ลวงใจพ่ายรัก (โรมิโอ - นภิสา) ชุดตัวร้ายที่รัก

ตอนที่ 86 : หิ่งห้อยตัวน้อย ...[3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    11 ก.พ. 64

ฟากฝ่ายโรมิโอที่แยกมาขึ้นรถอีกคันกำลังยืนมองร่างอวบอิ่มจากการตั้งครรภ์ เขาตามเธอมาจากโรงพยาบาล ยืนมองเธอพูดคุยโทรศัพท์ได้สักพักจึงก้าวไปปรากฏกายตรงหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ในสวนสาธารณะซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่พักของเธอ

โบตั๋นทำตาโต เอามือที่วางทับหน้าท้องออกทำท่าจะขยับลุก

“อย่าซ่อนอีกเลย ผมตามคุณมาตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้ว”

โรมิโอคุกเข่านั่งตรงหน้าหญิงสาว มือจับหัวเข่าเธอไว้

“ผมติดค้างคำขอโทษคุณอยู่นะ”

คำพูดที่กลั่นออกมาจากใจทำให้โบตั๋นสะอื้น เธอเคยโกรธเขาที่เป็นต้นเหตุทำให้พ่อตาย โกรธจนอยากจะด่าทอทุบตี อยากจะเกลียด! ครั้นได้มานั่งคิดทบทวนว่าจะได้อะไรจากความโกรธความเกลียดเหล่านั้นเธอก็ปลง แม่เคยบอกว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะเสียเวลากับสิ่งเหล่านั้น

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าพูดถึงมันอีกเลยค่ะ” หญิงสาวที่ไม่ได้รู้ความจริงเรื่องผู้เป็นพ่อถูกใบสั่งให้คนตามฆ่าเช่นเดียวกับโรมิโอบอก

โรมิโอขยับมือขึ้นมากุมมือบางเอาไว้ แววตาชายหนุ่มขังคลอด้วยน้ำอุ่นร้อนที่ถูกขับออกมา โบตั๋นใช้นิ้วเกลี่ยมันออกจากแก้มสาก สัมผัสอ่อนโยนทำให้ชายหนุ่มปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงพร้อมกับพร่ำคำขอโทษไม่หยุด ต่อให้ต้นเรื่องไม่ได้เกิดจากเขาแต่ก็รู้สึกผิดไม่น้อย เขาไม่ควรไปเจอเสี่ยเกียวเพราะนั่นเป็นการเร่งเวลาให้แอนโทนิโอลงมือ

“ทำไมไม่กลับไปอยู่กับลาภ”

โบตั๋นยิ้มนิดๆ เพียงเวลาไม่นาน เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้โตขึ้นมากทีเดียว แววตาเขาจริงจังกว่าเมื่อก่อน ใบหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น โบตั๋นก้มหน้าหลบสายตาคม นึกสรรหาคำตอบที่ดูดี ไม่อยากบอกว่าได้คุยกับมหาลาภแล้ว และเธอกำลังจะกลับไปหาเขาเร็วๆ นี้ นึกไปก็เห็นใบหน้าของคนที่ทำให้เธอต้องมาอยู่กับลูกแค่สองคนแบบนี้ อารมณ์เลยปรี๊ดแตก!

“เพราะคำพูดของมหาเสน่ห์ใช่ไหมโบตั๋น” โรมิโอถามเหมือนเข้าไปนั่งอยู่ในใจ “คุณไม่กลับไปเพราะคำพูดของมัน แต่ใจจริงแล้วคุณอยากจะไปหามหาลาภ” มองท้องน้อยๆ ของหญิงสาว ไม่รู้ว่าเธอตั้งครรภ์กี่เดือนแล้ว ถ้าเดาเล่นๆ คงไม่มากไปกว่าสามหรือสี่เดือน

มือหนาทาบลงบนท้องน้อยทำให้โบตั๋นสะดุ้ง ตั้งใจจะปัดมือเขาออกถ้าไม่เห็นสีหน้าจริงจังของเขา

