รักจงรัก(ษ์)

ตอนที่ 10 : ช่อดอกทานตะวัน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

๕ 

ช่อดอกทานตะวัน

นับเป็นวันทำงานวันแรกของสัปดาห์ที่จงรักษ์หอบร่างซึ่งเหมือนแบตเตอรี่ของความสุขกำลังลดน้อยลงเรื่อยๆ มาทำงาน หญิงสาวค้างที่บ้านป้าสองคืน เช้าวันนี้ต้องแวะไปร้านดอกไม้แถวบริษัทซึ่งธาวินีเคยมาสั่งดอกไม้ให้เธอ

“อ้าวคุณเลิฟ ทำไมวันนี้มาแต่เช้าเลยคะ” เจ้าของร้านจำลูกค้าได้จึงยิ้มทักทาย เห็นหน้าก็จำชื่อได้ทันทีว่าชื่อเลิฟที่แปลว่ารัก

“อยากได้ช่อดอกไม้ส่งไปอวยพรวันเกิดเพื่อนป้าค่ะ พี่หนิงแนะนำได้ไหมคะว่าต้องประมาณไหน พอดีป้าของเลิฟจะไปร่วมงานวันเกิดเขาเย็นนี้ แต่ต้องการส่งดอกไม้ไปอวยพรก่อนค่ะ” สาวที่เคยมาสั่งดอกไม้และเคยเข้ามาพูดคุยกับเจ้าของร้านขอความเห็น

“อืม เป็นพวกนี้อย่างละนิดละหน่อยดีไหมคะ แล้วให้ทิวลิปเด่นๆ อยู่ตรงกลาง” 

จงรักษ์มองดอกไม้ในถังที่เรียงกันอย่างสวยงาม มีกุหลาบ ไฮเดรนเยียร์ ลิลลี่ ยิปโซ ทิวลิป คาเนชั่น ไลเซนทัสแล้วก็ดอกไม้กระจุ๋มกระจิ๋มไว้ตกแต่ง

“เอาตามที่พี่หนิงว่าเลยค่ะ”

“อ้อ เจอน้องเลิฟล่ะขอเมาท์หน่อย จำเรื่องที่น้องเลิฟเคยมาถามพี่ได้ไหมคะ เรื่องดอกไม้ที่ส่งไปให้เลขารองประธานบริษัทวณิชยาน่ะ”

“อ่าค่ะ มีอะไรเหรอคะพี่หนิง” สาวที่ทำเนียนมาถามหาคนส่งยิ้มแหย ตอนนั้นเธออ้างว่าเป็นเพื่อนกับคนชื่อจงรักษ์ ต้องการทราบว่าใครเป็นคนส่งดอกไม้ให้เพื่อนซึ่งความจริงแล้วก็คือตัวเธอนี่แหละ

“ก็เมื่อวันจันทร์ที่แล้วน่ะสิ มีผู้ชายโทร. มาหาพี่ ถามพี่ว่าใช่ร้านที่ส่งดอกไม้ให้คุณจงรักษ์บริษัทวณิชยาไหม พอพี่ตอบว่าใช่เขาก็บอกว่าจะให้พี่ส่งเหมือนเดิมคือทุกเช้าวันจันทร์”

“เอ่อ เขาบอกชื่อไหมคะ”

จงรักษ์นึกถึงเลขาของธาวินีซึ่งตอนนี้เป็นผู้หญิงแถมผู้ช่วยอีกสองก็เป็นหญิงเหมือนกัน แล้วผู้ชายที่ว่านี่ใครกันหนอ

“บอกจ้ะ ชื่อคุณวินน่ะ เห็นว่าวันนี้จะมาเลือกดอกไม้ด้วยตัวเอง”

“หา”

“เห็นทีพี่ว่างานนี้เพื่อนน้องเลิฟคงไปถูกตาต้องใจท่านรองเขาแล้วล่ะ”

“...”

“สรุปช่อดอกไม้ของคุณป้าน้องเลิฟให้พี่จัดให้นะคะ ละ...”

