็ไม่ขานรับสีหน้าถมึงทึงของเขาทำให้เธอกลัว

“ฉันมาตามคุณลงไปกินข้าว” อุบอิบบอกเสียงอ่อย

“ผมไม่หิว” ชายหนุ่มบอกและทำท่าจะปิดประตู หากสาวดอกไม้ไม่ดันเอาไว้

“แต่คุณยังไม่เป่าเค้กเลยนะคะ”

“ช่างเถอะ มันไม่สำคัญอะไรหรอก” เจ้าของบ้านหนุ่มบอกด้วยสีหน้าเฉยเมย เขาต้องการขอเวลานอกนอนคิดสักคืน ความรวยแบบโอเวอร์ของหญิงสาวทำให้เขาหนักใจมากกว่าเรื่องเงินเรื่องทอง เขากลุ้มเรื่องที่ตัวเองไม่มีคุณสมบัติเหมาะสมกับเธอต่างหาก

โอย…ดูหน้าตาพี่น้องเธอแต่ละคน เขากลายเป็นไอ้ถ่อย เอ๊ย ไอ้เถื่อนขึ้นมาทันที!

“แต่วันนี้วันเกิดคุณนะคะ” บุษบายังคงไม่ละความพยายาม เป็นเพราะสมทรงบอกว่าเขายังไม่กินข้าวแท้ๆ เชียวที่ทำให้เธอต้องมายืนตื๊อเขาแบบนี้

“คุณก็อวยพรวันเกิดผมไปแล้วนี่” คาวีพยายามจะปิดประตูอีกครั้งแต่หญิงสาวใช้หัวไหล่ดันเอาไว้

“ฉันยังไม่ได้อวยพรเสียหน่อย” หญิงสาวท้วง ใบหน้าสวยซีดลง คิดทบทวนอย่างไรก็มั่นใจว่ายัง เธอกับเขาคุยเรื่องหึงไม่หึง และเรื่องที่เธอจะกลับบ้านก็เท่านั้น

“คุณให้พรผมแล้ว ออกไป ผมจะนอน” คาวีดันประตู “แล้วเรื่องคุณจะกลับบ้าน เชิญเลย อยากกลับเมื่อไหร่ก็กลับไปได้เลย” ชายหนุ่มพูดเสียงดังจนเกือบเป็นตวาด

“ไม่! ทำไมคุณต้องตะโกนใส่หน้าฉันด้วย” คนเริ่มมีน้ำโหใช้ตัวดันประตูเอาไว้ แรกๆหญิงสาวก็สำนึกผิดอยู่หรอก แต่พอมาเจอนิสัยพาลๆ ของเขาก็ถึงกับอดแหวใส่ไม่ได้

“ผมจะนอน! ออกไป!” คาวีบอกกึ่งคำราม

‘ไม่รัก ไม่ชอบ แล้วมาอ่อยทำไมวะ!’

“ไม่ คุยกันให้รู้เรื่องก่อน” บุษบายืนกรานไม่ยอมไป

“ผมไม่มีอะไรจะคุย” คาวีปล่อยมือจากประตูแล้วเดินเข้าไปในห้อง ไม่สนใจหญิงสาวที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตู ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเดินตามเขาเข้าไป

“แค่ฉันบอกว่าจะกลับบ้าน ทำไมคุณต้องโกรธด้วย” สาวดอกไม้นิ่วหน้า ตลอดเวลาเข้าใจว่าตัวเองเป็นสาวที่ออกจะเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่พอมาเจอกับผู้ชายคนนี้ เขากลับดึงอีกด้านของเธอออกมา

ด้านที่ดื้อดึง…

ด้านที่พร้อมพุ่งชน…

ด้านที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์ทุกเมื่อหากไม่พอใจ…

“ผมไม่ได้โกรธ คุณออกไปเถอะ” คาวีกดเสียงเรียบ ทั้งโมโห ทั้งใจสั่น

โมโหเพราะเธอบอกอยากกลับบ้าน…

ใจสั่นเพราะเธอทำเหมือนใส่ใจเขา…

ผู้หญิงบ้าอ่อยเก่งฉิบหาย!

