ม่านรักลวงใจ (มหาโชค)

ตอนที่ 7 : บังเอิญ...โลกกลมหรือพรหมลิขิต [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    29 เม.ย. 64

รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถของห้างชื่อดัง บุญเยี่ยมเดินนำสองสาวผ่านรถยนต์คันหรูสามคันที่จอดเรียงกันอยู่ในโซนวีไอพี บูกาติ เวย์รอน, เฟอรารี เอนโซ และ พากานี ซอนดา นลินเดินตามสองสาวที่มุ่งหน้าไปร้านเพชรเพื่อรับเครื่องเพชรให้นายหญิงซึ่งไหว้วานให้มารับแทน แม้จะนึกสงสัยว่าทำไมสองสาวต้องคะยั้นคะยอให้เธอมาด้วย แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ถามไถ่เพราะมัวแต่มองบูกาติ เวย์รอนสีดำวาวที่จอดเด่นไม่แพ้อีกสองคัน

“วู้…เท่จริงๆ แม่บัวจ๋า หนูชอบคันสีดำจ้า” วิญญาณตัวน้อยปรบมือแปะๆ กระโดดเหยงๆ อยู่หน้ารถบูกาติ เวย์รอนสีดำ ตาสีฟ้ามองไปที่เฟอรารี เอนโซ สีแดงสดและพากานีซอนดา สีบรอนซ์ “เท่ไม่หยอกทั้งสามคันเลย” ยืนกอดอก ซุกคางกับคอหนา นึกจินตนาการภาพเจ้าของรถ ‘หนุ่มหรือสาวน้า…ที่มีรถเท่ขนาดนี้’

“เอ่อ…บัวขอไปเข้าห้องน้ำก่อนได้หรือเปล่าคะ”

นลินบอกเมื่อมาถึงชั้นซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านเครื่องประดับดังกล่าว สองสาวเลิกคิ้วมองหน้ากัน พาให้คนขอไปห้องน้ำสงสัย

‘อะไรของเขากัน แค่จะไปเข้าห้องน้ำก็ต้องทำเหมือนปรึกษากันด้วย’

หญิงสาวไม่รีรอเดินมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ เธอเคยมาที่ห้างนี้ปีละครั้ง และทุกครั้งก็เป็นช่วงหลังงานวันเกิดของแม่จำปา

เธอมักจะมาอวยพรวันเกิดลีลาวดีทุกๆ ปีหลังงานวันเกิดของท่าน ดวงตางามไหววูบเมื่อนึกสาเหตุของการหลบเลี่ยงที่จะเจอใครบางคน ตอนที่จดทะเบียนสมรสกับเขา ชายหนุ่มก็ไม่ได้มา มีเพียงทนายประจำตระกูล แม่จำปา และคุณป๋าฟาบิโอ้เท่านั้นที่มาหาเธอ และด้วยน้ำเงินทำให้ทุกอย่างลงตัว ถูกต้องอย่างง่ายดาย

นลินเดินผ่านห้องน้ำชายตรงไปยังห้องน้ำหญิงที่อยู่ด้านใน ผ่านร่างสูงของชายหนุ่มสองคนที่ยืนหันหน้าเข้าหากัน ทั้งสองก้มลงซุบซิบดูภาพในโทรศัพท์ ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นว่าสองคนนั้นมัวแต่จดจ้องจนหัวแทบจะชนกันอยู่แล้ว กลิ่นหอมจางๆ ทำให้สองหนุ่มเงยหน้ามองตามแผ่นหลังบอบบาง

“ว้าว…หล่อจังเลย แต่เอ…หน้าคุ้นอีกแล้ว” ร่างโปร่งแสงหยุดยืนรอแม่แถวๆ หน้าห้องน้ำชาย ‘ก็แม่ไปชิ้งฉ่อง น้องเฟียซจะตามไปดูทำไมกันเล่า’

หนูน้อยมองสองหนุ่มตาวาว คนหนึ่งสวมเสื้อโปโลสีฟ้าสดใสกับกางเกงยีนสุดฟิตเนื้อผ้าแนบติดต้นขาแกร่ง ส่งผลให้ร่างสูงใหญ่นั่นเซ็กซี่ไม่น้อย ส่วนอีกคนสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาวตัวบางกับกางเกงยีนสีซีดแลดูโคตรเซอร์ เหมือนเป้-สะเหล่อ เอ๊ย สเลอมาเอง

