อสูรเสี่ยงรัก (มหาลาภ)

ตอนที่ 3 : บทที่ ๒ Eyes sees and Ears hears ตาเห็น หูได้ยิน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    26 ก.ค. 55

 



 









น้องเฟียซก็มาาาาาาาา

สาวๆ พยายามจูนให้ติดนะคะ สวยต้องการให้เนื้อเรื่องต่อจาก "ม่านรักลวงใจ"


จริงๆ ถ้ามันเป็นเล่ม จะเข้าใจง่ายกว่านี้มาก กาซิกๆๆ

แต่เอาเถอะ สักวันมันก็ต้องได้เป็นเล่ม เจงๆ นั่นเแหละเนอะ ^^




 

บทที่ ๒

 

Eyes sees and Ears hears (ตาเห็น หูได้ยิน)



 

          เช้าที่แสนวุ่นวายของครอบครัวฟาเบรกลาส วนเวียนมาบรรจบอีกวัน เสียงเอะอะโวยวายดังมาแต่ไกล นลินยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าหน่ายๆของสามี มหาโชคที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว นอนหยอกล้อกับลูกชายบนเตียง เสียงกระแทกดังตึงตังใกล้เข้ามา มหาลาภและมหาเสน่ห์มักจะทะเลาะและแข่งกันวิ่งมาหาหลานชายเกือบทุกเช้า “กูถึงก่อน เฟียซซซซ หลานร้ากกกก” คนทรงเสน่ห์พุ่งตัวเข้ามาในห้อง ถึงเตียงก่อนมหาลาภที่วิ่งตามมาติดๆ เตียงยวบยาบลงเพราะน้ำหนักตัวของคนมาใหม่ น้องเฟียซหรือเด็กชายมหาเศรษฐี หัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ
 

          สองหนุ่มที่อยู่ในชุดทำงานหอบแฮ่ก มหาเสน่ห์ยิ้มกว้างโน้มตัวลงไปอุ้มหลานชายขึ้นหาอก “ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยนะเหน่” มหาโชคท้วง ด้วยความหวังดี ปกติพวกนี้มา นลินจะใส่แพมเพิร์สให้ลูกชายเรียบร้อยแล้ว ที่ช้าเพราะเช้านี้เขามัวแต่กวนแม่ของหนูน้อย คนมีความผิดยิ้มประจบน้องน้อย
 

          “ฮุ้ย แป๊บนึงน่า” คนคิดถึงหลานบอกปัด จะหวง จะเห่อไปถึงไหน เมื่อไหร่จะเบื่อ เขาจะได้รับไปเลี้ยง มหาลาภเดินอ้อมเตียง ทิ้งตัวนอนแทนพี่ชายที่ลุกขึ้นหลีกทาง สามอาหลานหยอกล้อกันเช่นทุกเช้า ดวงตากลมใส มองหน้าคุณอาแล้วยิ้มแป้นแล้นให้ ยังผลให้คนอุ้มทั้งรักทั้งหลง พ่อคุณเอ๋ย ตอนเป็นวิญญาณว่าน่ารักแล้ว ยามเกิดมาเป็นคนนี้ X 100 ไปเลย คนรักหลาน หลงหลานคิดในใจ

 

          “เฮ้ยๆ ไอ้เหน่ ระวัง” มหาลาภท้วง เมื่อน้องชายอุ้มหลานที่ตัวล่อนจ้อนไปนอนบนอก ชักชวนให้ดูโมบายเด็กที่ห้อยต่องแต่งจากเพดาน หนูน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ถีบแขน ถีบขาอย่างชอบใจ มือหนาของมหาลาภหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กไปคลุมท้องและหน้าอกหลานชายเอาไว้

 

          “เจอดี แล้ว... จะสมน้ำหน้า” หยุดยั้งคำหยาบคายไว้ได้ทัน เมื่อเห็นสายตาเรืองรองของนลิน กฎเหล็กข้อแรกของที่นี่คือ ห้ามพูดคำหยาบต่อหน้าลูกหลาน ใครฝ่าฝืนโดนลงโทษไม่ให้เห็นหน้าหลาน 1 วัน ต่อ 1 คำ โหดมาก!

 

          ครู่ต่อมาก็เหมือนหนูน้อยจะรู้งาน น้ำอุ่นร้อนพุ่งจากช้างน้อย

 

“แว๊กกกก น้องเฟียซฉี่รดกู เอ้ย เค้าอีกแล้ว” คุณอาได้แต่ดิ้นพรวดพราดเบาๆ เพราะเกรงว่าหลานชายจะกลิ้งตก

 

“อือ... อื้อ...” ใบหน้ากลมสีชมพูยู่ขึ้น ปากรูปกระจับเล็กๆเบะออก คิ้วขมวดเข้าหากัน ก่อนจะบังเกิดเสียง แพ่ด...แพ่ด... ติดๆกัน ประหนึ่งลูกกระสุนที่พุ่งออกจากปลายกระบอกปืนอาก้า หมดแม๊กซ์แล้ว แทนที่เจ้าตัวจะร้องไห้ให้กับความเนอะหนะเหมือนเด็กทั่วไป น้องเฟียซยืนยันความโล่งสบาย เมื่อเบาท้องด้วยการ ยกขา ดิ้นแด่วๆ บนตัวคุณอา

 

          มหาลาภถอยหลังกรูดไปตั้งหลักที่มุมห้อง พ่อแม่ของหนูน้อยหัวเราะร่วน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลานชายทักทายคุณอาเหน่แบบนี้ มหาโชครวบตัวน้องน้อย พาเดินลงไปด้านล่างทันที ปล่อยให้อีกสองคนจัดการลูกชาย บุญเยี่ยมพี่เลี้ยงของสามมหาที่ผันตัวเองมาเป็นพี่เลี้ยงลูกบุญธรรมของมหาเสน่ห์เบ้หน้า รวบตัวหนูน้อยอีกคนไปรอข้างล่าง

