ลวงใจพ่ายรัก (โรมิโอ - นภิสา) ชุดตัวร้ายที่รัก

ตอนที่ 54 : ... โลกใบใหม่ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    7 ม.ค. 64

ภายในงานเลี้ยงซึ่งจัดในห้องจัดเลี้ยงสำหรับแขกวีไอพีมีคนไม่ถึงสามสิบคน อีกทั้งยังมีบอดีการ์ดชุดดำยืนอยู่รอบๆ มากกว่าจำนวนแขก นภิสาเหมือนเพิ่งย่างก้าวเข้ามาในโลกใบใหม่ นอกเหนือจากโรมิโอแล้วคนแปลกหน้าล้วนแต่เป็นคนวงสังคมชั้นสูง หญิงสาวจำภาพในแฟ้มที่ลูกานำมาให้ดูได้ จำได้แม่นที่สุดคือมาร์โค บอร์จินีผู้ซึ่งเป็นบิดาของแอนโทนิโอและยังเป็นคนแรกที่ปรี่เข้ามาหา

“ไงพ่อหลานชาย” มาร์โคเดินเข้ามาทักทายโรมิโอ ด้านหลังมีลูกชายเดินตามติดไม่ห่าง

“สบายดีนะครับ ผมไม่ยักทราบว่าคุณลุงมาเที่ยวด้วย”

“อ้อ นึกอยากมาพักผ่อนน่ะ ที่นี่ทั้งสวยพร้อมมีความสะดวกครบครัน” ชายสูงวัยตอบพร้อมมองสำรวจสาวข้างกายโรมิโออย่างโจ่งแจ้ง

“ขอให้คุณลุงสนุกนะครับ แฟรี่นี่คุณมาร์โคเป็นคนรู้จักของป๊าผม”

นภิสายกมือไหว้อีกฝ่ายตามธรรมเนียมไทย รู้ดีว่าพวกเขาคงสืบประวัติเธอมาบางส่วนแล้ว

“น่ารักจริง” มาร์โคหลุดอุทาน

“ผมว่าสวยออกนะแด๊ด” แอนโทนิโอแทรกขึ้น

“อืม ทั้งสวยทั้งน่ารักทีเดียว โรมตาแหลมนะ ว่าแต่เจอกันยังไง”

“คงเป็นบุพเพอาละวาดมั้งครับ ถูกใจปุ๊บผมก็ให้คนจับมาขังไว้เลย” คำพูดกลั้วขำของโรมิโอยังให้นภิสาอดค้อนไม่ได้ ซึ่งท่าทางของหญิงสาวตกอยู่ในสายตาของสามหนุ่มต่างวัย

“เดินควงแขนมาแบบนี้ คงไม่ได้บังคับล่ะมั้ง ใช่ไหมแฟรี่” แอนโทนิโอเรียกอย่างสนิทสนมพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่มให้หญิงสาว

“ไม่เชิงหรอกค่ะ ตอนแรกก็ถูกบังคับมาจริงๆ หลังๆ ถูกเขาขู่ฆ่าเลยต้องจำใจยอม”

สองพ่อลูกต่างมองหน้ากัน พวกเขาไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้ ตอนแรกกะว่าสาวเจ้าจะเอาแต่ยิ้มเขินอายเสียอีก

“น่าสนใจจริงๆ” มาร์โคเปรยขึ้น

“แต่น่าเสียดายที่เธอมีเจ้าของแล้ว” โรมิโอดัก ตอนนี้อยากตีก้นสาวที่ยืนยิ้มบางให้สองพ่อลูกที่สุด เธอจะยียวนกวนกลับแค่ไหนก็ได้ แต่ยิ้มหวานให้ไม่ได้โว้ยยย!

“ตีตราจองไปแล้วเรอะ” คนสูงวัยเลิกคิ้วถาม

“ครับ”

“งั้น เบื่อเมื่อไหร่ส่งต่อมาทางนี้นะ รออยู่” แอนโทนิโอส่งสายตามีความนัยให้กับนภิสาซึ่งหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย

…คนพวกนี้นี่จริงๆ เลย เห็นเธอเป็นของเล่นหรือยังไง ถึงพูดจาไม่รักษาน้ำใจแบบนี้!

“คงแล้วแต่เจ้าตัวเขาล่ะ ว่าอยากไปไหม ผู้หญิงบางคนเขาไม่ได้ดูแต่เงินอย่างเดียว…เขาดูสันดานด้วย”

บรรยากาศมาคุโอบล้อมไปทั่ว ก่อนที่นภิสาจะกระแอมไอขึ้นพร้อมมาร์โค ทั้งสองสบตากันก่อนหันไปจัดการคนของตน หญิงสาวชวนโรมิโอไปหาของกินในขณะที่มาร์โคสะกิดให้ลูกชายเดินตามหลังจากพูดขอตัว

 

แยกออกมานั่งคนละมุมแล้วนภิสาก็ยังหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อคนข้างกายเธอเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึง แถมเธอยังรู้สึกแปลกๆ หญิงสาวเหลียวไปรอบกายก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมกล้าคู่หนึ่ง เขายกแก้วแชมเปญขึ้นเล็กน้อยเป็นการทักทาย เธอแสร้งทำมองไม่เห็นด้วยการวกสายตากลับมายังคนข้างตัว ตอนนี้เขาปรายตามองไปทางเดียวกับเธอ

“ใครเหรอคะ” นภิสาเอ่ยถาม คนนี้ลูกาไม่ได้เอารูปกับประวัติเขามาให้ดู

“จูลิอาโนเป็นเจ้าของธุรกิจนำเข้ารายใหญ่ในอิตาลี ตอนนี้กำลังลงเล่นการเมือง”

