ลวงใจพ่ายรัก (โรมิโอ - นภิสา) ชุดตัวร้ายที่รัก

ตอนที่ 10 : หนุ่มลักยิ้มกับสาวซื่อ ...[3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    11 พ.ย. 63

ถึงหน้าที่พักนภิสาประคองร่างหนาที่โอบกอดเธอแน่นเข้าไปในห้องโรมิโอส่งสายตาให้ผู้ติดตามแวบหนึ่งทุกคนรู้งานหายไปจากบริเวณนั้นทันทีห้องที่โรมิโอพักมองเห็นริมน้ำม่านบังแสงถูกปิดเอาไว้

“อุ๊ย!” สาวที่ถูกดึงให้ล้มลงบนเตียงไปพร้อมกันอุทานความใกล้ชิดแบบเนื้อแนบเนื้ออย่างไม่เคยพบพานทำให้เธอรีบขืนตัวลุกกระนั้นก็สู้แรงชายหนุ่มไม่ได้

“แฟรี่…ผมทรมานเหลือเกิน” ชายหนุ่มซุกหน้ากับกลุ่มผมดกดำมือกกกอดร่างสาวแน่นขึ้นลำตัวช่วงล่างขยับบดเบียดกายสาว

“คุณโรม”

“จ๋าอยู่นิ่งๆสักพักนะที่รัก”

ถูกเรียก‘ที่รัก’ สาวไม่ประสาถึงกับไปต่อไม่ถูกตกลงเขาไม่สบายเป็นอะไรกันแน่ความจำเสื่อมหรืออย่างไรถึงได้เรียกเธอแบบนี้

“นะนี่ฟ้านะคะไม่ใช่ที่รัก” แก้มสาวแดงก่ำเมื่อต้นขาสัมผัสถึงสิ่งแปลกปลอมที่ดุนดันอยู่ตอนนี้

“จ้ะแฟรี่ที่รัก…”

“เอ…ไม่ใช่ที่รักค่ะนี่ฟ้าเอง” หญิงสาวตีมือใส่ต้นแขนชายหนุ่ม

“แฟรี่…แฟรี่ของผม” คนหื่นที่อยากปลดปล่อยเต็มแก่ครางเสียงพร่าต่ำแค่ได้กอดเธอไว้แล้วขยับกายเบาๆเขาก็แทบแตกพร่างเสียแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

“มะไม่ใช่ค่ะ” สาวถูกกอดไว้แน่นเริ่มรู้สึกถึงสัมผัสแปลกๆท้วงเสียงแผ่ว

“ตอนนี้ยังหรอกอีกเดี๋ยวต้องใช่แน่ๆผมรับรอง”

“ฮื้อคุณโรมทะทำอะไรคะ”

จมูกโด่งที่ย้ายจากกลุ่มผมดกดำมายังซอกคอขาวนวลเล่นเอาหญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งตัวตกลงเขาไม่ได้ป่วยใช่ไหม

“ผมเป็นตะคริวต้องขยับตัวแบบนี้อีกพักคุณอยู่นิ่งๆสักครู่นะที่รัก”

“หาทะทำไมฟ้าต้องอยู่นิ่งๆ” สาวไม่เข้าใจคนเป็นตะคริวยังคงทักท้วงเกิดมาเธอเคยใกล้ชิดเพศตรงข้ามแบบนี้ที่ไหนแบบนี้เธอไม่โอเคมันหายใจไม่ค่อยออก

เสียงหอบหายใจของหญิงสาวเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีโรมิโอดันสะโพกเข้าหากายสาวอย่างเนิบนาบทั้งที่อยากโจนจ้วงอย่างหยาบโลนเนื้อถึงเนื้อใจแทบขาด

“ถ้าแฟรี่ขยับคุณจะเจ็บตัว”

“คะคุณเป็นโรคอะไรคะฟ้าไม่เคยพบเคยเห็น” สาวที่ถูกสัมผัสวาบหวิวจู่โจมถามเสียงพร่าอกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงถี่รัว

“ผมทรมานที่รัก…อยู่นิ่งๆนะ” ลำคอชายหนุ่มแห้งผากกดกลางกายเข้าหาร่างงามอย่างเป็นจังหวะ

“อ๊ะ!” เสียงหวานอุทานเมื่อจู่ๆอีกคนก็จับเธอพลิกหันเขาสวมกอดเธอจากด้านหลังทันที

“ชู่ว…อีกแป๊บคนดี” สะโพกหนุ่มบดเบียดจากด้านหลังลมหายใจหอบพร้อมกับเสียงครางกระเส่าอยู่ข้างกกหูยังให้สาวไม่ประสาได้แต่เบิกตากว้างก่อนจะโดนล่อลวงด้วยสัมผัสวาบหวิวไปทีละน้อยแม้ร่างกายจะมีเสื้อผ้าครบครันแถมไม่มีจูบดูดดื่มไม่มีสัมผัสลูบไล้รัญจวนทว่าใช้เวลาไม่นานคนที่ขยับกายเนิบนาบก็ได้รับการปลดปล่อยเสียงคำรามในลำคอยังให้สาวที่แดงไปทั้งตัวนิ่วหน้า