“งืม…เคยเห็นที่ไหนน้า” คิด…คิด…คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

“ผู้หญิงอะไรวะ ตัวหอมชิบ มองแค่แผ่นหลังก็รู้ว่าต้องสวยมากๆ” มหาเสน่ห์มองตามแผ่นหลังบอบบางของสาวปริศนาจนร่างน้อยหายลับหลังบานประตู เจ้าหล่อนสวมเสื้อสูทสีดำปล่อยเรือนผมสลวยสยายเต็มแผ่นหลัง

“อืม…อยากรู้จริงๆ ว่าหอมตัวหรือหอมผม”

“เฮ้! ไอ้หล่อ นายพูดถึงแม่ใคร” น้องเฟียซเท้าสะเอว ทำตาเขียวปั้ดเมื่อเห็นสายตากรุ้มกริ่มของหนุ่มเสื้อสีฟ้า

“อืม…” มหาลาภครางรับในลำคอ มองตามร่างที่ทิ้งกลิ่นหอมอ่อนๆ เอาไว้

“ฮ่วย! พวกนายน่ะ กำลังริอ่านกินแม่เราอยู่นะโว้ย” เจ้าของดวงตาสีฟ้าใสเหมือนสองหนุ่มทำหน้าบึ้ง เหยียดปากสีแดงอย่างเอาเรื่อง

“ฉันเห็นก่อน มีสิทธิ์จีบก่อน” หนุ่มทรงเสน่ห์หันมายักคิ้วให้พี่ชาย อีกหนึ่งหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าไม่ได้ตอบ “โชคขี้นานว่ะ เดี๋ยวไปรับของให้แม่ไม่ทัน นี่ก็เย็นมากแล้ว งานคงเริ่มแล้วมั้ง” บ่นกระปอดกระแปดไม่จริงจัง ก่อนจะก้มมองคลิปในมือถือตาเขม็ง ภาพสาวนุ่งน้อยห่มน้อยยืนเต้นยั่วตัณหาคนดู

“คิดว่าเจ๋งคนเดียวหรือไงฟะ เดี๋ยวกูอัดส่งให้เจ๋งกว่านี้อีก ไอ้สังคังเอ๊ย” ปากด่าคนส่งคลิปมาให้ แต่ตาจ้องมองสาวสวยหุ่นเอ็กซ์ในจอตาไม่กะพริบ

“ดูอะไร ให้หนูดูด้วย” หนูน้อยชะเง้อคอมองสองหนุ่ม เห็นหนุ่มเสื้อฟ้าทำท่าปาดน้ำลายแล้วยิ่งอยากดู

“อิโธ่! แค่สี่คน เดี๋ยวพ่อจัดครึ่งโหลส่งไปเย้ย” ว่าแล้วก็หันมาขอยืมตัวนางสนมในเล้าของพี่ชาย เสี่ยจำยอมไม่ตอบ กลับยืนกอดอกนิ่ง สายตามองไปยังประตูห้องน้ำหญิงเหมือนคาใจ

“ฮั่นแน่ สนใจละสิพี่ชาย ไม่นะๆ เค้าเห็นก่อน ของแบบนี้ไม่มีพี่มีน้องนะ” กระเซ้าเสร็จก็ได้แต่แหงนหน้าหัวเราะ เมื่อเห็นสีหน้าอิหลักอิเหลื่อเต็มทนของมหาลาภ

“รวมถึงเรื่องเงินด้วยปะ” คนกำลังขำหัวเราะค้าง ‘เฮ้อ…เรื่องนี้รักกันเหนียวแน่น’

“ล้อเล่นน่า ยอมให้คนหนึ่งก็ได้ แต่ถ้าเกิดสวยแบบบาดจิตนี่ ขอคิดดูก่อนนะ แบบว่าติดใจกลิ่นหอมๆ อะ”

“เฮ้! พวกนายพูดถึงแม่ใครอยู่” วิญญาณตัวน้อยแว้ดใส่ ร่างอ้วนกลมเดินกลับไปกลับมา จิกตามองสองหนุ่มที่พูดเรื่องแม่บัวเล่นกันสนุกปาก แก้มยุ้ยป่องขึ้น…ป่องขึ้น…ก่อนจะตัดสินใจพุ่งชน