 

          “ตล๊อด... ตลอดเลย ทำไมทำกับอาแบบนี้ ฮือ...” ค่อยๆ ขยับตัวลุก พาหลานชายเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ โดยมีมหาลาภคอยช่วย มหาเสน่ห์ถอดเสื้อกางเกงทิ้งไว้ในห้องน้ำพี่ชาย จัดการอาบน้ำ หยิบเสื้อกางเกง ไม่เว้นแม้แต่กางเกงในของพี่ชายมาใส่โดยไม่ขอ ก็ลูกมันอยากขี้ใส่เขาเอง

 

          “ทำดีมาก ใครเล่นกับหนูแรงๆ ก็ขี้ใส่มันเลยนะลูก คราวหน้าเอาให้โดนหน้ามันนะ อย่าให้พลาดเป้าเหมือนคราวนี้” มหาลาภพูดคุยกับหลานชาย หนูน้อยครางอือๆตอบรับ ดวงตาใสแจ๋วแหวว ท่าทางอื้อๆ อ้อๆ ทำให้ชายหนุ่มยิ่งรักยิ่งหลง เรียกว่าหัวปักหัวปำกันเลยทีเดียว วันไหนไม่เห็นหน้า ถึงขนาดอยู่ไม่ถูกเลยทีเดียว

 

          รอน้องชายอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ จึงอุ้มหลานชายลงไปข้างล่าง มหาเสน่ห์แฟดใส่ บอกในฐานะที่โดนหลานขี้แตกใส่จนเลอะ ตนเองต้องเป็นคนอุ้ม ทุกคนทานอาหารเช้าแบบครอบครัวใหญ่ ที่ประกอบด้วย มหาโชค นลิน มหาลาภ มหาเสน่ห์ น้องดาร่า บุญเยี่ยมและซาร่าพี่เลี้ยงของเด็กๆ

 

“วันนี้จะเข้า Peony หรือเปล่าคะคุณลาภ” ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนนลินจะถามไถ่ปกติ แต่คนฉลาดย่อมรู้ดีว่าเจ้าหล่อนต้องการให้ไปเคลียร์เรื่องทุบไวๆ มหาลาภจำใจพยักหน้า ไม่ลืมส่งสายตาไปให้พี่ชายน้องชาย กูไป พวกมึงต้องไปด้วย!

 

“เข้าครับ ถ้ายังไง ขอตัวโชคไปด้วยนะบัว” จะบอกก็ไม่ใช่ เป็นการขออนุญาตก็ไม่เชิง นลินพยักหน้าหงึกๆ กระนั้นสีหน้ายังมีร่องรอยความขุ่นเคือง แบบนี้เหมือนปล่อยเสือเข้าป่าไม่มีผิด มหาโชคส่ายหน้าดิก “เดี๋ยวผมเอาลูกไปด้วยก็ได้ วันนี้บัวจะไปซื้อของตอนเย็นไม่ใช่เหรอ งั้นผมพาน้องเฟียซเข้าไปหาลาภกับเหน่มันตอนเย็นเอง” แค่นั้นผู้ทรงอิทธิพล(ในบ้าน)ก็ยิ้มหวานหยด พยักหน้าหงึกๆตกลงอย่างว่าง่ายเลยทีเดียว

 

          สองหนุ่มที่เหลือได้แต่ยิ้มเยาะ ให้กับความ กาก ของพี่ชาย ไม่รู้มันจะกลัวไปไหน กะอีแค่เมีย! คนกลัวเมียถลึงตาตอบน้องชาย ส่งสายตาเหมือนถามกลับไปว่า หรือพวกมึงไม่กลัว มหาลาภและมหาเสน่ห์พากันเลี่ยงหลบสายตามีคำถามนั่น “ไม่แน่จริงนี่หว่า” มหาโชคพึมพำ เขากาก พวกมันก็กากด้วยล่ะวะ! กลัวน้อยกว่ากันซะที่ไหน...

 

          สภาพต้นไม้ล้มระเนระนาด บ้างก็หักทำให้คนที่กว่าจะทำใจให้มาที่นี่ได้ อึ้งไปพักใหญ่ “เสี่ยขา... น่ากลัวจังเลยค้า” เสียงหวานใสออดอ้อน จนเสี่ยต้องเข้าไปกอดเพื่อปลอบใจ ร่างนุ่มนิ่มที่มีผิวเนื้อลออ กอดรอบคอแกร่งเอาไว้ ซบหน้าลงบ่ากว้างอย่างคนขวัญเสีย “ไม่เป็นไรนะจ้ะ โอ๋ๆๆ” น้ำเสียงอ่อน ขัดกับบุคลิกทำให้หลายคนถึงกับงง “น่าสงสารต้นไม้จังเลยนะคะเสี่ย” น้ำเสียงออดอ้อนทำให้คนกอดหลงหัวปักหัวปำ

 

          “เดี๋ยวจะเอามาปลูกให้ใหม่นะจ้ะ อย่าทำหน้าแบบนี้สิจ้ะ เห็นแล้วใจไม่ดีเลย” คนทำหน้าแบบที่เสี่ยไม่ชอบ ฉีกยิ้มหวานให้ ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีลิ้นจี่จุ๊บที่ปลายคางสาก เรียกรอยยิ้มที่น้อยนักที่จะมี ประดับบนใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มโชว์ฟันขาวที่เรียงตัวไม่สม่ำเสมอ เนื่องจากมีเขี้ยวสองอันซ้อนขึ้นมาทั้งซ้ายแลขวา ทำให้คนที่มองเห็นต่างร้องอื้อ... ผู้ชายตรงหน้านี้ยิ้มแล้วหล่อขึ้นแบบ 100 X 100 ไปเลยทีเดียว

