รักจงรัก(ษ์)

ตอนที่ 4 : ผู้บงการใหญ่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    14 ก.ย. 62

2

ผู้บงการใหญ่

 

ร้านฮักเขามันเศร้าฮักเฮาดีกว่า

การรวมแก๊งแบบเฉพาะกิจเกิดขึ้นในคืนนี้โดยมีเจ๊น้ำผู้รันทดนั่งจิบเหล้าเคล้าน้ำตาท่ามกลางสีหน้าสายตาละเหี่ยเพลียใจของทั้งเพื่อนและน้องๆ

ผัวอยากไปบวชก็ปล่อยเขาไปสิว้า” ธาวินีที่มารวมตัวด้วยออกความเห็น

นั่นสิพี่ไหนเคยบอกผัวคนเดียวตัดทิ้งได้” ดนุว่ากลั้วขำ

แต่มันไปบวชเลยนะนุ

ครับพี่น้ำจะได้บุญด้วยไง

ไม่อยากได้บุญเว้ยขืนปล่อยไปสิ คนอื่นได้นินทาหาว่าผัวบวชหนีฉัน

อ้าวตกลงที่เจ๊เครียดๆนี่ไม่ได้กังวลเรื่องผัวไปบวชแต่อายและกลัวคนนินทาว่างั้น” จงรักษ์ที่ฟังอยู่นานสรุป

ก็มันน่าอายไหมล่ะ

ถ้าคิดแบบบวกๆก็ไม่น่าอายนะเขาใฝ่ธรรมะก็ปล่อยเขาไป

เป็นแบบนั้นก็ดีสิถ้าฉันไม่เคยจับได้ว่ามันไปเที่ยวคาราโอเกะกับเพื่อน

หาอย่างผัวเจ๊นี่นะไปเที่ยวคาราโอเกะ

จะแปลกอะไรไอ้เลิฟทำเสียงโอเวอร์อะ” ธาวินีแทรกขึ้นผู้ชายไปเที่ยวคาราโอเกะร้องเพลงไม่แปลกซะหน่อยลองไปอาบอบนวดสิค่อยมานั่งกลุ้ม

เจ๊น้ำค้อนให้เพื่อนรักเพื่อนแค้นเรียนรุ่นเดียวกัน แต่ไม่ยักปรองดองกันเหมือนที่ธาวินีกับจงรักษ์มีต่อกันเธอกับอีกฝ่ายเหมือนไม้เบื่อไม้เมากันมากกว่า

ก็ไม่แปลกถ้ามันไม่หนีบผู้หญิงไปด้วย

อ้าวแล้วก็พูดไม่หมดสรุปยังไงเขาจะไปบวชหรือเบียด

น่ากลัวจะอยากเบียดมากกว่า

แล้วเจ๊ยังคิดจะรั้งเขาไว้อยู่เหรอ” จงรักษ์มีสีหน้าไม่ดีนักเธอค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้

ไม่รู้สิถามว่าถ้าเลิกกันไปแล้วเขาไปบวชหรือมีคนใหม่น่ะอายไหมบอกเลยว่าอายแต่ลึกๆแล้วมันเสียใจมากกว่าถึงเจ๊จะปากดีด่าผัว แต่ก็ดูแลไม่เคยขาดนะเรื่องบนเตียงเจ๊ชนะตลอด

ไฮ้อย่าเพิ่งลามไปถึงตรงนั้นค่ะเจ๊” สาวที่ยังไม่เคยมีแฟนท้วงมองพี่ๆที่เหลือซึ่งต่างก็อมยิ้มส่วนชัยโยทำหน้าเลี่ยนอยู่คนเดียว

โยขอออกความเห็นหน่อยได้ไหมเจ๊” ชัยโยยกมือขึ้นด้วยสีหน้าหวาดๆชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่พูดดีเพราะเธอไม่ได้สนิทกับเจ๊น้ำเหมือนคนอื่นๆ

ว่ามาวันนี้พวกแกออกความเห็นได้เต็มที่” เจ๊น้ำที่แม้จะปากร้าย แต่เป็นคนใจดียอมรับฟังความเห็นของคนอื่นยกแก้วขึ้นจิบ