“เฮ้ย! อะไรวะ แกเตะฉันทำไมไอ้เหน่” คนโดนเตะหน้าแข้งผลักอกน้องชาย จนอีกฝ่ายเซถลาไปด้านหลังเพราะไม่ทันตั้งตัว มหาเสน่ห์ทำหน้าเหวอ

“บ้าดิ ฉันยืนของฉันอยู่ดีๆ” ปฏิเสธเสียงแข็ง

“อย่ามาทำไก๋ เดี๋ยวพ่อกระทืบให้” ตวาดเสียงดุท่ามกลางเสียงปรบมือของวิญญาณตัวน้อย

“แบร่…สมน้ำหน้ากะลาหัวเจาะไอ้เหน่ ฮิๆ”

แต่ก่อนที่สองหนุ่มจะทะเลาะกัน ประตูห้องน้ำชายก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคนร่างสูงใหญ่ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับสองคนแรก ร่างโปร่งแสงเซถอยหลัง

‘อั๊ย…อั๊ย…อั๊ย…นั่นพ่อหนู!’

หนูน้อยกะพริบตาปริบๆ มองคนที่เคยเห็นผ่านแมกกาซีนดัง ตอนย่ามาเยี่ยมแม่ก็เคยชี้ให้แม่บัวดูบ่อยๆ ว่าคนนี้พ่อหนู ริมฝีปากแดงสดฉีกยิ้มกว้าง รูปหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบสีฟ้า จมูกโด่งคมสัน ริมฝีปากหยักที่ติดจะยิ้มหยันอยู่นิดๆ เป็นใครไปไม่ได้ นอกจากผู้ชายที่เห็นในแมกกาซีนดังที่คุณย่าส่งมาให้บ่อยๆ

“แม่…แม่บัวจ๋า…หนูเห็นพ่อจ้า…”

ลับร่างโปร่งแสง มหาโชคมองหน้าน้องชายสลับกัน

“มันเตะฉันก่อน” คนโดนเตะขาบอกอย่างเอาเรื่อง

“เค้าเปล่า” คนไม่ได้เตะปฏิเสธเสียงแข็ง “เค้ามัวแต่มองคลิปนี่อยู่ ไม่ได้เตะจริงจริ๊ง” ชูมือถือในมือเพื่อยืนยันว่ามัวแต่สนใจคลิป

“ถ้าไม่ใช่มึงแล้วจะเป็นใคร”

“จะไปรู้เหรอ” เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของน้องชาย มหาลาภเริ่มเชื่อว่ามหาเสน่ห์ไม่ได้ทำจริงๆ

‘แล้วใครทำเขา’

เสียงโทรศัพท์มือถือของมหาเสน่ห์ดังขึ้นเหมือนระฆังตีหมดยก เจ้าตัวหันมาส่งค้อนให้พี่ชายก่อนจะกดรับ เสียงแหลมสูงของบุญเยี่ยมทำให้เจ้าของเครื่องเบ้หน้า

“จนป่านนี้แล้วยังไม่มารับเพชรให้คุณแม่ มัวแต่ทำอะไรกันยะ” พี่เลี้ยงตวาดมาตามสายอย่างหัวเสีย นายหญิงอุตส่าห์ออกอุบายให้ลูกชายและลูกสะใภ้มาเจอกัน หวังจะให้ทั้งสองเลือกเพชรไปเป็นของขวัญวันเกิดให้ แต่จนแล้วจนรอดอีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมมา บุญเยี่ยมจัดการบ่นมาตามสายจนพอใจก่อนจะวาง

“พี่เยี่ยมบอกว่าโทร. หานายแล้วนายไม่รับ” หันมาบอกพี่ชายหลังจากที่วางสายแล้วมหาโชคเลิกคิ้วก่อนจะบอกว่าลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องน้ำ

“โห…ขี้นานจนลืมโทรศัพท์กันเลย” มหาเสน่ห์เย้าเสร็จก็ต้องรีบกระโดดหลบเท้าของพี่ชาย

“กูไปขี้ในปากมึงหรือไง!”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,014 ความคิดเห็น

  1. #2936 noodao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 00:00
    พ่อกับแม่จะได้เจอกันไหมนะ เอาใจช่วยหนูน้อยกันดีกว่า...
    มาเฟียแรงส์ได้ใจจริงๆกับพี่น้อง
    #2,936
    0