 

          ท่าทางพะเน้าพะนอของชายหนุ่ม ทำให้สาวๆหลายคนที่ตั้งใจออกมาดูหน้าเสี่ยเบ้หน้า อดอิจฉาร่างน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดเสี่ยไม่ได้ มหาลาภป่ายปลายจมูกที่พวงแก้มนุ่มนิ่ม “แล้วเลิกเรียก อาว่าเสี่ยทีเถอะครับ” เย้าหยอกเสียงอ่อน ในใจเคืองน้องชายที่สอนหลานให้เรียกเขาแบบนี้ ดาราพรรณราย ฟาเบรกลาส คือลูกสาวบุญธรรมของมหาเสน่ห์ หนูน้อยเป็นขวัญใจของคนในบ้านไม่แพ้น้องเฟียซ

 

          “ป๋าเหน่ขา... เสี่ยลาภไม่ยอมให้ดาร่าเรียกว่าเสี่ยค้า” หนูน้อยหันไปฟ้องคุณป๋าที่เดินมาสมทบพอดี มหาเสน่ห์ยิ้มกว้าง ยื่นมือไปรับร่างลูกสาวที่กำลังโผเข้าหา หอมแก้มยุ้ยสองฟอดติดกัน

 

          “เสี่ยขา...ขัดใจหนูเหรอลูก เดี๋ยวป๋าจะเตะให้น้า” มหาลาภกอดอก ยืนรอคนจะเตะ “แต่บ้านเราไม่นิยมความรุนแรง ป๋าเป็นผู้ชายใจดี มีเมตตา ปล่อยเสี่ยเค้าไปเถอะ เนาะลูกเนาะ” ดาร่าน้อยพยักหน้าเห็นดีด้วย หันมาอ้อนคุณป๋า “อย่าเตะเสี่ยเลยนะคะ สงสารเสี่ย เดี๋ยวเสี่ยจะร้องไห้โยเยเหมือนน้องเฟียซนะคะป๋าขา...” แทนที่จะโกรธ มหาลาภกลับหัวเราะร่วนอย่างเอ็นดู ดาร่าช่างไร้เดียงสา หัวอ่อนจนน่าเอ็นดู ถึงอย่างนั้นเวลาจะเฮี้ยวก็น่าดูทีเดียว คนเป็นอาส่ายหน้าช้าๆ ดาราพรรณราย แม้จะไม่มีสายเลือดเดียวกันกับน้องชายเขา แต่แม่หนูนี่ ลูกพ่อขนานแท้ หนูน้อยเติบโตมาแบบที่มหาเสน่ห์ต้องการ... นี่คือสิ่งที่ทุกคนในบ้านเป็นกังวลไม่น้อย!

 

          “พอเลยไอ้เหน่” ห้ามปรามน้องชาย เมื่อเห็นว่ามันกำลังตั้งท่าจะสอนลูก รีบอุ้มหนูน้อยวัยสี่ขวบมาไว้ในอ้อมกอด กลัวหลานจะโตขึ้นแล้วมีนิสัย รั่วๆ เหมือนพ่อมัน เค้ามีแต่ไม่เต็มบาท น้องเขานี่มันเกินบาท! บุ้ยปากไปที่ซากต้นไม้หลายต้น

 

มหาเสน่ห์ทำหน้าบิดเบ้ รีบขยับตัวเข้ามาหาพี่ชายทันที “แกว่ามันล้มได้ไง” เมื่อวานที่นี่ไม่มีฝนตก ซ้ำกรมอุตุฯ ก็ไม่ได้ประกาศเตือนเรื่องพายุด้วยสิ ตาคมเห็นพี่ยามคนเมื่อวาน ชายหนุ่มกวักมือเรียกมาถามไถ่ จนได้รู้ว่านายคนนี้ชื่อว่า บัญชา เป็นคนไทยที่จากบ้านเกิดเมืองนอนมาหากินในต่างแดน มหาเสน่ห์ชักสงสัยว่าทำไมที่ Peony มีคนไทยเยอะพอควร “ทำไม คนเอเชียเยอะจัง พี่บัญชา” น้ำเสียงที่ใช้เรียกให้ความสนิทสนม ทำให้อีกคนปลาบปลื้ม ก่อนจะอธิบายว่ามาตามญาติๆหรือคนรู้จัก ที่นี่มีคนไทยประมาณสิบกว่าคน ส่วนใหญ่จะเป็นแม่บ้าน ยาม คนสวนเสียส่วนใหญ่ น้อยที่จะมีใครทำอาชีพเป็นหมอนวด เว้นก็แต่อุษาที่เคยทำ แต่ตอนนี้ผันตัวเองออกมาเป็นคนคอยดูแล ซับพอร์ตสาวๆ

 

“พี่อุษา เกิดอะไรขึ้นกับ...” พยักพเยิดหน้าไปที่ซากต้นไม้ อุษายิ้มให้ก่อนตอบ ชอบใจกับความเป็นกันเองของชายหนุ่มยิ่งนัก “มันโดนลมพัดค่ะ” ทำหน้าลำบากใจที่จะพูดถึงสาเหตุของลม อุษาได้แต่ชี้นิ้วไปทางบ้านหลังน้อย ที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึง 500 เมตร

 