“อุ๊ยคุณโรม!” เสียงหวานแหวเมื่อแก้มถูกหอมฟอดใหญ่

“ขอบคุณนะครับ”

“ขะขอบคุณอะไรคะ” สาวที่กำลังจะกล่าวโทษชายหนุ่มถลึงตาใส่ตอนนี้ในตัวเธอเหมือนมีไฟกองน้อยๆสุมเป็นอะไรก็ไม่รู้เธอว่าเธอรู้สึกแปลกๆ

“ขอบคุณที่ช่วยรักษาอาการของผม”

“อาการของคุณหมายถึงอาการป่วยน่ะเหรอคะ” หญิงสาวทำตาโตนั่นทำให้คนหื่นที่มองอยู่มันเขี้ยวอยากจับเธอกินเสียเดี๋ยวนี้

“ใช่จ้ะผมป่วย” เสือหนุ่มบอกอย่างพึงพอใจที่เจอเหยื่อสาวไม่ประสานานมากแล้วที่ไม่ได้รู้สึกกระชุ่มกระชวยแบบนี้มารยาหญิงเขาเจอมาเยอะแต่ไม่มีใครใสซื่อเป็นธรรมชาติแบบนี้มาก่อนชายหนุ่มเชื่อหมดใจว่าผู้หญิงในอ้อมกอดไม่เคยผ่านมือชายอย่างแน่นอนแถมยังไม่ประสาเรื่องบนเตียงอีกด้วยเพราะหากเธอรู้สักนิดคงโวยวายแต่นี่อะไรทำหน้าห่วงเขาอยู่นั่นแหละ

“ไปหาหมอเถอะค่ะ”

“แค่คุณช่วยผมก็หายแล้ว”

“แน่เหรอคะแล้วเมื่อก่อนไม่เจอฟ้าคุณทำยังไง”

“เมื่อก่อนผมไม่เคยเป็น” บอกไปตามตรงกับคนอื่นเขาไม่เคยนึกอยากมีอะไรด้วยแบบนี้มีแต่กับสาวในอ้อมกอดนี่แหละที่แค่แตะนิดแตะหน่อยไอ้เชื้อพันธุ์ในตัวมันก็พุ่งออกมาจนหมดแม็กความเหนอะหนะตรงเป้ากางเกงทำให้ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย

“อ้าวแล้วไม่คิดจะให้หมอตรวจสักหน่อยเหรอคะ”

“มันแก้ได้ผมรู้ตัวดีขอแค่คุณช่วย” ยิ่งได้พูดด้วยชายหนุ่มก็ยิ่งเอ็นดูความใสซื่อของหญิงสาว

“แต่ฟ้าคงให้คุณกอดอีกไม่ได้” หญิงสาวขยับตัวลุกคราวนี้โรมิโอไม่รั้งเธอไว้เพราะกลัวเหยื่อจะตื่นตกใจ

“ผมขอโทษ”

ตากลมเบิกกว้างไม่คิดว่าเขาจะขอโทษ

“ไม่เป็นไรค่ะคราวหน้าคงไม่มีแบบนี้อีก”

“แน่นอนที่รักผมจะพยายามไม่ทำแบบนี้” …แต่จะทำยิ่งกว่านี้อีกชายหนุ่มพูดต่อในใจ

“ยะอย่าเรียกฟ้าแบบนั้นด้วย”

“หือคุณไม่ชอบเหรอ”

“ไม่ได้ชอบหรือไม่ชอบค่ะแต่มันไม่ถูกมากกว่าคำว่าที่รักเขาให้เรียกแฟน” สาวซื่อก้มหน้างุดหลบดวงตาคมกริบมีประกายคู่นั้น

“งั้นผมเก็บคำนี้ไว้ก่อนก็ได้ไว้คุณพร้อมค่อยเรียก”

“หมายความว่ายังไงคะ”

“หมายความว่า…”

ตู้ม! เสียงคนตกน้ำจากด้านนอกคั่นบทสนทนาของสองหนุ่มสาวนภิสารีบลุกจัดเสื้อผ้าหน้าผมแล้วรีบเปิดประตูออกไป

“พ่อ!”