ชีวิตคู่มันไม่ได้มีเรื่องบนเตียงอย่างเดียวคือมันต้องอยู่ที่ความพึงพอใจของแต่ละฝ่ายด้วยนะบางทีผัวเจ๊อาจอยากคุมเกมแบบเอ่อเขาอยากเป็นผู้ชนะบ้างน่ะ

ทุกคนในโต๊ะต่างมองหน้ากันเป็นจงรักษ์ที่ฉีกยิ้มกว้างนำก่อนที่ธาวินีกับดนุจะหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

เออไอ้โยพูดดีจริงอย่างมันว่านะน้ำ

พี่น้ำเคยให้ผัวนำไหม” ดนุถามกลั้วขำ

ไอ้พวกนี้พอบอกให้ออกความเห็นได้เต็มที่ก็เอาใหญ่เลยนะ” เจ๊น้ำค้อนก่อนจะทำหน้าม่อยเรื่องบนเตียงมันก็สลับกันแหละแต่ตอนผัวขึ้นมันไม่สะใจไง

พรืดดด

มาสายกามอย่างแท้จริงแบบนี้ไม่ต้องยื้อแล้วหาผัวใหม่เถอะนังน้ำ

หาง่ายก็ดีสินังวิดูอย่างแกสิ ป่านนี้ยังไม่มีผัว” ได้ทีจึงหันมาแขวะอีกฝ่าย

ไม่มีกับไม่เอามันต่างกันอยู่นะ

เลือกมากเลยอด

ไม่ต้องมาเผือกเรื่องของฉันว่าเรื่องของแกต่อเลย

จงรักษ์ นั่งอมยิ้มฟังพี่ๆโต้เถียงกันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัยแม้จะกลุ่มไม่ใหญ่เหมือนเมื่อก่อน แต่ความอบอุ่นความห่วงใยต่อกันยังเต็มเปี่ยมเสมอเมื่อก่อนตอนเรียนจะมีร้านประจำตอนหลังดนุขึ้นปีสี่เปิดร้านเหล้าเล็กๆจึงย้ายมาประจำการที่นั่นกระทั่งร้านขยับขยายจนทุกวันนี้ใครมีธุระเข้ากรุงเทพฯ หรืออยู่เมืองกรุงแล้วว่างก็มักจะนัดมาเจอกัน

 

เสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้าทำให้คนที่นอนบนเตียงงัวเงียก่อนพลิกตัวมาปิดเสียงดวงตาที่ใครมักจะชมว่ามีประกายสดใสกะพริบปริบๆหน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาหกโมงตรงจงรักษ์ตั้งปลุกเวลานี้ทุกเช้าเพราะเธอไม่จำเป็นต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานนั่นเพราะที่ทำงานเธออยู่ห่างแค่สามช่วงตึกเท่านั้น

คอนโดแห่งนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงที่จงรักษ์จ่ายครึ่งหนึ่งอีกครึ่งคือป้าออกเงินให้สมัยเรียนเธอรับพิมพ์งานทำรายงานแทนเพื่อนพร้อมกับช่วยงานป้าอีกเล็กน้อยอีกทั้งยังพอมีฝีมือปลายจวักเธอจึงมักทำขนมติดไปขายที่โรงเรียนทุกสัปดาห์ตอนไปเรียนต่อต่างประเทศวันหยุดก็ไม่ได้งอมืองอเท้าทำให้พอมีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่ง

พอเรียนจบหญิงสาวเข้าทำงานในบริษัทแห่งหนึ่งอยู่หนึ่งปีปีกว่าจึงถูกป้าขอร้องให้ลาออกมาช่วยดูงาน ซึ่งเกี่ยวกับบัญชีเก็บค่าเช่าตึกคอนโดทั้งหลายแหล่เธอยอมออกจากงานด้วยเงื่อนไขที่ว่าจะอยู่กับป้าอีกแค่สองปีแล้วจะกลับไปอยู่บ้านกับแม่กับตาตอนแรกป้าอิดออดไม่ยอม แต่เธออ้างว่าอยู่กับป้ามามากแล้วสมควรกลับไปดูแลแม่กับตาเสียทีป้าที่หมดทางคัดค้านจึงยอมอ่อนลง