มหาเสน่ห์ทำหน้าเหลอหลา “บ้านเสี่ยเกียวเหรอ?” รู้เพราะเมื่อก่อนมาบ่อยๆ เขามาใช้บริการทีไร เสี่ยเกียวมักจะเรียกเข้าไปหาทุกที เอ่อ นั่นมันก่อนที่เขาจะโกงเสี่ยนะ แฮ่ๆ

 

ทั้งอุษา แม่บ้าน ยาม ต่างกรูกันเข้ามาเจ้านายคนใหม่ แย่งกันเล่าเรื่อง ผีร้าย ที่ออกอาละวาดหลังจากเสี่ยเกียวไม่อยู่ที่นี่ให้สองหนุ่มฟัง มหาลาภรีบสั่งให้คนพาหนูน้อยดาร่ากลับบ้านไปก่อน ชายหนุ่มยืนฟังเรื่องราวเกี่ยวกับผีสาว(?) ที่ชื่อ ลั่นทม ด้วยใบหน้าที่มีเหงื่อแตกซิก ก้มมองมือน้องชายที่กำลังบีบแขนตนแน่น “บร้าไปแล้ว พวกนี้บ้านายว่าป่ะ” คนเป็นน้องกระซิบกระซาบเสียงหวาดหวั่น ยิ่งทุกคนเล่า เขายิ่งขวัญเสีย

 

“ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงนะคะ คุณฟานซิสโคร์” อุษายืนยันหนักแน่น พยาธิ เอ้ย พยานเกือบสิบต่างก็พยักหน้ายืนยัน มหาลาภพ่นลมหายใจออกทางปาก ทุกคนในนี้เป็นคนไทยทั้งสิ้น ส่วนพวกสาวๆ สวยๆ ด้านในเป็นคนพื้นที่หรือเชื้อชาติอื่น และไม่ได้เข้าพักที่นี่ ก็ไม่แปลกที่จะไม่รู้เรื่องนี้ เพราะคนเหล่านี้รักที่นี่ รักเสี่ยเกียว เลยไม่ยอมแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครได้รู้

 

“เสี่ยจะจัดการเรื่องทั้งหมดให้เราใช่มั้ย” อ้าว มหาลาภสบตาน้องชาย งานเข้า! สองพี่น้องอึกอัก “รอให้พี่ชายผมมาก่อนนะ” บอกปัดแล้วต้องถอนหายใจ เลี่ยงเดินไปนั่งตรงม้าหินอ่อน หน้าบ้านพักคนงาน ด้านหลังนี้ค่อนข้างร่มรื่นทีเดียว ที่นี่แยกออกจากด้านหน้าอย่างเป็นสัดส่วน
 

“รอโชคมันทำไม นายเป็นเจ้าของไม่ใช่เหรอ” มหาเสน่ห์อุบอิบถาม ไม่กล้าสบตา กลัวทั้งผี กลัวทั้งคนเลยตอนนี้

 

อีกคนถลึงตาตอบ “มึงสิเจ้าของ! กูไม่เคยอยากได้ที่นี่” เสียงเข้มๆ ทำให้คนเป็นน้องทำหน้าจ๋อย รู้ตัวว่าผิด สำนึกนิดๆ แต่เรื่องมันผ่านมาแล้ว จะขุดคุ้ยให้มันได้อันหยัง! รอไม่นานมหาโชคก็มาถึง โดยที่ไม่มีลูกน้อยมาด้วย เพราะชายหนุ่มไม่อยากพาลูกชายมาสถานที่แบบนี้บ่อยนัก ซ้ำยังเกรงใจเมียรักอีกด้วย

 

“นั่งทำอะไรกัน” คนยังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับผีสาวชื่อ ลั่นทม ถามน้องชาย ที่มีสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดี

 

“รอนายอยู่” น้องคนสุดท้องอุบอิบบอกเสียงอ่อน

 

คิ้วเข้มเลิกขึ้น ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง มองไปที่บ้านพัก ซึ่งมีพนักงานหลายสิบนั่งหน้าสลอนอยู่บนนั้น “งานการไม่มีทำหรือไง ถึงได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่” เสียงเข้มๆทำให้หลายคนหดคอ มาดดุๆ ของชายหนุ่มเจ้าของคาสิโนที่อยู่ติดกัน ทำให้หลายคนนึกกลัว แต่กลัวยังไงก็ไม่เท่ากลัวผีที่อยู่ในบ้านหลังโน้น

 

“ไม่เอาน่า พวกเขากำลังตกใจ” มหาเสน่ห์ว่าปัดๆ เรื่องขี้ประติ๋วแบบนี้ สนใจไปก็เสียเวลา “ตกใจอะไร?” คนไม่รู้เรื่องหันมาถามเอาเรื่อง ชี้ไปที่มหาลาภให้เป็นคนตอบ “พวกเขาโดนผีหลอกว่ะ” ตอบแบบครอบคลุมทุกคำถาม เอาเนื้อๆ เน้นๆ ไม่ต้องใส่น้ำเพื่อซดให้คล่องคอ กินแต่เนื้อให้มันติดคอตายไปเลย เจอแต่ผี กูล่ะเพลียฮาร์ท!!

