ล้ น ใ จ รั ก ชุดรักคือเธอ (บุษบา + คาวี)

ตอนที่ 20 : ... เรื่องกล้วยๆ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    12 ม.ค. 64

เช้านี้ในครัวดูวุ่นวาย บุษบาเดินลงมาจากชั้นสอง มองแต้วกำลังยกเครือกล้วยจากหน้าบ้านเข้ามาในครัว เสียงแม่ครัวเอ็ดตะโรเด็กสาวเป็นการใหญ่

“เอาเข้ามาทำไมนังแต้ว เอาไว้นอกบ้านเหมือนเดิม พวกนี้จะแบ่งไปให้พวกผู้ใหญ่บ้าน” สมทรงเอ็ดเสียงดัง เมื่อหันมาเจอเด็กสาวแบกเครือกล้วยเข้ามา

“อ้าว เห็นมันวางอยู่หน้าบ้าน ก็นึกว่าป้าจะเอามาไว้กิน” แต้วเถียงฉอดๆ

“เอาแค่หวีสองหวี แบกกลับไปคืนไป๊ เดี๋ยวข้าเอามีดไปแบ่งออกเอง” สมทรงโบกมือไล่ให้เด็กสาวแบกกล้วยไปวางที่เดิม

บุษบามองแต้วยกเครือกล้วยด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ดูตลก แต่นั่นไม่ได้ดึงสายตาเธอไปมากกว่า ‘กล้วย’ สาวดอกไม้เขม้นตามองกล้วยที่ดูแปลกตา เธอรู้จักกล้วยแค่ไม่กี่ชนิด อาทิกล้วยน้ำว้า กล้วยไข่ กล้วยหอม แต่กล้วยที่แต้วยกเครือไปนั้นไม่ใช่หนึ่งในสามที่เธอรู้จักอย่างแน่นอน เพราะหวีใหญ่และผลใหญ่มาก หญิงสาวเดินตามแต้วออกไป จึงพบว่าไม่ได้มีแค่เครือนี้แต่ยังมีอีกถึงสี่เครือเลยทีเดียว

“ตื่นแล้วเหรอคะคุณเดหลี” แต้วหันมาถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“จ้ะ นั่นกล้วยอะไรเหรอ” เธอตอบและถามในทีเดียว ชี้นิ้วไปยังกล้วยรูปผลแปลกตา

“อ๋อ กล้วยพม่าแหกคุกจ้ะ นายให้ตัดแบ่งผู้ใหญ่บ้านเพื่อแจกคนในหมู่บ้านกิน”

มีเครื่องหมายคำถามติดอยู่บนหน้าผากบุษบาทันที อะไรคือ ‘กล้วยพม่าแหกคุก’ ชื่ออื่นมีหมื่นแสนทำไมไม่ตั้งกันหนอ แล้วเหตุใดจึงมีชื่อนี้ หญิงสาวเกิดคำถามขึ้นมากมาย กระนั้นเสียงคนเดินกะเผลกๆ ลงมาจากห้องก็ดึงความสนใจเธอ

“พวกนั้นเริ่มตัดกล้วยกันแล้วเหรอแต้ว” เจ้าของฟาร์มถามเด็กสาว

“เริ่มตั้งแต่เมื่อวานจ้ะนาย ส่วนกล้วยพวกนี้พี่มะยมแกตัดไปแบ่งให้ผู้ใหญ่บ้าน ตามที่นายสั่งไว้จ้ะ” เด็กสาวรีบรายงาน

“อืม เดี๋ยวสายๆ จะเข้าไปดูเสียหน่อย”

“แต่คุณเจ็บขาอยู่นะคะ”

สาวดอกไม้อดไม่ไหวจึงขัดขึ้น ในเมื่อเธอเป็นต้นเหตุของอาการบาดเจ็บ เธอย่อมมีสิทธิ์ทักท้วงเพราะหากแผลเขาไม่หายภายในสองสัปดาห์ดังที่แพทย์รับรอง นั่นเท่ากับว่าเธอต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่ต่อไป