“ในแฟ้มไม่มีประวัติเขา” หญิงสาวเปรยไปอย่างนั้น คิดว่าชายหนุ่มคงไม่สำคัญพอให้เธอรู้จัก

“เพราะผมคิดไม่ถึงว่ามันจะมา”

การเรียกอีกฝ่ายว่า ‘มัน’ ทำให้นภิสาตระหนักถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย ดูท่าคงไม่ค่อยราบรื่นเหมือนกับตระกูลบอร์จินี

“ต่อไปนี้คุณระวังตัวหน่อยแล้วกัน” ใบหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มพลอยทำให้นภิสาพยักหน้าอย่างว่าง่าย เก็บความสงสัยทุกอย่างเอาไว้ในใจ

“นายครับ” ลูกาเดินเข้ามาหลังจากเห็นบุคคลที่คาดไม่ถึง งานเลี้ยงในห้องนี้เป็นของนักธุรกิจซึ่งเป็นลูกค้าวีไอพีจัดขึ้นเพื่อต้อนรับอาคันตุกะซึ่งตอนแรกในบัญชีรายชื่อแขกไม่มีชื่อของจูลิอาโน

“ไอ้เชี่ยนี่ขึ้นเรือมาตั้งแต่ตอนไหน” โรมิโอกดเสียงถาม ก่อนออกเรือเขาให้คนตรวจสอบรายชื่อแขกทั้งหมดแล้ว ไม่มีชื่อมันเพราะถ้ามีเขาคงเตรียมรับมือแต่แรก ชายหนุ่มเหลียวมองสาวก้มหน้าก้มตากินเค้กข้างกายด้วยสายตาห่วงใยแกมรู้สึกผิด

“ไม่ทราบครับ คนของเราที่สั่งให้ตรวจสอบก็ไม่ได้รายงาน”

“เส้นใหญ่จนปิดปากคนของกูได้นี่ไม่ธรรมดานะ สมกับเป็น…” ชายหนุ่มหยุดพูดแค่นั้นเมื่อหางตาเห็นจูลิอาโนเดินตรงมาทางนี้

“สวัสดี” หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบห้าทักทายหนุ่มรุ่นน้องที่เคยเห็นหน้าค่าตากันบ่อยๆ

“ไม่ยักรู้ว่าคุณถูกเชิญด้วย”

“มันกะทันหันนิดหน่อยน่ะ ลูกน้องของคุณเลยยังไม่ได้รายงานว่าผมขึ้นเรือมาด้วย”

คำว่ากะทันหันแฝงนัยบางอย่าง โรมิโอหน้าตึงเมื่ออีกฝ่ายพูดกับเขาแต่ตาดันจ้องผู้หญิงของเขา

“ลูกาพาแฟรี่กลับห้อง”

สาวที่วางช้อนตั้งแต่ได้ยินเสียงทักทายลุกขึ้นแต่โดยดี กำลังจะก้าวถอยทว่าถูกมือใหญ่กุมต้นแขนขาวผ่องเอาไว้เสียก่อน

พลั่ก! เจ้าของมือถูกผลักถอยหลังทันที จูลิอาโนที่ไม่ทันตั้งตัวกับปฏิกิริยาอันรวดเร็วของโรมิโอเกือบก้นจ้ำเบ้า ยังดีที่บอดีการ์ดของเขาไวพอรับตัวเจ้านายไว้ได้ทันท่วงที

“ขอโทษครับ ผมตกใจเลยพลั้งมือ” คนออกแรงผลักเต็มที่บอกเสียงเรียบ ใจจริงอยากเหวี่ยงกำปั้นเข้าใส่หน้ามัน ถึงอย่างนั้นเขาควรเกรงใจเจ้าของงานด้วยการงดก่อเรื่อง ชายหนุ่มเหลียวไปรอบๆ พบว่าส่วนน้อยเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่

“แฟรี่กลับห้องไปก่อนเร็ว”

นภิสาก้าวเร็วโดยไม่หันไปมองคู่กรณีของโรมิโอ สันกรามของจูลิอาโนนูนขึ้น จ้องร่างขาวผ่องอมชมพูไปจนลับตาโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น

“ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ” น้ำเสียงสุภาพแฝงแววคุกคามดึงสายตาจูลิอาโนออกจากเรือนร่างเย้ายวนที่กำลังเดินไปยังประตูทางออก

“ไม่” จูลิอาโนใช้มือปัดสูทให้เรียบ “ขอโทษที่ทำให้ตกใจ ผมแค่ต้องการรู้จักเธอ”

“เธอ…” โรมิโอเลิกคิ้ว “หมายถึงผู้หญิงของผมน่ะเหรอ”

“อ้อ ผู้หญิงของคุณงั้นเหรอ น่าสนใจดีนะ” บอกพร้อมยิ้มเหี้ยม

“ของบางอย่างต่อให้สนใจแค่ไหนก็ไม่ควรเอื้อมมือมาแตะโดยพลการ”

“อืม น่าสนใจดีจริงๆ แต่รู้อะไรไหม…บางอย่างน่ะยิ่งเจ้าของหวงก็ยิ่งน่าแย่ง”

โรมิโอยิ้มการค้า “ผมก็เป็นครับ บางอย่างชอบมากๆ ก็แย่งมา เกลียดมากๆ ก็ทำลายมันซะให้สิ้นซาก”

สองหนุ่มยืนจ้องตากันพักใหญ่ก่อนที่เจ้าของงานจะปรี่เข้ามาทักทายอย่างไม่รับรู้ถึงบรรยากาศมาคุ โรมิโอทักทายอีกฝ่ายพูดคุยพักใหญ่จึงขอตัว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,092 ความคิดเห็น