 

คนฉลาดเริ่มมองไปรอบๆ ตัว ซากต้นไม้ กิ่งไม้ทำให้ขนกายลุกชัน บ้า... เป็นไปไม่ได้ “นิมนต์พระมาสวดสิ” เป็นคำตอบที่ดีที่สุด แล้วก็ไม่มีใครคัดค้านด้วย “ดี๊ แบบนี้ดีแล้ว เนาะลาภเนาะ” เอาหัวไหล่ชนพี่ชาย มหาลาภพยักหน้าหงึกๆ

 

“เออ แล้วมีปัญหาอะไรอีก” มหาโชคถามขึ้นอีก

 

สองหนุ่มส่ายหน้าดิก “ไม่มี๊ เอ่อ ว่าแต่นายจะดูเอกสารของที่นี่ป๊ะ เห็นนายบอกจะช่วยลาภมันดูนี่” อีกคนชักสีหน้า “แล้วทำไมแกไม่ช่วยมัน งานที่คาสิโนยุ่งจะตายชัก” มหาเสน่ห์โบกไม้โบกมือปฏิเสธ “ที่ Charm ก็ยุ๊งยุ่ง เอางี้นะ เรามาแบ่งกันคนละครึ่งนะโชค” บอกพี่ชายปากคอสั่น

 

มหาโชคทำเสียงจิ๊กจั๊กก่อนจะตกลง ไม่เห็นคนเป็นน้องพากันแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “งะ งั้นนายไปเอาเอกสารที่บ้านโน้นเลยสิ” ชี้ไปที่บ้านเดี่ยวชั้นเดียวที่ปลูกขึ้นทางด้านซ้ายของ Peony คนเป็นพี่มองตาม พยักหน้าโอเคโดยที่ไม่รู้ ก่อนจะตอบแบบไม่ทิ้งลายคนฉลาด

 

“กูไป พวกมึงก็ต้องไป”

 

อ๋า... หนุ่มทรงเสน่ห์ตัวแข็งทื่อ ไม่ต่างจากมหาลาภ กระนั้นชายหนุ่มก็ยังเก็บอาการได้ดีกว่า สองหนุ่มลากขาแข็งๆ เดินตามพี่ชายไป ทิ้งให้สายตาหลายสิบคู่ มองตามอย่างลุ้นระทึก มหาโชคไขกุญแจเปิดบ้าน ปากก็บ่น คนสวนที่ไม่มาตัดหญ้าหน้าบ้าน “กี่ชาติแล้วที่ไม่มีใครมาทำความสะอาด” บ่นเสียงเข้มขึ้น “เอ้า ยืนเป็นใบ้เบื้อทำไม เข้ามาสิ!” หันไปตวาดน้องชาย ที่ยืนกอดกันอยู่หน้าบ้าน

 

“ลาภภภภ เค้ากลัวง่ะ” คนเป็นน้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เย็นไปถึงปอดเลยตอนนี้ นึกถึงตอนเจอน้องเฟียซภาควิญญาณใหม่ๆ ความรู้สึกเดียวกันเด๊ะ! อยากจิบ้าตายเสียให้ได้ ชาติที่แล้วเขาไปปลุกปล้ำ ขืนข่ม เอ้ย ข่มขืนผีสาง นางไม้ ที่ไหนไว้ ชาตินี้ถึงได้มีเวร มีกรรมต่อกันไม่หมดสิ้น

 

มหาลาภเหงื่อแตกซิก สัมผัสเข้ากับกระไอความเยือกเย็น กุมมือน้องชายเอาไว้แน่น ถ้ามันวิ่ง มันต้องลากเขาไปด้วย!

 

“พวกมึงจะเข้ามามั้ย!” สองหนุ่มแทบจะถลาเข้าไปด้านใน เมื่ออีกคนตวาดขึ้นอีกครั้ง กลัวทั้งคน ทั้งผีเลย มหาโชคส่ายหน้า เดินสำรวจภายในบ้าน ที่ถูกออกแบบให้เป็นสำนักงาน เปิดประตูเข้าไปในห้องด้านขวาซึ่งเป็นห้องทำงานเก่าของเสี่ยเกียว ฝุ่นเขยอะขยะเต็มไปหมด หยากไย่ ใยแมงมุมเกาะตามผนังห้อง ให้ตาย! บ้านผีสิงดีๆนี่เอง
 

“ถ้าไม่รู้ จะคิดว่าเข้ามาในบ้านผีสิงนะเนี่ย”

 

เสียงครางงิ๋งๆของน้องชายทำให้คนพูดอยากจะถีบ มันทำหน้าหวาดกลัวสมจริงมาก มหาโชคจับแฟ้มบนโต๊ะทำงานเคาะฝุ่นออก “เอกสารสำคัญทั้งนั้นเลย ทำไมพวกนั้นไม่มาเก็บให้เรียบร้อยนะ” ตาดู ปากยังคงบ่นพร่ำไปเรื่อยๆ ปล่อยให้สองหนุ่มที่ยืนอยู่แถวๆประตู ยืยกอดกันแน่น

 

ลมเย็นๆ พัดเอื่อยเข้ามา “อ๋าย... ลาภรู้สึกม้ายยยย ได้ยินหรือเปล่า” มหาลาภที่รู้สึกเหมือนกัน ทำหน้างง “ได้ยินอะไรของมึง กูไม่เห็นได้ยินเลย” มหาเสน่ห์เบิกตากว้าง น้ำตาเอ่อปริ่มขอบตา

 

“คืนนี้เป็นคืนเดือนแรม มองนภาไม่แจ่ม แลแอร่มแค่แสงดารา ดาวสุกใสอยู่ปลายฟากฟ้า แสงแจ่มเหนือมวลดารา เป็นทั้งดาวฟ้า ดาวใจ” ร้องตามเสียงที่ได้ยิน ตบท้ายด้วย ฮื้อ ฮือ ฮือ

 

“มึงร้องเพลงอะไรของมึง!” คนที่กลัวสุดใจกับลมเย็นที่พัดอยู่รอบกายตวาดสุดขีด

 

มหาเสน่ห์กอดพี่ชาย “มีคนร้องให้กูฟัง” มหาโชคที่กำลังใช้มือพลิกแฟ้ม มองน้องชายสองคนกำลังกระซิบกระซาบกัน ก่อนที่มหาลาภจะตวาดเสียงดัง ชายหนุ่มกอดอกมองด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย ไอ้เหน่จะเล่นอะไรอีกล่ะทีนี้!