จงรักษ์ที่หันไปมองหน้าร้านพอดี รีบย่อตัวลงแล้วคลานไปอยู่หลังเคาน์เตอร์โดยไม่สนสีหน้าตกใจของเจ้าของร้าน

“พี่หนิงช่วยเลิฟหน่อย คนนี้เป็นเจ้านายเลิฟ เอ่อ คือเลิฟทำงานในบริษัทเขาน่ะค่ะ”

“อ้าวเหรอคะ”

“อย่าให้เขารู้ว่าเลิฟอยู่นี่นะคะ ถึงเขาจะจำเลิฟไม่ได้ แต่เลิฟไม่อยากให้เขาเห็นค่ะ”

“ได้ค่ะ แหม... ความจริงไม่น่ากลัวขนาดนั้นนะคะ ก็แค่แวะมาสั่งดอกไม้เอง”

 

“สวัสดีครับพี่หนิง” ธนวัตผลักประตูร้านเดินเข้ามา ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เจ้าของร้านก่อนจะแนะนำตัวกับอีกฝ่ายด้วยสีหน้ายิ้มๆ

“วิน โอ๊ยยย คุณวินที่ติดต่อมาเมื่อวันจันทร์เหรอ” หญิงสาวที่รับโทรศัพท์คุยกับลูกค้าไม่ได้เอะใจเลยว่าเป็นคนรู้จัก นึกว่าเป็นเลขาไม่ก็ถูกไหว้วานมาอีกทีด้วยซ้ำไป

“ครับ ผมกะแล้วเชียวว่าเสียงพี่คุ้นๆ”

“แต่พี่ไม่คุ้นเลยนะ ไม่ฉุกใจเลยว่าเป็นวิน แล้วเดี๋ยว... ทั้งที่บอกว่าอยู่บริษัทวณิชยาทำไมพี่ถึงไม่เอะใจนะ”

“ไม่แปลกหรอกครับ นานๆ พี่หนิงจะได้คุยกับผม ถ้าเป็นนายโน้ตก็ว่าไปอย่าง” ธนวัตเอ่ยถึงน้องชายของอีกฝ่าย

“เฮ้อ โลกกลมเสียจริง แล้วสรุปว่าวินจะสั่งดอกไม้ให้สาวเหรอ”

“ครับ”

“คนที่เลขาวิมาสั่งจ้างพี่ส่งให้อะนะ” เอ่ยถึงตรงนี้หญิงสาวเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้

“ครับ”

“เดี๋ยวนะ สรุปว่าก่อนหน้านี้ที่วิจ้างให้พี่ส่งดอกไม้น่ะส่งไปให้เลขาวินเหรอ โอ๊ยๆ พี่มันสมองปลาทองจริงๆ วิเป็นประธานบริษัทส่วนวินเป็นรองประธาน” คนที่ลืมสิ้นทุกอย่างครวญ ตอนแรกเธอก็ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าธาวินีจะส่งดอกไม้ให้ใคร ลูกค้าสั่งเธอก็ทำตามเท่านั้นเอง

“ครับ”

“แล้วพอวิเลิกส่ง วินก็จะส่งต่อเอง”

“ถูกต้องครับ”

“พี่ไม่ควรถามต่อใช่ไหมวิน” จากที่ไม่สนใจใคร่สอดรู้เรื่องของลูกค้า ตอนนี้หญิงสาวชักสนใจขึ้นมาล่ะ

“ความสัมพันธ์ยังไม่ชัดเจน ต่อให้พี่หนิงถามผมคงตอบไม่ได้หรอกครับ”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่ถาม แต่ถ้าลงเอยเมื่อไหร่อย่าลืมแจกการ์ดพี่ด้วย”

“แน่นอนครับพี่หนิง”

“แล้วนี่จะให้จัดเหมือนวิเลยไหม”

“เปลี่ยนครับ เลิฟเขาเหมาะกับดอกทานตะวัน ผมอยากให้จัดช่อกับดอกไม้อื่นส่งให้เขาครับ”

“อ่า คุณจงรักษ์นี่ชื่อเล่นว่าเลิฟเหรอ”

“ครับ”

“อืม หน้าตาน่ารักไหม แบบตัวเล็กๆ ผิวขาว ยิ้มเก่ง พูดเก่งๆ งี้ไหม”

“พี่หนิงเคยเจอเลิฟเหรอครับ” ธนวัตเลิกคิ้วอย่างสงสัย

“เปล่า พี่แค่คิดว่าผู้หญิงที่เหมาะกับวินและเหมาะกับดอกทานตะวันคงประมาณนี้”

 

