บุญผลาพาฮัก (อ้อมกอด - ลัดดาวัลย์)

ตอนที่ 9 : สาวพิวี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    22 ส.ค. 61



5

สาวพิวี่

ลัดดาวัลย์ไปไหว้อังสนาตอนเช้าวันต่อมา บ้านปูนสองชั้นหลังใหญ่รายล้อมไปด้วยสวนดอกไม้ซึ่งผู้เป็นเจ้าของบ้านสรรหามาปลูก หญิงสาวไม่ได้พบอ้อมกอดเพราะชายหนุ่มกับเงาะออกไปธุระตั้งแต่เช้า อังสนาพิศใบหน้าของลัดดาวัลย์ที่นับวันยิ่งงาม

“กลับมาอยู่บ้านแบบนี้ ดูท่าอีกหน่อยหัวกระไดบ้านคงจะไม่แห้ง”

“แม่ว่าพี่เงาะก็พูดแบบนี้ค่ะ” สาวที่รู้แก่ใจดีว่าหน้าตาดี หากแต่เธอไม่ได้ลุ่มหลงรูปกายภายนอกของตนแต่อย่างใด เธออยากให้ทุกคนมองลึกไปถึงจิตใจเสียมากกว่า

“เขาพูดถูกของเขา”

“โธ่ ป้านาอย่าพูดให้หนูดากลัวสิจ๊ะ”

สาวที่มีหนุ่มๆ แวะเวียนเข้ามาขายขนมจีบให้เป็นประจำออด สีหน้าเข็ดขยาดยังให้อังสนาขบขัน เคยได้ยินเรื่องนี้มาไม่น้อยเหมือนกัน เมื่อครั้งลัดดาวัลย์เรียนชั้นมัธยมปลายในอำเภอ หญิงสาวถูกเพื่อนร่วมรุ่นรวมถึงรุ่นพี่ตามจีบถึงบ้านจนอ้อมกอดต้องไล่ตะเพิดออกจากพาฮัก

“คราวนี้กอดเขาคงยิงปืนไล่เลยนะ ไม่ถือไม้วิ่งไล่เหมือนแต่ก่อน”

ลัดดาวัลย์ฟังแล้วอมยิ้มขำ ภาพชายหนุ่มขี่มอเตอร์ไซค์เก่าๆ ผุดขึ้นมาพร้อมกับกุหลาบมอญห่อใบตองมีเชือกปอแดงแทนโบช่อหนึ่ง คราหลังถึงได้รู้ว่ารายนั้นเขาขโมยตัดกุหลาบที่บ้านแม่มา

ชอบพ่อมึงติ น้องเขายังเด็ก พ่อแม่ส่งให้ไปเรียน สูคือบ่ตั้งใจเรียน

จู่ๆ พี่เงาะก็โผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้ อย่าว่าแต่เพื่อนร่วมห้องจะตกใจ แม้แต่เธอยังตกใจ อ้อมกอดเดินถือไม้หน้าสามอยู่ด้านหลัง จากนั้นทั้งสองฝ่ายโต้ตอบกันด้วยถ้อยคำกวนๆ ทางฝ่ายมาหาก็อ้างว่าเรื่องรักในวัยเรียนมันไม่ผิด ฝ่ายเงาะกับอ้อมกอดก็ตะเบ็งสวนว่าผิดมาก

ผิดที่มึงมาจีบผู้หญิงของพาฮัก

ฟังดูแปร่งๆ แต่ลัดดาวัลย์ไม่ได้ติดใจเพราะมัวแต่สนใจหนุ่มๆ หนุ่มที่มาขายขนมจีบบิดมอเตอร์ไซค์แล่นออกจากพาฮักอย่างรวดเร็ว มีสองหนุ่มวิ่งถือไม้ไล่ตาม ทิ้งให้เธอยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับช่อกุหลาบมอญคลุกฝุ่น ความทรงจำในวันวารยังให้หญิงสาวอดยิ้มไม่ได้