แม้ฐานะครอบครัวจะไม่ได้ขัดสนแต่จงรักษ์ติดนิสัยชอบหาเงินเหมือนแม่ที่อยู่อีกจังหวัดแม่ไม่ชอบอยู่เฉยจึงมักทำนู่นนี่ขายเสมอที่ดินหลายร้อยไร่ถูกเปลี่ยนให้เป็นสวนผลไม้จนสร้างรายได้ให้เป็นกอบเป็นกำแม้ย้ายมาอยู่กับป้า แต่จงรักษ์กลับบ้านไปหาแม่ทุกเดือนนั่นเพราะบ้านแม่ห่างจากกรุงเทพฯ แค่สองชั่วโมงเท่านั้น

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจงรักษ์ยิ้มแล้วรีบหยิบมากดรับ

ตื่นแล้วค่ะแม่

นึกว่ายังไม่ตื่นเสียอีกแม่เห็นเลิฟส่งข้อความมาเมื่อคืนคิดว่านอนดึกแน่ๆเลยโทรมาปลุก

ตื่นแล้วค่ะตอนนี้กำลังคิดถึงแม่พอดีเลย

ปากหวานจริงเชียวแล้วเมื่อไหร่จะมาหาแม่

อืมเลิฟว่าจะไปเย็นวันศุกร์นี้ค่ะยังไงเดี๋ยวขอดูอีกทีนะคะ

จ้ะแม่จะรอถ้ามาแม่จะทำน้ำพริกปลาร้าของโปรดเราไว้รอนี่มะเขือเปราะกับพวกผักแกล้มหลังบ้านกำลังน่ากินเลยนะ

โหยเอาของกินมาล่อแบบนี้ไม่กลับได้เหรอเนี่ย” สาวที่ชอบกินข้าวกับน้ำพริกจนติดส่งเสียงออด

แม่ลงทุนขนาดนี้รีบกลับมาให้กอดด้วยล่ะ” ปลายสายบอกด้วยน้ำเสียงเอ็นดูลูกสาวคนเดียว

ได้ค่ะถ้าไม่ติดอะไรเดี๋ยววันศุกร์เลิฟรีบโทรบอกแม่ก่อนน้า

อืมลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานได้แล้วอ้ออย่าลืมหาอะไรกินก่อนล่ะอาหารเช้าสำคัญนะเลิฟ

ค่าไว้เจอกันนะคะ

จงรักษ์ยิ้มกับโทรศัพท์แม้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เธอกับแม่พูดคุยกันบ่อยๆป้ากับแม่ก็คุยกันบ่อยเหมือนกันแม้เป็นพี่สามีน้องสะใภ้ แต่สนิทกันกว่าพี่น้องคลานตามกันมาเสียอีกป้าจงกลหรือป้าบัวรักและเอ็นดูเธอกับแม่มากป้าคอยช่วยเหลือแม่มาตลอด

หญิงสาวนึกถึงอีกคนที่มักวนเวียนเข้ามาในชีวิตพ่อ’ ไม่ค่อยมีบทบาทสำคัญในชีวิตเธอมากนักนอกจากป้ากับแม่ก็มีเพื่อนๆพี่ๆที่จงรักษ์ให้ความสำคัญ

ส่วนพ่อเขาถูกวางให้เป็นคนที่ให้กำเนิด เป็นอดีตของแม่เท่านั้นอย่างไรเขาก็ยังเป็นพ่อไปจนตายนั่นแหละ

จงรักษ์ไม่ได้เกลียดพ่อของตัวเองเพราะถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กเรื่องความกตัญญูเธอยังเคารพแต่ไม่ได้รักมากมายพ่อเป็นนักธุรกิจคนดังที่ทั้งเก่งและเนื้อหอมสุดๆอายุห้าสิบกว่าก็ยังมีสาวน้อยสาวใหญ่ห้อมล้อมแม้ในสถานะสามีได้จบลง แต่เขาก็ยังทำหน้าที่พ่อด้วยการให้เลขานุการโอนเงินเข้าบัญชีเธอทุกเดือนเป็นบัญชีที่รังรองผู้เป็นแม่พาลูกไปเปิด และจงรักษ์ไม่เคยแตะต้องเงินในบัญชีนั้นเลย