บทสนทนาของทั้งสองดังห่างออกไปเมื่อพี่หนิงเดินอ้อมพาลูกค้าหนุ่มซึ่งไปๆ มาๆ ไม่ใช่คนอื่นคนไกลไปดูดอกไม้ที่จัดวางในตู้ เสียงพูดค่อยๆ ลดลงที่ชัดเจนตอนนี้คือเสียงหัวใจ จงรักษ์ได้แต่นั่งกุมอกด้วยสีหน้าตระหนก

ต้องไม่เป็นแบบนี้ดิ ท่านรองไม่ได้พูดถึงเธอใช่ไหม

ชื่อเลิฟ... หน้าตาน่ารัก ตัวเล็ก ผิวขาว ยิ้มเก่ง พูดเก่ง เหมาะกับดอกทานตะวัน

กว่าหญิงสาวจะเดินออกจากร้านดอกไม้ด้วยท่าทีมึนงงและพาร่างมาถึงโต๊ะทำงานได้ ชัยโยก็จัดการบนโต๊ะไปส่วนหนึ่งและนำกาแฟเข้าไปเสิร์ฟเจ้านายเหมือนที่หญิงสาวเคยทำทุกเช้าเรียบร้อยแล้ว

“ทำไมวันนี้มาช้ากว่าทุกวันล่ะเจ้”

“เอ่อ แวะไปทำธุระให้ป้านิดหน่อยน่ะ” แม้แต่ตอนตอบเธอว่าน้ำเสียงเธอยังเบลอๆ เลย

“มาสภาพนี้นอนค้างบ้านป้ามาใช่ไหมเจ้” คนที่เคยเข้านอกออกในบ้านจงกลทำหน้าแหย

“อืม” จงรักษ์รับสั้นๆ 

นึกถึงใบหน้ายิ้มกึ่งล้อของพี่หนิงแล้วเธออดหน้าร้อนไม่ได้ กว่าจะพาร่างที่เกือบไร้สติออกจากร้านดอกไม้ได้เล่นเอาแทบแย่

“นี่โย”

“ขาเจ้ มีอะไร”

“แบบ...”

“เจ้โอเคไหม”

“โอเค แค่กำลังเรียบเรียงคำพูด” สาวที่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนค่อยๆ ตั้งสติ

“จากสีหน้าเดาว่าเครียดน่าดู”

“อืม พอดีจะถามว่า คือแบบ... คนเราถ้าสนิทกันมากขึ้น เหมือนพี่กับแกน่ะ เราต้องสงสารเอ่อเห็นใจกันใช่ป่ะ”

“สงสารเห็นใจแบบไหน”

“คือถ้าพี่มีเจอเรื่องไม่ดีถูกคนรังแก” หญิงสาวพยายามสรรหาคำพูดมาเปรียบเปรย

“หมายถึงมีคนมาทำร้ายงี้อ่อ”

“เออๆ นั่นแหละ มีคนมาด่ามาว่าหรือนินทาในทางที่ไม่ดี แกจะสงสารพี่ไหม”

“นอกจากสงสารแล้วยังจะตามไปตบให้ด้วย จู่ๆ ทำไมถามแบบนี้”

“ไม่เข้าใจอะไรนิดหน่อย แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว”

ที่ท่านรองไปสั่งดอกไม้ให้เธอก็คงเพราะสงสาร เขาคงรู้เรื่องข่าวลือตั้งนานแล้วแต่เงียบไว้เพราะไม่อยากให้เธอเสียหน้ากระมัง ทีนี้พอพี่วิเลิกส่งคนก็ลือไปอีกแบบ เขาเลยสงสารจึงไปสั่งดอกไม้มาให้เธอแทน สาวโลกสวยสรุปง่ายๆ ในใจ

“ถามแค่นี้เข้าใจแล้ว” ชัยโยทวน

“อืม”

“แต่โยไม่เข้าใจ” คนที่อุตส่าห์ตั้งใจฟังและตั้งใจตอบดิบดีทำเสียงอ่อย นอกจากไม่เข้าใจแล้วยังงงหนักมากอีกด้วย

“เรื่องของแก” 

“สวัสดีครับ ผมมาส่งดอกไม้ให้คุณจงรักษ์ครับ” 