สาวดอกไม้อยู่คุยกับอังสนาอีกครู่ใหญ่จึงขอตัวไปหาพ่อ วันนี้หญิงสาวรับปากจะไปทำความสะอาดบ้านกอดแทนแม่

ระยะทางจากบ้านใหญ่ซึ่งอยู่ด้านหน้าฟาร์มไปถึงคอกจำต้องมีพาหนะเพื่อย่นเวลา สาวดอกไม้เลือกใช้จักรยานแทนมอเตอร์ไซค์ ปั่นผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจี ผ่านโรงเรือนต่างๆ สำหรับโค ผ่านโรงเก็บฟางและอาหารแห้งจนมาถึง...

ริมฝีปากอิ่มยิ้มละไม ดวงตางามฉ่ำน้ำยามเห็นบัวหลากสีอวดความงาม สายลมแผ่วๆ พัดพาปอยผมให้ปลิว ลัดดาวัลย์จอดรถหน้าบ้านกอดซึ่งดัดแปลงมาจากตู้คอนเทนเนอร์ ก่อนลงมือทำงานไม่ลืมวิ่งไปบนดาดฟ้าเพื่อมองวิวพร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์

...นี่อย่างไร พาฮักที่เธอคิดถึงทุกลมหายใจ

 

ฟากสองหนุ่มที่ออกจากฟาร์มแต่เช้าตรู่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่ที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน มีชาวบ้านราวๆ สามสิบกว่าคนมุงดูเหตุการณ์อยู่ด้วย ราวๆ ตีสามไอ้ทดที่ผู้คนรู้จักกันดีวิ่งมาที่นี่ ร่ำร้องจะสารภาพผิดเรื่องพลั้งมือฆ่าพ่อตาแล้วอำพรางศพด้วยการแขวนคอ หลังจากทำให้อีกฝ่ายสงบลงได้ มิ่งมงคลโทรศัพท์หาอ้อมกอดทันที พอเช้าก็ตามให้ครอบครัวตาอ๊อดมาที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน

“บักทดมึงคือมาเลวแท้” ลูกสาวคนโตตาอ๊อดต่อว่าสามี อนาคตที่วาดฝันร่วมกันพังทลายลง แท้จริงแล้วสามีเป็นผู้ฆ่าพ่อตนเพื่อหวังจะขายที่

“กูผิดไปแล้ว กู...บ่ได้ตั้งใจ” ทดประนมไหว้ตัวสั่นงันงก

ชาวบ้านหลายคนต่างมุงดูพร้อมวิจารณ์ด่าทอเซ็งแซ่ มิ่งมงคลเล่าอย่างตรงไปตรงมาว่าทดวิ่งมาตะโกนเรียกพร้อมกับเล่าเรื่องโดนผีตาอ๊อดหลอกหลอน มิ่งมงคลสอบถามเอาความจึงทราบว่าทดเป็นคนพลั้งมือผลักพ่อตาล้ม จากนั้นจึงคว้าหมอนมาปิดหน้าจนอีกฝ่ายขาดอากาศหายใจ แล้วอำพรางคดีด้วยการจับแขวนคอให้เข้าใจว่าเป็นการฆ่าตัวตาย

“บ่ตั้งใจพ่อมึงติ มึงเจตนาฆ่าชัดๆ” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้น

“แม่น อยากได้เงินจนปล่อยให้ความโลภเข้าครอบงำ บักห่าขั่วมึงนี่ ชาติชั่วหลายเด้อมึง”

เสียงตะโกนด่าดังขึ้นอีกระลอก มิ่งมงคลลุกขึ้นห้ามก่อนทดจะถูกรุมประชาทัณฑ์

“พอๆ ไว้ให้กฎหมายลงโทษมัน”

“บ่ให้กระทืบมันจักทีสองทีบ้อผู้ใหญ่”