“แต่ผมมีงานต้องทำ” คนที่ทำท่าจะอารมณ์ดีตั้งแต่เมื่อวานเย็นกลับมารวนเหมือนเดิมและเพิ่มความดื้อดึงดันทุรังจะไปทำงานให้ได้

บุษบาได้แต่เม้มปากแน่น จะว่าไปแล้วตั้งแต่มาที่นี่ สวนกล้วยเป็นสถานที่เดียวที่เธอยังไม่ได้ไปเหยียบย่าง เพราะอยู่ห่างออกไปไกลทีเดียว

“งั้นฉันไปด้วย” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงดื้อดึงพอกัน เป็นการบอกกลายๆ ว่าเธอห้ามเขาไม่ได้ เขาก็ห้ามเธอไม่ได้เช่นกัน

เจ้าของฟาร์มหนุ่มไม่ตอบ เขาเดินกะเผลกๆ ไปยังโต๊ะอาหาร ไม่นานสมทรงก็ยกอาหารเช้ามาวาง ข้าวต้มปลาส่งกลิ่นหอมฉุย กระนั้นแล้วคนตัวโตก็ทำหน้าบึ้ง ตวัดสายตามายังเพื่อนร่วมโต๊ะทันที

“วันนี้คุณไม่ได้ทำอาหารเหรอ” เขาถามเสียงปึ่งชานิดๆ หากเป็นสาวๆ พูด บุษบาจะคิดว่าคนพูดกำลังงอนอยู่

“ฉันตื่นสายค่ะ” หญิงสาวอุบอิบตอบ เป็นเพราะเมื่อคืนมัวแต่คุยโทรศัพท์กับพุทธลักษณ์ กว่าจะวางสายจากพี่ชายก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน พอจะเข้านอนจริงๆ บัวสวรรค์พี่สาวเธอก็ดันโทร. มาวีนแหลก เรื่องที่เธอแอบหนีเที่ยวและขอให้พุทธลักษณ์ช่วยปิดบัง ความมันแตกได้อย่างไรเธอไม่รู้ รู้เพียงว่าต้องอ้อนวอนพี่สาวไม่ให้แพร่งพรายให้คุณป๋าหรือน้องๆคนอื่นรู้อยู่เกือบสามชั่วโมง ไม่อย่างนั้นอิสระนอกกรงทองของเธอคงจบเห่!

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” คาวีถามเมื่อเห็นความไม่สบายใจฉายชัดบนใบหน้างาม

“เปล่าค่ะ” หญิงสาวบอกปัดเสียงอ่อย

ชายหนุ่มเข้าใจว่าเธอคงไม่สนิทสนมจนเล่าทุกเรื่องให้เขาฟังได้ จึงลงมือกินอาหารเช้า

“ต่อไปคุณทำให้ผมกินนะ” เขาเปรยขึ้นมาลอยๆ ทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตากิน

หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงทวนประโยคลอยๆ ที่ได้ยินซ้ำไปซ้ำมา ก่อนที่จะเข้าใจคำพูดของเขา ปากอิ่มสีสดเม้มแน่น แล้วขมุบขมิบคำด่าเขา ผู้ชายอะไรเหลือเกินจริงๆ จะบอกให้ทำอาหารให้กินทุกวันยังไม่ลงทุนพูดให้ดีกว่านี้ สาวดอกไม้ไม่ตอบก้มหน้าก้มตากินข้าวเช้าเหมือนเขาบ้าง แม้จะมีเสียงกระแอมไอติดๆ กัน เธอก็ไม่เงยหน้ามอง

คาวีโคลงศีรษะ ไอจนลูกกระเดือกจะหลุดออกจากคอหอยแล้ว แต่เจ้าหล่อนยังไม่เหลียวแลสักนิด แล้วแบบนี้จะฝากชีวิตไว้ด้วยได้อย่างไร เฮ้อ…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น