สองสาวหันไปมองทางเดียวกัน ดอกไม้ช่อใหญ่กว่าที่ธาวินีเคยส่งมาถูกยื่นมาตรงหน้า ทานตะวันเด่นหราอยู่ตรงกลาง มีกุหลาบอังกฤษกับดอกไม้ชนิดอื่นแซม

ฮื้อออ... ช่อดอกไม้แห่งความสงสารของท่านรองสวยมาก

“ขอบคุณค่ะ”

“ดอกไม้จากใครเหรอเจ้ ไหนพี่วิบอกเลิกส่งให้เจ้แล้ว” ปากถามหากแต่สายตาชัยโยกับมองไปยังพนักงานบางคนที่กำลังซุบซิบกัน

“ไม่รู้สิ พี่วิอาจเปลี่ยนใจอยากส่งมาอีกรอบมั้ง”

“เป็นไปไม่ได้อะ พี่วิกลัวเจ้โกรธ ดังนั้นไม่ส่งมาอีกแน่ๆ” คนที่ธาวินีบ่นให้ฟังเรื่องกลัวจงรักษ์โกรธยืนกราน โน้มตัวผ่านโต๊ะเอื้อมไปหยิบการ์ดที่แตกต่างจากช่อดอกไม้ของธาวินี

Have a goodday at work kub.

“ไม่ลงชื่ออะเจ้ ตัวย่อก็ไม่มี มีแต่ข้อความ”

“อื้อ”

“อื้ออะไร ผู้ชายส่งดอกไม้มาจีบทำหน้าตื่นเต้นหน่อย โยยืนยันว่านี่ไม่ใช่ดอกไม้ของพี่วิแน่นอน เดี๋ยวไลน์ถามให้เลย”

“เออๆ ใครจะส่งก็ช่างเถอะ รีบเคลียร์งานเช้านี้ก่อน”

“หือ เจ้มาแปลก นอกจากไม่ตื่นเต้นแล้วยังไม่หงุดหงิดด้วย”

“เออน่า”

“แล้วไม่ให้เอาไปจัดใส่แจกันเหรอ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวทำเอง”

“หูยยย แปลกเสียยิ่งกว่าแปลก”

“ฉันเห็นงานแกเต็มโต๊ะยะ แล้วก็ยังไม่ได้กินกาแฟเลยจะเอาไปทำเองไง”

“อ๋อ นึกว่าปลื้ม มีผู้ชายให้ดอกไม้”

จงรักษ์ทำหน้าเบ้ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อประตูห้องท่านรองเปิดออก

“คุณเลิฟครับ ท่านรองฝากบอกให้คุณเลิฟชงกาแฟเผื่อด้วย ที่คุณโยชงให้เมื่อครู่ไม่ถูกปากท่านครับ” หวังเหว่ยบอกพร้อมยิ้ม จงรักษ์มองผ่านกระจกเข้าไปในห้องแล้วจึงส่งยิ้มแหยให้เจ้านาย

เดี๋ยวเธอจะบรรจงกดนิ้วลงปุ่มหน้าเครื่องทำกาแฟตอบแทนที่เขาส่งดอกไม้มาให้เพราะความสงสารเลขาตาดำๆ อย่างเธอก็แล้วกัน

 

กาแฟดำพร้อมกับแจกันดอกทานตะวันถูกนำมาไว้วางบนโต๊ะทำงานรองประธานบริษัทในเวลาต่อมา ธนวัตยิ้มเมื่อเห็นแก้มแดงๆ ของเลขาสาว

“ไม่สบายหรือเปล่าครับ” แม้แก้มจะแดงแต้มสีเรื่อแต่ใต้ตาหญิงสาวโรยจนอดห่วงไม่ได้

“เปล่าค่ะ แค่สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่ค่อยได้พักผ่อน”

หญิงสาวบอกไปตามตรง นอนบ้านป้าอย่าคิดว่าจะได้นอนอย่างสงบสุข เรียกว่าหาความสุขได้ยากกว่าที่ใดในโลกนี้ก็ว่าได้ จงรักษ์ไม่ค่อยได้มีเวลาส่วนตัว เพราะป้าตัวติดเธอเป็นตังเมราวกับว่าจะชดเชยเวลาที่เธอแยกออกมาอยู่ส่วนตัวอย่างไรอย่างนั้น