ภาพยงยศหัวทิ่มตกน้ำทำให้หญิงสาวรีบลนลานลงบันไดลุยโคลนก้าวข้ามฝั่งไปอย่างรวดเร็วโชคดีที่ระดับน้ำลดลงมาครึ่งหนึ่งภาพลูกสาวช่วยพ่อขี้เมาขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเลตกอยู่ในสายตาโรมิโอชายหนุ่มหันไปส่งซิกให้ลูกาที่เดินเข้ามาตั้งแต่ได้ยินเสียงนภิสาอุทานบอดีการ์ดหนุ่มลงไปช่วยนำยงยศขึ้นจากน้ำ

นภิสาขึ้นจากน้ำแล้วจึงหันไปหาคนบ้านตรงข้ามที่ออกมายืนกอดอกมองชายหนุ่มยิ้มกว้างให้โดยที่เธอสัมผัสได้ว่ารอยยิ้มนั้นส่งไม่ถึงดวงตา

“เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ” พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องปล่อยให้หญิงสาวยืนนิ่วหน้าไม่เข้าใจว่าเขาโกรธหรือไม่พอใจเรื่องอะไร

ลูกาช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ยงยศเสร็จจึงขอตัวกลับทิ้งให้นภิสายืนมองพ่อที่นอนกรนครอกๆเสียงดังไม่ใช่ครั้งแรกที่พ่อเมาแล้วตกลงไปในน้ำมีหลายครั้งที่เพื่อนบ้านช่วยเอาไว้ทันไม่ก็เธอเป็นคนไปช่วยขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเลหญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่จึงเดินหนีไปอาบน้ำ

ความรู้สึกวาบหวามผุดขึ้นมาอีกครั้งหญิงสาวมองใบหน้าตัวเองจากกระจกเงากรอบพลาสติกบานเล็กที่ติดไว้ในห้องน้ำมือที่กำลังลูบไล้ฟองสบู่ตรงทรวงอกชะงัก

“บ้าจริงทำไมคิดถึงเขาขึ้นมา”

หญิงสาวลูบไล้ฟองกับลำคอมองกระจกแล้วเห็นใบหน้าแดงก่ำริมฝีปากอิ่มกำลังเผยอออกเล็กน้อยนภิสารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

“แฟรี่…”

สาวที่อาบน้ำอยู่หันขวับไปทางประตูห้องน้ำบ้านเธอล้อมด้วยสังกะสีมุงหลังคาจากสังกะสีเช่นกัน

“ฟ้าอยู่ในห้องน้ำค่ะคุณโรมมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ผมไม่เห็นคุณเลยเดินมาดู”

“โธ่ฟ้าอาบน้ำค่ะไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” สาวซื่อยิ้มเอ็นดูความห่วงใยของชายหนุ่ม

“อาบน้ำเหรอ”

“ค่ะอาบน้ำคุณโรมกลับไปเถอะค่ะ”

หญิงสาวไม่รู้เลยว่าคนด้านนอกกำลังยืนหน้าแดงก่ำไม่แพ้ตนโรมิโอสูดหายใจเข้าปอดสายตาจับจ้องห้องน้ำที่กั้นด้วยสังกะสีมองดูว่ามันพอมีรูไหนให้สอดส่องดูบ้าง

บัดซบ…นี่เขาหื่นจนอยากเป็นพวกถ้ำมองแล้วเหรอชายหนุ่มสะบัดหัวขับไล่ความคิดชั่วๆเขาเป็นบ้าอะไร…ทำไมต้องลดตัวมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะมีผู้หญิงนับสิบนับร้อยที่คอยทอดสะพานรวมถึงพร้อมพลีกายนอนรอบนเตียงทำไมเขาต้อง…มือหนาเอื้อมไปแตะประตูที่เป็นสังกะสี

“แฟรี่…”

“คุณโรมรอเดี๋ยวนะคะ”

เสียงราดน้ำครั้งแล้วครั้งเล่ายังให้จินตนาการโรมิโอเพริดภาพมือเธอลูบไล้เนื้อตัวผุดขึ้นมาเป็นฉากแถมกลิ่นสบู่ราคาถูกที่โชยออกมายังปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาในกายให้ลุกโชนอีกครั้ง

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของสาวซื่อตาใสเธอสวมผ้าถุงหัวโพกผ้าขนหนูไหล่บอบบางถูกคลุมด้วยผ้าขนหนูอีกทบมันไม่โป๊ไม่เปลือยเรียกว่ามิดชิดดีแต่ทำไม…

“ผม…”

“เป็นอะไรคะทำไมหน้าแดง”

“ผมไม่สบาย”

“ไม่สบายเหรอคะ” หญิงสาวก้าวออกมาอย่างลืมตัวเพราะใบหน้าชายหนุ่มแดงมากแถมยังยืนเกร็งตัวอีกด้วยสิ

