ม่านรักลวงใจ (มหาโชค)

ตอนที่ 6 : บังเอิญ...โลกกลมหรือพรหมลิขิต [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    21 เม.ย. 64





“สเปน! ฉึกกะฉัก…ฉึกฉัก…ปู๊น…ปู๊น…” ร่างอ้วนกลมที่เล่นตัวต่อเป็นขบวนรถไฟด้านหลังผู้เป็นแม่ห่อปากเข้าหากันเป็นตัวโอพร้อมกระโดดเหยงๆ อยู่ด้านหลังร่างเพรียวบางที่กำลังเดินอยู่ในท่าอากาศยานมาดริด บาราคัส หนูน้อยโยกหัวไปมาพร้อมกับฮัมเพลง ก่อนจะเหลือบสายตามองใบหน้าสวยหวานที่ยังคงแดงก่ำ

“ทางนี้ค่ะคุณบัว”

“ไฮ้! เจ๊ยาแก้ไข้” เสียงเล็กๆ ดังแทรกขึ้น

นลินยิ้มให้ ‘ซาร่า’ พี่เลี้ยงสาวลูกครึ่งไทย-อเมริกาซึ่งคอยดูแลเธอมาตลอดสิบปีที่กำลังยืนโบกไม้โบกมือให้เธอ หญิงสาวมองไปยังคนที่ยืนด้านข้างซาร่า

“เครื่องดีเลย์นิดหน่อยค่ะซาร่าเลยมาถึงช้า” นลินเดินเข้าไปหาพี่เลี้ยงสาว กระนั้นก็ยังแอบจ้องมองคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างกายพี่เลี้ยง

“นี่พี่เยี่ยมค่ะ เอ่อ…เป็นคนสนิทของนายหญิง”

“หวัดดีคร้าบ เจ๊เจ๋งเป้ง” เด็กน้อยร่างโปร่งแสงข้างๆ นลินประนมมือเข้าหากัน ก้มหัวโก้งโค้งทำความเคารพ แสดงมารยาทที่ดีแต่ไม่มีใครเห็น

นลินยกมือไหว้บุญเยี่ยม อีกคนรีบกระวีกระวาดเข้ามากอดเธอเอาไว้แน่น คนสนิทของนายหญิงสะอื้นตัวโยนจนทำให้คนโดนกอดได้แต่อึ้ง บุญเยี่ยมน้ำตาไหลพรากๆ ระแก้มที่แดงเพราะบลัชออน ยังไม่ทันได้ถามไถ่ว่าเหตุใดถึงร้องไห้ออกมา เจ้าตัวก็รีบหันหน้าหนีสูดน้ำมูกฟืดฟาดพร้อมใช้ผ้าพันคอหลุยส์วิตตองซับน้ำตา

“ไม่ได้เจอคนไทยนาน จิตวิญญาณรักชาติมันเลยพุ่งปรี๊ดจ้ะ”

“โห…คะแนนความรักชาติเกินร้อย น่าส่งไปอยู่แถวชายแดน” วิญญาณที่ยืนเคียงข้างผู้เป็นแม่แหงนหน้ามองคนที่ยังคงพยายามสูดน้ำมูกใสๆ เข้าไปในจมูก

‘อี๋…มองจากมุมล่าง น้ำมูกเจ๊เจ๋งเป้งเกือบย้อยลงมาอะ’

 

“เดินทางคนเดียวเป็นไงบ้างคะ” เมื่อขึ้นมานั่งในรถลีมูซีนคันหรูแล้ว พี่เลี้ยงสาวจึงหันมาถามนลินหลังจากทราบจากปากแอร์โฮสเตสสาวบนเครื่องที่ถูกไหว้วานให้ดูแลเป็นกรณีพิเศษแล้วหล่อนก็ไม่สบายใจ เวลานลินอยู่คนเดียวทีไรเป็นต้องร้องไห้ทุกครั้ง ความที่เป็นคนเก็บกด พูดน้อย ยิ้มน้อย เหมือนมีปมในใจทำให้ตอนแรกที่ได้รับหน้าที่ดูแลหญิงสาว หล่อนถึงกับแอบหนักใจ แต่พอได้มาคลุกคลีถึงได้รู้ว่าเจ้าของนัยน์ตาโศกคู่นี้เป็นคนอารมณ์ดี แถมยังยิ้มสวยอีกด้วย

ซาร่าถอนหายใจ ไม่รู้เบื้องหลังชีวิตของหญิงสาวจะเคยเจอกับอะไรมาบ้าง หล่อนทราบแต่เพียงว่านลินเป็นเด็กในอุปการะของนายหญิงและมีตำแหน่ง ‘สะใภ้’ พ่วงด้วย แถมนายหญิงยังเอ็นดูแม่สาวตรงหน้าเหลือเกิน

“ก็ดีค่ะ”