 

“เค้าไม่ได้ล้อเล่นนะ” คนทรงเสน่ห์ตะโกนบอก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ยื้อยุดกับอีกคนที่พยายามสลัดตัวออก เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ลอยมาตามสายลม เรียกให้ขนหัวลุกชัน

 

มหาโชคหยิบเอกสารบางส่วนติดมือ “กูจะกลับบ้านไปหาลูกเมีย พวกมึงว่าง ก็เล่นขายของกันต่อเถอะ” น้ำเสียงไม่ใยดีของพี่ชายทำให้อีกสองหนุ่มรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เสียงประตูปิดรั้งท้ายดังปึง! ทำให้ร่างสูงใหญ่ของมหาโชคหยุดเดิน หันมองบานประตูแล้วนิ่วหน้า ก่อนจะส่ายหน้า ถ้ามีอะไรป่านนี้ไอ้พวกนั้นแหกปากร้องลั่นบ้านแล้ว คิดได้แค่นั้น พี่ใหญ่ก็เดินออกจากบ้านไป

 

ภายในห้องมหาเสน่ห์กำลังกรีดร้องด้วยความตกใจ ที่จู่ๆ ประตูเปิดออกไม่ได้ “แว้กกกก เพลงนั้นดังขึ้นมาอีกแล้ว ลาภภภภ” ทุบประตูปึงๆ “โชคคคค กลับมาก๊อนนนน มารับน้องไปด้วยยยย” มือตบประตูไม่หยุด ก่อนจะตั้งสติหันไปหาพี่ชายที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ ตาเหลือกถลน มหาเสน่ห์มองไปรอบๆห้อง เสียงเพลงยังคงดังอยู่แผ่วๆ ชายหนุ่มค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนพิงประตู

 

เหลียวมองไปรอบกายอีกครั้ง เสียงมันดังอยู่แถวๆนี้แหละ

 

          มหาลาภหยุดหายใจไปชั่วขณะ เขาตกใจจนลืมหายใจเลยทีเดียว สตรีร่างสูงโปร่ง ย้ำว่า โปร่งแสง กำลังยุรยาตรเยื้องกายเข้ามาหาด้วยลีลาเนิบๆ ผีสาวลั่นทมยิ้มหวานหยดให้ชายหนุ่ม ปากพร่ำพูดอะไรก็ไม่รู้ เขาไม่ได้ยิน เห็นแต่ว่าเธอพูด

 

          “โฮ เค้าบอกให้มึงหายใจอ่ะ ลาภภภภ” เป็นเสียงมหาเสน่ห์ที่กรีดร้องตะโกนบอก เฮือก! มหาลาภสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด พยายามตั้งสติให้มั่น มองไปที่น้องชายที่กำลังนั่งงอเข้าอยู่หน้าประตู สีหน้าของมหาเสน่ห์สุดจะบรรยาย เอาเป็นว่า... ถ้ากลัวมากกว่านี้อีกนิด มันกล้ากัดลิ้นตายไปเลยทีเดียว
 

          “มะ มึงได้ยินเหรอ” ถามเสียงหวาดหวั่น จ้องมองร่างในชุดสีแดงไม่วางตา

 

          “เออ มึงไม่ได้ยินเหรอ” คนที่ยังได้ยินเสียงหัวเราะเขย่าประสาทถาม ประสาทจะแด-อยู่แล้ว! แม่งเสียงโคตรหลอน จะหัวเราะ ฮิฮิ ฮะฮะ ทำซากอะไร๊

 

          “ไม่ แล้วทำไมมึงไม่เห็น”

 

          “หา อย่าบอกนะว่ามึงเห็น” มหาเสน่ห์กรีดร้องขึ้นมาอีกรอบ กลั้นใจจะลุกขึ้น ก็ลุกไม่ไหว แข้งขามันอ่อนปวกเปียกไปหมด

 

          “เออ กูเห็น แต่ไม่ได้ยิน” จับจ้องภาพตรงหน้าแบบตาไม่กะพริบ อกสั่นขวัญแขวนไปหมดแล้ว คราวที่เจอหลานชายมันซอฟๆไปเลย เมื่อเทียบกับครั้งนี้ น้องเฟียซเมื่อครั้งเป็นวิญญาณ ทั้งน่าหยิก น่าหยอกยิ่งกว่าอะไร ไม่เห็นเหมือน... เหมือนสตรีสูงวัยตรงหน้านี้สักนิด คะเนอายุน่าจะราวๆ สามสิบกว่า ใบหน้างดงามไม่ยอก กระนั้นแล้วเจ้าหล่อนก็เป็นผีที่มีแววตาเศร้าอย่างล้นเหลือ

 

          คนโดนผีหลอกทำใจให้สงบนิ่ง ตั้งสติ รักษาระยะห่างเอาไว้ “มึงบอกว่ามึงได้ยินเหรอ” ส่งเสียงถามน้องชาย มหาเสน่ห์มองไปรอบกาย “เออ เสียงแม่งโคตรหลอน ร้องเพลงเชี่ยไรก็ไม่รู้ กูไม่เคยได้ยิน เย้ย...” ทำท่าสะดุ้งโหยง “เค้าบอกว่าเพลงดาวพระศุกร์ว่ะลาภ โฮ...” คนได้ยินประสาทกำลังหลอน บอกแค่ชื่อเพลงก็ได้ ทำไมต้องบอกว่า กบ สุนันท์ เล่นด้วย นั่นๆ ยังบอกอีกว่า ฉายกับช่องหลายสี!