“เขาต้องการพ่อนะโบตั๋น”

โบตั๋นร้องเหวออยู่ในใจ ภาวนาขออย่าให้โรมิโอน้ำเน่าถึงขนาดจะมาขอเป็นพ่อของลูกเธอเลย

ไม่เอา! เธอจะเอามหาลาภคนเดียว

“อย่าอยู่แบบนี้เลย กลับไปหามหาลาภเถอะนะ ให้เขาได้ดูแลคุณกับลูกเถอะนะ” ชายหนุ่มพูดต่อด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

อะ…อ้าว ว่าที่คุณแม่หน้าเสียเล็กน้อย ลืมไปว่าเธอกลายเป็นนางเอกตกกระป๋องสำหรับโรมิโอเสียแล้ว หญิงสาวเบ้หน้า ค้อนน้อยๆ ให้คนใจง่าย

“ตอนแรกฉันคิดว่ากลับเมืองไทยแล้วจะโทร. หาเขา” ว่าที่คุณแม่งอดแงด ไม่บอกเรื่องที่เพิ่งคุยกับมหาลาภก่อนเขามาแป๊บเดียว ยังงอนโรมิโอที่ลืมเธอง่ายๆ ไม่หาย ทีเมื่อก่อนทำเป็นคุยว่าแอบเฝ้าแอบหลงรักมาตั้งเป็นปี พอเจอสาวถูกใจปุ๊บก็เขี่ยเธอทิ้งปั๊บ เชอะ!

“คุณจะกลับเมืองไทยทำไม” โรมิโอถามอย่างอยากรู้

โบตั๋นเลยเล่าแผนแก้เผ็ดให้มหาเสน่ห์ตามไปง้อเธอให้ชายหนุ่มฟัง โรมิโอหัวเราะ ลุกขึ้นมานั่งเคียงข้างหญิงสาวด้วยท่าทีคลายความตึงเครียด พอเห็นเธอไม่โกรธก็เหมือนได้ยกความหนักหน่วงในใจออกไป อย่างน้อยๆ เธอก็พร้อมที่จะก้าวต่อไปไม่ได้จมปลักกับความเสียใจอย่างที่กังวล

“จะแก้แค้นง่ายนิดเดียว ไม่ต้องไปถึงเมืองไทยก็ได้นะ”

โบตั๋นทำหน้าไม่ไว้ใจชายหนุ่ม โรมิโอวางมือบนศีรษะทุยของว่าที่คุณแม่

“ไปอยู่กับผม พวกนั้นก็ดิ้นเหมือนปลาโดนน้ำร้อนแล้ว เชื่อสิ!” โรมิโอบอกเสียงกลั้วหัวเราะ คิดภาพเป็นเดือดเป็นร้อนของมหาเสน่ห์ซึ่งพาคนไปค้นเรือสำราญของเขาหลังจากวันที่เธอหายตัวไป

ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่นถึงกับประกาศตัดญาติกับเขาเลยทีเดียว!

“ไม่ค่ะ ฉันมีวิธีของฉัน” แม้ตอนนี้ยังคิดไม่ออก “ไม่จำเป็นต้องไปเป็นเครื่องมือให้คุณใช้แก้แค้นใคร”

“ฉลาดสมกับเป็นผู้หญิงของ ‘อสูร’ นะ แต่ถ้าจะให้ฉลาดกว่านี้ ลองทบทวนข้อเสนอผมให้ดีๆ สิ คิดถึงภาพไอ้เหน่มันเดือดจัดตอนรู้ว่าคุณอยู่กับผม ส่วนมหาลาภน่ะ คุณค่อยกระซิบบอกมันก็ได้”