คนที่ชินกับการตอบคำถามสั้นๆ พยักหน้าหงึกๆ นลินส่งยิ้มน้อยๆ ให้พี่เลี้ยง ครั้งแรกที่ได้พบกัน เธอแทบอยากจะร้องไห้ เมื่อพบว่าคุณแม่สามีส่งแหม่มสาวมารับ แต่พอทราบว่าสาวเจ้าพูดภาษาไทยได้เธอถึงกับโล่งอก สาวลูกครึ่งรับหน้าที่ดูแลเรื่องที่พัก อาหารการกินตลอดจนเสื้อผ้าของเธอทุกอย่าง หล่อนเป็นทั้งพี่เลี้ยง พี่สาว และเพื่อน เป็นทุกๆ อย่างในชีวิตของนลิน คราแรกที่รู้ว่าต้องเดินทางมาสเปนคนเดียว เธอถึงกับน้ำตาตก เพราะสิบปีที่ผ่านมาข้างกายเธอมีซาร่าอยู่เคียงข้างตลอด

คำตอบสั้นๆ ของสาวหน้าหวานไม่นำพาความทุกข์ร้อนใดๆ ให้พี่เลี้ยงก็จริง แต่นำพาความสงสารระคนสงสัยให้แก่บุญเยี่ยม แม้ว่าสิบปีที่ผ่านมาหล่อนตามข่าวของนลินอยู่ตลอดแต่ก็ไม่เคยได้พบปะพูดคุยกันจริงๆ สักครั้ง คนบ้านเดียวกันกับแม่สาวดอกไม้กอดอกอวบๆจิกตามองอดีตสาวร่างผอมที่บัดนี้มีผิวเนื้อผ่องแผ้วอย่างคนสุขภาพดี

ใบหน้ากลมแป้นที่แม้จะอัปดั้งให้โด่งขึ้นมา แต่กรามหนาใหญ่เท่าเดิมเชิดขึ้น นลินอาจจะจำเธอไม่ได้ แต่เธอจำเด็กสาวร่างผ่ายผอมหลานสาวกำนันบุญส่งได้แม่นมั่น เด็กผู้หญิงที่โดนสมฤดีเพื่อนร่วมห้องที่เป็นคู่ปรับเก่าของหล่อนรังแกข่มขู่มาแต่เล็กแต่น้อย

ไม่แปลกอะไรที่แม่สาวดอกไม้คนนี้จะจำหล่อนไม่ได้ แม้จะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน แต่นลินก็ไม่ได้เกิดและเติบโตที่นั่น นลินมาอยู่กับกำนันบุญส่งหลังจากบิดามารดาเสียชีวิตได้สองปีบุญเยี่ยมก็บินมาทำงานกับตระกูลฟาเบรกลาส ด้วยการเป็นพี่เลี้ยงของลูกชายฝาแฝดของนายหญิง

ท่ามกลางเสียงพูดคุยของสองสาวที่ผูกขาดการสนทนา ปรากฏร่างโปร่งแสงอ้วนท้วนนั่งอยู่บนเบาะตรงข้ามกับบุญเยี่ยม ตาสีฟ้าใสจ้องมองชายใจสาวที่นั่งไขว้ขาตันๆ สวมชุดลายเสือคอลเลกชันล่าสุดของห้องเสื้อชื่อดัง

“คนนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนน้า” ตั้งศอกเกยพุงใช้มือค้ำคาง นิ้วอวบๆ จิ้มแก้มอย่างเป็นจังหวะ “โอ๊ะ! ในแมกกาซีนที่คุณย่าส่งมาให้ คนนี้ชอบอยู่กับคนที่หน้าหล่อเหมือนพ่อหนูอะ”

วิญญาณน้อยชะโงกตัวเพื่อก้มดูรองเท้าส้นแหลมปรี๊ด

“หูย…ถ้าแม่บัวได้ใส่คงมีหัวทิ่มกันบ้างละนะ งืม…งืม…เจ๊เจ๋งเป้งคงเกร็งจนน่องโป่งเลยแฮะ” กล้ามอันใหญ่โตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ถุงน่องสีดำทำให้หนูน้อยนึกสงสารเจ้าหล่อน

“มันลำบากขนาดนี้ แล้วจะฝืนใส่ทำไม ดูอย่างแม่บัวสิ ขางี้เรียวงาม ทั้งขาว ทั้งเนียนไม่เห็นน่องใหญ่ขนาดนี้เลย” ร่างโปร่งแสงบ่นกระปอดกระแปดโดยไม่มีใครได้ยิน















 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,014 ความคิดเห็น

  1. #2935 noodao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 23:47
    พ่อหนูน้อยปากคอนี่ได้ใครมาคะลูก...ถ้าได้เกิดเป็นคนเมื่อไหร่ แม่บัวคงปวดหัวกับลูกชายน่าดู
    #2,935
    0