“อย่าเลย มันสิยากหมอเพิ่นเปล่าๆ” ผู้ใหญ่บ้านหนุ่มค่อยๆ เอาน้ำเย็นเข้าลูบ เข้าใจทุกคนเป็นอย่างดี ใครเจอแบบนี้ก็อยากกระทืบทั้งนั้น ขนาดเขายังอดถีบมันไม่ได้ ยังดีที่มันไม่ติดใจเอาความ

“แล้วที่ว่ามันโดนผีหลอกล่ะผู้ใหญ่”

“ก็คงกลัวจนขึ้นสมองล่ะน้า บ่มีหยังดอก”

“แต่เมื่อคืนบักขนุนที่อยู่หมู่หกมันเห็นคือกันเด้อ” ชาวบ้านคนหนึ่งแทรกขึ้น

“หือ เห็นอีหยัง เห็นผีบ้อ”

“แม่นตั๊ว มันว่าผีตาอ๊อดนั่นแหละ เดินใส่ผ้าขาวม้าอยู่ข้างทาง มึงเอ๊ย... กูฟังแล้วขนคิงลุก” คนเล่าลูบขนแขนที่ลุกชัน

อ้อมกอดกับเงาะสบตากัน ก่อนหันไปทางมิ่งมงคล ผู้ใหญ่บ้านหนุ่มจึงพูดขึ้น

“เรื่องผีคงจบไปแล้วล่ะ คนร้ายมันสารภาพแล้ว”

“ตาอ๊อดแกจิบ่มาหลอกหลอนผู้คนอีกแม่นบ่”

“แม่นแล้ว บ่ต้องพากันย่านดอก” ชายหนุ่มปลอบลูกบ้านให้ไม่ต้องกลัว

“เฮาบ่ได้เฮ็ดหยัง ตาอ๊อดบ่มาให้เห็นดอก” อ้อมกอดสำทับ ในเมื่อไม่ได้ทำอะไรก็ไม่ควรกลัว

“นายกอดก็ว่าได้น้อ บ่ได้เห็นคือคนอื่น” หนึ่งในนั้นแย้งเรื่องอ้อมกอดไม่เห็นผีเหมือนคนอื่น

“เห็นแล้วจิเป็นหยัง ตาอ๊อดคงอยากร้องขอความยุติธรรม ตอนนี้คนร้ายก็โดนจับแล้ว แกบ่มาให้เห็นอีกดอก” เจ้าของพาฮักว่าอย่างใจเย็น

“นายกอดเว้าถืกเด้อ” เงาะเข้าข้างเจ้านาย อ้อมกอดพูดถูกแล้ว ตอนนี้คนร้ายโดนจับ ผีจะออกมาให้คนเห็นอีกทำไม

ถกกันพักหนึ่งรถตำรวจจึงแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านผู้ใหญ่ มิ่งมงคลต้องไปให้การที่สถานีตำรวจ อ้อมกอดไปเป็นเพื่อนโดยให้เงาะกลับไปที่พาฮักก่อน เงาะอิดออดขอตามไปด้วย ยืนยันหนักแน่นว่าที่พาฮักมีคนช่วยแล้ว

“อย่าเซ้าซี้กูรำคาญ ติดรถทิดบุญกลับไปเลย” คนที่ตั้งใจขับรถไปเองเพราะจะแวะดูร้านเลยเดินขึ้นรถโดยไม่รอฟังเสียงออดของคนสนิท

“ฮ่วย บาดได๋สิพ้อกันล่ะเนี่ย” เงาะบ่นอย่างหัวเสีย ตั้งใจว่ากลับฟาร์มไปนี่ อ้อมกอดกับลัดดาวัลย์ต้องได้พบกัน