 

          “เหรอ...” มหาลาภพยายามคุมโทนเสียงให้อยู่ แสร้งทำเป็นมองไปรอบๆห้อง “กูไม่เห็นเขาแล้ว” ใบหน้าของผีสาวนิ่ว ลั่นทมพาร่างตนลอยเข้าไปหาชายหนุ่ม ลอยวนรอบๆกาย อีกคนก็ไม่มีทีท่าจะตกใจสักนิด ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบสนิท มหาลาภมองไปที่น้องชาย สะกดสายตาบอกความนัย มหาเสน่ห์พยักหน้าน้อยๆ อย่างรับรู้ ตอนนี้เขากลัวจนน้ำตาแตกเลย

 

          พ่อแก้วแม่แก้ว ถ้าลูกช้างรอดไปได้ รับรองเลยว่าไม่เกินหนึ่งเดือน ลูกจะเข้ามาทุบที่นี่ทิ้ง แบบไม่เสียดายอีหนูเลย!

 

          “อะ ตะ ตอนนี้กูก็ไม่ได้ยินเสียงเค้าแล้วว่ะลาภ” กระซิกๆ ดันลมขึ้นหู เพื่อให้หูอื้อ ผีลั่นทมลอยเข้าไปหาหนุ่มทรงเสน่ห์ที่นั่งแนบตัว แทบจะกลืนไปกับประตูห้องทำงาน หญิงสาวมองสองหนุ่มอย่างงงงวย

 

          “ไม่เห็นฉันจริงเหรอ?”

 

          “อือฮึ เอ้ย ลาภยังเห็นอยู่ป๊ะ” หันไปถามพี่ชายเสียงสั่น

 

มหาลาภส่ายหน้า “ไม่! ไม่เห็นแล้ว” ปากบอกไม่ แต่สายตาส่งซิกไปยังร่างที่ก้มหน้าอยู่ห่างน้องชายแค่ห้าเซ็นฯ กรรม! มหาเสน่ห์หลับตาปี๋ จมูกแตะความเย็นจนมันสะท้านไปถึงปอด

 

          “คะ คงไปแล้วมั้ง” กลั้นใจพูดออกไป แม่งหลอนฉิบ!

 

          “เปล่านะ ยังอยู่ ฉันยังอยู่ที่นี่ อยู่ตรงหน้าเธอนี่ไงพ่อหนุ่ม”

 

          “ประตูมันคงเสียเนอะลาภ เมื่อกี้นายตาฝาดแน่ๆ” หนุ่มทรงเสน่ห์พยายามยันกายขึ้น ปรับสีหน้าให้หายกลัว แต่ก็ทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ ฉี่ไม่ราดก็บุญแล้ว! เอ๊... แต่มันเล็ด กระปิ๊ดๆ ออกมาให้ความชื้นนิดๆ ล่ะ

 

          “ใช่ คงตาฝาดไปจริงๆ” มหาลาภทำเป็นเดินไปที่โต๊ะ จะว่าเดินก็ไม่ถูก เรียกว่าลากขาแข็งๆไปเลยดีกว่า หยิบสมุดเล่มเล็กเหมือนสมุดไดอารีติดมือมา ก่อนจะลากขาแข็งๆ เข้ามาหาน้องชาย ซึ่งยังปักหลักอยู่หน้าประตู

 

          “ลูกบิดมันคงจะเสีย” คลิกๆ เปิดไม่ออก

 

          “ไม่นะ ไม่ได้เสีย ฉันเป็นคนทำให้มันเปิดไม่ออก” ร่างโปร่งแสงกรีดร้อง เมื่อจู่สองหนุ่มก็ทำเหมือนไม่เห็น และไม่ได้ยินไปเฉยๆ ผีสาวลอยวนเวียนไปทั่วห้อง แรงลมทำให้กระดาษปลิวว่อน กระนั้นอีกสองหนุ่มก็ไม่สะดุ้งสะเทือน รับรู้กับสิ่งเหล่านี้

 

          “เออสิ คงเสียจริงๆ มันไม่ได้ใช้งานมาเป็นปีแล้วนี่นา” มหาเสน่ห์อุบอิบเสียงสั่น “อีกพักก็มีคงมีคนมาเปิดให้เนอะ ประตูนี่เสียแน่ๆ”

 

          “ไม่ๆๆ ฉันเป็นคนทำ ไม่เชื่อแกลองเปิดดูอีกที จะได้รู้ว่ามันไม่ได้เสีย”

 

          คลิก! มือหนากระชากประตูให้เปิดออก ก่อนที่สองหนุ่มจะสวมวิญญาณลูกศิษย์อาจารย์โกย “แว้กกกก ผีหลอกกก!!” ร่างสูงใหญ่สองร่าง วิ่งพรวดออกจากบ้าน รวดเร็วชนิดที่นักกีฬาโอลิมปิกยังต้องอาย ปล่อยให้ผีสาวลอยเท้งเต้งอยู่ในอากาศ...


 

          อะ อ้าว... คนหลอกผี!!