เธอมีโอกาสได้เจอพ่อบ่อยครั้งส่วนใหญ่คือที่บ้านป้าสองสามปีให้หลังพ่อมักมาหาป้าบ่อยๆทำให้เธอต้องเจอเขาและทุกครั้งต้องมีเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่สนิทใจยิ่งขึ้นกระทั่งอึดอัดทนไม่ไหว พอได้ทำงานในวณิชยาจึงหาข้ออ้างย้ายมาอยู่ที่คอนโดที่ซื้อไว้หลายปีเวลากลับไปบ้านหาป้าก็คอยเช็กตลอดว่าพ่ออยู่ไหมยอมรับว่าไม่อยากเจอหน้าเพราะอึดอัดยามพูดคุย

พอนึกถึงคนเป็นพ่อก็เลยอดนึกถึงเรื่องราวหลายๆเรื่องไม่ได้ตอนที่พ่อแม่ยังไม่ได้หย่ากันเธออาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ซึ่งภายในพื้นที่มีบ้านสองหลังนั่นคือบ้านพ่อกับบ้านป้าป้าอยากให้พ่ออยู่ใกล้ๆกันจึงปลูกบ้านให้อยู่กระทั่งเธออายุได้เจ็ดขวบแม่กับพ่อหย่าร้างกันแม่กลับไปอยู่บ้านตายายที่เขาใหญ่มีเธอติดตามไปด้วย

ร่างบางสั่นเกร็งจนต้องยกมือขึ้นกอดอกดวงตาที่ใครเห็นต่างชมจับคลอด้วยน้ำตาหญิงสาวสะบัดหน้าขับไล่เรื่องราวแต่หนหลังออกจากหัว

อดีตไม่สามารถทำร้ายแกได้ยายเลิฟ

หญิงสาวมักให้กำลังใจตัวเองแบบนี้เสมอยามคิดเรื่องแต่หนเก่าหลังจากหย่าร้างเธอกับแม่ไม่ได้มีชีวิตรันทดหรือลำบากแต่อย่างใดป้ายังไม่ทอดทิ้งพวกเธอ และที่สำคัญแม่ได้เงินก้อนใหญ่จากการฟ้องหย่าทรัพย์สินที่ได้มาหลักร้อยล้านอาจไม่เยอะสำหรับพ่อมันก็แค่สินสมรสครึ่งเดียวพ่อเก่งอีกเดี๋ยวก็หามันใหม่ได้

แต่ใครจะรู้บ้างเหตุการณ์ในครั้งนั้นที่ต่างฝ่ายต่างได้นั้นเธอเองก็ได้เหมือนกัน

พ่อได้อิสระแม้ไม่ยินยอม

แม่ได้รับความบอบช้ำทางจิตใจกับเงินก้อนใหญ่จากการฟ้องหย่า

ส่วนเธอได้บาดแผลลึกรอยใหญ่ที่ไม่สามารถลบล้างออกไปได้


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น

  1. #248 noodao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:38
    ปมดราม่าของครอบครัวเลิฟ
    #248
    0
  2. #124 vzavii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 21:28
    สงสารหนูเลิฟ
    #124
    0
  3. #107 Ben Phoosap (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 08:29

    อดีตก้อคืออดีตนะเลิฟสู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆค่ะ

    #107
    0
  4. #71 pimladda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:51
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-09.png สู้ๆๆไรเตอร์
    #71
    0
  5. #70 อนงค์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:50

    ชอบแก๊งๆๆนี้ เอฮาสุดๆๆๆๆ นึกว่าตลกคาแฟ่

    #70
    0
  6. #69 นกฮูก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:49

    ติดตามๆๆๆ

    #69
    0
  7. #68 บีบี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:48

    สนุกๆๆๆ

    #68
    0
  8. #67 บัวบาน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:47

    ขำๆๆๆๆ

    #67
    0
  9. #66 Racha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:46

    ชอบทั้งแก๊งๆๆๆ ทันกันสุดๆๆ

    #66
    0
  10. #50 ao_majo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 17:20

    ฝีปากไม่เป็นรองใครกันทั้งแก็งค์เลยนะนี่

    #50
    0