“พ้อไผ๋บักเงาะ” มิ่งมงคลได้ที่ยังไม่ทันได้ขึ้นรถหันมาถาม

“บ่มีหยังดอกครับ” เงาะปฏิเสธว่าไม่มีอะไร

“แล้วมึงบ่นหาพ่อมึงติ” คนอยากรู้ไม่ได้รู้เดินหนีฉับๆ

“ฮ่วย ด่าแต่พ่อกันเนาะ”

“มึงหัวซาอยู่บ้อเงาะ” ทิดบุญที่สตาร์ทรถพ่วงถาม เงาะเดินหน้าง้ำไปนั่งตรงตัวพ่วง

“บ่หัวซาดอก” ตอบว่า ไม่สนใจหรอก แล้วจึงหันไปมองท้ายกระบะมิ่งมงคลตาปรอย อุตส่าห์เก็บงำเรื่องลัดดาวัลย์มาตั้งแต่เมื่อวานเพื่อรอช็อตฟินๆ แต่ดันรอเก้อเสียนี่

 

อ้อมกอดกลับมาพาฮักในช่วงบ่ายโมง ดูงานในฟาร์มแล้วจึงเดินไปยังบ้านกอด เห็นเงาะกำลังง่วนอยู่กับเปลใต้ร่มไม้พอดี

“นายมาพอดี เงาะเพิ่งผูกเปลใหม่ มานอนเอาแรงก่อนเถอะ”

เจ้าของพาฮักยิ้มให้กับความรู้ใจขออีกฝ่าย

“กินข้าวมาแล้วบ้อนาย”

“กินที่ร้านแล้วล่ะ พรไปซื้อมาให้”

“อ้อ มื่อนี่ ขายดีบ่” คนตบหมอนเพื่อปัดฝุ่นออกให้เจ้านาย ถามว่าวันนี้ขายดีไหม

“อือ ดี ทุกมื่อ นั่นแหละ” ชายหนุ่มตอบพร้อมยิ้ม ที่ร้านขายดี ทุกวัน จนอยากจ้างคนเพิ่มอีก พรกับโต้งจะได้ไม่เหนื่อย

“มีน้ำดอกอัญชันเดี๋ยวเงาะเอามาให้เด้อ นายนอนรอก่อน”

อ้อมกอดนอนเปลที่ผูกใต้ต้นมะม่วงซึ่งมีใบเขียวครึ้มเต็มต้น มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความในแอพพิเคชั่น มุมปากชายหนุ่มกดลึก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาตั้งแต่เมื่อวาน

Laddawan: หนูดาสบายดีค่ะ

Laddawan: หวังว่าเฮียจะสบายดีเช่นกัน

อ้อมกอดฉีกยิ้มกว้าง เธอมักตอบทำนองนี้ หวังว่า เขาหรือคนนั้นคนนี้จะสบายดี

Hug: คิดฮอด

“เฮ้ย!” คนเผลอพิมพ์แล้วเผลอกดส่งดีดตัวลุกขึ้นนั่งหน้าตาตื่น

“เฮียเป็นหยัง มดกัดติ” เงาะรีบวิ่งเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง จู่ๆ ก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาแบบนั้น ไม่มดกัดก็งูตกใส่ล่ะวะ

“เปล่าๆ บ่ได้เป็นหยัง”

“อ้าว ร้องดังปานนั้น”

“เออน่า มึงไปเถอะ กูจะนอน!” คนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนเพราะต้องออกไปทำภารกิจทำเสียงเข้ม

“เงอะ อีหยังของเขาวะ ร้องดังปานนั้น บอกว่าบ่มีหยัง” เงาะบ่นแล้วเดินหนีไป ทิ้งให้คนคิดถึงสาวจนเผลอพิมพ์ข้อความแล้วมือลั่นกดส่งนั่งมองหน้าจอด้วยความตระหนก ไม่รู้เธอเห็นแล้วจะคิดอย่างไร กระทั่งอีกฝ่ายพิมพ์ตอบกลับ...

