ม่านรักลวงใจ (มหาโชค)

ตอนที่ 8 : บังเอิญ...โลกกลมหรือพรหมลิขิต [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    29 เม.ย. 64

มหาลาภรีบลากตัวน้องชายล่วงหน้าไปก่อน โดยอีกหนึ่งหนุ่มเดินกลับไปหยิบโทรศัพท์เจ้าของสีหน้าเรียบขรึมยืนกุมท้องตัวเอง เมื่อคืนเป็น ‘เวร’ ของมหาเสน่ห์ทำอาหารที่บ้านในเมืองบาเลนเซีย ซึ่งมหาลาภชิงหลับก่อน ‘กรรม’ ทั้งหมดเลยตกที่เขา ทุกๆ วันพุธพวกเขาสามคนพี่น้องมีกฎเชื่อมสัมพันธ์โดยสลับกันทำอาหาร อันเป็นความคิดของมหาเสน่ห์ ถึงเวรเขาเมื่อไหร่เขาก็ทำสารพัดไข่ ส่วนมหาลาภ รายนั้นก็จะทำแต่สารพัดเมนูหมูทอด ‘เวร’ บรรจบมาถึงมหาเสน่ห์เมื่อไหร่ กรรมมันก็ต้องตกที่เขาทุกที มหาลาภมักมีข้ออ้างได้ทุกครั้ง

เห็นสายตาวิบวับออดอ้อนของน้องชายทีไร คนเป็นพี่อย่างเขาก็อดไม่ได้ที่จะยอมชิมฝีมือน้องชาย และทุกครั้งจะจบด้วยการที่เขาท้องเสีย

‘พ่อมันสิ! บอกว่าพะแนงใส่ผักกาดดองเป็นอาหารพิสดาร’

ชายหนุ่มหยิบมือถือที่ลืมไว้ตรงเคาน์เตอร์หน้ากระจก จิ้มหน้าจอดูหมายเลขที่ไม่ได้รับคิ้วหนาที่พาดยาวรับกับดวงตาคมขมวดมุ่น ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงได้ย้ำให้เขามารับเครื่องเพชรให้ทั้งที่ให้คนอื่นมาก็ได้ มหาโชคก้าวออกจากห้องน้ำโดยที่ตายังจับจ้องหน้าจอมือถือ

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” / “ขอโทษครับ”

มือถือเครื่องบางตกกระแทกพื้นเพราะเจ้าของใช้มือข้างนั้นคว้าต้นแขนคนที่เผลอไปเดินชน เจ้าหล่อนคงจะเดินมาจากห้องน้ำหญิงดีๆ ตัวเขาเองนี่แหละที่ก้าวพรวดพราดออกจากห้องน้ำโดยไม่มองทาง กลิ่นหอมอ่อนๆ ชื่นใจเหมือนกลิ่นของดอกไม้ลอยมาต้องจมูก ทำให้ชายหนุ่มเผลอสูดกลิ่นหอมจนชุ่มปอด แขนแกร่งอีกข้างที่โอบกอดร่างบางเผลอกอดกระชับเข้าหากันอย่างหลงลืมตัว

“คุณไม่เป็นไรนะครับ”

ชายหนุ่มก้มมองเส้นผมสลวยสีดำสนิทอย่างหลงใหล ผู้หญิงคนนี้ตัวหอม ผมหอม นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับเพศตรงข้าม

“มะ…ไม่เป็นไรค่ะ”

นลินบอกด้วยเสียงหวานใสทั้งๆ ที่ยังก้มหน้างุด อ้อมกอดแสนอบอุ่นทำให้เธอใจแกว่งเขาตัวใหญ่มาก อกกว้าง แถมเสียงยังอุ่นอีก มือบางกำเข้าหากันแน่นเหมือนกำลังข่มความรู้สึก นานเท่าไหร่แล้วที่หัวใจดวงน้อยไม่ได้สั่นไหวเหมือนตอนนี้

“ผมขอโทษที่เดินชนคุณ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ใบหน้าสวยหวานส่ายรัว แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

วินาทีนั้น…เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน!