 



เค้ามีแต่คนอวดผี อันนี้คนหลอกผีค้า อิอิ

เรื่องนี้อัพสด เหมือนมหาโชคจ้า วางพลอต OK คงไม่เปลี่ยนเนื้อหาเหมือนพี่โชค ฮ่าๆ

ปล. ปัจจุบันได้รับไฟล์ต้นฉบับ บุษบาล่ารัก มาแย้ว แต่จะพยายามมาอัพเรื่องนี้ให้ต่อเนื่องค่ะ อาจจะได้วันละครึ่งตอนก็ได้ค้า

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ส่งมาให้จ้า

ทักษาวารี


 


 




 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,048 ความคิดเห็น

  1. #2027 ลัดดาวัลย์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 14:26
    กลัวจนเพี้ยนหลอกผีเลยนะจ๊ะพ่อมหา ทั้งสอง
    #2,027
    0
  2. #1557 sleeppy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 11:40
    ไม่เคยอ่านผลงานของคุณทักษาวารีเลย แต่พอได้มาอ่านเซตดอกไม้ชอบมาก
    เลยพยายามหาผลงานอื่น ก็มาเจอเรื่องนี้ กะว่าจะไปซื้อเรื่องของมหาโชคมาอ่านด้วยค่ะ

    ขอบคุณที่เขียนนิยายหนุกๆให้อ่านนะค่ะ
    #1,557
    0
  3. #1414 เจ้าหญิงแสนซน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2555 / 21:02
    พยายามอ่านต่อไปค่ะ
    #1,414
    0
  4. #977 ดอกไม้แห่งความหวัง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2555 / 17:18
    กร๊ากๆๆๆๆๆๆสุดยอดไปเลยอะ
    #977
    0
  5. #734 ann (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2555 / 10:37
    คนหลอกผี555555 ฮาได้อีก
    #734
    0
  6. #704 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 18:28
    ป้าผีโดนคนหลอก 555555555555
    #704
    0
  7. #431 ไอรัก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 23:58
    ฮามากๆอ่ะ ขำตลอดทัั้้งตอนอ่ะ 555+

    #431
    0
  8. #266 Dusky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 16:03
    5555+  ฮามาก  ไม่ไหวแล้ว  น้ำตาจะเล็ด
    #266
    0
  9. #226 วันใส (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 10:52
    ฮาอ่ะ เห็นแต่ผีหลอกคน นี่คนหลอกผี 55555555555555555
    #226
    0
  10. #184 lovelyvenus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2555 / 20:03
    5555555 เสี่ยกับป๋าอยู่ด้วยกันทีไร ฮาทุกที :)
    #184
    0
  11. #164 jibjoy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 13:41
    คิดถึงน้องเฟียซมาก แต่เสี่ยต้องเป็นคุณอาค่ะ
    #164
    0
  12. #163 LunA-ticZ G!rL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 02:13
    5555555555555555555+



    คนหลอกผี ผีโดนคนหลอก

    ฮามากก
    #163
    0
  13. #162 pimpimwall (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 00:22
    5555555555555 มากาาาาาาาาาาาาา

    รอติดตามต่อนะจ๊ะ 

    คนหลอกผึ

    ตอนหน้าใครจะหลอดใครหนออออออ
    #162
    0
  14. #161 delta-n (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 00:14
    55555 ชอบ้สี่ยกับป๋ามาก คนหลอกผี ^o^
    #161
    0
  15. #160 หลิง หลิง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 23:28
    สามพี่น้องสุดฮา
    #160
    0
  16. #159 O'Pond (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 22:27
    ฮาสองหน่อนี้55
    #159
    0
  17. #158 porb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 22:18
    5555555+ ต่ออีกๆๆๆๆ
    #158
    0
  18. #157 ฟิน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 21:47
    นั่งแก้งานเคลียดๆ มาอ่านหนุ่มๆมหาทั้งหลายแล้วนั่งหัวเราะจนแม่สงสัย ฮ่าๆๆๆๆ
    #157
    0
  19. #156 ponpim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 21:06
    คนหลอกผี อย่างฮา ... เสี่ย แน่มาก
    ป๋า กลัวมากเช่นกัน ^ O ^
    #156
    0
  20. #154 Mo.MinT* :) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 20:48
    วะฮะฮ่าาาาาๆ >.< ป๋าขากับเสี่ยขาน่าสงสาร
    โดนทิ้งให้อยู่กันสองคน สงสัยจะมีสัมผัสพิเศษสูงมาก เจอผีตล๊อดดดดด~~ 5555
    #154
    0
  21. #153 รินด้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 20:00
    ที่อื่นเขามีแต่กลัวผีวิ่งจนป่าราบ  แต่งานนี้วิ่งนี้ผีจนอ่างแตกมากกว่า5555
    #153
    0
  22. #152 นัควัต (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 19:43
    แว๊กกกกกกกก ผีหลอก วิ่งกันป่าราบเลย พี่ลาภ พี่เหน่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #152
    0
  23. #151 nutip (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 17:38
    โหยยยยยย อดดูมาเฟียหนีผีเลยอ่ะ



    พี่เจี๊ยบอ่ะไม่ยุติธรรมกับ เสี่ย ป๋า เลยอ่ะ



    ให้สองคนนี้หนีผีอยู่เรื่อย



    ที่พ่อมาเฟียไม่เห็นมีประสบการณ์ชวนหัวลุกแบบนี้เลยอ่ะเป็นแฝดกันแท้ๆ



    แต่นู๋ว่านะสองคนนี้ก็ดวงซวยกันจริงๆ เจอแต่ผี แต่ผี อิอิ



    แถมเจอผีหลอกไม่พอ ยังกล้าหลอกผี คราวหน้าเจอผีเอาคืนแน่เลยอ่ะ อิอิ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 กรกฎาคม 2555 / 17:44
    #151
    0
  24. #150 forever 9 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 17:00
    55555+  คนหลอกผี

    แล้วใครหล่ะี่ที่กลัวค่ะเสี่ยขา ><
    #150
    0
  25. #26 ก้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 15:50
    เสี่ยต้องเป็นคุณลุงไม่ใช่หรอคะ
    #26
    0