Laddawan: หนูดาก็คิดถึงเฮียกับทุกคนเหมือนกันค่ะ

อยากหยักค่อยๆ ฉีกยิ้มกว้างขวาง ยิ้มจนตาเป็นสระอิ ยิ้มไม่กลัวตีนกาตีนเป็ดบนใบหน้า

“บัดซบ! ทำไมกูหยุดยิ้มไม่ได้วะ”

อ้อมกอดนอนลง เปลไหวเล็กน้อย สายลมเย็นๆ พร้อมกับข้อความที่เปรียบเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจทำให้ชายหนุ่มที่อดหลับอดนอนมาค่อนคืนหลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม


“พี่เงาะมาพอดีเลย กินยำมะม่วงด้วยกันไหม” ลัดดาวัลย์ร้องถามเงาะที่เดินฝ่าแดดมาถึงโรงรีด บ่ายนี้หญิงสาวเลือกมาช่วยงานในฟาร์มแทนที่จะออกไปดูร้าน นั่นเพราะยังไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของฟาร์ม เธอทันได้เห็นรถเขาวิ่งไปจอดแถวบ้านกอดแต่ยังไม่กล้าเข้าไปทัก เพราะได้รับข้อความจากเขาเสียก่อน เลยเขินจนไม่กล้าสู้หน้า

ต่อให้รู้ว่าชายหนุ่มไม่ได้คิดอะไรไปกว่านั้น หากแต่คนคิดเกินเลยอย่างเธอก็อดเขินไม่ได้อยู่ดี คิดฮอด ประโยคเดียวนี้แหละที่ทำให้เธอลุกไปสอยมะม่วงมายำกินแก้เขิน

“นายกอดทำอะไรอยู่เงาะ ว่าจะให้หนูดาเข้าไปไหว้” ทานต์ซึ่งนั่งล้อมวงกับลูกถามขึ้น

“นอนแล้ว เมื่อคืนนายบ่ได้นอน ไว้ตื่นค่อยไปหา” 

“อ้อ งั้นดีเลย พี่เงาะมากินยำด้วยกัน” สาวดอกไม้รีบพูด เธอยังไม่พร้อมไปเจอหน้าเขาพอดี เงาะรีบกุลีกุจอมานั่งล้อมวงด้วย

“อู้ยยย นอกจากงามโพ่ดงามเหลืองามแท้งามว่าแล้วยังมีเสน่ห์ปลายจวักอีก” ยำมะม่วงแซบๆ คำแรกถึงกับทำให้เงาะออกปากชม นอกจากมีรูปเป็นทรัพย์แล้ว ลัดดาวัลย์ยังมีเสน่ห์ปลายจวักเหมือนเพาพะงาผู้เป็นแม่อีกด้วย

“งาดโพ่ดงามเหลืองามแท้งามว่า...” สาวดอกไม้ทวนอย่างไม่ค่อยเข้าใจ จะงามอะไรหนักหนา สาวเหนือที่มาอยู่อีสานได้หลายปีหากแต่ยังไม่ค่อยเข้าใจเป็นบางคำนิ่วหน้า

“แปลว่าสวยสุดจะพรรณนาน่ะพี่ดา” ล้วนธรรมแปลให้พี่สาวฟัง บางคำเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ส่วนใหญ่ฟังออกและพอพูดได้

“โห... กินยำมะม่วงไปแค่คำเดียวยังเพ้อได้ขนาดนี้” หญิงสาวค้อนให้เงาะ

“เพ้ออีหลี ส้มตำปูปลาร้าของน้าเพาว่าแน่ เจอยำมะม่วงของหนูดาไปก็ไม่แพ้กัน”

“บักเงาะมันประเหลาะกินเก่ง” แช่มว่ากลั้วขำ สีหน้าอิดโรยของอีกฝ่ายทำให้ลัดดาวัลย์รู้สึกเห็นใจ

“ลุงแช่ม ตอนเย็นหนูดาขอไปรับบีมให้เองนะคะ” 