โบตั๋นคิดตาม ใบหน้าแดงจัดของมหาเสน่ห์ลอยเข้ามาในหัวท่าทางเดือดเนื้อร้อนใจจนแทบจะลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้นช่างหอมหวานนัก เธออยากเห็นมากๆ อยากให้เขาเป็นแบบนั้น จะได้สาสมที่เธอกับลูกต้องคิดถึงมหาลาภอยู่ลำพังแค่สองคน แม้ว่าการพลัดพรากครั้งนี้เธอจะมีส่วนแต่เขาก็เป็นสาเหตุสำคัญไม่ใช่หรือ มือบางกำเข้าหากันแน่น ถ้าเธอกลับประเทศไทย รายนั้นก็ตามไปง้องอนแล้วอยู่ให้เธอแกล้งอีกพัก สู้ให้เขาเห็นเธออยู่กับโรมิโอไม่ได้สักนิด

“ตกลงค่ะ ฉันจะไปกับคุณ”

 

“ฟ้า!” นภิสาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อเล่นอย่างชัดแจ๋ว หญิงสาวต้องเบิกตากว้างก่อนฉีกยิ้ม ในเวลาต่อมาโบตั๋นก็วิ่งเข้ามากอดเธอซึ่งยืนชมวิวในห้องพัก

“โบตั๋น เป็นไงบ้าง เธอดู…” หญิงสาวกวาดตามองรูปร่างที่อวบอิ่มขึ้น นี่เพื่อนเธอหนีสามีไปจริงหรือเปล่า ทำไมถึง…

“ท้องงง” ว่าที่คุณแม่อวดพุงน้อยๆ

“หา ท้องเหรอ!”

“อืม รู้ตอนหนีมาแล้วน่ะ” โบตั๋นดึงมือนภิสาพาไปนั่งโซฟา ดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เจอเพื่อน แม้จะเจอกันไม่นานแต่เธอรู้สึกผูกพันกับอีกฝ่าย

“แล้วเป็นไง เอ่อ…ขอโทษนะที่ไม่ได้ตามข่าวเลย ฟ้าคิดว่าสามีโบตั๋นคงไม่ปล่อยให้หนีไปไกล” นภิสาบอกอย่างรู้สึกผิด

“โอ๊ย จะมาขอโทษทำไม ตัวฟ้าเองก็เอาให้รอดก่อนเถอะ มาต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้เป็นไงบ้าง” หากเรื่องของเธอแย่ เธอว่าสิ่งที่นภิสาต้องเผชิญนับว่าแย่กว่าไม่น้อยเพราะเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวมาต่างประเทศ เกิดอะไรขึ้นคงไม่มีที่พึ่ง ในขณะที่เธอเอาตัวรอดได้สบาย

“ก็ดี”

“ก็ดี ทำไมสั้นจัง”

“…” นภิสาไม่ตอบ วางมือกับพุงน้อยๆ ของเพื่อน

“เป็นอะไร แล้วทำไมหน้าฟ้าซีดจัง”

“เมาเครื่องบิน พูดเรื่องโบตั๋นเถอะ รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าท้อง”

“รู้ตอนที่หนีมาได้ไม่นานหรอก ประจำเดือนไม่มา นี่เราไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารด้วยนะฟ้า”

นภิสายิ้มค้าง เมื่อย้อนคิดถึงสิ่งที่โบตั๋นเป็น เหลือบมองพุงน้อยของอีกฝ่ายแล้วต้องกำมือที่จะวางทาบทับท้องตัวเองบ้าง เธอลืมไปได้อย่างไรนะ

…ตั้งแต่มาอยู่กับเขาเธอยังไม่มีวันนั้นของเดือน!

“ฟ้า! ไม่สบายหรือเปล่า หน้าซีดใหญ่เลย” โบตั๋นใช้มือแตะหน้าผากเพื่อนพบว่ามันเย็นหาได้ร้อนอย่างที่เธอเข้าใจ

“คงยังไม่หายเมาเครื่องบินน่ะ”

“งั้นไปนอนพักเถอะ เราก็รู้สึกเหมือนจะง่วงๆ”

“อืม คืนนี้นอนด้วยกันนะ”

นภิสาชวนเพราะห้องพักแห่งนี้มีสองห้องนอน

“ได้สิ จะได้คุยกันให้หายคิดถึงเนาะ”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,092 ความคิดเห็น