ดวงตางามไหวระริก เหมือนพื้นที่ยืนอยู่เอียงวูบราวกับมีแผ่นดินไหว ก้อนเนื้อในอกเต้นถี่รัว เท้าบางก้าวถอยหลัง ตาสองคู่ยังคงประสานกันนิ่ง มหาโชคยกมือขึ้นเสยผม มือหนาเงอะงะวางไม่ถูกที่ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้า อกหนากระเพื่อมแรง

“ของคุณค่ะ” นลินที่ได้สติก่อนก้มเก็บมือถือส่งคืนให้ชายหนุ่ม ใบหน้าสวยแดงก่ำพอๆกับดวงตา

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มยื่นมือไปรับ นิ้วแกร่งสัมผัสหลังมือบาง จนเจ้าของต้องชักมือกลับรวดเร็ว หญิงสาวกุมมือข้างที่เขาสัมผัสเอาไว้ กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่ไหลผ่านเพียงครู่ทำให้หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งทวีอัตราการเต้น

“แม่บัว…นี่พ่อไงจ๊ะ” หนูน้อยที่ยืนอยู่ระหว่างผู้เป็นพ่อกับแม่พยายามตะโกนบอก

เสียงคนพูดคุยดังจากห้องน้ำหญิงทำให้สองหนุ่มสาวมีสีหน้าประดักประเดิด ทั้งสองลอบมองกันแวบหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันไปคนละทาง

ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย…ผู้ชายเลี้ยวขวา…

ทิ้งหนูน้อยที่ยืนอยู่ตรงกลางหันซ้ายหันขวา คิดไม่ตกว่าจะตามใครไปดี ปากสีแดงสดเบะออก

“ฮึก…ฮึก…แม่จ๋ารอหนูด้วย” น้องเฟียซรีบวิ่งทั่กๆ ตามร่างบอบบางของผู้เป็นแม่ โดยไม่ลืมหันมามองแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นพ่อ

ร่างบางสาวเท้าเร็วขึ้นตรงไปยังลานจอดรถ น้ำใสๆ ที่เอ่อกบเบ้าตาทำให้แทบมองไม่เห็นทาง เสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาทำให้หนูน้อยที่วิ่งตามจนทันมีสีหน้าสลด

“แม่บัวทำไมไม่อยู่คุยกับพ่อ” น้ำเสียงตัดพ้อของหนูน้อยส่งไปไม่ถึงผู้เป็นแม่ ร่างเล็กจ้อยได้แต่ยืนมองร่างบางที่ยืนแอบอยู่หลังเสาในลานจอดรถ ดวงหน้าสวยหวานเจิ่งนองไปด้วยหยาดน้ำตาเป็นภาพที่หนูน้อยคุ้นเคย

“ไม่คุยกัน แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกันสักทีละจ๊ะแม่จ๋า” ริมฝีปากแดงยังคงเจื้อยแจ้ว หยดน้ำโปร่งแสงไหลอาบแก้มยุ้ย ก่อนเดินเข้าไปกอดขาเรียวของผู้เป็นแม่แล้วปล่อยเสียงโฮลั่น

‘เสียงเด็กที่ไหนร้องไห้’ มหาโชคที่เดินมายังรถคันงามหยุดกึก มองไปรอบๆ บริเวณเพื่อหาต้นเสียง ชายหนุ่มสะบัดหน้าไปมา กะอีแค่เสียงเด็กร้องทำไมในอกเขาถึงได้โหวงเหวงเจ็บลึกแบบนี้ ร่างสูงใหญ่สูดลมหายใจลึกๆ เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงกระตุ้นให้ก้อนเนื้อในอกเต้นแรง

เมื่อกี้คือเรื่องจริงหรือเป็นเพียงแค่ความฝัน

ใช่เธอแน่หรือ…นลิน!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,014 ความคิดเห็น

  1. #2937 noodao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 12:29
    และแล้วก็ได้เจอกัน...เด็กน้อยร้องไห้ใหญ่เลย...
    #2,937
    0