“อย่าเลยพี่ดา ครูเขาไม่รู้จักหน้าพี่ ไว้ผมไปให้เอง” ล้วนธรรมอาสาไปเอง

“งั้นพี่ไปด้วย ไปให้ครูเห็นหน้าไว้ วันหน้าวันหลังจะได้ไปรับไปส่งให้”

“ขอบใจนะ” แช่มกล่าวขอบคุณด้วยสีหน้าซาบซึ้ง ลัดดาวัลย์นิ่วหน้ายามเห็นสีหน้าโศกของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ ลอบถอนหายใจ คงเป็นธรรมดาของคนเป็นพ่อเป็นสามี ทุกคนล้วนอยากมีครอบครัวอบอุ่น แช่มในวัยหกสิบเองก็เคยฝากหัวใจไว้กับสาวรุ่นลูก อุปสรรคความรักของทั้งสองหาได้มีเพียงเรื่องอายุ เรื่องฐานะนั้นก็สำคัญ จินดาฟาร์มกว้างใหญ่ในขณะที่แช่มเป็นแค่เพียงคนงานหาเช้ากินค่ำ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

614 ความคิดเห็น

  1. #400 fsn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 20:28

    ขวัญกำลังใจกลับมาเฮือนแล้วนะคะ นายกอด

    #400
    0
  2. #234 noodao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 18:14

    เฮียกอดน่ารัก่อะ ติดออดหนูดาหลายบ่จ๊ะ เจอหน้าแล้วจะทำไงนะ

    #234
    0
  3. #218 pornat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 10:59
    น่ารักอ่าา อยากได้เล่มแล้ว
    #218
    0
  4. #217 PangMueangman (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 09:46
    โอ๊ยยย. งามแท้. แล้วมือใดจะได้เจอกัลน้อ.
    #217
    0
  5. #216 bbaitonggggg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 07:39

    อ้ายกอดคือสิ่เขินหลาย5555

    #216
    0
  6. #215 gibbsfreeenergy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 00:09

    ต้องตั้งใจอ่าน ภาษาไม่คุ้น อิอิ น้องดาตอบแบบนี้พี่เค้าเขินนะ

    #215
    0
  7. #214 nuchjira (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 21:12

    ลุ้นๆ เมื่อไหร่จะได้เจอกันซะทีน้าาาา

    #214
    0
  8. #213 ManGvi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 20:50
    คึดฮอดด
    #213
    0
  9. #212 KimNanZa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 19:51
    หลงฮักอ้ายกอดแล้วเด้อ
    #212
    0
  10. #211 ปันปัน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 19:41

    นู๋ดาจ๋า..เฮียกอด..คิดฮอด..

    #211
    0
  11. #210 Kungnoi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 19:25

    เฮียกอด มือลั่นน คิดฮอตเขาก็บอกปายย

    #210
    0
  12. #209 moomai06 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 19:13

    เมื่อไรจะเจอกันหนอ เรื่องของลุงแช่มน่าสงสาร

    #209
    0
  13. #208 Pompom06 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 18:50
    สงสัยน่าจะเป็นเฮียกอดมากกว่านะที่เป็นผี
    #208
    0
  14. #207 ao_majo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 18:29

    โอ๊ยเงาะช่างน่าสงสาร ลุ้นแล้วลุ้นอีก555

    #207
    0
  15. #206 uma18 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 18:19
    ที่เฮียไม่เห็นผี คือเฮียใช่มั้ย
    #206
    0
  16. #205 Pompom06 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 18:02
    เฮียกอดจะตกใจตอนเจอสาวยังงัยน้ออยากเห็นอยากเห็น
    #205
    0
  17. #204 pnui19 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 18:01
    กว่าเฮียจะเจอสาวในฝัน 5555
    สงสารลุงแช่มจริงๆ
    #204
    0
  18. #203 แว่นใส (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 17:38

    สงสารลุงแช่มเนอะ

    #203
    0