จงรักษ์รู้ว่าป้าทำไปทั้งหมดเพราะรักเพราะห่วงใยเธอ ป้าบ่นทุกครั้งที่เจอหน้าว่าอยากมีหลานอยู่ใกล้ๆ อยากเห็นหน้าอยากพูดคุยกันทุกวัน เธอก็ได้แต่ยิ้มรับและอ้างเรื่องงานเรื่องความสะดวกไปเรื่อย 

“กลับต่างจังหวัดเหรอครับ”

“ไม่ได้กลับค่ะ อยู่ในกรุงเทพนี่แหละค่ะ” หญิงสาวถอนหายใจ 

ให้เธอกลับบ้านไปฟังตากับแม่บ่นเสียยังดีกว่าต้องเผชิญหน้ากับป้าและพ่อพร้อมกัน หรือจะให้ประเสริฐที่สุดคือการปล่อยให้เธอนอนง่อยๆ เป็นผักอยู่ที่คอนโดเพียงคนเดียว

“อืม ถ้าอย่างนั้นเลิฟเคลียร์งานตอนเช้าแล้วช่วยสรุปตารางงานให้ผมได้ไหม พอดีวันศุกร์นี้ผมต้องไปดูงานที่หัวหิน”

“ได้ค่ะ งั้นเลิฟขอตัวก่อนนะคะ”

จงรักษ์เดินออกมาด้านนอกด้วยความกังขา สรุปว่าเธอฝันไปเนาะ ฝันว่าเมื่อเช้าเจอท่านรองที่ร้านดอกไม้ แล้วเขาก็เป็นคนเดินเลือกดอกไม้ด้วยตัวเอง

ท่าทางเป็นปกติของชายหนุ่มทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเธอไม่ปกตินัก แต่มันคงดีกว่าเขาเรียกไปบอกว่าดอกไม้ที่ส่งมาให้คุณ เป็นของผมเอง

“วันนี้เจ้แปลกจริงๆ นะ” ชัยโยยังไม่เลิกสนใจท่าทางของอีกฝ่าย

“แปลกยังไง”

“ปกติเห็นดอกไม้ก็ต้องชักสีหน้าสิ ไม่ใช่ทำหน้าเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบ”

“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”

“ต้องการที่ปรึกษาไหมเจ้”

“ยัง ไว้คิดตรองให้ตกก่อนจะปรึกษา”

“อื้อ อย่างไรก็รอนะคะ อัดอั้นตรงไหนระบายน้องคนนี้ได้เลย พร้อมรับฟังตลอด”

“ขอบใจ”

จงรักษ์ยิ้มบาง บอกกับตัวเองไว้ว่าหัวเด็ดตีนขาดเธอก็ไม่ปรึกษาเรื่องบางเรื่องกับนังโย 

เพราะถ้าโยรู้... โลกรู้ค่ะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น

  1. #254 noodao (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 23:16
    พี่วินเดินหน้าจีบแล้ว
    #254
    0
  2. #155 บีบี (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 07:07

    อิอิ อยากให้สาวทำอะไรให้ทุกอย่างเลยหรอท่านรองประธาน

    #155
    0
  3. #153 นกฮูก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 07:02

    ท่านรองประท่าน เริ่มใส่เกียร์วิ่งแล้ว

    #153
    0
  4. #151 บัวบาน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 06:59

    ไม่นะ เริ่มจะดีเลย

    #151
    0
  5. #137 อนงค์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 13:40

    ท่านรองของฉันๆๆๆ นานออกมาที ค่าตัวแพง

    #137
    0
  6. #135 ManGvi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 00:17
    ท่านรองทำดีมากค่ะ ให้ดีสั่งเผื่อสาวแถวนี้สักช่อนะคะ 555
    #135
    0
  7. #134 ao_majo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 18:05

    สำหรับเรื่องนี้โยโดนแบล็คลิสต์นะจ๊ะ 555

    #134
    0
  8. #133 Pompom06 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 13:35
    อย่าแหย่​เสือ​หนุ่ม​หลับขอบอก
    #133
    0
  9. #132 ployarthittaya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 12:52
    ซึนเดเระมากท่านรอง. ฉันรักเขา
    #132
    0
  10. #131 vzavii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:19
    ท่านรองเริ่มรุกแล้วววววว
    #131
    0
  11. #130 proud_wt (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:18
    ท่านรองเริ่มแสดงตัวแล้ว
    #130
    0
  12. #129 pimladda (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 10:48
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png รอตอนไป
    #129
    0