โรมิโอมองซ้ายมองขวาแล้วรีบรวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดพาเธอไปยังมุมลับตาคนภายในบ้านมุมหนึ่งซึ่งเป็นซอกแคบๆไว้ห้อยเสื้อผ้าจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอขาวสูดหาความหอมจากกายสาว

“อุ๊ยคุณโรม!” นภิสาไม่กล้าส่งเสียงดังเพราะกลัวพ่อตื่น กลัวเพื่อนบ้านได้ยิน

“นิ่งไว้ที่รัก…อีกแป๊บเดียวเท่านั้นฮ้า…คุณทำอะไรกับผมคุณทำอะไร…” หนุ่มที่บดเบียดสะโพกเข้าหาหน้าท้องแบนราบครางเสียงพร่า

“ฟ้าเปล่าอ๊ะ…อย่านะคะ” มือหนาที่บีบเคล้นสะโพกงามยังให้หญิงสาวเผลอจิกเล็บกับบ่าชายหนุ่มเนื้อตัวแข็งทื่อมีเพียงสะโพกที่บดเบียดเนิบนาบทำให้สมองสาวขาวโพลนความรู้สึกวาบหวามก่อนหน้าจู่โจมอีกครั้ง

“ที่รัก…ถ้าคุณยกขาขึ้นข้างหนึ่งแผ่นหลังแนบติดผนังบ้านมันจะวิเศษมาก”

“อ๊ะคุณพูดอะไรคะ” นภิสาท้วงพร้อมกับถูกชายหนุ่มจับหันหลังตัวติดกับผนังบ้านผ้าขนหนูผืนเล็กถูกกระชากออกตามด้วยผ้าอีกผืนตรงบ่าเรือนผมเปียกสยายไปกับบ่าขาวเนียน

โรมิโอมองภาพนั้นอย่างพร่ามัวโยกคลึงสะโพกเนิบนาบทั้งที่อยากกดตัวเธอลงแล้วโจนจ้วงเข้าหาเธอแรงๆชายหนุ่มหักห้ามไม่ให้มือห่างจากบ่ากับสะโพกหญิงสาวด้วยกลัวเธอจะตกใจ

“นี่คุณ!” ต่อให้ใสซื่อไม่ประสาเรื่องนี้ขนาดไหนนภิสาก็พอทราบว่าการใกล้ชิดกันแบบนี้มันเกินควรท่อนลำใหญ่โตที่บดเบียดแก้มก้นด้านหลังสร้างความหฤหรรษ์แก่หญิงสาวแค่ไหนแต่ไม่อาจลบเลือนสติที่ตระหนักถึงความผิดถูกไปได้

เพียะ! เพียะ! ฝ่ามือของหญิงสาวฟาดเข้าหาแก้มสากสองทีซ้อนหนุ่มสาวต่างหน้าแดงก่ำอีกคนเพราะความปรารถนาที่พวยพุ่งอีกคนหนึ่งคือทั้งอายทั้งโมโหที่ถูกเขาทำมิดีมิร้ายภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าซึ่งเขาอ้างว่าป่วยยิ่งทำให้หญิงสาวโกรธ

“แฟรี่” เกิดมาโรมิโอเคยโดนใครตบที่ไหนนภิสาเป็นคนแรกที่กล้าเธอช่าง…อวดดีนัก!

“ออกไป!” หญิงสาวเค้นเสียงบอก

“ผม…”

“ออกไปฟ้าไม่อยากคุยกับคุณตอนนี้” หญิงสาวจับปมผ้าถุงแน่นพร้อมเบือนหน้าหนีเธอต้องการเวลาทบทวนเรื่องทั้งหมดพร้อมกับทบทวนความรู้สึกที่มีต่อเขาด้วย

“ผมขอโทษผมห้ามตัวเองไม่ได้” โกรธที่โดนตบมากแค่ไหนพอถูกสาวออกปากไล่ซ้ำพร้อมเบือนหน้าหนีชายหนุ่มจำต้องออดอ้อน“ความรู้สึกนี้ผมมีให้คุณคนเดียวนะคุณเป็นคนพิเศษ”

เห็นสาวไม่ยอมหันหน้ามองจึงเดินคอตกทั้งลำกายขยายเหยียดเกร็งคับกางเกงออกจากบ้านขนาดถูกตบสองทีซ้อนมันยังไม่อ่อนลงสักนิดโรมิโอคิดอย่างหงุดหงิดไปตลอดทาง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,092 ความคิดเห็น

  1. #1067 punggo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 12:32
    หื่นจิตเกินไปนะคะ เฮียโรม
    #1,067
    0
  2. #149 Jvar J. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 08:27
    สงสารฟ้า ฮืออออออ
    #149
    0