สาวดอกไม้ยืนมองแผ่นหลังกว้าง…ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงอยากหนีไปจากเขาเร็วๆ เพราะยิ่งอยู่เธอยิ่งสนใจเขา แค่ได้ยินว่าเขาไม่ได้กินข้าว เธอก็รีบปรี่ขึ้นมาทันทีฉุนเฉียวเมื่อรู้ว่าเขาโกหก แต่ก็ไม่ยักโกรธ ไม่ชอบเวลาที่มีผู้หญิงยืนข้างกายเขา

ความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลนี้คงเป็นเพราะเธอ ‘ชอบ’ เขาแล้วแน่ๆ

ขนอ่อนในกายสาวลุกชัน เมื่อคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายหลัง หากยอมรับว่าชอบเขา…ใบหน้าของผู้เป็นพ่อกับน้องชายทั้งสี่ผุดวาบขึ้นราวกับปีศาจร้าย บุคคลเหล่านั้นพร้อมที่จะกลายเป็นทุกสิ่งไม่ว่าปีศาจ อสูร ซาตานหรือฆาตกร หากเธอยอมรับว่าชอบเขา…

“ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ค่ะ” เป็นเพราะความรู้สึกชอบที่เพิ่มพูนขึ้นแท้ๆ เชียวที่ทำให้หญิงสาวบอกออกไป ซ้ำยังยอมรับว่าตัวเองนั้นขี้ขลาดเกินไป

คาวีหันกลับมามองคนที่ยืนก้มหน้า เพราะน้ำเสียงสั่นเหมือนกลัวอะไรสักอย่างแท้ๆเชียวที่ทำให้เขาหันมาสนใจเธอ

“เพราะอะไร ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ไม่ได้ หรือคุณรังเกียจที่ผมมันจน” เจ้าของที่ดินนับพันๆ ไร่ พูดอย่างไม่กระดากปาก ก็ในเมื่อทรัพย์สินที่เขามีมันไม่ได้เศษเสี้ยวของเธอสักนิด

บุษบาส่ายหน้ารัว “ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่เคยรังเกียจคุณ” …สักนิดก็ไม่มี หญิงสาวพูดต่อในใจ

“ก็แล้วทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ไม่ได้!” เสียงห้าวทุ้มทวีความดัง เมื่อเจ้าตัวไม่เข้าใจคนตรงหน้า

ปากบอกไม่รังเกียจ แต่กลับต้องการหลีกหนีตลอดเวลา

“ฉันอยู่ไม่ได้…” เสียงหวานดังแผ่วเบา

คาวีฉุนขาดก้าวเข้าไปประชิดตัว มือหนาทั้งสองจับหัวไหล่มน

“ก็แล้วทำไมล่ะ ไม่รังเกียจ ทำไมถึงอยู่ไม่ได้วะ!”

สาวดอกไม้หัวสั่นหัวคลอนเมื่อถูกเขาเขย่าตัว พร้อมทั้งตะคอกใส่หน้า

“ถ้าฉันตกหลุมรักคุณล่ะ” หญิงสาวถามเสียงแหบพร่า

คาวีปล่อยหัวไหล่มน ชายหนุ่มก้าวถอยหลังเพื่อมองคนตรงหน้าชัดๆ

“จะกลัวทำห่าอะไร ในเมื่อผมลงไปรอคุณตั้งนานแล้วโว้ยยย!”

ปึง! เสียงบานประตูปิดจนผนังบ้านสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ พร้อมกับที่คนปิดเดินหนีจากไป ทิ้งให้คนโดนตวาดใส่หน้ายืนเบิกตาค้าง แข้งขาสั่นเทา

‘จะกลัวทำห่าอะไร ในเมื่อผมลงไปรอคุณตั้งนานแล้วโว้ยยย!’


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1628 bailiu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 19:02

    โห... นี่ซีนบอกรัก!!! เรอะ...

    โอ้ยน้องรีบตกเถอะไม่เจ็บพี่เขารองหลุมแล้ว555

    #1,628
    0
  2. #1622 9ningnong9 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 19:27
    55555 พี่ลงไปรอตั้งนานแล้ววง

    น้องรีบตามลงมาเร็วๆสิ
    #1,622
    0
  3. #1621 Gift11y (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 16:55

    รออ่านตอนต่อไปค่าาา
    #1,621
    0